NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.18 - โรงแรม


เรากลับจากดันเจี้ยนสู่เมือง แล้วก็พักโรงแรม

มินาชวนให้พักอยู่บ้านตัวเองได้, แต่เราไปรบกวนหลายคืนมันก็ไม่ดี แล้วถ้าชินกับความสบาย จะปรับสภาพชีวิตกลับยาก

คิดยังงั้น เลยปฏิเสธข้อเสนอ

ชาร์ลเลยโล่งใจขึ้นมา

จะว่าไป......ชาร์ลก็กลัวที่บ้านนั้น จนนอนไม่หลับด้วยนี่......

คืนนั้นเลยมาขอคุยด้วย, จนหลับไปในที่สุด.........ถ้าไม่ได้กลัว คงไม่ทำงั้นหรอก

มินาที่โดนพวกชั้นปฏิเสธ, ดูออกจะเหงาๆ

ดังนั้น เลยบอกชื่อโรงแรมไป กับบอกว่าพรุ่งนี้จะพักผ่อน, เจอกันวันมะรืนที่หน้ากิลด์นักผจญภัยได้เลย

บางที มินาคงกังวลว่าจะโดนถอดออกจากปาร์ตี้

สำหรับตอนนี้, ชาร์ลเป็นพลังยิงที่ปาร์ตี้พึ่งพา, จึงต้องสงวนไว้จนถึงที่สุด

ชั้นเองที่ไม่มีสกิล ต้องพึ่งการเอนชานต์กับการรบกวนจากมินา, ทำให้มินาเองก็สำคัญเช่นกัน

แต่กรันออกไปแล้ว, ถ้ามีเด็กใหม่เข้ามาอีก ก็คงดี

ชั้นกับชาร์ลสองคน, พักโรงแรมในเมือง ซึ่งไม่ได้ถูกหรือแพงเกินไป เป็นราคาสมเหตุสมผล

แพงเกินเราก็ไม่มีตังค์อยู่อ่ะนะ

ถูกเกินก็โทรมๆ ความปลอดภัยไม่ดี จึงอยู่อย่างมั่นใจไม่ได้

ดังนั้น เลยเลือกโรงแรมราคาธรรมดาๆ

"ยินดีต้อนรับ, ค้างคืนไหม? คืนละ 5 เหรียญทองแดงนา"

ถูกสาวน้อยที่เป็นพนักงานเฝ้าโรงแรมทัก, แต่เสียงสาวเค้าออกจะง่วงๆหน่อย

เห็นหน้าฟุบ พิงอยู่บนโต๊ะ ตาปรือๆ

สมัยนี้เค้าบริการลูกค้ากันยังงี้รึเนี่ย, เอาเหอะ เราแค่พักชั่วคราวเท่านั้น จึงไม่เป็นไร

"สองคนได้ไหม?"

"เข้าใจแล้ว, ห้องเดียวสินะ?"

"เปล่า, สองห้อง"

ทำไมจะห้องเดียวฟะ จะแถมสิทธิพักฟรีในคุกให้ชั้นรึ........ไม่สิ, เพราะขี้เกียจเตรียมห้องรึเปล่า

"อยู่ห้องเดียวกันจะถูกกว่าเหรียญทองแดงนึงนะ, แน่ใจแล้วเหรอว่าจะเอาสองห้อง?"

บอกเรื่องยุ่งยากมาซะแล้ว, จริงๆก็ไม่อยากจองสองห้องหรอก, แต่ชั้นกับชาร์ล จะห้องเดียวก็ไม่........

ขณะคิดงั้น, ชาร์ลก็ดึงชุดชั้นนิดหน่อย

"เอ่อ ......ฮาคุซัง......หนู พักห้องเดียวกันก็ได้ค่ะ"

สุดท้ายจึงตัดสินใจเป็นห้องเดียวกัน

ถึงจะห้องเดียวก็เหอะ, แต่ก็ดูยุ่งยากไปอีกแบบ

ที่ๆถูกนำไป เป็นห้องขนาดหกเสื่อทาทาทามิ ซึ่งมีแค่สองเตียง

"จะกินอาหารก็มาที่ห้องอาหารนะー เห้อー เหนื่อยจังー"

แล้วพนักงานก็กลับไป

แบบนี้ยังทำงานได้อยู่อีกเหรอเนี่ย

พนักงานเค้ากลับไปแล้ว ชั้นเลยดูห้องทั่วๆ

เป็นห้องที่เด่นตรงมีสองเตียงแค่นั้นเอง

ยังไงซะ ก็แค่นอนอยู่แล้ว.....งั้นก็เอาเหอะ

ชั้นนึกถึงเมื่อวาน, ที่ชาร์ลอุตส่าห์มาหาถึงห้องชั้นด้วย

อีแบบนี้ วันหลังก็ไม่จำเป็นต้องคิดจองสองห้องแล้วรึเปล่า, อ่ะ อันนี้เค้าเรียกว่าคิดแบบพอเพียง ไม่ได้มีเจตนาอกุศลแต่อย่างใดนะ

คิดพลางดูกระเป๋าตัวเอง, แล้วชาร์ลก็ใช้ความสงสัยเข้าจู่โจม

"ฮาคุซัง, ฮาคุซัง, มีเงินเยอะเลยนะคะเนี่ย" 

ชาร์ลเอาเงินเข้าถุงเก่าๆใส่กระเป๋าตัวเอง ดูอย่างดีใจ

ในนั้น รวมเหรียญเงินที่เราได้จากการชนะแข่งกับพวกมิฮาเอลด้วย, กับเงินจากที่ขายหินเวทออร์คได้

ถึงจะแบ่งกันสี่คน แต่ก็มีสัดส่วนมากพอที่ทำให้กระเป๋ามีเงินเต็ม, แบบนี้ก็หาเครื่องสวมใส่แบบดีขึ้นได้แล้วมั้ง? 

กองหน้าของปาร์ตี้ตอนนี้มีแต่ชั้น

เมื่อไร้สกิล ก็ต้องพึ่งความเทพของเครื่องสวมใส่แทนไง




NEKOPOST.NET