[นิยายแปล] Infinite Dendrogram ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Infinite Dendrogram

Ch.5 - Nemesis


□ เรย์ สตาร์ลิ่ง

     สวนผลไม้เก่า< Loew >

 

ตอนนี้พวกเรากำลังวิ่งอยู่บนเส้นทางเดียวกันกับตอนที่ผมเข้ามา เส้นทางที่ครั้งหนึ่งพี่หมีได้ใช้แกตลิ่งกันถล่มพวกกองทัพแมลง ถ้าพวกเรายังวิ่งอยู่แบบนี้ไปเรื่อยในไม่ช้าก็จะไปถึงทางเข้าสวน

                                      

แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น

 

เนื่องจากผมได้ใช้ความเร็วเต็มที่ตั้งแต่ตอนแรกและเกมนี้ก็ค่าความเมื่อยล้าอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่นั้นแม้แต่ขาของผมก็ยังสั่นไปหมดเนื่องจากติดสถานะผิดปกติอย่าง【หวาดกลัว】

 

แต่ผมก็ยังคงจับมือมิเลียเน่เอาไว้แน่น

 

“แฮกๆๆ...!!”

 

ถึงมิเลียเน่จะเหนื่อยมากแต่เธอก็ยังคงวิ่งอย่างสุดแรงด้วยกำลังของตัวเอง สิ่งที่แสดงบนใบหน้าของเธอมีแต่ความหวาดกลัวและตื่นตนก แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ยังคงวิ่งต่อไป

 

 

"มิเลียเน่ ... มิเลียจังทำไมถึงมาในที่แบบนี้เพื่อเก็บเรมฟรุตล่ะ?"

 

ผมลองถามออกไปเพื่อลดความกลัวของมิเลียจัง

 

"ว-วันนี้ เป็นวันเกิดของพี่สาว ... และพี่ก็ชอบกินเรมเค้กมากๆ เพราะอย่างนั้นหนูก็เลยต้องการอบเค้กให้พี่ ... "

 

“เข้าใจแล้ว…”

 

"แต่ที่ร้านมันไม่ได้เหลือเลยหนูก็เลยกังวล แต่แล้วพี่ชายก็บอกว่า「ถ้าหนูมีเครื่องหอมนี้หนูก็จะสามารถไปเก็บผลเรมได้ที่สวนนอกเมือง」 ... "

 

ใครมันบอกฟร้าาา

 

เป็นความคิดที่แย่มากให้ตายเหอะ ไอ้หอกไม่มีหัวนั่นมันคิดอะไรอยู่ถึงไปบอกกับเด็กผู้หญิงแบบนั้น ผมล่ะอยากจะเอากำปั้นยัดหน้ามันจริงๆดันโยนเด็กเข้ามาในที่อันตรายแบบนี้ซะได้

 

“หนูเก็บเรมฟรุตเสร็จเวลาเดียวกับที่พี่สาววิ่งมาหาหนู แต่ผลของเครื่องหอมมันก็หมดลงพอดี....”

 

ระหว่างที่คุยกันพวกเราก็วิ่งมาได้ครึ่งทางแล้ว เหลืออีกครึ่งทางเท่านั้นพวกเราก็จะหลบหนีออกไปได้สำเร็จ

 

『……uluuuu』

 

ทันใดนั้นเสียงคำรามอันกึกก้องที่มาพร้อมกับการสั่นสะเทือนของพื้นดินมาจากข้างหลังของพวกเรา

 

“!”

 

เพียงชั่วพริบตา ผมกอดมิเลียจังเอาไว้ในอ้อมแขนและกระโดดออกไปด้านข้างสุดแรง

 

เจ้า【Demi-Dragwurm】โผล่ออกมาจากพื้นดินตรงที่พวกเราเคยอยู่ เสียงของเขี้ยวอันใหญ่ยักษ์ที่กระทบกันดังก้องไปทั่ว

 

"บ้าน่า…!"

 

เมื่อหันไปข้างหลังตรงทางที่พวกเราวิ่งมา ผมยังได้ยินเสียงต่อสู้อยู่เลย

 

ลิเลียน่ายังคงต่อสู้อยู่

 

หรือว่านี่จะเป็นหนึ่งในตัวที่สู้กับเธอ? มันหนีออกจากการต่อสู้เพื่อมาไล่ล่าพวกเรา?

 

หรือว่าเป็นหนึ่งในพวกที่ลากพี่หมีลงดิน?

 

....ไม่แน่ว่าอาจจะมีพวกdragwurmsอยู่มากกว่านั้นอีก

 

แต่ไม่ว่าจะแบบไหนผมก็ไม่มีทางฝ่าเจ้าตัวนี้ออกไปได้

 

ผมที่มีเลเวล0 เอ็มบริโอบนมือซ้ายก็ยังไม่ทันได้ฟัก แถมต่อให้มันฟักแล้วจริงๆผมก็ไม่เชื่อว่าเอ็มบริโอรูปแบบใหม่ของผมจะทะลวงเกราะของศัตรูที่แม้แต่เอ็มบริโอรูปแบบแกตลิ่งของพี่ก็ยังเจาะไม่เข้าหรอกนะ

 

หัวใจของผมหนักอึ้งไปด้วยความกลัวและกังวล เหงื่อเย็นๆไหลลงหน้าผากและหลัง ทุกๆอย่างมันสมจริงมากผมคงจะต้องตายลงที่นี่ตายลงคนเดียวสินะ

 

『GYULUUUUUUUUUEAAAAA!!』

 

ร่างของ【Demi-Dragwurm】โผล่ขึ้นจากพื้นดินมันกำลังคำรามอย่างกึกก้อง ไม่ใช่เสียงคำรามข่มขู่แบบทั่วไป แต่มันเหมือนกับเสียงคำรามแด่ชัยชนะ เสียงคำรามของที่ผู้แข็งแกร่ง

 

"... มันจะจบลงแล้วเหรอ"

 

สวนผลไม้เก่า< Loew > 「รุกกี้คิลเลอร์」 ดูเหมือนว่าผมกำลังจะได้พบกับรสชาติของความตายเป็นครั้งแรกสินะ

 

แต่ว่า....

 

"กรี๊ดดดดด!! ... "

 

มิเลียจังที่อยู่ในอ้อมแขนของผมร้องไห้

 

เธอคือNPC...ซึ่งแตกต่างจากพวกเราเหล่าเพลเยอร์ เธอไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้หลังจากที่ตายไปแล้ว จากที่พี่บอกต่อให้เป็นพระราชาก็ตายและหายไปได้ มิเลียจังเองก็คงจะเหมือนกัน เพราะที่นี่คือโลกของอินฟินิทเด็นโดรแกรม มิเลียจังจะต้องตายและหายไปแน่นอน

 

"... อย่างที่คิด...มันรู้สึกแย่มากจริงๆ ”

 

ผมเอา【 Lifesaving Brooch 】ออกจากช่องใส่อุปกรณ์และคาดไว้บนเสื้อของมิเลีย

 

“มิเลียจังหนูสามารถวิ่งหนีจากที่นี่ไปคนเดียวจนถึงประตูทางเข้าได้รึเปล่า? "

 

“...เอ๊ะ?”

 

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองมาผมด้วยความไม่สบายใจในสายตาของเธอ

 

“เข้าใจแล้วใช่ไหม ผมจะถ่วงเวลามันเอาไว้เอง”

 

ทันที่ผมพูดจบไอ้เจ้าตะขาบยักษ์นั่นก็พุ่งเข้าจู่โจมพวกเรา

 

ผมโยนมิเลียจังออกไป และราวกับโดนรถบรรทุกชน ร่างของผมกระเด็นไปกลางอากาศ

 

"อุ๊ก อ๊ากก ... "

 

แรงกระแทกอันมหาสาร มันแรงยิ่งกว่าตอนที่ผมชนกับลิเลียน่าตอนนั้นอีก

 

แต่ผมก็ยังมีชีวิตอยู่

 

ผมได้รับความเสียหายไป 93 หน่วยและเหลืออีกHPอยู่อีก 5

 

【 Dragon Scale Substitutes 】เสียหายและหายไป

แต่เนื่องจากเอฟเฟกต์ของ【Dragon Scale 】คือลดความเสียหายของมอนสเตอร์ลง 90% ผมจึงยังสามารถเอาชีวิตรอดมาได้

 

จากนั้นผมก็ฝืนร่างการที่หนักอึ้งให้ดื่ม【Heal Potion Lv2】ลงไป HPของผมเพิ่มขึ้นมาจนเต็มและร่างกายก็สามารถเคลื่อนไหวได้ดังใจอีกครั้ง

 

แต่เมื่อผมหันไปมองรอบปรากฏว่ามิเลียจังยังอยู่ที่เดิม

 

"ไปซะ! ผมจะทำอะไรบางอย่างกับเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้เอง! "

 

ผมโกหกออกไปคำโต

 

แน่นอนว่าน้ำหน้าอย่างผมไม่สามารถทำอะไรมันได้อยู่แล้ว แต่ผมจะถ่วงเวลาไว้เพื่อให้เธอหลบหนีได้อย่างปลอดภัย

 

เมื่อได้ยินเสียงของผมมิเลียจังจึงรีบวิ่งไปที่ปากทางเข้าสวน ผมมั่นใจว่าถ้าเธอวิ่งออกจากสวนไปได้สำเร็จจะต้องมีพวกผู้เล่นหรือNPCช่วยเธอไว้แน่

 

“อ้ากกก!!”

 

ในระหว่างที่ผมกำลังห่วงมิเลียจังอยู่ ผมก็ถูกโจมตีใส่จนกระเด็นไปอีกครั้ง

 

【Dragon Scale】เสียหายและหายไปแต่มันก็ทำให้ผมรอดตายาได้ ผมจึงรีบใช้【Potion】เพื่อฟื้นฟูHPทันที

 

“ฮะฮ้า! ไอ้เจ้าไส้เดือนดินหน้าโง่ ถ้าอยากจะฆ่าชั้นล่ะก็แกจะต้องใช้การโจมตีกากๆแบบนั้นใส่ชั้นอีกตั้งสามเลยนะเฟร้ย”

 

ในตอนนั้นเอง

 

“!?”

 

มันเหวี่ยงปลายหางมากระแทกใส่จนร่างผมลอยขึ้นฟ้า HPของผมลดลงอีกครั้งและ【Dragon Scale】ก็หายไปอีกหนึ่ง

 

"บ้า ... เอ้ย"

 

เหลือ【Dragon Scale】อีกแค่อันเดียว แถมมิเลียจังก็ยังไปไม่ถึงทางปากออก แต่อย่างน้อยที่สุดก็ผมน่าจะพอถ่วงเวลาได้อยู่

 

ทว่าทุกๆอย่างมันกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด

 

『GYUUUUEAAAA !!』

 

เป้าหมายของไอ้เจ้าไส้เดือนดินบ้านี่เปลี่ยนไป

 

มันบิดลำตัวหันไปมองทางมิเลีย

 

"เดี๋ยว!! นั้นแกกำลังมองไปทางไหนกัน กรอด!!ไอ้สารเลวเอ้ย!! ... "

 

มันเมินเฉยต่อคำด่าและมุ่งตรงไปหามิเลีย

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ยยยยยย!!!!!!”

 

ผมพยายามวิ่งตามไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ไม่ทันไอ้เจ้าไส้เดือนนั้นมันใช้หางอันใหญ่โตฟาดใส่มิเลียอย่างแรง

 

ราวกับโดนพายุพัดใส่ ร่างเล็กๆของมิเลียลอยขึ้นไปในอากาศ แม้แต่ตะกร้าที่เธอจับเอาไว้แน่นก็ยังตกใส่พื้นดิน

 

“ย้ากกก!!”

 

ไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิด ผมรีบกระโดดออกไปรับร่างของเธอที่ตกลงมา และผมก็ถูกร่างของมิเลียตกกระแทกใส่อย่างแรง

 

เมื่อมองไปที่ใบอันทุกข์ทรมารของมิเลีย มันก็ทำให้หัวใจของผมเจ็บปวด

 

“…………”

 

เธอหมดสติแต่ปลอดภัยดี【Lifesaving Brooch】ที่ผมใส่ให้เธอได้แตกออกและหายไป ไอเท็มที่มีทั้งหมดได้ถูกใช้ไปหมดแล้ว ซึ่งแน่นอนว่า【Dragon Scale】 ชิ้นสุดท้ายก็คงจะไม่รอดเช่นกัน

 

ตอนนี้พวกเราไม่มีทางที่จะทนการโจมตีของ【 Demi-Dragwurm 】ในครั้งต่อไปได้

 

ลิเลียน่ายังคงติดการต่อสู้อยู่

 

ไม่มีอะไรที่จะช่วยให้พวกเรารอดตายได้อีกแล้ว

 

『GYUUUUAAAAAAAA!!』

 

ดูเหมือนมันจะหงุดหงิดที่ต้องพบกับเหยื่อที่ตายยากตายเย็นแบบพวกเรา มันจึงส่งเสียงคำรามราวกับกำลังยินดีที่จะได้ฆ่าพวกเราซะที

 

                ถึงจะดูเหมือนการต่อต้านที่ไร้สาระ แต่ผมก็หยิบมีดซึ่งเป็นอาวุธของผู้เล่นเริ่มต้นขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ เมื่อดึงปลอกมีดออกใบมีดที่ดูเหมือนจะพังทันทีหากโดนมันโจมตีใส่ก็ปรากฏออกมา

 

โอกาสที่ผมและมิเลียจะรอดออกไปได้นั้นคือ....ศูนย์

 

“…………”

 

ผมมองไปที่เด็กสาวที่กำลังนอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

 

น้ำหนักของเธอ อุณหภูมิร่างกายของเธอ เสียงลมหายใจของเธอ ความรู้สึกต่างๆที่เธอนั้นแสดงออกมา

เธอมีชีวิต ทุกๆสิ่งที่นี่คือความจริงสำหรับเธอ เธอมีตัวตนอยู่ที่นี่จริงๆ

หากตายลงตรงนี้เธอก็จะตายลงจริงๆ เธอจะต้องหายไปจากโลกนี้จริงๆ

 

“…แม่งเอ้ยยยย!!!!!”

 

ตอนนี้ผมจะมายอมแพ้อยู่ที่นี่ไม่ได้

สำหรับผู้เล่นแบบผมแล้วโลกนี้คือเกม ถึงตายไปก็ไม่มีปัญหาอะไร

 

ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่าที่นี่มันก็เป็นเพียงแค่เกม แต่เพียงแค่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะหายไปตลอดกาลมันก็ทำให้แน่นหน้าอกไปหมดรสชาติขมๆมันกระจายไปทั่วปาก

หน้าสมเพช ผมมันทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง เอ็มบริโอที่ฝังอยู่หลังมือซ้ายก็ยังเป็นแค่รูปแบบที่ศูนย์

 

“เฮ้ ...”

 

ผม…

 “ถ้าเอ็มบริโอคือตัวตนที่สามารถนำทางผู้เล่นได้ … ถ้าหากสามารถนำทางฉันได้ … นำทางไปสู่ความเป็นไปได้อันไม่สิ้นสุด…”

 

... ความปรารถนาของผม

 

"นำทางฉันไปสู่ความเป็นไปได้ ... "

 

ตอนนี้ ตรงหน้ามอนสเตอร์ตัวนี้ ตรงนี้ลานประหารนี้ ผมต้องการนาย

 

"นำมันมาให้ฉัน ได้โปรด นำความเป็นไปได้แห่งความสุข ความเป็นไปได้ที่จะช่วยเด็กคนนี้... ! "

 

ศูนย์ของโลกแห่งความเป็นไปได้ที่เรียกว่าอินฟินิทเด็นโดรแกรม สิ่งที่อยู่ในมือซ้ายนี้ ด้วยความปรารถนาจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

“ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ... ถึงแม้ว่ามันจะมีเพียงแค่ 1% ได้โปรดให้โอกาสกับฉันสิ!!! "

 

และ【 Demi-Dragwurm 】ก็เริ่มการโจมตีครั้งสุดท้าย ...

 

「โอ้ มายมาสเตอร์ไม่คาดคิดเลยว่าจะเอาแต่ใจแบบนี้ แต่กระนั้นข้าก็ยังเกิดมาเพื่อเคียงข้างท่าน ซึ่งช้าเองก็ไม่ได้ไม่ชอบมันหรอกนะ」

 

ทันใดนั้นการโจมตีอันร้ายกาจก็ได้ถูกหยุดไว้โดยใครบางคน

 

“…อ่า?”

 

เหมือนกับตอนที่พี่หมีหายลงไปใต้ดิน ผมไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้

 

เอ็มบริโอหายไปจากด้านหลังมือซ้ายของผม และทิ้งรอยสักเอาไว้แทน ยิ่งกว่านั้น【Demi-Dragwurm】ที่ควรจะฆ่าพวกเรากลับถูกกำแพงแห่งแสงผลักออกไปแทน และสุดท้ายคือคนที่ยืนอยู่ระหว่างมอนสเตอร์กับพวกเราคือเด็กสาวที่ผมไม่รู้จัก

 

ผมยาวสีดําทมิฬพลิ้วไหวไปตามสายลม ผิวสีขาวนวลราวกับกระเบื้องเคลือบ

 

ชุดโกธิคโลลิต้าของเธอทำจากผ้าสีดำและประดับด้วยเกร็ดสีขาว เธอหันมามองผมและผมก็จ้องตาเธอ

 

สีดำของค่ำคืนแห่งความตายคู่กับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงแห่งดาว

 

“อรุณสวัสดิ์”

 

“…………”

 

“เออ ทำไมถึงทำหน้างงแบบนั้นล่ะ ท่านนี่ช่างโหดร้ายจริงๆเลยนะ ตั้งแต่ที่ท่านสั่งให้ตื่นข้าก็เลยจำเป็นที่จะต้องตื่นอย่างช่วยไม่ได้”

 

“เธอ… เธอคือของฉัน…”

 

เอ็มบริโอของผม…?

 

“แน่นอนอยู่แล้ว เอายังไงล่ะมาสเตอร์? เจ้าตะขาบนั่นยังมีชีวิตอยู่เลยนะ มาทำให้งานฉลองวันเกิดของข้ารื่นเริงด้วยการฆ่ามันให้ตายอย่างอลังการกันเถอะ”

 

"แต่จะทำยังไงล่ะ-อ๊ะ!?"

 

ร่างของเด็กสาวสลายออกกลายเป็นประกายแสงสีดำทมิฬพุ่งเข้ามาพันรอบแขนขวาของผม ก่อนจะเปลี่ยนกลายเป็นดาบยาวสีดำ ที่มีรูปลักษณ์ดูชั่วร้ายและน่ากลัวแต่กลับดูสวยงามเอามากๆ

 

「จับจังหวะการโจมตีให้ดี สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่เมื่อไอ้ตะขาบนั่นพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเรา ท่านก็เหวี่ยงข้าใส่มันเท่านั้น แต่ถ้าท่านทำผลาดพวกเราก็จะตายกันหมดเข้าใจไหม? 」

 

「ข้าได้ส่งมอบความเป็นไปได้แก่ท่านแล้ว ส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวท่านเอง」

 

"... เข้าใจแล้ว"

 

ทันใดนั้นเจ้าไส้เดือนดินก็พุ่งเข้าใส่พวกเราด้วยความเร็วที่น่าตกตลึง แต่เนื่องจากมันเคลื่อนไหวเป็นเส้นตรงผมจึงสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของมันได้อย่างชัดเจน

 

「มาสเตอร์เกือบตายมาทั้งหมดสามครั้งและข้าได้ดูดซึมโจมตีหนึ่งครั้ง ดังนั้นข้าจะส่งมันทั้งหมดคืนให้แก่ศัตรู」

 

มอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาตอนนี้อยู่ห่างจากผมไปไม่ถึงหนึ่งเมตร

 

「 - "ส่งทุกสิ่งทุกอย่างกลับไปเป็นสองเท่า!" 」

 

ผมฟันดาบออกไปสุดแรง

 

「 ---- 《Vengeance is Mine (การแก้แค้นของข้า)》 」

 

ดาบฟันลงโดนเป้าหมาย จากนั้นก็เกิดคลื่นกระแทกขึ้น

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ

 

หลังจากนั้นราวกลับถูกบดขยี้ได้แรงอันมหาสาร ร่างของตะขาบยักษ์ค่อยแหลกออกเป็นชิ้น เริ่มตั้งแต่ส่วนหัวลงไปเรื่อยๆ

 

ร่างกายของ【Demi-Dragwurm’s】ค่อยๆสลายหายไปที่ละเล็กที่ละน้อยจนหมดเหลือเพียงแค่ไอเท็มทิ้งเอาไว้

 

ด้านหลังของผมมิเลียยังคงหมดสติอยู่ ส่วนด้านข้างมีก็เด็กผู้หญิงที่เปลี่ยนร่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วยืนอยู่

 

"นับเป็นความสำเร็จอย่างยิ่ง ยอดเยี่ยมมากมาสเตอร์ ท่านสามารถคว้าเอาความเป็นไปได้นั้นมาไว้ในมือตามที่ท่านต้องการแล้ว”

 

"เธอเป็นเอ็มบริโอของฉันจริงๆสินะ?"

 

เธอก้มหัวลงและยกกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเหมือนกับทำความเคารพ

 

“ข้าคือเนเมซิส เอ็มบริโอเนเมซิสรูปแบบ เมเดนวิทช์อาร์ม (Maiden-with-Arms) นอกจากนี้ข้ายังเป็นสิ่งที่เกิดมาจากจิตใจและจิตวิญญาณของท่าน "

 

เด็กผู้หญิงที่แนะนำตัวเองว่าเนเมซิสเผยยิ้มออกกว้าง

 

"นับจากนี้ในอนาคตได้โปรดดูแลข้าให้ดีด้วยนะมาสเตอร์"

 




NEKOPOST.NET