NEET Receives a Dating Sim System ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

NEET Receives a Dating Sim System

Ch.18 - คลาส P.E.


นี่เป็นวันที่สองของเซจิหลังจากที่การย้ายมาเรียน และคลาสที่เขารอคอยมากที่สุดคือ P.E. ซึ่งเป็นคลาสสุดท้ายของวันนี้

เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้ทุกคนประหลาดใจในคลาส แม้ว่าเขาอาจจะทำแบบนั้นได้ ถ้าเขาพยายาม

หลังจากเล่นกับกัปตันทีมเทนนิสแล้ว เขาเข้าใจแล้วว่าความสามารถทางกายภาพของเขาไกลเกินกว่านักเรียนปกติมากและเขามีศักยภาพในการโดดเด่นในกีฬาทุกประเภท

ดังนั้นถ้าเขาไม่ต้องการที่จะโดดเด่น ถ้าอย่างงั้นเขาต้องทำยังไงล่ะ?

แน่นอน ก็นั่งดูเฉยๆไง!

ในตอนนี้ แม้ว่าสภาพอากาศจะหนาวเล็กน้อยทางโรงเรียนก็ยังไม่ได้ให้เปลี่ยนไปใช้ชุดเครื่องแบบของฤดูหนาว ดังนั้นคลาส P.E. ก็ยังคงใส่ชุดกีฬาของฤดูร้อนอยู่

ฮี่ ฮี่... มันน่าจะเข้าใจได้ง่ายใช่มั้ย หลังจากคำอธิบายพวกนี้

ในเกาะซากุระผู้หญิงที่มักสวมชุดอนิเมะจากโลกก่อนหน้าของเขาเหมือนกัน เช่น เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงบลูมเมอร์อยู่ข้างใต้!

แค่คิดถึงสาวๆ ทุกคนที่ใส่เสื้อพวกนี้ในคลาส P.E. ก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดของเขาเดือดแล้ว!

การได้เห็นภาพ 3 มิติ ดังกล่าวเป็นจุดสูงสุดของความปรารถนาของสุภาพบุรุษ(โอตาคุ)ทุกคน

แม้มันจะเป็นบาปแต่ก็คงจะอ้างไม่ได้!

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและในที่สุดก็ถึงเวลาที่คลาสที่คาดหวังมาถึงอย่างกระตือรือร้น

เซจิเพิ่งรีบเปลี่ยนเสื้อไปด้วยความเร็วสูงสุดและเขากำลังรออยู่ที่บริเวณที่ออกกำลังกายก่อนใครเพื่อน

เมื่อพวกผู้หญิงเปลี่ยนเสื่อเสร็จแล้วและออกมาเป็นกลุ่มเล็กๆ เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังขึ้นไปสู่สรวงสวรรค์...

คอเสื้อและแขนเสื้อสีขาวทั้งสองข้างที่น่ารัก

และหน้าอกขนาดต่างๆ ที่มีตั้งแต่ใหญ่ๆไปจนเกือบจะไม่มีอยู่

และไม่พูดถึงส่วนล่าง บริเวณก้นที่คล้ายกับลูกพีชที่ถูกปกคลุมกางเกงขาสั้นที่รัดแน่น [ประมาณ ร่องก้นมั่งครับ]

อา... รู้สึกดีจริงๆที่ได้มีชีวิตอยู่!

เซจิได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมากกับการซ่อนความจริงที่ว่า เขาเกือบจะเข้าสู่นิพพานแล้ว

มีการพูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ว่า เมื่อเปรียบเทียบกับโลกเดิมของเซจิแล้ว ผู้คนที่นี้ก็ดูดีขึ้นแบบปกติแล้วและโลกนี้มีองค์ประกอบบางอย่างที่คล้ายกับโลก 2 มิติ

สิ่งนี้ทำให้เซจิรู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นเหมือนอนิเมะในชีวิตจริงซึ่งทำให้หัวใจเต้นเร็วรั่ว

เขาไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีใครบางคนลอบกำลังลอบเข้ามาใกล้เขา

"ฮาราโนะคุง เลือดกำเดาออกหมดแล้ว!"

ชิอากิยิ้มกว้าง ๆ ขณะที่เธอเอามือจับไหล่ของเซจิ

เซจิได้สติของตัวเองขึ้นมาและหันกลับไปมองเธอ

"ทำไมเธอ ถึงยังคงอยู่ในเครื่องแบบเด็กชายอยู่ล่ะ?"

"โอ้ นายรู้สึกผิดหวังงั้นเหรอ?" ชิอากิแลบลิ้นของเธอออกมาและทำท่าทางแบบเซ็กซี่  "ถ้านายต้องการที่จะเห็นฉันในชุดบลูมเมอร์ล่ะก็ ฉันจะสวมใส่มันก็ได้นะ ถ้านายมาที่บ้านฉัน ... "

"โอ้ ... ดูเหมือนจะเป็นบริการพิเศษบางอย่างเลยแฮะ -ลืมเรื่องนี้ไปเถอะ"

"เฮ้อ นี้ฉันได้ถูกปฏิเสธอีกแล้วเหรอ นี้ฉันมีไม่มีพรสวรรค์พอใช่มั้ย? ฉันอุตส่าห์จับมิกะให้ตกลงได้แล้วนะ? แน่นอนเธอจะยอมให้ดูชุดกีฬาของเธอก็ได้ แล้วที่บ้านฉันก็มีเสื้อผ้าตั้งเยอะด้วย! "

"อย่าขายเพื่อนเธอแบบนั้นสิ!! แล้วที่บ้านของเธอนี้มันเป็นแบบไหนกันแน่เนี่ย?" เซจิพูดอย่างกะทันหัน

ชิอากิหัวเราะแบบโง่ๆ

"นายนี้เป็นคนที่แปลกจริงๆนะ ฮาราโนะคุง นายเคยเป็นโอตาคุมาก่อนไม่ใช่เหรอ หลังจากที่กลายเป็นคนหล่อปกติ นายควรจะกลายเป็นเพลย์บอยแล้วสิ แต่นายก็ไม่ได้ปกปิดจุดแย่ๆ ของนายเลยนะ"

แม้ว่าเธอจะยิ้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ดวงตาของเธอกระพริบตามาที่เขาอย่างจริงจัง

"นายเป็นคนแบบไหนกันแน่ เซนโจ ฮาราโนะ?"

นี่อาจเป็นสิ่งที่เธออยากถามเมื่อวานนี้

หลังจากที่เธอพูดขึ้นก็มีตัวเลือกการสนทนาปรากฏขึ้นมา-

[A: ฉันก็คือฉันล่ะน่า- ช่วยอย่ามารบกวนฉันได้แล้ว]

[B: ผมไม่รู้เหมือนกัน ผมแค่สาบานไว้แล้วว่าจะเลิกไร้ประโยชน์แล้ว]

[C: ผมเป็นแค่โอตาคุเฉยๆเอง]

เซจิคิดเลือกอย่างรอบคอบก่อนที่จะตัดสินใจ

"ผมมันก็แค่โอตาคุ แม้ว่าผมจะเปลี่ยนตัวเอง และกลายเป็นคนที่ผมเป็นอยู่นี้ แต่ผมก็ยังคงเป็นโอตาคุอยู่ดี และผมก็สนุกกับการเป็นโอตาคุด้วย เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ งานอดิเรกของผมก็ไม่เปลี่ยนไปหรอก การจัดการกับสิ่งต่างๆและหลักการทางของผม ผมจะใช้จิตตานุภาพลังทั้งหมดของผมเพื่อทำตามหลักการใหม่ของผม และไม่ตกอยู่ในสภาพที่เลวทราม เหมือนคนไร้ประโยชน์อีก อย่างที่ผมเคยเป็นมาก่อน

หลังจากพูดจบ เซจิยิ้มอย่างจริงใจให้ชิอากิ

"สรุปว่าถึงมันจะน้อยกว่าตอนที่ผมเป็นโอตาคุอยู่ก็ตาม"

* ติ้ง! * ค่าความชื่นชอบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!!!

ชิอากิหยุดยิ้มแบบสบายๆ ของเธอ

"แค่… นิดน้อย? มันไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับคนทั่วไปที่เสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อช่วยคนที่เคยเรียกตัวเขาว่าน่ารังเกียจหรอกนะ ฉันไม่แม้แต่จะจินตนาการได้ว่านายผ่านอะไรมาจนเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้"

เซจิยิ้มและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาถูกขัดจังหวะซะก่อนด้วยเสียงของผู้หญิงหนึ่ง

"ทำไมเธอถึงเดินเร็วนักล่ะมาก? รอฉันก่อน" มิกะ อุเอะฮาระเข้ามาหาพวกเขาในขณะที่กำลังบ่น

หลังจากที่เธอมาถึง เธอก็กับพบบรรยากาศอันแปลกประหลาดระหว่างเซจิและชิอากิ

"เออ ... เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"ไม่มีอะไรหรอก เราเพียงแค่ชื่นชมฉากพวกนี้อยู่ใช่มั้ย เซนโจ?" ชิอากิตบไปที่หน้าอกของเซจิ

มันไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้เรียกเขาว่า "ฮาราโนะคุง" แต่เรียกเขาว่า "เซนโจ" แทน

"อือ อืม เป็นทิวทัศน์ที่งดงามมาก" รอยยิ้มของเซจิเริ่มอ่อนโยนยิ่งขึ้น

"ฉาก ฉากอะไร?" มิกะมองไปรอบ ๆ ด้วยความท่าทีสับสน

มันคือฉากที่เซจิแอบดูที่ขาเรียวยาวของมิกะที่ดูขาว

ชิอากิตบไปที่ไหล่ เซจิพร้อมกับรอยยิ้มที่ซุกซน 'ดังนั้นแล้ว นายคงจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดถึงแล้วใช่มั้ย ฮี่ ฮี่ '

...

นักเรียนทุกคนได้มาถึงแล้ว แต่ครูประจำชั้นของพวกเขามาดูแลแทน แทนที่จะเป็นครูคนปกติของ คลาส P.E.

"อาจารย์ซาซากิบอกว่าเขามีอะไรที่ต้องทำในวันนี้ ดังนั้นครูจึงต้องมาแทนเขา" คุณครูที่พูดคือคุณครูประจำชั้นของเราเป็นผู้หญิงอายุ 29 ปี ชื่อ เคโกะ ซาโต้

และด้วยเหตุนี้คลาส P.E. จึงได้เริ่มต้นขึ้น

เซจิกำลังลังเลว่าเขาควรจะทำให้ดูเก่งในชั้นเรียนดีหรือไม่ และดึงดูดความสนใจของทุกคน

เขาไม่ได้ชื่นชมความสนใจ แต่ถึงยังงั้นเขาสามารถเพิ่มแต้มกับพวกผู้หญิงเป็นจำนวนมากที่มีต่อเขาในสโมสรเทนนิสเมื่อวานนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นการปลดล็อคตัวเลือกใหม่ ๆ ในระบบของเขา ถ้าเขาเพิ่มคะแนนความชื่นชอบของผู้หญิงได้มากขึ้นเขาก็มีโอกาสที่จะได้รับตัวเลือกใหม่ๆ อีกครั้ง

หลังจากพิจารณาเรื่องนี้แล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ทำมัน

เขาเพิ่งจะค้นพบตัวเลือกที่เพิ่งปลดล็อกได้เมื่อไม่นานมานี้และเขายังไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเต็มที่เลย ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่โง่เกินไปที่จะต้องการมากขึ้น นอกจากนี้เขาจะรู้สึกไม่สะดวกในการทำสิ่งต่างๆด้วย มันต่อธรรมชาติของเขา และพวกผู้ชายในชั้นเรียนของเขามีความรู้สึกเชิงลบเกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว ถ้าเขายังยืนนิ่งอยู่อาจเกิดอะไรแปลกๆเกิดขึ้นก็ได้ใช่ไหม?

มันคงจะเป็นการดีที่จะรักษาความสัมพันธ์กับทุกคนในชั้นเรียนให้สมดุล

หลังจากเลิกเรียนแล้ว กิจกรรมแรกคือการอุ่นร่างกายด้วยกันสองคน เซจิเลือก คาซึฟุรุ โอกิทันที โดยไม่ให้เขามีโอกาสที่จะปฏิเสธเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่จะอยู่คนเดียวเมื่อสิ้นสุดการจับคู่

การแสดงออกของ คาซึฟุรุ ดูน่ากลัวมาก แต่เขายอมรับได้ แค่ว่าเขาควรทำอะไรบ้างในฐานะ "เพื่อน" ของเซจิ

หลังจากการอุ่นร่างกายแล้วก็เป็นการวิ่งระยะไกล เป็นกิจกรรมปกติที่กับครูที่มาสอนแทน

เซจิวิ่งไปเป็นเวลากลางๆของของเวลาที่วิ่งทั้งหมด

เอาจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกสำหรับเขา  ในขณะที่เขาผ่านประสบการณ์ที่ยากลำบากซึ่งตอนนี้มันทำได้ง่ายกว่าทุกคนที่เล่นกีฬาซะอีก

หลังจากผ่านไปได้ซักพัก พวกผู้ชายส่วนใหญ่ก็เริ่มหายใจหนักขึ้น แต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขาสามารถแกล้งทำเป็นหายใจหนักได้ขณะวิ่ง และเมื่อใกล้ถึงแล้วเขาบังคับให้ลดความเร็วในการวิ่งเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองกลายเป็นผู้นำของกลุ่ม นอกจากนี้เขายังต้องเลียนแบบอาการหอบหืดของทุกคนและเขาก็ต้องพยายามทำตัวเหนื่อยล้าแบบธรรมดาด้วย การการทำทั้งหมดนี้เกือบจะอธิบายว่าเป็นการกระทำที่น่าสังเวช

เมื่อผู้ชายทั้งสองคนวิ่งจนจบ แต่ก็ยังมีผู้หญิงบ้างคนที่วิ่งอยู่ คนที่อยู่ท้ายที่สุดก็คือผู้หญิงที่อ้วนที่สุดในชั้นเรียน

เธอไม่ได้มีเสน่ห์เท่าที่เซจิ แต่เมื่อเทียบกับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ในชั้นเรียน เธอเองก็น่าสนใจน้อยที่สุด

เธอแทบจะไม่หายใจไม่ออก ขณะที่เธอหมุนศีรษะไปรอบๆ ทำให้ผมของเธอกระเซอะกระเซิง เหงื่อและน้ำลายไหลของเธอกระเด็นออกไปก็ทุกที่ -มันก็ไม่ได้เป็นภาพที่ดูสวยเลย

"อี้-นั้น มิยาโมโตะนิ... เธอยังคงดูน่าเกียจอยู่ดี ... "

"ดูท่าวิ่งของเธอสิ แย่มาก- ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมแพ้อีก?"

"เฮ้ เธอพยายามอย่างดีที่สุดอย่าพูดแบบนั้นสิ!"

พวกผู้ชายเองก็กำลังซุบซิบกันอยู่

เซจิขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

ทันใดนั้นผู้หญิงอ้วนคนนั้นก็พลิกตัวและตกลงไปด้วยเสียงกระหึ่มซึ่ง ซึ่งทำให้ฝุ่นละอองกระจายไปทั่วทุกแห่ง

"มิยาโมโตะ?" พวกผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ยังไม่เสร็จจากการวิ่งหันไปรอบๆ และทันทีที่ไปตรวจสอบเธอ ก็วิตกกังวล

ครูประจำชั้นยังวิ่งไปร่วมกับผู้หญิงคนอื่น ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงของครูของซาโตก็ดังว่า"มิยาโมโตได้รับบาดเจ็บที่เท้า ให้ผู้ชายคนหนึ่งเข้ามารับเธอและพาเธอไปที่โรงพยาบาลที!"

"อะไร?"

"ไม่เอาล่ะ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้กับมินาโมโตะนี้"

"ปล่อยเธอไว้งั้นแหล่ะ ฮ่าๆ"

เซจิยิ่งขมวดคิ้วของเขาลึกขึ้นไปอีก

เขาไม่อยากได้ยินเสียงหัวเราะของพวกนี้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงเดินออกไปที่ข้างหน้าของทุกคน

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็มารวมตัวกันที่เขา

"โอ้ ได้เวลาพระเอกออกโรงแล้ว" ชิอากิพูดเงียบๆ และชื่นชมเขา แต่ไม่มีใครได้ยินเธอนอกเหนือจากมิกะที่ยืนอยู่ข้างชิอากิ

ขณะที่ทุกคนจ้องมองไปที่เซจิที่เดินตรงไปยังกลุ่มของผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่เหนือมิยาโมโตะ

"ฮาราโนะคุง ฉันขอให้เธอช่วยได้ไหม?" ครูซาโต้แสดงออกอย่างใจจดใจจ่อ และเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าเป็นนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ที่มาอาสา เธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ไม่มีปัญหาครับ" เซจิยิ้มให้เธอและผู้หญิงอื่นๆ ทั้งหมด

จากนั้นเขาก็เดินไปหาผู้หญิงสาวที่กำลังร้องและพาเธอจากไป ตรงกันข้ามกับความคาดหวังของคนอื่นๆ เขาไม่ได้พาเธอขึ้นที่หลังของเขา...

แต่พาเธอไป ในท่าอุ้มเจ้าหญิง!

"คุณมิยาโมโตะ ใช่มั้ย? นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพูดกับคุณเลยนะ" เซจิยิ้มให้กับสาวที่กำลังตกตะลึงในอ้อมแขนของเขา "รอสักครู่ – ดูเหมือนรถพยาบาลกำลังมาและจะนำคุณไปที่โรงพยาบาลทันที" เซจิ

จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่งไปในขณะที่แบกเธอ

"ว้าว!"

"สุดยอด  ท่าอุ้มเจ้าหญิงล่ะ!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็นท่าอุ้มหญิงในชีวิตจริง และเขาเองก็สามารถวิ่งไปได้ตอนที่ทำมันด้วย!"

"ฮาราโนะคุงเท่มาก และเขาเองก็แข็งแรงมาก!"

ผู้หญิงทุกคนมักตกหลุมรักคนที่กล้าหาญเสมอ

อีกทั้งพวกผู้ชายทุกคนมีการแสดงออกอย่างที่สงสัยบนใบหน้าของพวกเขา

"ไม่มีทาง! ทำยังกับมิยาโมโตะน้ำหนักเบาๆ?" ผู้ชายคนหนึ่งร้องตะโกนประหลาดใจ

ในความเป็นจริง ผู้ชายเกือบทั้งหมดกำลังคิดอย่างนั้นกับตัวเองและกำลังเปรียบเทียบกำลังของตัวเองกับเซจิอยู่ ไม่นานหลังจากนั้นพวกเขาทั้งหมดได้รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถทำสิ่งที่ เซจิทำได้เลย

"ฮาราโนะคุงเท่มาก เขาอาสาที่จะพาเธอไปด้วย!"

"ฉันคิดว่าฉันหลงรักเขาซะแล้ว -ฉันต้องการให้เขาทำอย่างนั้นกับฉันบ้าง!"

"ฉันด้วย ฉันด้วย ฉันเองก็อยากให้เขาทำอย่างงั้นเหมือนกัน!"

เด็กผู้หญิงทั้งสองยังคงพูดออกมาไม่หยุดหย่อน แม้แต่ใบหน้าของคุณครูเองก็แดงเล็กน้อย

บรรยากาศของผู้ชายในตอนนี้นั้นเงียบงัน

นี้รวมถึงคาซึฟุรุ โอกิที่มีการแสดงออกเป็นที่น่ากลัวอยู่ด้วย

เขาต้องการที่จะก้าวออกไปและช่วยเธอเพราะเป็นโอกาสที่ดีในที่จะใช้เพิ่มเชื่อชื่อเสียงของเขา แต่เขาเพิ่งใช้แรงไปกับการวิ่งก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงลังเลใจว่าถ้าเขาพยายามจะแบกเธอไว้ มันจะล้มเหลวแทน เขาจะหน้าแตกเลยก็ได้

เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่า เซนโจ ฮาราโนะ ยังคงมีความแข็งแกร่งที่เหลืออยู่

'นี้ฉันเสียเวลาจริงๆเหรอ ... ' คาซึฟุรุ โอกิไม่เต็มใจคิดถึงตัวเอง

-----------------------

ฝากกดไลค์แชร์เพจด้วยนะครับ

เพจ Thebigcattrans




NEKOPOST.NET