[นิยายแปล] Infinite Dendrogram ตอนที่ 0 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Infinite Dendrogram

Ch.0 - Tutorial


15 กรกฎาคม 2043

 

หกสิบปีหลังจากการสร้างอุปกรณ์แห่งการปฏิวัติ หนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ทั้งหมดของนักเล่นเกม เกิดจากเกมตัวนึงที่ถูกปล่อยออกมา

 

ชื่อของมันคือ<อินฟินิท เด็นโดรแกรม>

 

<อินฟินิท เด็นโดรแกรม>ด้วยเหตุผลบางอย่างชื่อของเกมถูกตั้งตาม “Infinite Tree Diagram”โดยผู้ผลิต เป็นเกมVRMMOแบบเต็มรูปแบบ (Virtual Reality Massively Multiplayer Online) เป็นคำที่ใช้สำหรับเกมที่ผู้เล่นสามารถกระโดดลงไปในโลกเสมือนจริงและเล่นที่นั่นได้...มันเป็นความฝันที่ได้รับจากความพยายามอันยาวนานอย่างแท้จริง

 

เกือบครึ่งศตวรรษ ที่ผู้คนต่างจินตนาการเกี่ยวกับเทคโนโลยีอันน่าหลงใหลนี้ ในช่วงยุคปี2000 มังงะ อนิเมะและแม้แต่วิดีโอเกม ก็เริ่มใช้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับระบบ VRMMOแบบเต็มรูปแบบ และในช่วงประมาณปี2010 ทั่วโลกได้รับรู้การประกาศของบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้น หนึ่งในความฝันที่รอคอยมาเนิ่นนานเกี่ยวกับเกม VRMMO นั้นก็คือหมวกที่ผลิตเสียงและภาพที่สมจริง เพื่อเพิ่มพูนความรู้สึกของการหลุดเข้าไปในเกมเพื่อสร้างVRแบบปลอมๆขึ้น

 

จากนั้นเริ่มต้นในปี2030พวกเขายังคงไม่พอใจ และในที่สุดVRMMOแบบเต็มรูปแบบที่ครอบคลุมประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ได้รับการปล่อยออกมา

 

เนื่องจากค่าใช้จ่ายอันมหาศาลและความยากลำบากสำหรับการพัฒนา มีเพียงผู้ผลิตที่มีอำนาจทางการเงินที่ยอดเยี่ยมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเท่านั้น จึงจะสามารถมีส่วนร่วมในการผลิตอุปกรณ์เหล่านั้นได้ ส่งผลให้มีการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ๆในจำนวนน้อยมาก

 

มีเพียง VRMMOแบบเต็มรูปแบบ จำนวนน้อยที่ได้รับการเผยแพร่ไปทั่วโลก ถึงอย่างนั้น สำหรับบางคนมันก็จบลงอย่างรวดเร็ว...ด้วยความผิดหวัง

 

หนึ่งในนั้นก็คือ <NEXT WORLD> มันได้กลายเป็นสินค้าที่น่าหัวเราะท่ามกลางผู้ใช้ในวันเปิดตัว

 

แม้ว่าจะโฆษณาอย่างดีว่า "ไม่มีอะไรต่างกับโลกของความเป็นจริง" แต่แท้จริงแล้ว<Next World> คือความผิดผลาด ประสาทสัมผัสทั้งห้า ของผู้เล่นถูกรบกวนอย่างต่อเนื่องจนเกิดความรู้สึกอึดอัด "กราฟิกยุคใหม่" แต่จริงๆแล้วมันเกือบจะเหมือนกับ CG ที่สร้างโดยคอนโซลเกมแบบดั้งเดิม นอกจากนี้โฆษณาที่ได้ประกาศไปทั่วโลกนั้นแสดงให้เห็นว่าผู้เล่นสามารถ "ดื่มด่ำในโลกที่แตกต่างกันผ่านเครื่องนี้ได้" เช่นเดียวกับเกมธรรมดาทั่วๆไป พวกเขาสามารถเล่นในสภาพแวดล้อมที่มีรูปร่างตามแบบโลกแห่งความเป็นจริงเท่านั้น

 

สุดท้ายผู้ผลิตก็เน้นไปส่วนที่สำคัญที่สุดก็คือการรับประกันความปลอดภัยของเกม "การออกแบบด้านความปลอดภัยและการป้องกัน" อย่างไรก็ตามในช่วงกลางและหลังจากการเล่นเกมของพวกเขา คนที่ป่วยจะได้รับการส่งไปที่โรงพยาบาล

 

เนื่องจากการทำอย่างนั้น <Next World> VRMMOแบบเต็มรูปแบบตัวแรก จึงประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งในด้านการขายและด้านชื่อเสียง

 

จากนั้นไม่นานพร้อมกับความพ่ายแพ้ที่ได้รับในคดีเกี่ยวกับการบรรดาผู้ที่ร่างกายได้รับผลกระทบ ทำให้บริษัทพัฒนาเกมล้มละลาย

 

นักวิจารบางคนใช้ได้อธิบายการความรู้สึกของพวกเขาเกี่ยวกับ <Next World>

 

"พวกเขาพยายามสร้างอุปกรณ์การเล่นเกมในฝันของเรา แต่ไม่สามารถสร้างความฝันของพวกเราได้"

 

ตั้งแต่นั้นมาได้มีการพัฒนา VRMMOแบบเต็มรูปแบบหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเรียกได้ว่าประสบ"ความสำเร็จ" – แต่นั่นคือก่อนจะมีการเปิดตัว <อินฟินิท เด็นโดรแกรม>

 

ก่อนที่ตัวเกมจะถูกปล่อยออกมา จำนวนของข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> เป็นศูนย์อย่างแท้จริง และในขณะที่ผู้คนยังไม่รู้อะไร ในวันที่เปิดตัวมีเพียงการประกาศในทีวีและอินเทอร์เน็ตทั่วโลกเพียงเท่านั้น

 

ในการประกาศนั้นผู้ผลิตเกมได้นำเสนอข้อมูลจุดขายทั้งสี่จุด

 

ประการแรก พวกเขารับประกันประสาทสัมผัสทั้งห้าที่สมบูรณ์แบบภายใน <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> นั้นสามารถจำลองประสาทสัมผัสทั้งห้าที่สมบูรณ์แบบได้ อีกทั้งผู้ใช้ยังจะได้รับอนุญาตให้เปิดหรือปิดความรู้สึกด้านการเจ็บปวดของพวกเขาได้ตามใจชอบ เพื่อที่จะได้เล่นโดยไม่ต้องกังวลใดๆ

 

ประการที่สอง เกมจะมีเพียงเซิร์ฟเวอร์เดียว ตัวอย่างเช่นแม้ว่าจะมีผู้เล่นหลายร้อยล้านคน แต่คนทุกๆคนก็จะสามารถโลดแล่นๆไปในโลกใบเดียวกันได้

 

ประการที่สาม คุณสามารถเลือกรูปแบบกราฟิกได้ ทั้งมุมมองที่เสมือนจริง ไปจนถึงการเคลื่อนไหวแบบ 3DCG หรือ 2D animation ผู้เล่นจะสามารถเลือกได้ว่าพวกเขาต้องการที่จะเห็นโลกของเกมแบบไหน

 

ประการที่สี่ มีความแตกต่างระหว่างเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงและในเกม ภายใน <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> เวลาจะวิ่งเร็วกว่าความเป็นจริงสามเท่า

 

ผู้ใช้ VRMMO ทั่วโลกทุกรายที่ได้เห็นข้อความประกาศดังกล่าว ต่างการตอบรับเป็นอย่างดี

 

"เป็นไปได้จริงหรือ?"

 

"ต้องใช้เงินและทักษะทางเทคโนโลยีแค่ไหนถึงจะสามารถทำได้?"

 

และก็มีบางคนที่พูดเยาะเย้ย

 

"พยายามโฆษณา สิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ แต่กลับพยายามทำให้โฆษณาเหมือนจริงและน่าเชื่อถือ"

 

แม้ว่าเกมนี้จะมีผลกระทบต่อโลกทั้งใบ แต่เนื้อหาของมันก็ไร้สาระเกินไปที่จะเป็นความจริง รวมถึงผู้ที่ไม่ได้เคยเล่นเกม ทุกคนคิดว่าเป็นการประกาศที่ไม่น่าเชื่อ 99.9998% พวกเขาเพียงแค่คิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกและปฏิเสธที่จะซื้อมัน

 

แต่ก็มี 0.0002% ที่คิดต่างไป

 

"มันยากที่จะเชื่อก็จริง แต่ถ้าที่พวกเขาบอกความจริง ... "

 

"มาลองดูกัน."

 

"จัดไป"

 

ในขณะที่คิดเช่นนั้นพวกเขาก็ไปที่ร้านเกมและซื้อ <อินฟินิท เด็นโดรแกรม>

 

ค่าใช้จ่ายสำหรับการซื้อเครื่องคือประมาณ 10,000 เยน ราคาเกินกว่าที่คาดเอาไว้ มันถูกมองว่าเป็นการกระทำที่ผิดผลาดของผู้ผลิตเกม "ถึงแม้ว่าพวกเขาจะโกหกแต่มันก็แค่หมื่นเยนเท่านั้น" ลูกค้าบางคนก็ใช้เหตุผลก่อนที่จะซื้อและเล่นเกม

 

พวกเขาก็จะเข้าใจว่า การตัดสินใจซื้อ<อินฟินิท เด็นโดรแกรม> เป็นสิ่งที่ถูกต้อง

 

ระดับความสมจริงของเกมทำให้ทุกคนสับสน

 

เนื่องจากกราฟิกที่สมจริงทำให้พวกเขาเดินวนอยู่ในป่าด้วยความปิติยินดี

 

และพวกเขาก็ต้องประหลาดใจสุดๆ เมื่อพวกเขาออกจากเกมแล้วมองไปที่นาฬิกา

 

ทุกๆอย่างเป็นความจริง นี่คือช่วงเวลาที่คอนโซลในฝันของพวกเขากลายเป็นความจริง

 

วันหลังจากวันเปิดตัว เมื่อผู้คนทั่วโลกพบว่าตัวเองอยู่ในความสับสนวุ่นวาย กับความคิดเห็นและคำวิจารณ์ที่มาจากผู้ใช้งานกลุ่มแรก ผู้ผลิตจึงได้ออกแถลงการณ์ครั้งที่สองเกี่ยวกับเนื้อหาของเกม

 

ผู้จัดรายการคือชายคนหนึ่งที่ระบุตัวเองว่าเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาของ <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> ชื่อ "เลวิส แคร์โรล(Lewis Carroll)" ปรากฏตัวทางโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ตพร้อมกับกล่าวว่า

 

"เมื่อวานนี้ทางเราได้อธิบายถึงองค์ประกอบหลักของเกมกันไปแล้ว ดังนั้นวันนี้ทางเราจะอธิบายถึงระบบของเกม"

 

"ผมเชื่อว่าคนที่เล่นไปแล้วคงจะสังเกตเห็น มันมีลักษณะเฉพาะบางอย่างที่มีใน <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> "

 

"มันให้ความหมายที่แท้จริงของคำว่า ความเป็นไปได้มากมายที่จะทำให้ผู้เล่นสามารถสร้างรูปแบบการเล่นเกมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองขึ้นมาได้ "

 

"การรวมกันของอาชีพมากกว่าพันอาชีพ และการกำหนดค่า ‘สกิล’ ซึ่งผมสามารถบอกได้ชัดเจนเลยว่า 'ไม่ซ้ำกัน"

 

"ผู้เล่นทุกคนภายใน <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> จะมีพรสวรรค์ <เอ็มบริโอ>"

 

"ขึ้นอยู่กับรูปแบบพฤติกรรมของคุณ ประสบการณ์ การจัดสรร และบุคลิกภาพ <เอ็มบริโอ> ของคุณจะมีวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด

 

"ไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างการเปลี่ยนสีหรือชิ้นส่วน แต่รวมถึงทักษะเฉพาะของคุณ ที่มีรูปแบบการวิวัฒนาการที่ไม่จำกัด”  

 

"และนั่นคือสิ่งที่ <อินฟินิท เด็นโดรแกรม>"เป็น

 

" <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> จะมอบโลกใบใหม่สำหรับทุกๆคนและมีความสามารถที่เป็นเอกลักษณ์สำหรับแต่ละคน"

 

คำพูดเหล่านี้เป็นสิ่งสุดท้ายที่จำเป็นในการเปิดตัว VRMMOแบบเต็มรูปแบบ <อินฟินิท เด็นโดรแกรม> ซึ่งเป็นผลงานยอดเยี่ยมไปทั่วโลก

 

◇◇◇

 

มุคุโดริ เรย์จิ  3/16/2045

 

ผม มุคุโดริ เรย์จิ กำลังนั่งทับส้นอยู่ตรงหน้าของกล่องใส่เกม ร่างกายของผมกำลังตื่นตัวอย่างถึงขีดสุด รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ผมเป็นกังวลมากขนาดไหน เอาล่ะผมอาจพูดเกินจริงไปหน่อย แต่ความจริงก็คือ หลังจากผ่านมาหนึ่งปีครึ่ง ผมก็สามารถที่จะเล่นเกมอินฟินิท เด็นโดรแกรมได้แล้ว ดังนั้นตอนนี้ผมถึงได้รู้สึกเป็นกังวลมาก

 

"ผ่านมานานแค่ไหนกันแล้วนะ"

 

วันเปิดตัวเป็นช่วงฤดูร้อนของปีที่สองในโรงเรียนมัธยมปลาย ใช่ทั้งการประกาศและการเผยแพร่เกม มันมาในช่วงที่ผมตัดสินใจที่จะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างของผมในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ในเวลานั้นอาจมีนักเรียนปีสองและปีสาม ที่รักในการเล่นเกมสิ้นหวังแบบเดียวกับผมหลายคน

 

แม้แต่ผมเองก็ยังมีความคิดแบบเดียวกันนี้ในระหว่างการเตรียมการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ทำไมทุกเกมที่น่าสนใจต้องออกมาในช่วงฤดูกาลแห่งการสอบเสมอเลย?

 

ช่วงเวลาอันแสนยาวนานได้ผ่านพ้นไป

 

ผมสามารถผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในโตเกียวโดยไม่มีปัญหาใดๆ นอกจากนี้เมื่อประสบความสำเร็จในการสอบเข้าเรียนต่อ ผมก็ได้มีโอกาสที่จะได้ออกมาอาศัยอยู่ตามลำพัง

 

ตอนนี้ผมสามารถเล่นมันได้ตามใจผมแล้ว!

 

การย้ายของเสร็จสิ้นลงเมื่อวานนี้และหลังจากช่วยผมเสร็จ ครอบครัวของผมก็กลับไปที่บ้าน ดังนั้นวันนี้ในตอนเช้า ทันทีที่ร้านค้าเปิด ผมรีบมุ่งตรงไปที่ร้านเกมเพื่อไปสอยมันมา

 

เห็นได้ชัดว่าหกเดือนหลังจากวันวางจำหน่าย มีปัญหาการขาดแคลนเครื่องเล่นเกมเกิดขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มขายสินค้าในราคาที่สูงลิ่ว

 

แต่ก็อย่างที่คาดหวังเอาไว้ หนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมาก็เพียงพอสำหรับการที่จะทำให้มันสงบลงและทำให้ผมสามารถซื้อเกมได้ในราคาปกติ

 

อนึ่งพี่ชายของผมเป็นหนึ่งในคนที่ออกไปซื้อเกมในวันเปิดตัว ในช่วงเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมา เขามักจะชวนผมเล่นเกม ด้วยการโทรศัพท์มาพูดว่า "รีบเร็วหนุ่มน้อย เด็นโดรแกรมกำลังรอนายอยู่ๆๆๆๆ" มันทำให้ผมรู้สึกขมขื่นและอิจฉา ..

 

อย่างไรก็ตามความรู้สึกเหล่านั้นกำลังจะสิ้นสุดในวันนี้!

 

"... ไปกันเถอะ!"

 

ผมเปิดกล่องเกมออก

 

ภายในกล่องนั้นมีอุปกรณ์เกมที่เหมือนหมวกกันน๊อกและคู่มือ หลังจากได้อ่านคู่มือแล้วผมพบว่าผมจำเป็นจะต้องสวมหมวกกันน็อกนั่นแล้วเปิดสวิตช์ นอกจากนี้ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับภาพและเวลาในการเล่นเกมอีกมากมาย แต่คำเดียวที่ผมสามารถอธิบายได้คือ "น่ากลัว"

 

จริงๆแล้วพวกเขาสร้างเกมแบบไหนกัน? เมื่อเทียบกับสถานะปัจจุบันในยุดนี้ ผมมีความรู้สึกว่าเทคโนโลยีในระดับนี้เป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จได้ในอีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้า

 

ตามคำแนะนำผมสวมหมวกไว้บนศีรษะ และจัดท่าทางตามที่แนะนำไว้ในหนังสือ

 

จากนั้นผมก็เปิดสวิตช์เกม

 

แล้ววิสัยทัศน์ของผมก็มืดลง

 

◇◇◇

 

"เอาล่ะ~ ยินดีต้อนรับและยินดีที่ได้พบน้า~คุณลูกค้า"

 

เมื่อความรู้สึกของผมกลับมา แทนที่ผมจะอยู่ในห้องของตัวเอง ผมกลับพบตัวเองอยู่ในห้องที่ไหนสักแห่งแทน

 

ภายในห้องที่ทำด้วยไม้ และการตกแต่งแบบตะวันตก และข้างหน้าของผมมีแมวแปลกๆ กำลังพูดกับผมในขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกที่ดูสวยงาม

 

…เดี๋ยนนะ แมวหรอ?

 

"ขอโทษที่รบกวนนะครับ"

 

ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อย่างน้อยผมก็พยายามลองทักทายดูก่อนเป็นอย่างแรก

 

"อา~ ยอดไปเลย~ ชอบคนที่มีความสุภาพมากที่สู้ดดด~"

 

แมวตัวนั้นกำลังพูดภาษาญี่ปุ่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างมันต้องลากเสียงทุกประโยคสิน่า

 

"นี่มันเป็นอะไรที่เหมือนกับ หน้าจอล็อกอินของเกมอย่างนั้นหรอ?"

 

"เป็นมากหรือน้อยไปกว่านั้น ที่นี่เป็นเพียงทางเข้า อันดับแรกเราจะให้คุณตั้งค่าชุดของคุณและจะส่งคุณเข้าไปในอินฟินิท เด็นโดรแกรม ทีนี้คุณเข้าใจหรือยาง~ อ่า~ เราเป็นผู้จัดการ(Managing) AI No. 13 แห่งอินฟินิท เด็นโดรแกรม เชสเชียร์~ (Cheshire) ยินดีที่ได้พบน้า~"

 

ผู้จัดการAI... เข้าใจแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่มันให้คำตอบที่ซับซ้อนแบบนี้ได้ ประเภทของปัญญาประดิษฐ์ที่มีทั้งซุปเปอร์คอมพิวเตอร์สำหรับสติปัญญาและมีชื่อโดยนัยถูกใช้เป็นหลักในการบริหารจัดการ สามารถกล่าวได้ว่าเพียงแค่ตัวเดียว ก็มีความสามารถในการจัดการด้วยความเร็วและความสมบูรณ์แบบของข้อมูลและเน็ตเวิร์คของประเทศเล็กๆ

 

และที่บอกว่า "ผู้จัดการ AI No. 13" นั่นหมายความว่ามี AI อย่างน้อยสิบสองตัวที่ร่วมกันในการจัดการเกมนี้

 

"ยินดีที่ได้พบเช่นกันครับ"

 

“เอาล่ะ~ ขั้นแรกขอให้คุณตัดสินใจเกี่ยวกับการตั้งค่ามุมมองนะ โอเค~? เราจะเรียกใช้ตัวอย่างกราฟิกจำนวนมากมาให้ ดังนั้นเลือกแบบที่คุณต้องการได้เล้ย~"

 

หลังจากที่เชสเชียร์อธิบายจบ ทิวทัศน์รอบๆตัวผมเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์ พื้นที่ของห้องขยายตัวออกกว้างขึ้น

 

กลายเป็นเหมือนเมืองของยุโรปในยุคกลาง มีคนจำนวนมากเดินไปมารอบๆ แต่รูปร่างของพวกเขายังเปลี่ยนไปมาอย่างต่อเนื่อง ... ที่ยิ่งกว่านั้นคือผมได้เห็นสิ่งต่างๆที่เปลี่ยนไปจริงๆ

 

แบบแรกเป็นมุมมองตามความเป็นจริงแบบปกติแล้วก็มีแบบเป็นCGและสุดท้ายคือมุมมองแบบอนิเมะ นอกจากนี้แบบสุดท้ายมันไม่ได้มีลักษณะเป็นภาพเคลื่อนไหวแบบCG แต่จริงๆแล้วมันมีลักษณะเฉพาะของอนิเมะ 2D ที่คุณเห็นในทีวี

 

"... เดี๋ยวก่อน นายทำแบบนี้ได้ยังไง?"

 

"ภาพที่รับรู้ได้ด้วยสายตาของคุณนั้นแท้จริงแล้วถูกประมวลผลโดยสมองนะรู้รึเปล่า~ ดังนั้นเราจึงใช้วิธีการที่คล้ายๆกันเพื่อเปลี่ยนรูปแบบภาพที่คุณรับรู้~ เอาล่ะคุณจะเลือกอะไรดีเอ่ย~? โอ้จริงสิ คุณยังสามารถใช้ไอเท็มเพื่อเลือกตัวเลือกอื่นได้ในช่วงท้ายด้วยน้า~"

 

"เอาล่ะ งั้นเอาอันนี้"

 

ผมตัดสินใจว่าจนกว่าผมจะคุ้นเคยกับเกมนี้ มันจะเป็นการดีกว่าที่จะเลือกในสิ่งที่ผมเล่นอยู่เสมอ อันที่จริง ผมอยากรู้สุดๆเลยว่าจะรู้สึกอย่างไรในรูปแบบของอนิเมะ

 

ด้วยคำพูดของเชสเชียร์ ทิวทัศน์รอบตัวก็กลับไปเป็นห้องแบบก่อนหน้านี้

 

"ต่อไปก็ชื่อผู้เล่นของคุณ จะใช้ชื่อในเกมว่าอะไรดี~?"

 

"เรย์ สตาร์ลิ่ง"

 

นี่เป็นชื่อที่ผมเคยใช้บ่อยๆในเกมอื่น มันเป็นการเล่นคำชื่อตัวแรกของผมในภาษาอังกฤษ

 

“ได้รับการยืนยัน~ ต่อไปเราจะตั้งค่ารูปลักษณ์ของคุณ"

 

เชสเชียร์พูดต่อและก็มีหุ่นตัวเปล่าๆมาปรากฏตัวต่อหน้าผมพร้อมด้วยหน้าจอจำนวนมาก ภายในหน้าจอเหล่านั้นมีคำต่างๆเช่น "ความสูง" "น้ำหนัก" และ "ขนาดหน้าอก" โดยมีแถบเลื่อนอยู่ข้างๆแต่ละตัว และก็มีหน้าจอเต็มไปด้วยรูปดวงตาและจมูกหลากหลายแบบ

 

"นี่คือ…"

 

"คุณสามารถใช้แถบเลื่อนและชิ้นส่วนที่มีเพื่อกำหนดรูปลักษณ์หรืออวาตาร์ของคุณในเกม~ อ่าจริงสิ คุณยังสามารถสร้างอวาตาร์รูปแบบสัตว์เหมือนกับเราได้ด้วยน้าาาา~"

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...

 

แต่มีชิ้นส่วนและแถบเลื่อนมากเกินไป ดังนั้นผมจึงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากที่ไหนดี

 

"คุณควรเลือกแบบจริงจังน้า~ โปรดจำไว้ด้วยว่าเวลาในนี้ช้ากว่าข้างนอกถึงสามเท่า~ อ่าา แต่ก็มีบางคนที่ใช้เวลาตลอดทั้งเดือนในโลกจริง เพื่อสร้างอวาตาร์ของพวกเขาด้วยน้าาา~...พวกเขายังคงเข้าสู่ระบบและออกจากระบบจนกว่าอวาตาร์จะสร้างเสร็จ..."

 

เป็นความพยายามที่น่านับถือดีจริงๆ แต่ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถทำแบบนั้นได้หรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากมือสมัครเล่นอย่างผมพยายามจะสร้างอวาตาร์แบบนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่างานนี้จะจบลงด้วยความล้มเหลวอย่างแน่นอน นั้นไม่ใช่การเล่นเกมแล้ว นั้นมันการทำใบหน้าของมนุษย์จริงๆเลยต่างหาก

 

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...

 

"ผมสามารถใช้รูปร่างที่แท้จริงของผมเป็นค่าเริ่มต้นและจัดการกับมันได้ไหม?"

 

"ได้แน่นอนอยู่แล้ววว~"

 

เชสเชียร์แกว่งหางไปมา

 

ทันใดนั้นหุ่นจำลองก็กลายเป็นรูปร่างจริงของผม

 

"ตอนนี้คุณสามารถใช้สิ่งนี้เป็นพื้นฐานสำหรับอวตารของคุณได้เล้ยยย~"

 

"ขอบคุณมากนะ"

 

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ถูกปรับแบบง่ายๆ

 

ผมเปลี่ยนสีตากับสีผมให้เป็นบลอนด์ เพิ่มความสูงนิดหน่อย ส่วนใบหน้ากับอย่างอื่นก็คงไว้เหมือนเดิมและเปลี่ยนเผ่าของอวาตาร์

 

...ด้วยวิธีแบบนี้ ผมสงสัยจริงๆว่าใบหน้าของผมจะออกมาในรูปแบบอนิเมะหรือCGจะเป็นแบบไหน...

 

แต่เล่นออนไลน์ด้วยใบหน้าที่แท้จริงของตัวเองนี่...

 

"... อื้ม ช่างมันเถอะ"

 

หลังจากนั้นก็ใช้เวลาสามสิบนาที ในการสร้างงอวาตาร์ตัวละครของผมให้เสร็จสมบูรณ์

 

"แล้วก็....เสร็จแล้ว"

 

“เอาล่ะ~ ต่อไปจะแจกจ่ายไอเท็มของผู้เล่นเริ่มต้นให้คุณล่ะนะ~"

 

เชสเชียร์ยกอุ้มเท้าขึ้นไปที่เพดานและโบกไปมา วินาทีต่อมากระเป๋าก็โผล่ขึ้นมากลางอากาศและล่วงลงมา

 

"นี่คือกระเป๋าเก็บของ มันเรียกว่าไอเท็มบ็อก คงรู้อยู่แล้วเนอะ~? ภายในมีพื้นที่มิติที่แตกต่างออกไป ซึ่งคุณสามารถใช้ในการจัดเก็บสิ่งต่างได้~"

 

"อนึ่ง โปรดจำเอาไว้ด้วยว่า มีเพียงเฉพาะของๆคุณเท่านั้นที่สามารถเก็บเข้าไปในนี้ได้~"

 

"เข้าใจแล้ว"

 

"จริงด้วยๆ~ มันมีกรณีที่แตกต่างจากปกติ อย่างเช่นจะมีการสุ่มไอเท็มตกถ้าหากคุณทำPKได้ หรือขโมยไอเท็มโดยใช้สกิล《โจรกรรม》ดังนั้นอย่าลืมซะล้าาา~"

 

“………”

 

เมื่อกี้เจ้าแมวนี่พูดว่าอะไรนะ?

 

"ที่จะบอกก็คือ~ คนที่มีสกิล《โจรกรรม》ในระดับสูง สามารถขโมยไอเท็มจากกระเป๋าสี่มิติ...หมายถึงไอเท็มบ็อกได้น่ะ ระวังตัวเอาไว้ด้วยน้าาา~"

 

พวกหัวขโมยดังสามารถยุ่งกับช่องว่างต่างมิติได้ด้วยหรอ?

 

"มันมีกระเป๋าแบบอื่นอยู่ด้วยน้าาา~ อย่างเช่นกระเป๋าที่ยากต่อการโจรกรรมจากคนอื่นๆ ที่มีขนาดเล็กแต่มีความจุขนาดใหญ่และมีมากกว่านั้นอีก~"

 

"โอ้ แล้วหนึ่งใบสามารถจุได้เท่าไหร่ล่ะ?"

 

"คิดว่าภายในควรจะมีขนาดประมาณห้องเรียนปกติ~ และ เอ่อ ถ้าแปลงเป็นหน่วยของโลก ก็อาจจะประมาณหนึ่งตันได้ม้างงง~?"

 

"ใหญ่มากเลย"

 

"แต่เห็นได้ชัดเลยว่าไม่เพียงพอสำหรับผู้เล่นที่ต้องการเป็นพ่อค้า~ เราล่ะสงสัยจริงๆว่าพวกเขาจะซื้อใหม่รึเปล่า~"

 

ผมจำได้ว่าวันแรกในโรงเรียนมัธยมปลาย ในช่วงนั้นผมทำงานพาร์ทไทม์ และได้ตระหนักว่าคลังสินค้าของผู้จัดจำหน่ายนั้นเป็นอย่างไร ดังนั้นผมจึงคิดว่าพื้นที่เท่าห้องเรียนธรรมดาเพียงห้องเดียวคงจะไม่เพียงพอที่จะใส่ทั้งหมดเข้าไปอย่างแน่นอน

 

"แล้วก็~ ของทั้งหมดที่อยู่ในไอเท็มบ็อกของคุณจะกระจัดกระจายไปทั่วถ้ามันโดนทำลาย~ ดังนั้นให้ความใส่ใจกับความทนทานของมันด้วยนะ~?"

 

"ผมจะระวังไว้"

 

"จากนั้นให้เลือกอุปกรณ์เริ่มต้นของคุณ~ จะเลือกอะไรดีล่ะเรย์~?"

 

เชสเชียร์เอาแคตตาล็อกจากชั้นวางหนังสือมาและโชว์ให้ผมดู

 

ผมดูชุดเกราะต่างๆในหนังสือเล่มนั้น มีเครื่องแต่งกายสไตล์ญี่ปุ่นและของตะวันตกเช่นเครื่องแต่งกายแบบจีน อินเดียน อาร์ราเบีย และอเมริกาใต้ แต่ที่น่าแปลกใจคือมีแม้แต่ชุดจากภาพยนตร์ไซไฟ

 

"เอาอันนี้แล้วกัน"

 

สิ่งที่ผมเลือกคือเสื้อแจ็คเก็ตและเสื้อเชิ้ตผสมพร้อมกับกางเกงยีนส์และผ้าพันคอ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับตัวละครหลักของ RPG ตั้งแต่ศตวรรษที่ผ่านมาซึ่งเป็นเกมที่ถือว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม

 

ถึงมันอาจจะมองดูล้าสมัย แต่เนื่องจากอิทธิพลของพี่ชายของผม ทำให้ผมเคยเล่นเกมเก่าๆอยู่บ้าง ดังนั้นเสื้อผ้าเหล่านี้จึงเหมาะกับรสนิยมของตัวผมจริงๆ

 

“โอเค~ จากนั้นก็เลือกอาวุธเริ่มต้นของคุณ~"

 

เชสเชียร์เปิดแคตตาล็อกไปมาอีกครั้ง

 

ดาบไม้และดาบจำลองที่ไม่มีคม คันธนู สลิง คทาและอื่นๆอีกมากมาย ราวกับว่าอาวุธทุกชนิดถูกอัดอยู่ในแคตตาล็อกนั้น

 

"เอามีดนี่แล้วกัน"

 

เพราะมันเข้ากันได้ดีกับเสื้อผ้าของผมเลย

 

“โอเค~ ตอนนี้คุณได้เลือกอุปกรณ์และอาวุธแล้ว ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็ ... ไปกันเลย~โก!"

 

ถึงผมไม่รู้ว่ากำลังพยายามจะทำอะไร แต่ด้วยการตะโกนของ เชสเชียร์รูปร่างทั้งหมดของผมก็เปลี่ยนไป เสื้อผ้าของผมถูกเปลี่ยนไปเป็นชุดที่ผมเลือกก่อนหน้านี้ และมีดก็ถูกติดตั้งลงในเข็มขัดที่เอวของผม

 

ว้าว เมื่อผมมองไปที่กระจกขนาดใหญ่ของเชสเชียร์ ผมสามารถพูดได้อย่างมั่นใจเลยว่า มันเหมาะกับอวตารของผมจริงๆ

 

"โอ้ ใช่แล้ว นี่คือเงินเริ่มแรกของคุณ~"

 

จากนั้นก็มอบเหรียญห้าเหรียญให้กับผม อื้ม...ดูเหมือนว่าพวกมันจะทำมาจากเงินนะ

 

"ห้าเหรียญเงินเท่ากับ 5000 ลิรส์ แล้วก็ข้าวปั้นหนึ่งก้อนจะมีค่าเท่ากับ100 ลิรส์นะ~"

 

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว1 ลิรส์ ก็จะมีค่าประมาณ 10 เยนสินะ

 

"เป็นจะดีจริงๆหรอ ที่ให้เงินเริ่มต้นจำนวนมากขนาดนี้?"

 

"ดีสิ~ คุณจะต้องมีแหล่งหาเงินบางส่วน ก่อนที่คุณจะใช้เงินนี่หมดด้วยนะ~"

 

หมายความว่า นี่จะเป็นครั้งเดียวที่จะสนับสนุนเงินให้กับผู้เล่นสินะ ผมจะต้องวางแผนอย่างรอบคอบว่าจะใช้เงินนี่ทำอะไรบ้าง

 

"เอาล่ะ สุดท้ายแล้วเราจะให้<เอ็มบริโอ> แก่คุณ~ "

 

<เอ็มบริโอ>

 

จากที่ผมได้ยินมา มันเป็นเอกลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอินฟินิทเด็นโดรแกรมมันคือรูปแบบที่ไม่มีที่สิ้นสุดเกมอย่างแท้จริง เอ็มบริโอคือสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของผู้เล่นแต่ละคน

 

มีคนเคยบอกว่ามันเกินขอบเขตของคำว่าไอเท็มหรืออุปกรณ์ มันเป็นสิ่งที่ได้รับการปฏิบัติในฐานะของคู่หู

 

พี่ชายของผมซึ่งเป็นผู้เล่นที่มีในเกมเคยยืนยันว่า"แม้ว่าเกมจะไม่ได้ทำออกมาเป็น VRMMO อย่างสมจริง ถึงสิ่งที่ทำมาจะเป็นเกม MMO แบบง่ายๆ แต่ถ้ามีระบบเอ็มบริโอนี้ก็คงจะประสบความสำเร็จอย่างง่ายดาย"

 

"มีคำอธิบายสำหรับเอ็มบริโอด้วยนะคุณต้องการจะฟังมั้ย~?"

 

"เชิญเลย เชิญเลย"

 

“โอเค~ ผู้เล่นทุกคนจะได้รับเอ็มบริโอมาเหมือนกันในตอนเริ่มต้น แต่จะเป็นเพียงรูปแบบเริ่มต้นเท่านั้น~ หลังจากนั้นก็จะเริ่มต้นจากรูปแบบที่1 ที่จะเปลี่ยนแปลงแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงตามเจ้าของ~"

 

"และถึงแม้ว่าพวกมันอาจแตกต่างกันไปมากมาย แต่เอ็มบริโอก็สามารถแยกออกเป็นหมวดหมู่ได้ด้วยนะ~"

 

"จริงดิ ไม่เห็นจะเคยรู้มาก่อนเลย"

 

เพราะผมพยายามหลีกเลี่ยง "สปอยเลอร์" ที่เสียค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพราะที่ผ่านมาผมมีความรู้สึกว่า ถ้าหากผมรู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกมแล้วล่ะก็ ผมอาจจะต้องยกธงขาวในการสอบ เพราะแรงกระตุ้นในการอยากเล่นแน่ และข้อมูลที่ได้ยินมาจากพี่ชายก็คือ "มันสนุกสุดๆเลยล่ะ" แค่นั้นเอง บางทีเขาคงอาจจะเป็นห่วงเรื่องการสอบของผม เขาเลยไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ ...

 

"ถ้าจะพูดแบบคร่าวๆก็~

 

อาวุธ ชุดเกราะหรือเครื่องมือที่สามารถติดตั้งได้โดยผู้เล่น:อาร์ม

 

มอนสเตอร์ที่สามารถปกป้องผู้เล่นได้:ผู้พิทักษ์

 

ยานพาหนะที่ผู้เล่นสามารถขี่ได้:ชาริออท

 

อาคารที่สามารถใช้เป็นที่ป้อมปราการได้:แคสเทิล

 

บาเรียที่สามารถใช้งานได้โดยผู้เล่น:เขตแดน

 

หรืออะไรแบบนั้นล่ะ~"

 

“โอ้โห”

 

ผมอยากรู้จริงๆว่าเอ็มบริโอของผมจะออกมาเป็นอย่างไร

 

"นอกจากนี้ยังมีหมวดหมู่นอกเหนือจากที่กล่าวออกไปอีก เป็นหมวดหมู่ที่พัฒนาขึ้นเองและหาได้ยากสุดๆ เป็นประเภท "หนึ่งเดียว" หรือไม่ซ้ำกับใครเลย~"

 

"นั้นมันเป็นอะไรที่ยอดมากเลย! ...... แต่เดี๋ยวก่อนะ ถ้าเป็นแบบนี้ จนกว่าจะได้เอ็มบริโอที่เป็นของหายาก แล้วแบบผู้เล่นจะไม่สามารถสร้างตัวละครใหม่เรื่อยๆหรอ? "

 

“เรื่องนั้นเองน่ะหรอ~ เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างตัวละครใหม่ในเกมนี้น่ะสิ~"

 

“เอ๊ะ?”

 

"ยกตัวอย่างเช่น ถึงแม้ว่าจะมีใครบางคนพยายามที่จะซื้อเครื่องเล่นเกมอันใหม่และเริ่มเกม แต่รูปร่างและเอ็มบริโอของพวกเขาจะยังคงเหมือนเดิม~ นั่นเป็นเพราะว่าพวกเราได้เก็บบันทึกข้อมูลคลื่นสมองของผู้ใช้เอาไว้~"

 

“…………”

 

บันทึกข้อมูลคลื่นสมองของผู้ใช้

 

อือ นั่นมันน่ากลัวนิดหน่อยนะ

 

“ดังนั้น~ เอาเป็นว่าเรามาเริ่มขั้นตอนการให้ส่งมอบเอ็มบริโอกันดีกว่า~ "

 

“อะไรนะ? ... ..หวา!?”

 

ก่อนที่ผมจะรู้ตัว อัญมณีรูปหยดน้ำก็ถูกฝังอยู่ที่ด้านหลังมือซ้ายของผมไปซะแล้ว และผิวของมันก็ยังเปล่งแสงออกมาจางๆอีกด้วย

 

"นั่นคือเอ็มบริโอไงล่ะ~ เนื่องจากมันยังคงอยู่ในรูปแบบเริ่มต้นมันจึงติดอยู่กับคุณแบบนั้น แต่เมื่อเอ็มบริโอพัฒนาเป็นรูปที่ 1 มันจะหลุดออกจากมือของคุณเอง~"

 

พูดอีกแบบหนึ่งก็คือ นี่เป็นเหมือนการบ่มไข่และรอให้มันฟักสินะ

 

"สามารถทำลายมันในขณะที่อยู่ในรูปไข่ได้รึเปล่า?"

 

"ม่ายยย~  ความเสียหายทั้งหมดที่เอ็มบริโอระยะเริ่มต้นได้รับ จะถูกส่งไปยังผู้เล่นแทน~"

 

อ่า เข้าใจแล้ว  ถึงแม้ผู้เล่นจะเสียชีวิตแต่ตัวเอ็มบริโอก็จะปลอดภัย

 

"แต่ว่าตั้งแต่รูปแบบที่ 1 เป็นต้นไปก็อาจจะเกิดความเสียหายและแตกได้~ แต่เอ็มบริโอก็จะซ่อมแชมและรักษาตัวเองจนกลับมาใช้งานได้ในที่สุด~"

 

ดูเหมือนผมจะคิดอะไรง่ายเกินไป

 

"และเมื่อเอ็มบริโอกลายเป็นรูปแบบที่ 1 สถานที่ที่มันเคยถูกฝังไว้จะปรากฏรอยสักขึ้นมาแทน เป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าคุณเป็นผู้เล่นในโลกนี้ ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะว่าใครเป็นผู้เล่นหรือไม่ใช่ "

 

"โอ้ จริงเหรอ?"

 

การแยกแยะระหว่างNPCกับผู้เล่นไม่ออกมันเป็นไปได้ด้วยหรอ... ?

 

"นอกจากนี้มันยังเป็นที่เก็บเอ็มบริโอของคุณอีกด้วยนะ เมื่อคุณไม่ได้ใช้งานมัน คุณควรจะเก็บมันใส่ไว้มือซ้ายของคุณแทน เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณเล่นเกม มันจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดเวลา ดังนั้นกรุณาดูแลเอ็มบริโอของคุณให้ดีที่สุด "

 

“ได้เลย”

 

ถึงผมจะยังไม่รู้ว่าเอ็มบริโอของผมจะมีวิวัฒนาการเป็นอะไร ... แต่สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเราเอง ดังนั้นผมจึงคิดว่าจะดูแลมันให้ดีที่สุด

 

"ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันนะ คู่หู"

 

แน่นอนว่าไม่มีคำตอบใดๆกลับมา แต่ผมรู้สึกว่ามันส่องสว่างขึ้นเล็กน้อย

 

"สุดท้ายก็โปรดเลือกประเทศที่คุณต้องการเข้าร่วมด้วย~"

 

เชสเชียร์ กางแผนที่ลงบนโต๊ะ

 

มีเจ็ดจุดที่แตกต่างกันในแผนที่ๆมีเสาแสงปรากฏออกมา กับสถานที่ปัจจุบันของเมืองถูกฉายออกมาในแต่แห่ง

 

"ประเทศที่ปรากฏในเสาแสงเหล่านี้คือ กองกำลังหลักที่คุณสามารถเข้าร่วมได้ และภาพที่คุณเห็นตอนนี้มาจากเมืองหลวงของกองกำลังเหล่านั้น~"

 

รอบๆเสาแสงทุกต้นมีตัวอักษรที่เขียนด้วยแสงลอยอยู่ มันเขียนทั้งชื่อและคำอธิบายของแต่ละประเทศเอาไว้

 

ปราสาทสีขาวที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และถูกล้อมรอบไปด้วยกำแพงเหมือนกับที่คุณเคยเห็นในนิยายตะวันตก / ประเทศแห่งอัศวิน「อาณาจักร อัลเตอร์」

 

อาคารที่ทำจากไม้และดอกซากุระที่กำลังเต้นระบำไปรอบๆเมือง และปราสาทสไตล์ญี่ปุ่นที่สามารถมองเห็นได้ทุกสิ่ง / ประเทศแห่งดาบ 「เทนชิ」

 

เหล่าภูเขาที่แสนจะลึกลับและลึกซึ้ง อากาศรอบๆที่แสนจะสงบ แม่น้ำที่ไหลผ่านฝั่งตรงข้ามของเมืองราวกับจะไหลไปสู่ความเป็นนิรันดร / ประเทศแห่งศิลปะการต่อสู้「จักรวรรดิโควกะ」

 

บนท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยควันดำ และพื้นดินที่ถูกครอบครองโดยโรงงานเหล็กนับไม่ถ้วนที่ปลดปล่อยมลพิษสู่ท้องฟ้า / ประเทศแห่งเครื่องจักร「อิมพีเรียลออฟไดรฟ์」

 

โอเอซิสขนาดใหญ่ที่มีตลาดตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบ และทะเลทรายที่ไกลสุดลูกหูลูกตา / นครแห่งการค้า「คาร์ดิน่า」

 

ใจกลางมหาสมุทรที่มีเรือขนาดยักษ์จำนวนมากเชื่อมเข้าหากันเพื่อสร้างเกาะจำลองขึ้น / รัฐแห่งท้องทะเล「 แกรนวาลัวส์」

 

ณ ฐานของต้นไม้โลก ลึกลงไปในป่าคือสวนแห่งเหล่าดอกไม้ที่ยังมิได้สำรวจ สถานที่ๆเหล่าครึ่งมนุษย์เช่นเอลฟ์และแฟร์รี่อาศัยอยู่ / ดินแดนแห่งเหล่าภูติ「เลเจนดาเรีย」

 

"โอ้ ว้าว ... "

 

เอาตามจริงคือ ผมอยากจะไปทุกที่เลย

 

เทนชิซึ่งมีบรรยากาศของช่วงยุค อะซูซิ โมโมยามะ

 

โควกะที่ดูเหมือนว่าหลุดมาจากจีนในจินตนาการ

 

ไดรฟ์ที่ดูเหมือนจะมีหุ่นยนต์

 

ผมคิดว่าผมสามารถหลุดเข้าไปสู่อารมณ์ท่องเที่ยวได้ง่ายๆเลยหากเดินไปรอบๆตลาดของคาร์ดิน่า

 

มีความรู้สึกบางอย่างที่บอกผมว่าแกรนด์วาลัวส์ คือความฝันของลูกผู้ชาย มันคือเสียงเรียกร้องแห่งท้องทะเล

 

และแน่นอนว่าการตัดใจจาก เลเจนดาเรีย นั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

และยัง ...

 

"เอาอาณาจักรอัลเตอร์ครับ"

 

“ได้เลย~ นี่เป็นเพียงการสำรวจเล็กน้อย ทำไมคุณเลือกที่นั้นล่ะ~? "

 

"พี่ชายของผมกำลังรอผมอยู่ที่นั่นน่ะ... "

 

"อา เป็นอย่างนั้นหรอ ... "

 

ทันทีที่ผมซื้อเกมเสร็จ ผมก็โทรไปหาพี่ชายของผมในขณะที่ยังอยู่หน้าร้านและเขาก็บอกว่า "แล้วผมจะรอนายอยู่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรอัลเตอร์นะ"

 

... ใช่ตั้งแต่เขาไปอยู่ที่นั่น มันก็ไม่มีตัวเลือกอื่นสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว

 

ตอนที่ผมคิดถึงเรื่องนั้นว่าทำไมคนอย่างพี่ถึงเลือกอาณาจักรนี้? ถ้าผมจำไม่ผิดเขาน่าจะชอบของต่างๆเช่นหุ่นยนต์และเรือรบ ดังนั้นทำไมเขาถึงไม่ไปที่ไดรฟ์หรือแกรนวาลัวส์ล่ะ?

 

คงมีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถตอบว่าทำไม

 

"อย่ารู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย จะมีอีเว้นท์เกิดขึ้นในภายหลังซึ่งจะช่วยให้คุณสามารถเปลี่ยนประเทศที่คุณเข้าร่วมได้"

 

"โอ้ ขอบคุณมากเลย…"

 

ถึงแม้ว่าอาณาจักรอัลเตอร์จะดูเหมือนประเทศปกติ แต่ก็อาจจะมีสิ่งที่ดีๆเกิดขึ้นในตอนท้ายก็ได้

 

"เอาล่ะ เมืองหลวงแห่งอาณาจักรอัลเตอร์ อัลเทีย กำลังรอคุณอยู่~ ได้เวลาบินแล้ว~"

 

"อ่า โปรดรอสักครู่ ผมควรจะมุ่งเป้าหมายไปที่อะไรในเกมนี้ดี?"

 

เกมที่ผมเล่นมาตั้งแต่วัยเด็ก หรือแม้แต่เกมออนไลน์ มักมีจุดมุ่งหมายเช่นการเอาชนะเทพแห่งความชั่วร้ายหรือราชาปีศาจ

 

นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องถาม เชสเชียร์ ถ้าอินฟินิทเด็นโดรแกรมมีเหมือนกัน ...

 

“อะไรก็ได้~”

 

“อะไรก็ได้...หรอ?”

 

“อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ คุณสามารถเป็นได้ทั้งผู้กล้าหรือจอมปีศาจ เป็นได้ทั้งกษัตริย์หรือทาส คุณจะเป็นคนดีหรือเลว คุณจะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรก็ได้ คุณสามารถอยู่ในอินฟินิทเด็นโดรแกรมหรือออกจากอินฟินิท เด็นโดรแกรมได้ คุณมีอิสระที่จะทำ คุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่นี่ ถ้าหากนั้นเป็นสิ่งที่คุณสามารถทำได้"

 

โทนเสียงของ เชสเชียร์ เปลี่ยนไป

 

"เหมือนกันกับเอ็มบริโอในมือของคุณ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อความเป็นไปได้อันมากมาย "

 

ราวกับวิธีการพูดแปลกๆก่อนหน้านี้ของเชสเชียร์ คือการอ่านจากสคริปต์

 

"ยินดีต้อนรับสู่อินฟินิทเด็นโดรแกรม "พวกเรา" ยินดีต้อนรับคุณด้วยอ้อมแขนอันยิ่งใหญ่"

 

ทันทีที่พูดจบทุกๆอย่างก็หายไป โต๊ะ ชั้นวางหนังสือหรือแม้กระทั่งเชสเชียร์หายไปโดยไร้ร่องรอย และตัวผมก็กำลังลอยอยู่ในอากาศ

 

“เอ๊ะ?”

 

เมื่อมองไปข้างล่าง

ผมสามารถเห็นรูปร่างของทวีป ที่เหมือนกับในแผนที่เมื่อกี้นี้

 

ปลายทางคือประเทศที่ผมเลือกอาณาจักรอัลเตอร์ ร่างกายของผมเริ่มมุ่งหน้าไปยังจุดนั้นอย่างถูกต้อง และพุ่งลงด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

และนั่นคือตอนที่เท้าของผมเหยียบลงในโลกของ

 

 <อินฟินิท เด็นโดรแกรม>




NEKOPOST.NET