NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.17 - จบการแข่ง


ที่ตัวทรุดนั่งลง เหมือนจะไม่ได้มีแต่ชั้น

ชาร์ลเองก็ใช้พลังจิตใจหมด, จนล้มตัวลงเหมือนขาดจากความตึงเครียดเลย

แต่ว่า คนอื่นที่เหลือรวมทั้งพวกมิฮาเอล, ต่างงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"อะ, อะฮะฮะ, นี่ฝันสินะ?"

มิฮาเอลหัวเราะแห้งๆ จดจ้องอยู่ในที่ซึ่งออร์คสลายไป

แล้วซักพัก พวกมิฮาเอลถึงเริ่มยอมรับความจริงได้

ตามมาด้วยการเริ่มจีบเด็กในสังกัดชั้น

"นี่, หนูจ๋า ไปปาร์ตี้กับไอ้คนแบบนั้นทำไม? มากับพวกชั้นดีกว่านะ?"

"ใช่ๆ, แบบนั้นจะดีกับเธอมากกว่าด้วย"

ชาร์ลซึ่งจนบัดนี้ไม่เคยถูกขอให้เข้าร่วมปาร์ตี้มาก่อน ก็「อะหวาหวา……」 ปั่นป่วนสับสน

จากนั้น ก็มองมาทางชั้นหลายครั้ง

หรือว่า ลังเลว่าจะปฏิเสธยังไงอยู่?

ชั้นจึงว่าตรงๆกับชาร์ล

"ไม่ต้องเกรงใจนะ, ชาร์ลทำตามใจชอบได้เลย"

ชาร์ลได้ยินจึงยิ้ม แล้วก็หันไปส่ายหัวต่อพวกมิฮาเอล

"ขอโทษค่ะ, หนูขออยู่กับฮาคุซังค่ะ"

รึว่าตะกี้ จะกังวลว่าชั้นจะยอมปล่อยชาร์ลออกไป?

พวกมิฮาเอลทำหน้าตกใจเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมโดนปฏิเสธ

"ทำไมล่ะ!?"

"หนูมาได้ถึงขนาดนี้ ทั้งหมดเพราะฮาคุซัง, ก็เลยอยากจะเป็นพลังให้ฮาคุซังค่ะ"

ป๋าก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกนะ แต่ดูเหมือนเด็กในสังกัดจะติดป๋าได้ที่เลย

"ยิ่งกว่านั้น, พวกคุณน่ะ ตอนที่หนูมาขอเข้าปาร์ตี้ด้วย ก็หัวเราะและไม่สนนี่คะ?"

อ้อ…….มีก่อกรรมทำเลว ไม่ยอมเอ็นดูเด็กเช่นนี้เอง……

บางที พวกมันคงจำความผิดบาปของตนไม่ได้ด้วยซ้ำกระมัง……ชั้นเห็นแล้วก็คิดว่างั้นนะ

จากนั้น พวกชั้นก็ไม่สนพวกมิฮาเอลที่หน้าซีดขาว และไปต่อ

จนเจอห้องที่เปิดประตูไป จะมีรูปลายแปลกๆเขียนอยู่

สิ่งนี้คือจุดวาร์ปรึ?

ไหนๆก็ลองซักหน่อยไหม

โดยใช้มิฮาเอลน่ะ…….....

ชั้นสงสัยว่าวาร์ปได้จริงรึ, แต่ผู้แพ้การแข่งอย่างมิฮาเอล ต้องจ่ายเงิน หน้าเสีย และอยู่ต่อไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา 

ดังนั้นมิฮาเอลเลยเข้าจุดวาร์ปต่อหน้า เพื่อรีบๆจากไป 

หายไปต่อหน้าเลยแฮะ

อืーม, แบบนี้คือสำเร็จดีสินะ?

มิฮาเอลมันหายไป ไม่กลับมาซะด้วย, เอาไงดีหว่า

ทีนี้ พอตัดสินใจได้ และไปบนลวดลายที่ว่า, รอบๆข้างก็หายไปเหมือนละลายลง

กลับมาอยู่ห้องที่มีลวดลายซึ่งอยู่ชั้นแรกสุดของดันเจี้ยน

ลองอีกทีกับลวดลายอันที่เปล่งแสง แล้วก็กลับมายังห้องออร์ค

"เป็นไงบ้างคะ?"

ชาร์ลที่ท่าทางเป็นห่วง ถามขึ้น

"ปลอดภัยดี, เป็นจุดวาร์ปล่ะ!"

ได้ยินแล้วก็โล่งใจ ใช้จุดวาร์ปไปกลับในดันเจี้ยนได้

"จะว่าไป, แล้วกรันจะเอาไงล่ะ? ถึงเป็นแค่ปาร์ตี้กันในดันเจี้ยนนี้ก็เถอะ แต่ถ้าไม่มีปัญหา .….. "

"อย่าเลย, ชั้นไม่มีคุณสมบัติจะอยู่ในปาร์ตี้นี้หรอก คงต้องฝึกฝนอีกหน่อย แล้วถึงจะเริ่มได้"

กรันดูเหมือนจะค้นพบว่าตัวเองยังขาดคุณสมบัติบางอย่าง

ตั้งแต่สู้กับออร์คก็คิดอยู่หรอก, หากจะให้ติ ก็คงเป็นปัญหาเรื่องสกิล 【วิชาหอก】ที่ยังต่ำ

วิธีเดียวที่จะพัฒนาได้ คือมีประสบการณ์, ดังนั้นกรันเลยต้องพยายามเข้า

"งั้นรึ..... เข้าใจล่ะ, มาบอกได้ทุกเมื่อนะ เรายินดีต้อนรับ"

"อื้อ……"

ชั้นจับมือกับกรัน แล้วยืนดูเขาจากไป




NEKOPOST.NET