NEET Receives a Dating Sim System ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

NEET Receives a Dating Sim System

Ch.6 - จะปกป้องให้ได้


เช้าวันใหม่
ตามปกติแล้วเซจิจะออกไปวิ่งเล่นในตอนเช้าและกลับมาหลังจากที่ออกกำลังกายจนได้เหงื่อแล้ว
หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วและเตรียมที่จะทำอาหารเช้า จริงๆเขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่อาหารเช้าไม่ได้ถูกจัดให้เขาในทุกๆเช้า
ขณะที่เขาคิดอย่างนี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"คุณอุเอะฮาระ?"
เมื่อสาวสวยผมเปียคนนั้นได้ยินคำนั้นก็เบะปากเล็กน้อย
"เออ... มิกะ?"
ในที่สุดเธอก็แสดงรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ
"นี้ของนาย!" เธอยืนข้าวกล่องไว้ให้ในมือ
"โอ้ แต่นี่... "
"พะ... เพราะเธอเคยชินกับการทำให้พวกนี้ให้ดังนั้นเธอจึงเผลอทำให้มาเพิ่มให้อีกหนึ่งอันนะ... นี้เป็นสิ่งที่แม่บอกในเช้านะ!" มิกะมองไปมาที่ผมและแสดงให้เห็นถึงความเขินอาย "วันนี้มีอาหารเช้าสำหรับนายด้วยเหมือนกัน และในอนาคต ... อืมม... บางทีเราอาจจะทำอาหารเช้าให้นายบ้างเป็นครั้ง"
"ขอบคุณมากครับ แต่นี้จะไม่เป็นปัญหามากเกินไป... "
"มันไม่มีปัญหาเลยเพราะมันเป็นอาหารสำหรับคนพิเศษคนหนึ่ง... ที่ใช้แลกกับ ถ้ามีงานบางอย่างที่ต้องใช้แรงอยู่รอบๆ บ้านเรา นายก็ต้องมาช่วยกันนะ!" เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาแบบตรงๆ
เซจิรู้สึกประหลาดใจชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนจะแผ่กระจายไปทั่วบริเวณปากของเขา
"ขอบคุณ... งั้นผมจะ"
ด้วยรอยยิ้มของเขาได้ทำลายกฎในใจของเธอไปอย่างสิ้นเชิง ด้วยความแปลงประกายอันสดใสนี้ อ้าา! มิกะรู้สึกเหมือนหน้าของเธอกำลังร้อนอีกแล้ว
หลังจากคุยกับแม่เมื่อคืนนี้และได้ยืนยันความรู้สึกของเธอเธอ ว่าเธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอไม่สามารถที่จะมองไปยังเซจิได้อีก ทุกครั้งที่เธอทำแบบนี้ เธอรู้สึกประหม่าและหัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นไปเรื่อยๆ!
เพียงแค่ได้ยินเสียงของเขาและเห็นรอยยิ้มนั้นก็ทำให้แก้มของเธอแดงขึ้น
อ้าาาาายยยย! อยู่ที่นี้ไม่ได้อีกแล้ว!
"ฉะ ... ฉันไปโรงเรียนแล้วนะ!" เธอหันหลังกลับไปและรีบออกไปโดยปล่อยให้เซจิได้ประทับความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ผมเปียคู่นี้นก็สบัดไปมาในอากาศ
"ระวังตัวด้วย!" เซจิกังวลเล็กน้อยในการเดินทางของเธอ
กลังจากนั้นเขาก็กลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อกินอาหารเช้า
เมื่อเขาเปิดข้าวกล่องขึ้น เซจิก็ตกใจชั่วขณะ เขาได้สังเกตเห็นว่าอาหารกล่องนี้นั้นแตกต่างจากที่เคยกินมาก่อน เหมือนข้าวกล่องใบนี้ดูเหมือนจะถูกทำขึ้นโดยคนที่ไม่มีประสบการณ์ในการทำอาหารมาก่อน
เขารู้ทันทีว่าอาหารเช้าวันก่อนนี้โดยคุณเจ้าของบ้าน และนี้ก็คงทำโดยมิกะ!
เขาจินตนาการว่าหญิงสาวผมเปียคู่นั้น ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อมาทำอาหารที่ดูเก้ๆกังๆพวกนี้ ตามคำแนะนำของแม่ของเธอ
ไข่นี้เหมือนจะไหม้เล็กน้อย ปลาหมึกถูกหันแบบบิดๆเบี้ยวๆเป็นรูปแปลกๆ แล้วแตงกวานี้อีก... ทำไมเธอถึงผ่ามันลงไปเหมือนว่ามันเป็นส่วนผสมของพวกมนตร์ดำเลยล่ะ?
เซจิถอนหายใจลึกๆ
เขาไม่มีคิดว่าเขาจะกินอาหารพวกนี้ได้อย่างใจเย็น
ตอนนี้มิกะกำลังเดินไปบนถนนที่มีแสงแดดเจิดจ้า
"ตอนนี้เขาคงอาจจะกำลังกินอาหารเช้าพวกนี้อยู่... ฉันสงสัยจริงๆว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ "ขณะที่เธอกำลังกระวนกระวายใจอยู่ ตอนนี้เธอคิดแบบนี้
"อ่า -แม่... เธอบังคับให้ฉันทำอาหารให้เขาเอง แต่ถ้านี่มันถูกเปิดเผยละก็... น่าอายสุดๆเลยยย!" เธอกำลังอามือสัมผัสกับแก้มของตัวเองอยู่และพบว่ามันกำลังร้อนขึ้น
"ฉะ... ฉันยอมรับ ว่าฉันชอบเขาเพียงเล็กน้อยเท่า มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ...แต่ ฮืมมม นี้มันเป็นความผิดของแม่!"
ขณะนี้ โนโซมิ อุเอะฮาระก็จามอยู่ ขณะที่เธอกำลังล้างจานอยู่ที่บ้าน
ไม่ว่าเธอจะอายยังไง เธอก็ทำอาหารเช้าพวกนั้นไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถทำอะไรได้อีก
'ฉันหวังว่าเขาคงจะชอบมันนะ... '
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่เธอทำอาหารให้เด็กผู้ชาย หืม....
ขณะที่เธอถอนหายใจอยู่ในความคิดของเธอ ก็มีร่างที่ก็พุ่งออกมาจากมางแยกใกล้ๆ
คนๆนี้มีเสื้อผ้าสกปรกและผมสีบลอนด์ที่ดูยุ่งเหยิงและตาที่บวม
"ทั้งหหมดนี้มันเป็นเพราะแก ยัยร่าน!*" คนผมบลอนด์กำลังมองไปที่เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างโง่เขลา เขารู้สึกตัวเองกำลังตกลงไปในนรกเพราะครอบครัวของเขาต้องล้มละลายและเขาเองก็ต้องสูญเสียเหตุผลทั้งหมดแล้ว
เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะ ยัย**** ที่อยู่หน้าเขา เขาจึงต้องสูญเสียทุกอย่างไป!
ฉันจะแก้แค้นที่แกทำไว้!
ฉันจะข่มขืนยัยร่านนี้ให้ได้!
และฉันก็จะฆ่าเธอทิ้งซะ!
มิกะ อุเอะฮาระรู้สึกหวาดกลัวเพราะคำพูดที่โหดร้ายที่ออกมาจากคนผมบลอนด์นี้ ตอนนี้จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความกลัวอย่างถึงที่สุด อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นานมา เธอใช้สัญชาตญาณหันกลับไป พร้อมตะโกนเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือ
"ใครก็ได้ช่วยด้วยฉัน... "
"ไม่ต้องวิ่งหรอก ยัยผู้หญิงตัวเมีย!"
แม้ว่าเขาจะกำลังสาปแช่งอบยู่ในใจ คนผมบลอน์ก็หยิบเอามีดสั้นขื้นมาและไล่ตามเธอ
เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและสามารถเข้าประชิดตัวเธอได้อย่างรวดเร็ว
มิกะรู้สึกสิ้นหวังเมื่อธอรู้สึกว่าคนผมบลอนด์เข้ามาที่ด้านหลังของเธอแล้วเข้ามาจับ แต่แล้วร่างคุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าของเธอทันที
"ฮารุตะคุ... เซจิ!"
เซจิที่กำลังข้ามถนนมาได้เหลือบตามองไปด้วยความตกใจ ตอนที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ก่อนที่จะรีบออกวิ่งเข้าไปช่วยอย่างรวดเร็ว
"มิกะ!!!"
ต้องไปถึงที่นั่นให้ทันเวลาให้ได้!
แต่แล้วมันก็สายเกินไป
คนผมบลอนด์ได้เข้าถึงตัวมิกะทันที ที่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนที่เซจิจะได้ทำอะไร เขาได้แทงมีดในมือไปที่ด้านหลังของเธออย่างรวดเร็ว
* ฉึก! *
เลือดสีแดงไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
การแสดงออกของมิกะราวกับถูกแช่แข็งในตอนนั้ ตอนนี้เซจิรู้สึกถึงความว่างเปล่าจากส่วนลึกของหัวใจ ตามด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด
"ไอ้สวะเอ้ยยยยย!" เขาตะโกนออกไปและเตะเข้าไปที่คนผมบลอนด์ด้วยความโกรธอย่างสุดขีด
*ตุบ!*
คนผมบลอนด์ล้มลงพื้นอย่างเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะทิ้งมีดสั้นเล่มนั้นไว้
แต่มันก็สายเกินไป
เซจิโอบมิกะที่กำลังล้มลงและเห็นเลือดของเธอที่กำลังไหลออกอย่างรวดเร็วจากข้างหลังของเธอ
ในอ้อมแขนของเขาเธอเปิดตาและมองไปที่ใบหน้าของเขา
อ่า! ร่างกายของเธอรู้สึกหนาวเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
มิกะ อุเอะฮาระรู้สึกเหมือนเธอได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านมา และไม่มีอะไรเลย สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือความกังวลใจอย่างมากของชายหนุ่มคนนี้
เขากล้าที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดที่พร้อมทั้งกลายเป็นหนุ่มหล่อ แล้วทำไมตอนนี้ใบหนาของเขาถึงดูแย่นักละ?
เธอต้องการจะยิ้มให้เขา แต่เธอคงไม่สามารถทำได้ แล้วก็มีบางสิ่งที่กำลังไหลออกจากดวงตาของเธอ
ใบหน้าของเขาในตอนนี้มันดูแย่มากเลย และเต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวดอยู่แบบไม่รู้จบ
นี้ไม่ได้เป็นความผิดของนายหรอก... ดั้งนั้นแล้วอย่าทำหน้ายังงั้นเลยนะ ฮารุตะคุ… ไม่สิ เซจิคุง
ขอบคุณมากนะที่มาช่วยฉัน
เธอเพยายามที่จะพูดออกมาจากปากของเธอ พยายามที่จะพูดคำถามที่เธอต้องการให้มากที่สุด
"อาหารเช้า... อร่อยหรือเปล่า?"
แล้วเธอก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด
"อะ....อืม มันห่วยสุดๆเลย"
เซจิกอดหญิงสาวที่เปื้อนเลือดตรงหน้านี้ พร้อมส่งเสียงร้องคำรามออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
มันอีกแค่ไม่กี่ก้าว อีกแค่ไม่ถึงห้าวิด้วยซ้ำ!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ควรที่จะเหมือนจบไปแล้ว และนำไปสู่ฉากจบที่น่ากลัว!
ในเป็นความเป็นจริงแล้วนี้ควรเป็นเกมส์ที่เลวร้ายที่สุดแล้วเท่าที่มีเลย!

ต่อ
ตอนที่ 6.2 จะปกป้องให้ได้

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ควรที่จะเหมือนจบไปแล้ว และนำไปสู่ฉากจบที่น่ากลัว!
ในเป็นความเป็นจริงแล้วนี้ควรเป็นเกมส์ที่เลวร้ายที่สุดแล้วเท่าที่มี!
แต่ถึงอย่างงั้น...
โชคดีที่เขายังคงเซฟเกมส์ไว้อยู่
งั้นก็ โหลด !!
...
ตอนนี้โลกรอบตัวกลายเป็นสีดำก่อนจะส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง
เซจิที่นอนอยู่บนเตียงของเขาเองในห้อง
นี้คือเมื่อเช้าของวันนี้ ที่เขาตื่นขึ้นมา
ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้น เซจิจะเซฟไฟล์ใหม่เมื่อไหรก็ตามที่เขาตื่นขึ้นมา
คราวนี้เขาไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแน่
เขาไม่ได้ออกกำลังกายในตอนเช้าตามปกติ เขาได้นั่งรออย่างเงียบๆ ในห้องของเขา
ในเวลาเดียวกันที่เขาจำ ก็ได้มีเสียงเคาะประตูขึ้น
เมื่อเขาเปิดประตูออกไป เขาเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถือกล่องอาหารนำมาให้เขา
ไม่มีมีด ไม่รอยเลือด และเธอเองก็ยังคงปลอดภัยอยู่
"ฮารุตะคุง... ตาของนายดูแดงนิดหน่อยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?" มิกะ อุเอะฮาระพูดอย่างดูกำลังกังวลเรื่องเรื่องของเขา
"ไม่มีอะไรหรอก แค่ฝุ่นมันเข้าตาผมนะ" เซจิยิ้มและกระพริบตา "แล้วเธอล่ะ มีเรื่องอะไรบ้างหรือเปล่า?"
...
ในระหว่างทางไปโรงเรียน มิกะช่วยไม่ได้ที่จะแอบเหลือบไปมองเด็กหนุ่มข้างกายนี้ได้
เธออยากไปโรงเรียนหลังที่ให้อาหารเขาแล้ว แต่หลังจากที่เธอให้ไป เขาก็ยืนกรานว่าจะรักษาคำสัญญาที่ว่าจะปกป้องเธอขณะที่ไปโรงเรียน
เธอไม่สามารถที่จะโน้มน้าวเขาได้ ฉะนั้นมันจึงจบลงแบบนี้
การที่เขาบอกเกี่ยวกับการที่จะไปส่งเธอหลังจากได้รับอาหารเช้าแล้ว ไม่ใช่เขาบอกแบบอ้อมๆเหรอว่าเขาไม่ต้องการที่จะติดหนี้บุญคุณเธอ? เมื่อคิดอย่างนี้มิกะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งวิ่งออกมาทางข้างหน้าเธอ
คนๆนี้มีเสื้อผ้าสกปรกและผมสีบลอนด์ที่ดูยุ่งเหยิงและตาดูที่บวม
"ทั้งหหมดนี้มันเป็นเพราะแก ยัยร่าน!" 
มิกะ อุเอะฮาระรู้สึกหวาดกลัวเพราะคำพูดที่โหดร้ายที่ออกมาจากคนผมบลอนด์นี้ ตอนนี้จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความกลัวอย่างถึงที่สุด แต่ทันใดนั้นร่างเงาขนาดใหญ่ก็ได้เข้ามาปกป้องเธอจากด้านหน้า
เขาคือเซจิ ฮารุตะ
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนกำแพงที่แข็งแกร่ง
เขากำลังรอไอ้สวะนี้อยู่
"มิกะ ลุกขึ้นแล้วโทรหาตำรวจซะ" เขากระซิบบอกกับหญิงสาว "ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ให้ผมเอง ผมจะปกป้องเธอเอง"
เขานึกถึงภาพของเธอที่กำลังนอนอยู่บนกองเลือด และเขาสาบานไว้ว่าเขาจะไม่ยอมให้สิ่งนี้ เกิดขึ้นซ้ำอีกกับตัวเอง!
"ไอ้เวรนี้ออกไปจากทางของฉันซะ!" คนผมบลอนด์ที่กำลังเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เขาพุ่งไปที่เซจิด้วยมีดสั้นเล่มนั้นทีเปล่งประกายอยู่
เซจิไม่กลัวที่จะโดนทำร้าย เขาได้ใช้มือทั้งสองข้างจับที่ข้อมือของคนผมบลอนด์ที่กำลังถือมีดสั้นอยู่ เท้าขวาของเขามุ่งเป้าไปที่ตรงเป้าของคนผมบลอนด์นั้น และเตะออกไปด้วยแรงเต็มที่!
* ตูม! * ขณะที่ขาของเขาชนกับมันก็ได้ยินเสียงอะไรซักอย่างแตก
คนผมบลอนด์นั้นดูเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่งทันที
จากนั้นเขาก็กรีดร้องราวกับว่ากำลังจะตาย
ฉันไม่บอกแกนะ ว่าฉันจะทำสำเร็จในครั้งแรกที่ฉันโหลด
ฉันไม่มีวันบอกแกอีกหรอกนะว่า เพื่อที่จะเอาชนะแกโดยไม่ได้รับบาดเจ็บฉันต้องโหลดอีกตั้งสองครั้ง
ฉันไม่มีวันบอกแกว่าเพื่อที่จะใช้ประโยชน์จากโอกาสที่สมบูรณ์แบบนี้ในการอ้างสิทธิ์ในการป้องกันตัวเองและทำให้แกไม่มีทางที่จะใช้ไอ้นั้นได้ไปตลอดชีวิตของแก ฉันจึงต้องโหลดอีกถึงสามครั้ง
และฉันกลับมาที่ฉากนี้จากการโหลดทั้งหมดหกครั้ง!
เซจิเตะอย่างโหดเหี้ยมไปที่ในขณะที่คนผมบลอนด์ที่กำลังร้องและทำกำลังทรมานอยู่!
มิกะ อุเอะฮาระที่กำลังดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเธอตกใจจนอ้าปากค้าง
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้ เป็นแค่โอตาคุที่อ่อนแอเมื่อไม่นานมานี้สามารถที่จะต่อสู้กับคนร้ายได้อย่างไม่เกรงกลัวได้
และไม่มีทางที่เธอจะเข้าใจว่าทำไมการเคลื่อนไหวของเขานั้นถูกต้องพอที่เขาจะไม่แพ้ให้แก่คนผมบลอนด์
สิ่งเดียวที่เธอได้เห็นคือเงาที่ใหญ่และคำพูดของเขาที่กังวานไม่หยุดหย่อนในหูของเธอ
"อยู่ข้างหลังผมไว้มิกะ ผมจะปกป้องคุณเอง"
มีบางสิ่งที่กำลังพรั่งพรูออกมาจากหัวใจของเธอ หัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่นี้ ทำให้ร่างกายของเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ และแทบจะทำให้เธอตะโกนออกมาดังๆ
เธอไม่ควรจะมีความรู้สึกนี้สิ เธอควรจะสงบใจและสังเกตสถานการณ์ และกำลังกังวลว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่
แต่เธอได้อยู่ที่นี้ในตอนนี้แล้ว และรู้สึกว่าเธอโชคดีมาก
ขาของเธอเริ่มสั่นและมีบางสิ่งที่อบอุ่นไหลออกมาจากตา
อ่า !! นี้เธอคงไม่สามารถจะปฏิเสธมันได้อีกต่อไปแล้ว
ในขณะนี้มิกะ อุเอะฮาระก็มั่นใจว่าเธอได้ตกหลุมรักเด็กหนุ่มที่ชื่อว่า เซจิ ฮารุตะคนนี้เข้าแล้ว
...
หลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด
กล้องวงจรปิดบนถนนได้บันทึกทุกอย่างไว้แล้ว คนผมบลอนด์คือคนที่ตั้งใจจะทำร้ายใครสักคนและเซจิก็ได้ป้องกันตัวเองจริงๆ
ในสถานการณ์เช่นนั้นสำหรับเด็กที่ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องศิลปะการต่อสู้ บังเอิญพบคนร้ายและทำให้คนร้ายได้รับบาดเจ็บแบบตลอกชีวิต ก็เป็นที่เข้าใจได้
ในความเป็นจริงแล้วเขาสามารถที่ใจเย็นและจะหยุดการก่ออาชญากรรมนี้ได้อย่างถูกต้องแล้ว
และดังนั้นเซจิ ฮารุตะได้ถูกตัดสินว่าไม่กระทำความผิด ดังนั้นผู้ปกครองของเขาก็ไม่จำเป็นต้องมารับให้เขาออกจากสถานีตำรวจ อย่างไรก็ตามคนผมบลอนด์ได้ถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า
และด้วยเหตุนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงมาถึงบทสรุป
......
เช้าวันใหม่ที่สดใส
มิกะ อุเอะฮาระ ได้ถือข้าวกล่องไว้และกำลังจะเคาะประตู
แต่เธอลังเลที่จึงวางข้าวกล่องไว้แล้วหยิบมือกระจกขึ้นมาเพื่อสำรวจตัวเองก่อนอีกครั้ง
ถ้าแม่ของเธอได้เห็นเธอ เธอคงก็จะยิ้มอย่างแข็งขันและพูดว่า "เด็กคนนี้นิ ลูกได้ตรวจสอบตัวเองหลายครั้งก่อนที่จะออกไป"
เอาล่ะ สมบูรณ์แบบ
เธอเอามือสัมผัสหน้าอกของเธอ และพยายามที่จะทำให้การเต้นของหัวใจของเธอเบาลงก่อนที่จะยกมือขึ้นเคาะประตู
ในขณะนั้นเอง ประตูก็ได้เปิดออก
"ผมรู้สึกเหมือน เธออาจยืนอยู่ข้างนอกนะ" เขายิ้มให้กับสาวที่ตอนนี้ที่กำลังแข็งค้าง
"อะ... อ่าาา อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!"
"ฮ่าๆๆ โทษทีๆ" เซจิมองไปที่หน้าของที่งดงามของเธอก่อนที่จะรู้สึกโล่งอกในใจ "สวัสดีตอนเช้านะ มิกะ"
ตอนนี้มีสีแดงจางๆ บนแก้มของเธอขณะที่เธอมองไปเขาและรู้สึกราวกับว่าเขารู้สึกแบบเดียวกัน รอยยิ้มที่สดใสและน่ามีเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของเธอ
"สะ... สวัสดีตอนเช้า!"
เด็กผู้หญิงที่กำลังยิ้มแย้มอย่างสดใสในแสงแดดตอนเช้าที่ดูเหมือนกับว่าเธอสามารถทำให้โลกใบนี้ดูสดใสขึ้นได้ในทันที

 

-------------------------------------------

ทางกลุ่มลับจะลงปกติ 3 ตอนต่อวัน หากไม่ว่างจริง 1 ตอน แต่ปกติจะลง 3 ตอน//พยายามมาก พิเศษหน่อยลง4-5ตอนครับ

ฝากกดไลค์ กดแชร์กันด้วยนะครับ




NEKOPOST.NET