[นิยายแปล] Infinite Dendrogram ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Infinite Dendrogram

Ch.3 - Status


□        เรย์ สตาร์ลิ่ง

          เมืองหลวงอัลเทีย

          บนถนนสายหลัก

 

「นายเคยดูสเตตัสเริ่มต้นของตัวเองรึยัง? 」

 

ขณะที่พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ สวนผลไม้เก่า<Loew> พี่หมีก็ถามเกี่ยวกับค่าสเตตัสของผม

 

จริงสิ ตั้งแต่เล่นมายังไม่เคยเปิดดูสเตตัสของตัวเองเลยนี่หว่า

 

"รายละเอียดสเตตัส ... ตรงนี่"

 

จากนั้นหน้าต่างใหม่ก็ปรากฏขึ้นแสดงค่าสเตตัสปัจจุบันของผม

 

Ray Starling

Level: 0 (Level Total: 0)

Job: None

HP: 98

MP: 16

SP: 23

STR: 10

END: 12

DEX: 15

AGI: 14

LUC: 16

 

ถึงจะไม่รู้ว่ามันมากหรือน้อย แต่ตัวเลขมันก็ต่ำๆเหมือนกันหมดเลยก็เลเวล0นี่

 

แต่รู้สึกว่าเกมนี้จะอนุญาตผู้เล่นมีอาชีพได้หลายอาชีพ

 

ด้วยแบบนั้นจึงมี"เลเวลรวม"ซึ่งเป็นเลเวลของแต่ล่ะอาชีพรวมกัน

 

แต่ถึงอย่างนั้น ... ผมก็ยังเลเวล 0

 

"และผมที่เลเวล 0 ก็กำลังจะไปที่ดันเจี้ยนชื่อ「 รุกกี้คิลเลอร์ 」"

 

 

「นายจะต้องได้อาชีพบางอย่างก่อน ไม่อย่างนั้นนายจะต้องมีเลเวล 0 ตลอดไป อยากจะหาอาชีพก่อนที่พวกเราจะไปที่นั่นไหมล่ะ? 」

 

"...พวกเราคงไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอก ผมจะไปทั้งแบบนี้แหละ "

 

ถ้าหากเด็กผู้หญิงในรูปนั้นตายในขณะที่พวกเราเอาแต่มองหาอาชีพล่ะก็มันคงจะเป็นอะไรที่ขำไม่ออกแน่ตอนนี้เราต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เหนือสิ่งอื่นใดแม้แต่ตอนนี้พวกเราก็ยังวิ่งไปคุยไป

 

“ขอถามอะไรซักหน่อยสิ?”

 

「 มีอะไรหรอ?」

 

"ไม่มีค่าสเตตัสอย่าง INT(ค่าความฉลาด)อยู่เลย แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเวทย์มนต์มันแรงรึเปล่า? ในโลกนี้มีของอย่างเวทมนตร์อยู่ด้วยนี่ใช่ไหม? "

 

จำได้ว่าลิเลียน่าเคยใช้เวทมนตร์รักษาให้ผมด้วยนี่

 

「มันคำนวณโดยใช้ MP สูงสุดของนาย เลเวลของเวทมนตร์และจำนวน MP ที่หายไปในการใช้สกิล เพราะค่าสเตตัสอย่างINTไม่มีในเกมนี้ นายจะต้องใช้ความสามารถของนายเองเท่านั้น」

 

เป็นแบบนั้นเองสินะถ้าหากบอกว่าเพียงแค่ "เพิ่มค่าINTให้สูงขึ้น" เวทย์มนต์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นตาม มันดูไม่น่าเชื่อถือแบบสุดๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นมีสกิลแบบไหนที่ใช้ค่าSP”

 

「สกิลดาบ ศิลปะการต่อสู้ เทคนิคต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับร่างกายจะใช้ SP เทคนิคเหล่านี้อาจใช้ SP ในการโจมตี แต่ความแรงของมันจะขึ้นอยู่กับค่าสเตตัสอื่นๆ เช่น STR และ DEX นอกจากนี้ค่าสเตตัสของนายที่จะเพิ่มขึ้น ทั้งหมดจะขึ้นอยู่กับเทคนิคการเล่น อาวุธที่ใช้ อาชีพและความสามารถของแต่ละคน」

 

"มันซับซ้อนมากเลย"

 

「ใช่เลย ในที่สุด que sera, sera ความเป็นหมีของนายก็จะถูกสะท้อนออกมาตรงนั้น」

 

... นี่เขาชอบเล่นคำว่าหมีขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

(N:เพิ่มเติมนะครับ que sera, sera เป็นชื่อเพลงครับ เนื้อหาก็อารมณ์แบบเด็กผู้หญิงถามกับแม่ของตัวเองว่าโตขึ้นแล้วเธอจะเป็นยังไงประมาณนั้นครับ เพราะดีอยู่ครับลองหาฟังกันดูได้เลย)

 

「อ้า จริงสิ ฉันควรจะให้อุปกรณ์เสริมบางอย่างกับนายด้วยนี่นะ」

 

พูดจบพี่ก็หยิบเอาไอเท็มจำนวนมากออกจากกระเป๋าของเขาและส่งให้ มี【 Heal Potion Lv2 】สิบขวด มันคือไอเท็มที่เอาไว้ใช้รักษาและแน่นอนว่ามันสามารถฟื้นฟูHPของมือใหม่อย่างผมได้เต็มหลอดชัวร์ และก็มี【Lifesaving Brooch】 ที่เป็นอุปกรณ์เสริมอีกหนึ่งชิ้น และสุดท้ายก็คือ【Dragon Scale Substitute】สี่ชิ้น

 

【Lifesaving Brooch】

ขณะที่สวมใส่จะได้รับสกิล 《By a Hair's Breadth》

มีโอกาศเสียหาย10 %หลังจากใช้งานสกิล

《By a Hair's Breadth》: ความเสียหายที่ทำให้ผู้ใช้เสียชีวิต จะถูกลบล้างได้หนึ่งครั้ง

※ หากผู้ใช้ได้รับความเสียหายเกินกว่า HP สูงสุดของตน แทนการคำนวณความเสียหายใหม่จะทำเฉพาะส่วนเกินของความเสียหายนั้นเท่านั้น กระบวนการนี้จะเกิดขึ้นซ้ำๆกัน ตราบเท่าที่ความเสียหายที่ได้รับเกิน HP สูงสุดของผู้ใช้

※ หาก【Lifesaving Brooch】ถูกทำลาย ภายใน24ชั่วโมง ผู้ใช้จะไม่สามารถติดตั้ง【Lifesaving Brooch】อันใหม่ได้

 

 

【Dragon Scale Substitute】

หากผู้ใช้ได้รับความเสียหาย ความเสียหายนั้นจะลดลงเหลือ 10% ของค่าเดิม

จะถูกทำลายหลังจากใช้งานเอฟเฟ็คต์

 

เนื่องจากจำนวนช่องสำหรับใส่อุปกรณ์เสริมแค่ 5 ช่อง ผมจึงสามารถใช้อุปกรณ์เหล่านี้ได้อย่างไม่มีปัญหา

 

"ขอบคุณครับ ... แล้วเกมนี้มีบทลงโทษสำหรับการตายด้วยรึเปล่า?"

 

บทลงโทษสำหรับการตาย.....

 

มันคือสิ่งที่เกมออนไลน์หลายๆเกมมี

 

พูดง่ายๆเลยก็คือ บทลงโทษสำหรับผู้เล่นที่ตายลง เช่น การลดเลเวล หรือค่าสเตตัสของพวกเขาในช่วงเวลาหนึ่ง เพื่อให้พวกผู้เล่นพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการตาย ดังนั้นในเกมนี้ก็น่าจะมีการลงโทษบางอย่างสำหรับพวกที่ตายด้วยเหมือนกัน

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมรอคำตอบจากพี่อย่างจดจ่อ แต่ ...

 

「นายจะไม่สามารถล็อกอินได้เป็นเวลา 24 ชั่วโมง」

 

ผิดคาดไปไกลเลยแฮะ

 

「เมื่อนายตายที่นี่ นายจะถูกบล็อกไม่ให้เข้าอินฟินิทเด็นโดรแกรมเป็นเวลา 24 ชั่วโมงในโลกจริงหรือ 72 ชั่วโมงในโลกนี้」

 

พวกเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ?

 

ที่นี้เป็นเกมแต่บทลงโทษสำหรับการตายคือห้ามเข้ามาเล่นเกมเนี่ยนะ

 

「และจุดที่เลวร้ายที่สุดของการลงโทษนั้น ไม่ใช่การไม่ได้เล่นเกม แต่เป็นเรื่องที่ว่าระหว่างที่นายกำลังถูกลงโทษอยู่ โลกของอินฟินิทเด็นโดรแกรมกับผ่านไปแล้วสามวันมากกว่า สมมติว่านายได้รับภารกิจแบบต่อเนื่องมา ภารกิจนั้นจะถูกปล่อยทิ้งไว้ถึงสามวัน และสำหรับโลกที่เหมือนจริงนี้ มันคือสิ่งที่เลวร้ายสุดๆ」

 

ถ้าผมกับพี่หายไปจากโลกนี้สามวันภารกิจที่รับมาก็จะ...

 

“จะพยายามไม่ตายแล้วกัน ถึงไม่รู้ว่าเลเวล0อย่างผมจะช่วยอะไรได้ก็เถอะ”

 

「อย่างที่ฉันเคยบอกไป สวนผลไม้เก่า<Loew> เป็นดันเจี้ยนกับดักที่รู้จักกันในชื่อ "รุกกี้คิลเลอร์" พวกผู้เล่นหน้าใหม่ที่ไม่รู้อะไรก็จะเข้าไปแบบ “เย้~ ได้เวลาสำรวจดันเจี้ยนแล้ว” และเข้าไปในดันเจี้ยน เพื่อให้ถูกรุมเหยียบและสัมผัสกับการล็อกอินไม่ได้ 24 ชั่วโมง」

 

「เพราะอย่างนั้นเรื่องนี้มันถึงเป็นอะไรที่แปลกมาก ทำไมภารกิจนี้ถึงมีความยากระดับ "5" ได้? มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนควรมีเลเวลอยู่ที่ประมาณ 25 เท่านั้น ... แต่ว่าความยากระดับ "5" มันสูงเกินไป」

 

ขณะที่ฟังพี่บ่นพึมพำอยู่คนเดียว ในที่สุดพวกเราก็เดินผ่านประตูทางทิศใต้ของอัลเทียไป

 

◇◇◇

 

หลังจากที่ออกจากประตูและวิ่งประมาณสิบกว่านาที พวกเราก็กับพบสถานที่บางอย่าง มันถูกล้อมรอบไปด้วยรั้วเหล็กและทางเข้าก็มีป้ายฟุๆที่เขียนว่า「 Welcome to <Loew's Orchard> 」

 

แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกทิ้งร้างเอาไว้ เนื่องจากมีหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมดทุกแห่ง แถมยังดูโทรมมากอีกด้วย

 

「ในที่สุดก็ถึงแล้ว พวกเรากำลังจะไปผจญภัยที่นั่น แต่ก่อนอื่น ... 」

 

พี่หมีหยุดยืนตรงหน้าประตูทางเข้า สวนผลไม้เก่า<Loew>  สถานที่ๆซึ่งกลายเป็นรังของมอนสเตอร์แมลงไปแล้ว ทันใดนั้นก็ปรากฏหน้าต่างระบบขึ้นตรงหน้าของผม

 

【 ชู สตาร์ลิ่ง ได้เชิญคุณเข้าร่วมปาร์ตี้】

 

【ยอมรับคำขอหรือไม่? YES/NO】

 

「ฉันจะปกป้องนายได้ง่ายขึ้นถ้าหากฉันสามารถดูสเตตัสของนายได้ตลอด แต่เนื่องจากพวกเรามีเลเวลที่แตกต่างกันมากเกินไป พวกเราจึงไม่สามารถแบ่งค่าประสบการณ์ให้เท่าเทียมกันได้ เพราะส่วนแบ่งค่าประสบการณ์ที่ได้จะตรงกับสัดส่วนในการต่อสู้ของแต่ล่ะคน」

 

"พี่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมยังไม่จำเป็นต้องใช้ EXP"

 

ในเกมMMORPGทั่วๆไป เมื่อโซโลเพลย์เยอร์กำจัดมอนสเตอร์ลงได้ ผู้เล่นจะได้ค่าประสบการณ์ทั้งหมด แต่กับกันถ้าผู้เล่นไปแบบเป็นปาร์ตี้ ค่าประสบการณ์ทั้งหมดก็จะถูกหารออกไปตามจำนวนคนในปาร์ตี้

 

และในเกมนี้มีวิธีการแบ่งค่าประสบการณ์สองแบบ

 

แบบแรกคือแบ่งแบบเท่าๆกัน กล่าวคือเมื่อผู้เล่นที่เข้าร่วมปาร์ตี้อยู่ในเลเวลโซนเดียวกัน ค่าประสบการณ์ทั้งหมดที่ได้รับจากมอนสเตอร์ จะถูกแบ่งอย่างเท่าเทียมกันระหว่างสมาชิกปาร์ตี้ทั้งหมด

 

แบบที่สองคือการแบ่งตามสัดส่วน เป็นวิธีที่จะแบ่งจำนวน EXP ที่ได้รับ ให้กับสมาชิกปาร์ตี้ตาม “สัดส่วนในการต่อสู้” ในเกมอินฟินิทเด็นโดรแกรม"สัดส่วนในการต่อสู้"ไม่ได้หมายถึงแค่การสร้างความเสียหาย แต่ยังรวมถึงการสนับสนุนต่างๆเช่นการรักษา

 

และสำหรับเลเวล 0 (ไร้อาชีพ) อย่างผม ค่าประสบการณ์ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

 

สิ่งที่พวกเราต้องให้ความสำคัญที่สุดตอนนี้คือ การทำภารกิจให้สำเร็จและช่วยพวกเธอไว้ให้ได้ การหาอาชีพและเลื่อนเลเวลคงต้องรอจนกว่าทุกอย่างจะจบลง

 

"และ....YES"

 

จากนั้นฉันก็กดปุ่ม "YES" บนหน้าต่างระบบ

 

วินาทีต่อมาหน้าต่างสเตตัสปาร์ตี้ก็เด้งขึ้นมา ผมจึงสามารถมองเห็นชื่อของพี่ที่เพิ่มเข้าปาร์ตี้ได้ และเนื่องจากยังมีช่องว่างเหลืออีกสี่ช่อง เพราะงั้นเกมนี้น่าจะมีสมาชิกปาร์ตี้ได้สูงสุดหกคน

 

ค่าสเตตัสของพี่ก็ถูกแสดงพร้อมกับชื่อของเขา แต่ที่เขียนอยู่นั่นกับเป็น....

 

"นี่มัน.....คืออะไรกัน?"

 

Shuu Starling

Job: ■

Level: ■ (Level Total: ■)

HP: ■

MP: ■

SP: ■

 

แม้ว่าค่าสเตตัสจะแสดงออกมาอย่างเรียบง่าย แต่ทุกรายการที่แสดงออกมามีแต่สีดำเต็มไปหมด

 

「อ๋า นี่เป็นเอฟเฟ็คต์ที่น่ากลัวของชุดหมีตัวนี้ หากมีความต่างระหว่างเลเวลของผู้สวมใส่กับผู้เล่นคนอื่น ค่าสเตตัสของฉันจะถูกซ่อนไว้จากทั้งฝั่งของตัวเองและศัตรู」

 

เอฟเฟ็คต์ที่น่ากลัว?

 

ไม่ใช่ว่ามันจะทำให้การสนับสนุนด้วยเวทมนต์ยากขึ้นงั้นเหรอ? ...

 

"นี่พี่ ... หลังจากได้ยินเกี่ยวกับรายละเอียดภารกิจแล้ว ผมลืมถามพี่ไปเลย ทำไมพี่ถึงใส่ชุดหมีล่ะ?"

 

ขณะที่โยนคำถามนั้นออกไป พี่ก็ใช้เล็บของชุดหมีนั่นเกาแก้ม

 

「มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสำหรับหมีนะ นายกำลังทำให้หมีต้องหลั่งน้ำตา」

 

"รีบๆตอบมาเถอะน่า พี่ก็รู้นี่ ว่าเรามีเวลาไม่มากนัก”

 

「สายตาของนายที่มองฉันดูเย็นจังเลยนะ ... 」

 

เขาบ่นและเริ่มคายคำตอบออกมา

 

「 เอ่อ นายรู้ใช่ไหมว่าพวกเรามีมีสิทธิในการสร้างตัวละคร? 」

 

"อื้ม"

 

「เพราะมันเป็นเรื่องยุ่งยากที่จะต้องสร้างมันตั้งแต่เริ่มต้น ฉันจึงพยายามใช้ตัวเองเป็นแบบจำลองพื้นฐานดู」

 

"ผมก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน"

 

「ในตอนนั้น ฉันก็ทำผิดพลาดไปนิดหน่อย ... 」

 

"ผิดพลาด…? พี่ทำอะไรลงไปกันแน่?"

 

「ฉันเผลอไปกดยืนยันอวตารโดยไม่ได้ปรับแต่งอะไรเลย 」

 

"... เวรแล้วไง"

 

「 ก็แบบนั้นแหละ ... 」

 

รูปร่างอวาตาร์ที่อยู่ในชุดเป็นรูปร่างของจริงๆของพี่100%เพราะมันจะมีอันตรายหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นจากการเล่นเกมออนไลน์หากใช้ใบหน้าที่แท้จริงเล่น

 

ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสวมชุดนั่น....

 

「เหตุผลที่เลือกเลือกประเทศนี้เพราะในภาพที่แสดงเมืองหลวง ฉันเห็นร้านขายเสื้อผ้าที่ขายดีมากๆอยู่ ... 」

 

"อา เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ถึงไม่ได้ไปที่ ไดรฟ์ หรือ แกรนวาลัวส์ แม้ว่าพี่จะชอบของแบบนั้นก็ตาม"

 

「ใช่แล้ว เพราะอย่างนั้นฉันถึงต้องเสียสละบางสิ่งบางอย่างไป ... อย่างแรกชุดหมีนี่ ฉันซื้อมาในราคา 4980 Lirs 」

 

"นั่นมันเกือบจะทั้งหมดของเงินเริ่มต้นเลยไม่ใช่รึไง"

 

พี่อยู่รอดมาได้ยังไง ตั้งแต่เริ่มเปิดตัวเกม?

 

「นอกจากนี้ยังเป็นเพียงไอเท็มล้อเลียนที่ไม่มีผลในการป้องกันใดๆทั้งสิ้น และฉันก็เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกเกม พวกเรามีข้อมูลที่เกี่ยวกับเกมนี้เป็นศูนย์ ม๊า~ การต่อสู้ที่ยากลำบากตั้งแต่เริ่มแรกจริงๆ การต่อสู้ด้วยชุดปัจจุบันของฉันเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยความทุกข์ยากลำบากแสนเข็น」

 

"แล้วความสามารถพิเศษของชุดนี้มันคืออะไร?"

 

「ความสามารถพิเศษ...」

 

【X-Treme Costume Series, Hind Bear】

Ancient Legendary Armor

Defense Bonus +903

Equipment Skills

《Disguise》: ปกปิดสเตตัส หากความแตกต่างระหว่าง Level Totals ของผู้ใช้และเป้าหมายเท่ากับ 100 หรือมากกว่า สเตตัสของผู้ใช้จะถูกซ่อนจากสายตาของคนอื่นอย่างสมบูรณ์

《Air-Conditioning Organs》: สามารถปรับอุณหภูมิให้เหมาะสมกับทุกสถานที่

《Power Assist》: สนับสนุนการเคลื่อนไหวของผู้เล่นด้วยกล้ามเนื้อแบบเครื่องจักร(STR+903)

《Bulletproof Design》: นอกจากนี้ยังออกแบบๆcrossfire-proof ผู้ใช้จะได้รับความเสียหายต่ำกว่า 903 จากการโจมตีทางกายภาพจากระยะไกล

《Stab-proof Design》: ผู้ใช้จะได้รับความเสียหายต่ำกว่า 903 จากการโจมตีทางกายภาพจากระยะใกล้

《All-purpose Bear Paw (อุ้มมือหมีอเนกประสงค์) 》: นับเป็นเรื่องลึกลับของโลกอย่างหนึ่ง ที่ผู้ใช้สามารถหยิบจับและจัดการสิ่งต่างๆได้อย่างชำนาญ เอฟเฟคเพิ่มเติม: สร้างความเสียหายเพิ่มแก่มอนสเตอร์พวกปลาและแมลง

《????》 : ■

 

....นี่มันเกินคำว่าไอเท็มล้อเลียนไปไกลโขเลยไม่ใช่เรอะ!!

 

"อะไรคือโบนัส "+903"? ถึงผมจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับขีดจำกัดของค่าสเตตัสภายในเกมนี้ แต่ไม่ใช่ว่ามันเป็นตัวเลขที่สูงมากเลยไม่ใช่หรอ? แล้วพี่มีเลเวลเท่าไหร่กันแน่?"

 

เพราะตอนนี้ผมไม่สามารถมองเห็นค่าสเตตัสของพี่ได้ ดังนั้นเลเวลรวมของเขาน่าจะสูงเกินกว่า 100 ...

 

「เป็น-ความ-ลับ-ของ-หมี」

 

....น่ารำคาญโว้ยยย!!

 

「เอาล่ะ เรามาพักเรื่องตลกๆไว้เพียงแค่นี้ก่อน ตอนนี้พวกเรารีบไปช่วยโลลิน้อยกันเถอะ 」

 

"... ถึง90%ของ "เรื่องตลก" มันจะเป็นความผิดของพี่  แต่ก็รีบไปกันเถอะ”

 

จากนั้นพวกเราก็รีบวิ่งเข้าไปใน สวนผลไม้เก่า< Loew>

 

ข้างในนั้นทางที่คาดว่าจะเป็นทางเดินถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าสูงรกรุงรัง ป้ายบอกทางต่างๆก็อยู่ในสภาพน่าอนาถเกินทน

 

และหนึ่งในป้ายนั่นก็เขียนไว้ว่า 「 สวนเรมฟรุต → 5XX เมตร 」

 

จากทิศทางที่ป้ายนั้นชี้บอก ผมได้ยินเสียงที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์และมีเสียงปะทะดังออกมา แม้ว่าจะไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เนื่องจากหญิงมันขึ้นบังไปหมด แต่ผมมั่นใจว่าลิเลียนา ผู้ที่เข้ามาในดันเจี้ยนนี้ก่อนต้องกำลังต่อสู่อยู่อย่างแน่นอน

 

แต่ผมกลับได้ยินเสียงต่อสู้ดังจากทิศของสวนเรมฟรุตเพียงเท่านั้น

 

ส่วนทางทิศอื่นนั้นเงียบสงบมาก

 

"พวกเราเป็นเพียงผู้เล่นกลุ่มเดียวที่มาที่นี่อย่างงั้นหรอ?"

 

「อ่า มีคนจำนวนมากที่ได้รับความชอกช้ำจากการตายภายในดันเจี้ยนนี้ และก็เพราะว่าดันเจี้ยนนี่มีเลเวลค่อยข้างสูง แต่จำนวนไอเท็มและเงินที่ได้กลับไม่ค่อยดีนัก และที่เลวร้ายกว่านั้นมันไม่ได้มีแค่มอนสเตอร์แมลงที่มากันทีเป็นฝูง แต่ยังมีพิษที่ถ้าโดนเข้าไปจะทำให้เป็นอัมพาตได้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือไอเท็มที่ช่วยป้องกันสถานะที่ผิดปกติ」

 

ชัดเจนเลยว่าทำไมมันจึงเป็นโซนที่ถูกปล่อยทิ้งร้างเอาไว้

 

「เอาล่ะ แบบนี้มันน่าจะทำให้ฉันต่อสู้ได้ง่ายขึ้น บัลด์เปิดใช้งานรูปแบบที่ 2」

 

『พร้อม』

 

เมื่อพี่พึมพำคำพูดบางอย่างออกมา เสียงเครื่องจักรกลที่ไม่คุ้นหูก็ตอบกลับ

 

ชุดพี่หมีเปล่งแสงออกมาจนผมแสบตา จากนั้นที่ด้านหลังและแขนซ้ายของเขาก็มีบางสิ่งปรากฏออกมา และมันก็ติดเข้ากับชุดพี่หมีอย่างรวดเร็ว

 

ปากกระบอกปืนหลายๆกระบอกเรียงตัวกันเป็นวงกลม

 

กลไกการโหลดความเร็วสูงด้วยมอเตอร์

 

มีสายกระสุนพันไว้รอบเอวเหมือนเข็มขัด

 

และสุดท้ายคือแม็กกาซีนขนาดใหญ่

 

มันคืออาวุธหนักที่มักใช้โดยเครื่องบินรบซึ่งเรียกว่า "แกตลิ่งกัน"

 

"... ไม่ใช่ว่าเกมนี้ถูกเซ็ตไว้เป็นแบบแฟนตาซีเหรอ?"

 

 




NEKOPOST.NET