[นิยายแปล] Infinite Dendrogram ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Infinite Dendrogram

Ch.4 - The Safety and The Danger Zones


□        เรย์ สตาร์ลิ่ง

          สวนผลไม้เก่า<Loew>

 

เมื่อมองไปที่เอ็มบริโอของพี่ เอ็มบริโอรูปแบบอาวุธ ‘อาร์ม’ ผมที่คิดมาโดยตลอดว่าประเภทอาร์มน่าจะเป็นพวกดาบเวทหรือหอก แต่นี่มัน แกตลิ่งกัน...

 

“ทำไมของอย่างแกตลิ่งกันถึงมาอยู่ในโลกแฟนตาซีได้ล่ะ?”

 

「เฮ้ๆ ที่โลกนี้ มีประเทศแห่งเครื่องจักรอย่างไดรฟ์อยู่ด้วยนะ ไม่เห็นจะแปลกถ้าจะมีเอ็มบริโอแบบนี้อยู่ 」

 

พี่หมีของเหล่าโลลิหัวเราะลั่นขณะที่แบกดรัมแมกกาซีนไว้บนไหล่ และถือลำกล้องปืนไว้ในมือขวา

 

『กิ๊ๆๆๆ ......』

 

『ชิกิ๊ๆๆๆ  ...... ......』

 

พวกมอนสเตอร์แมลงและมดรู้สึกพวกเราและรวมกลุ่มพุ่งเข้ามาโจมตี

 

「เอาล่ะ มาจัดการขยี้พวกมดปลวกนี่ไปจนกว่าถึงสวนเรมฟรุตกันเถอะ」

 

กล่าวจบพี่หมีก็เล็งเป้าให้พร้อม....ก่อนจะเริ่มเหนี่ยวไก

 

『YEAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHH !!!』

 

สิ่งที่ตามมาหลังเสียงดังกระหึ่มฟ้า คือเหล่ามอนสเตอร์แมลงที่ถูกบดขยี้จนเละ ร่างกายกระจายออกเป็นชิ้นๆพร้อมกับน้ำเหลวๆที่กระเซ็นไปทั่วพื้น

 

ยิ่งปากกระบอกปืนหมุนเร็วขึ้นเท่าไหร่ กระสุนที่ถูกยิงออกไปก็จะสร้างร่างไร้วิญาณมากขึ้นตามไปด้วย และในตอนที่ศพของพวกมันล่วงลงกับพื้น ศพของพวกมันก็หายไปเหมือนเกมทั่วๆไป

 

ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามันคือการสังหารหมู่ข้างเดียว

 

การยิงกราดของพี่หมีเหนือกว่าการปรากฏตัวของพวกมอนเตอร์มากนัก และภายในไม่ถึงนาที ปลอกกระสุนปืนนับร้อย ไม่ใช่สิ นับพัน ปลอกกระสุนปืนนับพันก็ถูกดีดออกจากรังเพลิง

 

ตามปกติแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหิ้วและยิงมันไปด้วยแบบนี้ แต่จากที่พี่เขาบอกมารู้สึกว่าไอ้เจ้าชุดหมีนี่มันจะทำงานคล้ายๆกับชุดเพาเวอร์สูต อย่างน้อยที่สุดมันก็บวกโบนัส STR มากกว่า 900 คิดว่าน่าจะเป็นเพราะอย่างนั้นถึงสามารถเดินไปยิงไปได้ชิวๆแบบนี้

 

การที่เขาสามารถเพิ่มรอบยิงให้สูงขึ้นได้ โดยไม่คำนึงถึงความเร็วของลูกกระสุน น่าจะมีพลังอะไรบางอย่างค่อยช่วยเหลืออยู่ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นเอ็มบริโอ

 

ยิ่งๆตอนที่เขาหิ้วแกตลิ่งกันพร้อมกับยิงไปด้วยมันยิ่งทำให้ผมนึกถึงฉากบางฉากจากหนังเก่าๆเรื่องหนึ่ง ใช่แล้ว มันเป็นผลงานชิ้นเยี่ยมเป็นภาคที่สองของซีรี่หุ่นยนต์สุดคลาสซิก ซึ่งต่อมานักแสดงของเรื่องก็กลายเป็นผู้ว่าการรัฐเฉยเลย

 

อืม...ถึงคนที่กำลังหิ้วแกตลิ่งกันตอนนี้จะเป็นหมีไม่ใช่มนุษย์กล้ามพลังเคก็เถอะ

 

“เราคงไม่ต้องทำอะไรแล้วมั้ง”

 

อย่าว่าแต่จะต่อสู้ไปเคลื่อนที่ไปเลย หากผมเดินออกไปแบบไม่ดูผมอาจจะกลายเป็นสวิสชีสในชั่วอึดใจ และเนื่องจากผมไม่ได้ทำติ่งอะไรซักอย่างทำให้ถึงพวกแมลงจะลงไปกองกับพื้นซักกี่ตัว ผมก็ไม่ได้EXPซักหน่วย

 

「ไม่ต้องไปสนใจไอเท็มแล้วรีบตามหลังมาก็พอ」

 

ถึงแม้ว่าศพของมันศพหายไปแต่ไอเท็มที่ดรอปได้ก็ยังคงอยู่

 

ในเกมนี้มีสกิล《แยกชิ้นส่วน》อยู่ด้วย มีการขยายระยะเวลาก่อนที่ศพจะหายไป ทำให้ผู้เล่นสามารถแยกชิ้นส่วนของมอนสเตอร์เพื่อรับไอเท็มเพิ่มได้

 

"เข้าใจแล้ว ... แต่ส่าสถานการณ์ตอนนี้มัน.... "

 

เป็นสถานการณ์ที่มักเกิดจะขึ้นในเกม ในตอนเริ่มต้นผู้เล่นเลเวลต่ำๆจะพัฒนาได้ด้วยความช่วยเหลือของผู้เล่นเลเวลสูงๆ แต่โดยทั่วไปตัวละครเก่งๆดังกล่าวจะตายในตอนท้ายของช่วงเริ่มต้น มันคือสัญญาณของการจบส่วนแรกของเกม

 

“…เหมือนกับเรื่อง ‘URRRAAHH’[1]เลย”

 

「 ... ไม่ๆๆหมายความว่าฉันจะต้องตายในช่วงต่อไปหรอ? 」

 

พี่หมีตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สับสน

 

พวกเราวิ่งไปพร้อมกับคุยกันไปเรื่อยๆ จนในที่สุดพวกเราก็มุ่งหน้ามาถึงเขตสวนเรมฟรุตจนได้

 

◇◇◇

 

"นั่นใครน่ะ!? เอ๊ะ ค-คุณคือ ... ! "

 

ภายในเขตสวนเรมฟรุต ลิเลียน่ากำลังต่อสู้อยู่กับพวกมอนสเตอร์แมลงโดยปกป้องน้องสาวเอาไว้ โดยเธอยืนบังอยู่เบื้องหน้าน้องสาวพร้อมกับเข้าห้ำหั่นกับกองทัพศัตรูอันมหาสาร

 

"ดีล่ะ เรายังมาทันอยู่!"

 

「หมีขี่ม้า(ที่ไม่มีม้า)ขาวอยู่ที่นี่แล้ว! 」

 

ระหว่างที่ผมกำลังดีใจที่มาทันเวลา พี่หมีที่ยืนอยู่ข้างๆก็ยังคงสาดกระสุนเข้าใส่กองทัพแมลงอย่างต่อเนื่อง จากนั้นพวกแมลงที่ล้อมรอบอยู่ก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

 

...ถึงทุกๆอย่างจะจบลงด้วยดีก็เถอะ แต่ได้โปรดอย่าไปแตะต้องคุณน้องสาวจนเกิดเป็นอาชญากรรมซะล่ะ

 

ในขณะที่ผมกังวลเกี่ยวกับพฤติกรรมหมีๆของพี่ชาย ศัตรูที่อยู่บริเวณรอบก็ถูกกำจัดทิ้งอย่างรวดเร็ว ถึงพี่ชายของผมแข็งแรงอยู่แล้วก็เถอะ แต่รู้ผมสึกว่าแกตลิ่งกันเป็นอาวุธที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสถานการณ์ที่ต้องต่อสู้กับศัตรูจำนวนมากในเวลาเดียวกัน แม้แต่ในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นเอง ที่แคว้นนากาโอกะในช่วงสงครามบูชินแกตลิ่งกันก็ดูเหมือนจะมีบทบาทอย่างมากเช่นกัน

 

แต่สุดท้ายพวกเราก็มาช่วยพวกเธอเราไว้ได้ทัน

 

"เป็นยังไงบ้าง?"

 

คราวนี้ผมที่พูดคำเดียวกันกับลิเลียน่าพูดเมื่อตอนที่พวกเราได้พบกันเป็นครั้งแรก

 

"คุณคือคนที่เจอก่อนหน้านี้นี่ ... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

 

เธอจ้องมาที่ผมอย่างแปลกใจ

 

หืม? ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นราวกับว่าเธอพึ่งจะสังเกตเห็นผม

 

หมายความว่า... คำพูดก่อนหน้านี้ที่ว่า "ค-คุณคือ" นั่นพูดกับ ... พี่ชายของผมหรอ?

 

“แม้แต่คุณก็ด้วย… ทำไมถึงได้…?”

 

「เหตุผลหมีๆ ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาช่วย เนื่องจากน้องชายของฉันบอกว่า "ผมจะไม่มีทางปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะต้องช่วยเธอไว้ให้ได้! "ฉันก็เลยตัดสินใจที่จะมาช่วย」

 

เดี๋ยวก่อนๆ!! ผมไม่เคยพูดแบบนั่นเลยนะ!? จำไม่เห็นได้เลยว่าเคยพูดแถมยังน่าอายสุดๆ!!

 

"น้องชาย ... "

 

ลิเลียน่าบ่นพึมพำเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

 

เกิดอะไรขึ้นกับบรรยากาศแบบนี้? หรือว่าพี่ชายของผมรู้จักกับผู้หญิงคนนี้? ขณะที่ผมกำลังถามตัวเอง ลิเลียน่าก็หันมาทางผมและโค้งคำนับลง

 

"ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าพวกคุณสองคนไม่ได้มาหาพวกเราที่นี่ ฉันก็คงจะไม่สามารถปกป้องน้องสาว ... ปกป้องมิเลียของฉันได้ "

 

"อะ-โอ้ ไม่ๆ ได้โปรดหยุดเถอะ ผมทำได้เพียงแค่ดูทุกอย่างจากข้างหลังของพี่เท่านั้นเอง ... "

 

"ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม โปรดให้ฉันได้ขอบคุณคุณเถอะ แม้ว่าตัวฉันเองจะเคยสร้างปัญหาให้กับคุณ แต่คุณก็ยังกลับมาพร้อมกับกำลังเสริม ... บุญคุณในครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันลืมเลย "

 

เมื่อได้ยินแบบนั้นแทนที่จะรู้สึกอายผมกับรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นไปอีก นอกจากการรับภารกิจแล้ว ผมแทบไม่ได้ทำติ่งอะไรเลยซักอย่าง ทำได้เพียงแค่ถูกปกป้องและหดหัวอยู่ข้างหลังพี่ เพราะแบบนั้นผมจึงไม่กล้าที่จะสบตาของเธอ และหันหน้าหนีก่อนจะพบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มิเลีย

 

เธอดูเหมือนกับในรูปถ่าย เป็นเด็กผู้หญิงที่สวยงามและดูน่ารักน่าเอ็นดู

 

「โลลิ? โลลิคอนคุมะ? 」

 

“Sniff, Hic…”

 

มิเลียเน่เริ่มร้องไห้ออกมา

 

แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องปกติ เธอเสี่ยงชีวิตจากการที่ถูกเหล่ามอนสเตอร์แมลงล้อมเอาไว้ แต่ในมือของเธอยังคงถือตะกร้าเอาไว้แน่นซึ่งภายในนั้นเต็มไปด้วยผลเรมฟรุตประมาณห้าลูกหรืออาจจะมากกว่านั้นผมไม่แน่ใจ

 

"ในตอนนี้พวกเรารีบออกไปจากที่นี้กันดีกว่า มันจะแย่เอาถ้าหากมอนสเตอร์พวกนั้นมารวมตัวกันล้อมตัวเรามากขึ้น "

 

“เข้าใจแล้ว”

 

ทันใดนั้นหน้าจอเมนูของผมก็เปลี่ยนไป

 

【 NPC ถูกเพิ่มเข้าไปในปาร์ตี้】

【 ลิเลียน่า แกรนเดรีย ได้เข้าร่วมปาร์ตี้ของคุณ】

【 มิเลียเน่ แกรนเดรีย ได้เข้าร่วมปาร์ตี้ของคุณ】

 

อ๊ะ นี่หมายความว่า NPC ก็สามารถเข้าร่วมปาร์ตี้ได้ด้วยสินะ

 

เมื่อดูค่าสเตตัสของพวกเธอ… หืมม ดูเหมือนว่ามิเลียเน่จะอ่อนแอกว่าผมอีกนะ

 

แต่ค่าสเตตัสของลิเลียน่านี่สิสุดยอดมากจริงๆ

 

Liliana Grandelier

Job: Paladin

Level: 60 (Level Total: 210)

HP: 5450

MP: 1684

SP: 1430

 

เธอมีเลเวลรวม 210 ... เป็นตัวเลขที่สูงมาก

               

นี่คือระดับของรองผู้บัญชาการองครักษ์ หมายความว่าเธออยู่อันดับที่สองท่ามกลากผู้คนทั่วทั้งอาณาจักร ไม่แปลกใจเลยถ้าเธอจะแข็งแกร่งขนาดนี้

 

「............ 」

 

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างพี่หมีกลับทำสีหน้าจริงจังแทน

 

「 เรย์ ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วรึยัง? 」

 

"อ๋า ไม่นี่ไม่เห็นขึ้นอะไรแบบพิเศษ "

 

「 หรอ 」

 

เขาเตรียมแกตลิ่งกันในมือ พร้อมกับเฝ้าระวังรอบๆข้าง พี่หมีดูระวังตัวมากกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับพวกมอนสเตอร์แมลงเมื่อกี้หลายเท่า

 

“พี่…?”

 

「 เรย์ เกี่ยวกับระดับความยากของเควสในโลกนี้ ทุกๆภารกิจAIจะไม่เพียงแค่วิเคราะห์ข้อมูลด้านสภาพแวดล้อมของพื้นที่เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงพื้นเพของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับภารกิจนั้นๆอีกด้วย และข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดก็จะเป็นตัวกำหนดระดับความยากของภารกิจ」

 

“เอ๊ะ?”

 

การวิเคราะห์ข้อมูลด้านสภาพแวดล้อมของพื้นที่และพื้นเพของบุคคลที่เกี่ยวข้อง ถ้าเป็นAIละก็การที่จะวิเคราะห์แบบนั้นมันเป็นไปได้อยู่แล้ว แต่อะไรคือสิ่งที่เชื่อมโยงระหว่างเรื่องพวกนั้นกับสถานะการณ์ปัจจุบันของพวกเราล่ะ....

 

「ดังนั้นฉันจึงสันนิษฐานว่า สาเหตุของระดับความยากดังกล่าว เป็นเพราะว่ามันคือภารกิจแบบจำกัดเวลาที่มีการทำหมดเวลาเอาไว้สั้นๆ 」

 

「แต่ฉันที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้กับศัตรูจากหลายๆแห่ง สามารถพูดได้เลยว่าพวกเรามาถึงที่นี่ได้ง่ายจนเกินไป อย่างไรก็ตาม ... 」

 

พี่หมีเลื่อนสายตาไปที่พื้นดิน

 

「 ลิเลียน่าได้เข้าร่วมกับเราในระหว่างภารกิจ พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ระดับความยากของมันถูกคำนวณรวมพวกลิเลียน่าที่เข้าร่วมกับพวกเราเอาไว้แล้ว "นี่เป็นความยากระดับ5 ภารกิจที่รวมนายกับลิเลียน่าที่มีเลเวลรวม 210 เข้าด้วยกัน" 」

 

ทันที่พี่พูดจบ พื้นดินที่เขาจ้องอยู่ก็เกิดระเบิดออก บางสิ่งที่ทั้งใหญ่โตและยาวปรากฏออกมาจากพื้นดิน

 

『GYULUUUUUUUUAAAAAAA!!! 』

 

ยาวประมาณ 30 เมตรมันคือตะขาบยักษ์

 

「ชิ! 」

 

มันแตกต่างจากตะขาบทั่วไปผิวของมันก็ถูกปกคลุมไปในเกล็ดเหมือนสัตว์เลื้อยคลานและสามารถป้องกันกระสุนที่พี่หมียิงออกมาได้หมด นอกจากนี้ยังมีเขี้ยวทั้งสี่ที่ยื่นออกมาจากปากของมันเหมือนกับตัวด้วง

 

ถึงจะเป็นมือใหม่ แต่ก็รู้ได้ในทันที

 

เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้น ... แข็งแกร่ง

 

"【 Demi-Dragwurm】 ... !"

 

เสียงร้องอุทานของลิเลียน่าดังเข้ากระทบหูผม

 

『GIIIEEEEAAAAAAAA!!』

 

หลังจากนั้นพื้นดินก็ระเบิดออกอีกครั้ง และ Demi-Dragwurm อีกตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา

 

「เป็นมอนสเตอร์คลาส Demi-Dragon หึๆ....ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว พวกเราต้องต่อสู้กับมอนสเตอร์พวกนี้เพื่อปกป้องเด็กคนนี้ด้วยความช่วยเหลือของลิเลียน่า ขอยอมรับระดับความยากของภารกิจด้วยใจจริง  แต่พวกแกรู้อะไรไหม…!!」

 

ในขณะที่ฉันเป็นใบ้พูดไม่ออก กับบรรยากาศข่มขู่อันหนักอึ้งที่ส่งมาจากมอนสเตอร์ทั้งสอง พี่หมีกับตรงกันข้าม เขาออกท่าทางอย่างเท่ๆและตะโกนออกมาอย่างจูนิ

 

「แค่นี้มันแทบจะไม่เพียงพอสำหรับข้าเลยด้วยซ้ำ!!」

 

โพสต์ท่าเสร็จก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น....

 

「ช่วงเวลาแห่งการบดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างได้มาถึงแล้ว! บัลด์! รูปแบบที่4 activa-- 」

 

『GIIIEEEAAALEAAAAAA!!!』

『GYULUUUUUUUUAAAAAAA!!!』

『GYUIIILUUUUAAAAAAAAAA!!!』

『GYULUUUUUUUULOOAAAAAAA!!!』

 

ตัวของเขาถูกล้อมรอบไปด้วย【Demi-Dragwurms】ทั้งสี่ทิศ ปากอันใหญ่โตเข้ากัดร่างของพี่หมีจูนิเอาไว้และมุดหายลงไปในพื้นดิน

 

"……………..อะไรน่ะ?"

 

“หือ!”

 

เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วมากจนผมตามไม่ทันแม้แต่ลิเลียน่าก็ยังอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง

 

แม้ว่าผมจะสามารถยืนยันสถานะของพี่ในหน้าต่างปาร์ตี้ได้....แต่ชื่อของพี่กลับกลายเป็นสีดำทำให้ไม่รู้ว่าเขายังอยู่ในตายไปแล้ว

 

“นี่พี่ ผมรู้ว่าผมผิดเองที่ได้พูดประโยคปักธงใส่พี่....แต่พี่จะตายเร็วเกินไปแล้วววว!!”

 

มอนสเตอร์ที่ยังอยู่อีกสองตัวเคลื่อนที่เข้ามาใกล้พวกเราที่ไร้หมีปกป้อง พวกเรากำลังตกอยู่ในอันตราย

 

“โว้ว…”

 

ตั้งแต่เกิดมาสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเห็นก็คือช้าง แต่ไอ้เจ้ามอนสเตอร์พวกนี้มันใหญ่เกินกว่าช้างไปมากโข และพวกมันก็กำลังจะจบชีวิตน้อยๆของผมลง ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นเพียงแค่เกมแต่ขาของผมก็ยังคงสั่นด้วยคววามกลัว

 

"... ฉันมีเรื่องบางอย่างจะขอร้องคุณ"

 

ลิเลียน่าพูดกับผมที่กำลังหวาดกลัว

 

"อ-อะไรหรอ?"

 

“ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ให้เอง ดังนั้นได้โปรดช่วยพาน้องสาวของฉันหนีไปทีจะได้ไหม?”

 

“ต-แต่แบบนั้นมัน …”

 

มีศัตรูสองตัว ต่อให้ลิลเยน่าแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ตัวเธอแค่คนเดียว.....

 

... ไม่สิผมต้องทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ เลเวล 0 แบบผมไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลยซักอย่าง ผมจะกลายเป็นตัวถ่วงของเธอถ้าหากยังอยู่ที่นี่ต่อไป

 

"... เข้าใจแล้ว"

 

ผมจับมือของมิเลียเน่ไว้และเริ่มออกวิ่ง

 

ข้างหลังของพวกเราการต่อสู้ระหว่างลิเลียน่ากับ【Demi-Dragwurms】ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

 

[1] ぬわーーっ!! – In case you didn’t notice, that entire part is a reference to Dragon Quest V. I used “URRRAAHH” since it was the official translation for that scream. The fantranslation used “Arrrggggghhhhhh” though.




NEKOPOST.NET