[นิยายแปล] Infinite Dendrogram ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Infinite Dendrogram

Ch.2 - The Bear and the Quest


□        เรย์ สตาร์ลิ่ง

          เมืองหลวงอัลเทีย

         บนถนนหลักหน้าน้ำพุ

 

ผ่านไปซักพักจากที่ได้พบกับลิเลียน่า ซึ่งจบลงด้วยการที่ผมได้รับภารกิจแรกมาแบบงงๆ แต่ในที่สุดผมก็มาถึงน้ำพุบนถนนสายหลักสถานที่ๆพี่นัดเอาไว้ซักที

 

และเมื่อเปิดอ่านรายละเอียดของภารกิจที่ได้รับมาโดยบังเอิญดู พบว่าวัตถุประสงค์ของภารกิจนี้คือการตามหาน้องสาวของลิเลียน่า และมีระดับความยากจัดอยู่ในระดับ "5" ซึ่งจะต้องใช้ปาร์ตี้ของผู้เล่นที่มีเลเวล 51 ขึ้นไป

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเกินกว่าความสามารถของผมไปไกลโข แล้วทำไมถึงให้ภารกิจระดับนี้ก็ผู้เล่นหน้าใหม่กันล่ะเนี่ย?

 

คงจะต้องลองปรึกษากับพี่ดูก่อน และด้วยเหตุนั้นผมถึงได้รีบมุ่งหน้ามายังที่นี่

 

และสิ่งที่ผมเห็นก็คือ....

 

「Welcome Little Brother」
 

....ป้ายขนาดใหญ่ที่มีชายสูงกว่าสองเมตรยืนอยู่ใกล้ๆ....โดยใส่ชุด ‘พี่หมี’ สุดประหลาด

 

“…อะไรว่ะนั้น?”

 

ไม่ๆ ไม่มีทาง มันเป็นไปไม่ได้...หรอกมั้ง

 

แต่สถานที่นัดพบก็ถูกต้องนี่

 

“แล้วทำไม่ถึงแต่งชุดแบบนั้นล่ะ?”

 

ถ้าอยากรู้คงจะต้องใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อถามออกไป ถึงไม่รู้ว่าเขาเป็นNPCหรือผู้เล่น แต่มีเด็กจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ที่หมีตัวนั้น เด็กบางคนเล่นอยู่บนหัวและบนตัก บางคนก็ห้อยลงมาจากแขนและโหนอย่างสนุกสนาน

 

ในสถานการณ์แบบนี้....ไม่ค่อยอยากจะเข้าไปคุยกับเจ้านั่นเลยแฮะ แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกมากนัก จึงรวบรวมความกล้าเพื่อคุยกับพี่หมีแล้วถามออกไป

 

"ขอโทษนะ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ ... ?"

 

“ได้แน่นอนอยู่แล้วนะคุมะ”

 

แล้วทำไมต้องลงท้ายด้วย ‘คุมะ’ ด้วยฟะ

“คุณคือมุคุโดริ ชูอิจิ...เอ่อ นั้นพี่ใช่ป่ะ?”

 

“ใช่แล้ว เป็นไงบ้างเรย์จิ”

 

... อ้า ไม่อยากจะให้มันเป็นความจริงเลยแฮะ

 

"ดีใจที่เจอนายที่นี่นะ แล้วพวกเราจะไปไหนกันดี? "

 

พี่หมี ... เอ่อไม่สิ พี่ชายของผม มุคุโดริ ชูอิจิ ถามขณะลุกขึ้นยืน พร้อมกับหันไปมองเด็กๆที่มารวมกันอยู่รอบๆตัว ก่อนจะเปิดกระเป๋ามิติที่ดูแตกต่างกับของผมอย่างสิ้นเชิง....เพราะว่ามันเป็นกระเป๋าหน้าท้องน่ะสิ ....เอาเป็นว่าเขาเปิดกระเป๋าหน้าท้องออกและหยิบเอาลูกอมออกมาแจกจ่ายให้กับเด็กๆทุกคน

 

นี่พี่จะทำตัวเป็นโดเรมอนเรอะ? ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นชุดแมวหรือชุดทานุกิมากกว่าที่จะเป็นชุดหมีนะ

 

“เย้~ ♪”

 

"ขอบคุณคะคุณหมี!"

 

หลังจากได้รับขนมแล้ว เด็กๆก็ยิ้มอย่างมีความสุขในขณะวิ่งจากไป

 

ดังนั้นที่นี่จึงเหลือแค่พี่กับผมเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็เริ่มออกเดินเหมือนกับมีจุดหมายไว้ในใจอยู่แล้วขณะที่หันมาคุยกับผมไปด้วย

 

「ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อน ชื่อฉันที่นี่คือ ชู สตาร์ลิ่ง 」

 

"ผมคือเรย์ สตาร์ลิ่ง ว่าแล้วว่าจะต้องเลือกใช้ชื่อเหมือนกัน ”

 

เพราะมันจะง่ายกว่าถ้าจะแปลนานสกุลของพวกเราเป็นภาษาอังกฤษนี่นะ ที่ผ่าน80 %ของตัวละครที่พวกเราเคยสร้างจะต้องมีคำว่า สตาร์ลิ่ง ต่อท้ายเสมอ

 

「แล้วนายจะทำอะไรต่อล่ะ? ดูเหมือนว่า <เอ็มบริโอ> ของนายจะยังไม่ฟักสินะ อยากให้ฉันพาเที่ยวรอบๆเมืองไหม? หรือจะไปดูอุปกรณ์ให้นายดี ฉันจะให้เงินนายยืมก่อนก็ได้และแน่นอนว่าไม่มีดอกเบี้ยอยู่แล้ว」

 

"อืม ถ้าอย่างนั้นก็ ... "

 

ผมถามพี่เกี่ยวกับภารกิจที่ได้รับมาก่อนหน้านี้

 

「โฮ่ ภารกิจจากลิเลียน่างั้นหรอ? ฉันเองก็ยังไม่เคยได้เลยนะ」

 

"ผมหมายถึง ทำไมเธอถึงได้มอบภารกิจให้กับผู้เล่นเลเวล0อย่างผมล่ะ?"

 

「นั่นเป็นเพราะความสมจริงของโลกใบนี้น่ะสิ มีภารกิจจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความบังเอิญ มันไม่เหมือนกับภารกิจของพวกอีเว้นท์ต่างๆ แต่เป็นภารกิจที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความบังเอิญล้วนๆแทน อื้ม...นายเปิดตัวได้เยี่ยมดีจริงๆ แถมนายยังสามารถสัมผัสกับความสมจริงของผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกนี้ได้ด้วยรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?」

 

“ตอนนี้ยังรู้สึกระแวงมากเลยว่าคนที่ผมกำลังคุยอยู่ตอนนี้คือ พี่ชายของผมจริงๆหรือว่าเป็นNPCปลอมตัวมา”

 

「ฉันคือพี่หมีของนายแน่นอน เชื่อความเป็นหมีในตัวฉันได้เลย」

 

“ช่างหัวหมีไปก่อนเถอะ”

 

อะไรน่ะเล่นคำเหรอ? แล้วก็เลิกพูดคำว่าหมีซะที มันทำให้รู้สึกแปลกๆ

 

「ฮ่าๆๆๆ  ลิเลียน่าเป็นคนที่ได้รับนิยมมากที่สุดเป็นอันดับสองในอาณาจักร แถมยังมีแฟนคลับที่เต็มไปด้วยผู้เล่นและเทียน」

 

“แฟนคลับงั้นหรอ...แล้วอะไรคือ ‘เทียน’ ”

 

「บุคคลที่ไม่ใช่ผู้เล่น หรือก็คือNPC」

 

"โฮ้ ... หรือก็คือมีแม้แต่ NPC ในกลุ่มแฟนคลับด้วย?"

 

「ถูกต้อง ตามที่แอดมินบอก รู้สึกว่าเทียนจะมี 'ระดับความคิดและบุคลิกภาพเหมือนมนุษย์จริงๆทุกประการ' ดังนั้นเรื่องกลุ่มแฟนคลับจึงเป็นอะไรที่ธรรมดามาก」

 

จริงดิ เป็นวิทยาการที่น่าทึ่งจริงๆ

 

「และภารกิจของนายก็ไม่ได้มีรายละเอียดบอกเอาด้วยไว้ด้วยว่านายควรจะไปตามหาเด็กผู้หญิงคนนี้ที่ไหน」

 

“นั่นสิ แล้วแบบนี้จะรู้ได้ยังไงว่าควรจะไปหาเธอที่ไหน”

 

ถ้าจะมีอะไรซักอย่างที่พอจะเป็นเบาะแสได้ ก็คงมีแต่การ์ดและตัวหนังสือพวกนี้

 

「 หืมมม ขอฉันดูการ์ดนั้นหน่อยได้มั้ย? 」

 

"ได้สิ"

 

พี่หมีหยิบการ์ดไปดูแต่แทนที่เขาจะอ่าน เขากับพลิกไปที่ด้านหลังของการ์ดและหันมาให้ผมดูแทน

 

【ถึงพี่สาว:

ที่ร้านค้าไม่มีเรมฟรุตวางขายไว้เลย ดังนั้นหนูจะออกไปเก็บมันมาเอง ไม่ต้องห่วงนะหนูเอาเครื่องหอมไล่แมลงมาด้วย หนูหวังว่าพี่คงจะเห็นมันนะ

มิเลียเน่】

 

"นี่คืออะไร?"

 

「 ดูเหมือนว่าเธอจะเขียนข้อมูลติดต่อของตนเองลงบนโน้ตที่น้องสาวของเธอทิ้งเอาไว้ให้น่ะ」

 

...ไม่เคยสังเกตุเห็นมาก่อนเลย

 

“แล้วไอ้เจ้า ‘เรมฟรุต’ นี่มันคือ?”

 

「เธอกำลังพูดถึง【เรมฟรุต 】มันเป็นหนึ่งในวัตถุดิบระดับสูงที่หาได้ในแถบนี้ คิดซะว่ามันเป็นผลไม้ที่อร่อยมากๆก็ได้」

 

“และที่เธอเขียนเอาไว้ว่าจะ ‘เก็บมัน’ หมายความว่าเธอจะออกไปข้างนอกเพื่อไปเก็บผลไม้พวกนั้นใช่ไหม”

 

ดูเหมือนมิเลียเน่จะเป็นเด็กที่แอคทีฟมากที่เดียว

 

「มีสถานที่สองแห่งที่จะสามารถเก็บผลไม้นั่นได้ ที่แรกคือสวนผลไม้ในเมืองหลวง ซึ่งจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมถึงจะสามารถเข้าไปเก็บผลไม้ในสวนนั่นได้ นายจะต้องจ่าย5000 Lirs ต่อตะกร้า」

 

แพงชิบ

 

「แห่งที่สองคือสวนผลไม้เก่า < Loew> ที่ด้านนอกประตูทางทิศใต้」

 

“สวนผลไม้เก่า < Loew>?”

 

「เพราะว่ามีมอนสเตอร์ประเภทสัตว์เลื้อยคลานหลายชนิดอาศัยอยู่ที่นั่น สวนผลไม้จึงถูกปล่อยร้างทิ้งไว้ และแม้กระตอนนี้ที่นั่นก็ยังมีผลไม้ชนิดต่างๆขึ้นอยู่ แต่ที่นั่นมันก็กลายเป็นรังของพวกมอนสเตอร์ไปแล้ว」

 

“งั้นที่พูดถึง ‘เครื่องหอมไล่แมลง’ ก็หมายความว่าเธอไปที่นั่น...

 

「ร้อยเปอร์เซ็นต์」

 

อื้ม...ดูเหมือนว่าเธอจะแอคทีฟเกินไปหน่อยนะ...

 

“ไม่หน่อยแล้วโว้ยยย!! บ้าชิบโลลิน้อยเอ้ย หนูควรจะไปเล่นในที่ๆมันปลอดภัยมากกว่านี้หน่อยนะ!!”

 

「นายก็รู้ดีนี่ว่าไม่มีทางที่เด็กจะมีเงินถึง 5000 Lirs นอกจากนี้เรมฟรุตผลเดียวก็ขายได้ตั้ง50Lirsแล้วแพงใช่เล่นเลย」

 

"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอต้องเข้าไป ... "

 

「และก็บังเอิญว่าสวนผลไม้เก่า < Loew>ตั้งอยู่ใกล้กับจุดเริ่มต้นของผู้เล่น มีบางครั้งที่พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นสถานที่สำหรับมือใหม่และจบลงด้วยการถูกรุมกระทืบดับอนาถ ทำให้มันเป็นที่รู้จักกันในนามดันเจี้ยนกับดัก หรือชื่อเล่นคือ “รุกกี้คิลเลอร์” 」

 

เป็นอะไรที่เลวร้ายสุดๆ

 

ผมพึ่งคิดได้ว่าตอนนั้นที่เจอกับลิเลียน่า ในตอนนั้นเห็นเธอพูดทำนองว่า "เธออาจจะอยู่ที่นั่นแล้ว" อะไรแบบนี้ด้วย เธอคงคิดว่า ผมที่เพิ่งเดินผ่านประตูทางทิศใต้เข้ามาแต่ไม่กลับเคยเห็นมิเลียเน่ นั่นหมายความน้องสาวของเธอเลยอาจเดินเข้าไปในสวนผลไม้แล้ว

 

「ในตอนนี้พวกเราควรจะให้ความสำคัญกับภารกิจนี้ก่อน ฉันรู้สึกว่ามันเป็นภารกิจประเภทที่มีเวลาจำกัด」

 

"อะไรนะ?"

 

「ฉันยังไม่ได้บอกนายงั้นหรอ? ว่าเหตุการณ์ที่เกินขึ้นในเหมนี้นั้นมีความสมจริงมาก ดังนั้น ... ไอ้กฎของเกมรุ่นเก่าอย่าง "จนกว่าผู้เล่นทำภารกิจสำเร็จ ทุกๆอย่างจะปลอดภัย" ไอ้กฎพรรค์นั้นมันใช้กับที่นี่ไม่ได้หรอกนะ」

 

"แต่พี่ก็รู้ ... "

 

「ให้ฉันบอกอะไรบางอย่างกับคนที่พึ่งเคยมีประสบการณ์จากเกมนี้วันแรกหน่อยนะ ในอดีตที่ผ่านมามีบุคคลที่ตายแล้วจริงๆ อย่างนักปราชญ์ที่เคยถูกยกย่องว่าเป็น "วีรบุรุษ" หนึ่งในผู้บัญชาการของอัศวินแห่งอาณาจักรและแม้แต่กษัตริย์ของประเทศนี้เองก็ด้วย」

 

“………..”

 

「แต่โลกของอินฟินิทเด็นโดรแกรมก็ยังคงดำเดินต่อไปได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ เพราะมันเป็นความเป็นจริง」

 

ผมลองจินตนาการถึง...

 

ภาพของเด็กผู้หญิงในรูปถ่ายถูกพวกมอนสเตอร์โจมตีและถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม

 

แม้จะเป็นเพียงแค่ความคิด แต่มันก็ทำให้รู้สึกแย่มากจริงๆ ...และยิ่งเมื่อคิดถึงลิเลียน่า มันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกหดหู่มากกว่าเดิม ถึงผมจะรู้อยู่เต็มอกว่าพวกเขาเป็นNPCก็ตาม

 

"นี้มัน ... รู้สึกแย่มากจริงๆ"

 

「ใช่มั้ยล่ะ? เพราะงั้นรีบๆไปจบภารกิจและนำความสุขมาสู่ทุกๆคนกัน」

 

ถึงใบหน้าของเขาจะถูกซ่อนอยู่ภายในชุดหมีนั่น แต่ผมกลับรู้สึกได้เลยว่าพี่ชายของผมกำลังยิ้มอยู่

 

ดังนั้นในฐานะที่เป็นน้องใหม่ในเกมอินฟินิทเด็นโดรแกรม ผมจึงรวมกลุ่มกับพี่และพวกเราจะไปท้าทายภารกิจครั้งแรกของผมกัน

 

จุดหมายของพวกเรา ภารกิจที่มีความยากระดับ5 【 คนที่หายไป-มิเลียเน่ แกรนเดรีย 】

 

ปลายทางของเรา รุกกี้คิลเลอร์ สวนแห่งผลไม้เก่า Loew

 

เป่าหมายคือ นำพาความสุขคืนสู่ทุกคน

 

ภารกิจ...สตาร์ท!!!




NEKOPOST.NET