NEET Receives a Dating Sim System ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

NEET Receives a Dating Sim System

Ch.15 - เขายิ้มได้แค่แบบแห้งๆเท่านั้น... นี้มันอะไรว่ะ


" ดะ เดี๋ยวก่อน! "

เมื่อประธานพบจิตสังหารที่น่ากลัวซึ่งแผ่ออกจากชินะ เธอก็ตื่นตระหนกทันที

"ที่ฉันมาช้าระหว่างประชุมนี้ ชินะฉันมีเหตุผลที่ว่าทำไมถึงมาสายวันนี้อยู่นะ ลองดูสินี่ก่อน นี้เป็นผลมาจากการ 'ล่า' ของฉันในวันนี้ไง!"

เธอดึงเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอกห้องชมรมและผลักเธอไว้หน้าทุกคน

"ดูซะ!"

ทุกคนนั้นก็เงียบทันที

"ว้าว!" หลังจากช่วงเวลาสั้นๆในห้องชมรมก็ส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในคราวนี้เป็นเรื่องของความงดงาม

แม้กระทั่งเซจิเองก็ตกใจในไม่ช้า

หญิงสาวในชุดนักเรียนม.ต้น ที่ยังตัวเล็กกระทัดรัด เธอมีใบหน้าอันประณีตไม่มีสิว และผิวขาวเนียนนุ่ม ผมของเธอเจ็ทสีดำและเนียนเรียบเนียนเรียบน่ารัก และผมที่ห้อยลงมาทั้งสองข้าง คิ้วของเธอบางและสง่างามและจมูกที่เล็กของเธอและละเอียดอ่อน ดวงตาที่ดูโตและแจ่มใสของเธอประกายด้วยแสงอ่อนๆ และริมฝีปากที่ดูชุ่มฉ่ำของเธอเป็นดังสีของผลเชอร์รี่ ... ในขณะที่เธอยืนอยู่ที่นั่นอย่างเอียงขี้ มีหนังสือบทกวีอยู่ในมือเธอทำให้ความงามของเธอดูไม่อาจอธิบายได้

เธอเป็นคนที่สวยอยู่ในระดับ S เลยก็ว่าได้

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนงดงามคนที่สองที่เซจิได้พบ ครั้งแรกนั่นประธานนักเรียนนัทสึยะ โยรุฮานะ

และถ้าความงามของนัทสึยะ โยรุฮานะสามารถอธิบายได้ว่าเป็นการผสมผสานกันของเสน่ห์ความเย้ายวนใจผสมกับความบริสุทธิ์แล้วล่ะก็ ความงดงามของผู้หญิงคนนี้ก็เปรียบได้กับความงามของพื้นหิมะที่ไม่เคยถูกแตะต้องมากก่อนและความบริสุทธิ์จากคนธรรมดา

เด็กผู้หญิงที่มีความงดงามพอที่จะเคลื่อนไหมได้ทั้งประเทศ และนั่นคือประเภทของผู้หญิงที่เธอเป็น

"ว้าว น่ารักมาก เด็กม.ต้นเหรอค่ะ ประธานไปเจอที่ไหนค่ะ?"

"เธอเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเลย สวยมาก เธอเป็นใครกัน?"

มีเสียงตื่นเต้นมากมายที่เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องชมรม

"ฮี่ ฮี่ ฉันสุดยอดอยู่แล้ว ทำไมจะไม่ใช่ฉันล่ะ?" ประธานชมรมการละครมีรอยยิ้มในตัวเองขณะพูดขึ้น "ถึงแม้ว่า ฉันยังไม่สามารถหาสิ่งมีชีวิตในตำนานได้ แต่ฉันก็ได้พบเรื่องนี้โดยบังเอิญ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะจับเธอมาทันที!"

'จับ... เธอคิดว่านี่เป็นนักล่ามอนเตอร์หรือโปเกมอนเทรนเนอร์หรือไง' เซจิก็ไร้คำพูดขณะที่เขาได้ยินคำพูดของประธาน

รองประธานชินะ ชิโฮะ มองไปที่เด็กหญิงสาวสวยคนนั้นซึ่งปัจจุบันอย่างไรอารมณ์และจากนั้นก็ลงเอยด้วยการถอนหายใจ

"ประธาน…"

"สรรเสริญฉันได้รองประธานด้วยวิธีนี้ชมรมของเราจะ ... "

"กี่ครั้งแล้วที่ฉันบอกให้คุณหยุดลักพาตัวน้องๆของเราได้แล้ว!"

การคว้าหนังสือย่างแม่นยำและมีประสิทธิภาพเกิดขึ้นอีกครั้ง มันบินไปในอากาศราวกับว่ามันเป็นดาบ!

ดังนั้นแล้ว นิยะ ไซเงนจิ ประธานชมรมการละครถูกประหารโดยรองประธานในโทษฐานที่ลักพาเด็กสาววัยกลางๆคนนี้มา...

…..

ผมล้อเล่น

ประธานคนนี้เป็นดูจริงจังค่อนข้างมาก เมื่อเธอเข้ารับตำแหน่งประธานในปีแรกของเธอ ชมรมการละครก็มีคนน้อยจนตกอยู่ในอันตรายซึ่งอาจจะถูกยกเลิกได้ ในเวลาเพียงหนึ่งปีเธอได้ฟื้นคืนชีพให้ชมรมอีกครั้ง! และหลังจากผ่านไปอีกหนึ่งปี - กล่าวคือประธานตอนนี้อยู่ปีสามแล้วและตอนนี้ชมรมการละครเป็นหนึ่งในสิบสโมสรที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ

บางทีมันอาจจะเป็นไปได้ที่จะทำให้ภาพยนตร์ออกมาจากประสบการณ์ทั้งหมด ถ้าเธอที่เป็นตัวละครหลัก มันจะมีการสร้างระนิเมะ 24 ตอนหรือละครทีวีก็สามารถสร้างมันได้ เทียบกับนักเรียนปกติแล้ว ประสบการณ์ชีวิตของประธานคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย

และประธานชมรมในตำนานคนนี้มีนิสัยไม่ดีเพียงอย่างเดียวคือการลักพาตัวบุคคลภายนอกที่ไม่รู้ราว... เธอไม่รีรอและค้นหานักเรียนที่มีพรสวรรค์และนำพวกเขาไปสู่ชมรมการละครอย่างจริงจัง!

"เกี่ยวกับเรื่องนี้ หนึ่งในสามของสมาชิกสโมสรถูกนำกลับมาที่นี่เหมือนกันและรวมเธอกับฉันด้วย" ชิอากิ วากาบะยิ้มขณะที่เธออธิบายสถานการณ์ให้กับเซจิฟัง "ตอนแรกฉันตั้งใจจะเช็คทุกชมรมก่อน แต่พอมาได้ครึ่งทางประธานชมรมก็พบกับฉันและเธอจับฉันและลากฉันมาที่นี้เหมือนกับเด็กผู้หญิงคนนี้นั้น แล้วมันก็เกิดทำให้ฉันสนใจขึ้นมา การแสดงและนี่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่น่าสนใจดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะเข้าร่วมกับพวกเธอ"

'นี้คงเรียกว่า" ล่า "และ" จับ "หมายถึงว่าประธานกำลังค้นหาสมาชิกใหม่ๆในรูปแบบของเกมที่คล้ายๆกับโปกม่อนในชีวิตจริงสินะ! ' เซจิแสดงความเห็นต่อตัวเองในขณะที่เขาเฝ้าดูประธานชมรมถูกบังคับให้ต้องนั่งอยู่ในมุมห้องและได้รับความการเทศนาจากรองประธานชินะซึ่งคล้ายกับพายุเข้า

"เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินชิอากิพูดเรื่องนี้มาก่อน แต่ฉันคิดว่าเธอล้อเล่นซะอีก... " มิกะ อุเอะฮาระพูดด้วยความไม่เชื่อ "ทำอย่างนั้นแล้ว... เธอไม่ถูกลงโทษงั้นหรือ?"

"ในปีแรกประธานมีการอภิปรายให้กับทางคณะกรรมการวินัยนักเรียนแล้ว และเธอได้รับชัยชนะจากการอภิปรายซึ่งหมายความว่าตราบใดที่ไม่มีการร้องเรียนอย่างเป็นทางการ คณะกรรมการวินัยนักเรียนจะไม่รบกวนการทำงานของเธอ "

เฮ้ พูดมากเกินไปแล้ว!

เซจิและมิกะตื่นตกใจและหันไปมองกันเองก่อนที่พวกเขาจะเหลือบมองไปที่ชิอากิ วากาบะที่กำลังยิ้มกว้างๆอยู่ ในที่สุดพวกเขาก็มองไปรอบๆ ห้องชมรมที่สมาชิกคนอื่นๆ ที่กำลังดูฉากนี้อยู่แล้วยอมรับมัน... สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือยิ้มแห้งๆ?

'รอยยิ้มนี้ มันอะไรว่ะเนี่ย? !!! '

'มันไม่ได้เกือบที่จะอยู่ในระดับของความผิดปกติแล้ว! ' และเธอได้อภิปรายยังไงให้กับพวกคณะกรรมการรักษาวินัยของนักเรียน แล้วชนะเนี่ยนะ!

'มีอะไรผิดปกติกับคณะกรรมการวินัยของโรงเรียนแห่งนี้กันหรือไง!? พวกเขาอภิปรายสู้กับนักเรียนปีหนึ่งไม้ได้ แล้วแพ้อย่างน่าสมเพชเนี่ยนะ!? โลกนี้มันอะไรกัน!! " ภายในใจของเซจิกำลังหาคำอธิบายเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เป็นเหมือนฝนห่าใหญ่ที่ตกลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง

"ชิอากิ ... ก่อนหน้านี้ฉันเคยคิดว่าเธอพวกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะและหัวดื้อ แต่ตอนนี้ ... ฉันแล้วรู้ว่าฉันผิดเอง ฉันขอโทษนะ" มุมมองของมิกะในตอนนี้ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างมาก

เดี๋ยวสิครับ อย่ายอมแพ้เรื่องสามัญสำนึกแบบนั้นง่ายๆสิครับ คุณอุเอะฮาระ!

เซจิลูปริมฝีปากของเขาที่กำลังกระตุกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ และเขาหันกลับไปมองอีกด้านหนึ่งของห้องชมรม

เด็กหญิงวัยกลางๆที่ถูกนำตัวมาที่นี่โดยประธานกำลังนั่งเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่างและอ่านบทกวีที่เธอนพมาเงียบๆ

สายลมที่กระโชกพัดเข้ามาและสายลมอ่อนๆ ทำให้เส้นผมไม่กี่เส้นขอเธอลอยขึ้นมา

หากถ่ายภาพฉากในตอนนี้ได้ล่ะก็คงเพียงพอที่จะเข้าร่วมการประกวดภาพถ่ายได้เลย

ประธานที่พาเธอมาที่นี่กำลังโดนเทศนาอยู่และบางทีสมาชิกในชมรมคนอื่นๆ ก็รู้สึกประหลาดใจมากที่มีกลิ่นอายแห่งความบริสุทธิ์จากเธอ จนไม่มีใครกล้าไปพูดคุยกับเธอ

เซจิคิดสักพักก่อนที่เขาจะเดินเข้าไป

"สวัสดี"

หญิงสาวไม่ตอบสนองต่อคำทักทายของเขา

เซจิเกาหน้าและคุมตัวเองให้ลงลงต่อหน้าเด็กผู้หญิงคนนี้ และจ้องมองตรงๆ

"ผมเซนโจ ฮาราโนะนักเรียนปีหนึ่งที่เพิ่งย้ายมาวันนี้ ตอนนี้ผมกำลังตรวจดูงานของชมรมการละครอยู่ เธออยู่ชั้นไหนงั้นเหรอ ถ้าไม่รบกวน ช่วยบอกชื่อของหน่อยได้มั้ย?"

หลังจากผ่านไปหลายวินาทีเด็กสาวคนนั้นก็ตอบกลับมาว่า

"คนโง่เป็นคนโง่ไม่ใช่เพราะความโง่เขลา แต่เป็นเพราะตัวเขาเองนั้นขาดความรู้" เสียงที่อ่อนโยน และตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนอย่างชัดเจนและสงบต่อคำถามของเขา

'ห๊ะ?' เซจิกระพริบตาด้วยความสับสน

ขณะที่เขาพยายามจะเข้าใจความหมายของประโยคของผู้หญิงคนนี้ ก็ตัวเลือกการสนทนาปรากฏขึ้น-

[A: เธอกำลังพูดถึงอะไร? เธอดูถูกฉันหรือเปล่า?]

[B: ขอโทษ ผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร]

[C: คนฉลาดฉลาดไม่ใช่เพราะความรู้ของพวกเขา แต่เพราะความปรารถนาของพวกเขาที่จะอยากรู้]

ตัวเลือก C ดูเหมือนจะเป็นปรัชญา ดังนั้นจึงต้องเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง

"คนฉลาดฉลาดไม่ใช่เพราะความรู้ของพวกเขา แต่เพราะความปรารถนาของพวกเขาที่จะอยากรู้"เซจิพูดตอบเบาๆ

* ติ้ง! * [คะแนนความชอบเพิ่มขึ้น!]

คิ้วของหญิงสาวโค้งขึ้นและในที่สุดเธอก็เอาดวงตางดงามออกจากหนังสือของเธอและจดจ่ออยู่กับการมองหน้าของเซจิ

"คุณเคยอ่านบทกวีของเทย์เลอร์มาก่อนใช่มั้ย?"

"เออ... ใช่... ก็นิดหน่อย" เซจิคิดกับตัวเองว่าใครคือเทย์เลอร์ แล้วเทย์เลอร์มันคือใคร? หลังจากทำเก็กพูดก่อนหน้านี้ และคงพูดไม่ได้ว่าเขาไม่รู้จักเทย์เลอร์!

"ระยะทางระหว่างคุณกับฉันคืออะไร อันดับแรกคุณต้องถามตัวเองว่าระยะทางระหว่างหัวใจของเรานั้นคืออะไร"

อีกแล้ว!?

ตอนนี้ไม่มีตัวเลือกการสนทนาปรากฏขึ้นเหมือนปกติ

'มาหน่อย ระบบจ๋า ช่วยฉันด้วยย!' เซจิร้องเรียกไอ้ระบบเวรที่ไม่มีประโยชน์นี้ขึ้น

เซจิเหงื่อแตกออกอย่างเย็นเยือก แต่ทันใดนั้นเขาก็มีแรงบันดาลใจเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

"ระยะไกลที่สุดระหว่างเรา...ก็คือตอนที่ฉันอยู่ตรงหน้าคุณ แต่คุณไม่เข้าใจ... ว่าฉันรักคุณ"

'พูดได้โคตรน่าอายเลย!' เซจิคิด เขาคัดลอกเฉพาะสิ่งที่เขาเคยอ่านบนอินเทอร์เน็ตมาก่อนในชีวิตก่อนหน้านี้ แต่เขาไม่รู้ว่าโลกนี้มีวลีเดียวกันหรือไม่

หลังจากได้ยินคำตอบของเขา ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวนั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"นั่นไม่ใช่บทกวีของเทย์เลอร์... แต่... มัน... เพราะมากๆเลย "

เธอปิดหนังสือบทกวีของเธอ

"คางุระ ..."

"หืม?"

"ชื่อของฉันคือคางุระ... ชิกะ คางุระ (Shika Kagura)"

เสียงของเธอนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนและยังมีความเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจเหมือนตอนหิมะในวันที่แดดออก

"ชิกะ คางุระ... ใช่มั้ย?" เซจิเกาใบหน้าตัวเองอีกครั้ง "มันเป็นชื่อที่เพราะมากเลย"

หญิงสาวมองมาตรงๆที่ใบหน้าของเขา

"เซนโจ ฮาราโนะ... คุณต้องการอะไร?"

"เอ๊ะ?" เซจิกระพริบอย่างกะทันหัน "เปล่า... ผมไม่ต้องการให้คุณทำอะไรเลย นั่นเพราะผมได้ยินมาว่าเธอถูกพามาที่นี่แบบไม่เต็มใจนะ ดังนั้นผมจึงคิดว่าเธออาจจะรู้สึกอึดอัดก็ได้"

ชิกะ คางุระเอียงศีรษะเล็กน้อย

"คุณคิดว่าฉันอาจจะอึดอัด ดังนั้นนั่นคือเหตุผลที่คุณมาถามชื่อของฉันใช่มั้ย?"

"ใช่…"

"คนแปลกๆ"

'แปลกจริงๆเหรอ?' เซจิรู้สึกเหนื่อยใจ มันเป็นเรื่องยากที่จะพูดคุยกับผู้หญิงคนนี้ ความยาวคลื่นของพวกเขาก็ไม่สามารถเข้ากันได้! (ความคิดไม่ตรงกัน)

"ผมคิดว่าถ้ามีคนพูดคุยกับเธอด้วยมันจะช่วยให้เธอสงบลง... แต่ดูเหมือนว่าผมอาจจะทำให้รำคาญแทนนะ -เธอเองก็สงบอยู่ก่อนแล้วด้วย"

เขาไม่ชำนาญในการติดต่อกับผู้หญิงที่สนใจวรรณกรรม และหลังจากที่เขายืนยันว่าเธอไม่รู้สึกกระวนกระวายหรือรู้สึกอึดอัดที่นี่แล้ว เขารู้สึกเหมือนกำลังอยากถอยห่างออกไป

บางทีบางคนอาจคิดว่ารูปแบบที่ยากต่อการเข้าถึงรวมกับความงามระดับ S ทำให้เธออาจดูสมเป็นเทพธิดา แต่เซจิไม่ค่อยสนใจ ถ้าแม้จะมีการสนทนาปกติเป็นเรื่องยากแล้วลืมเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปได้เลย

ชิกะ คางุระเงียบไม่กี่วินาที

"คุณ... พยายามที่จะปลอบฉันเหรอ?"

"ก็คงงั้น"

"อืม... " ชิกะ คางุระ พยักหน้า "เซนโจ ฮาราโนะ... เป็นคนดี"

เธอรู้สึกประทับใจที่เขาเป็นคนดีงั้นเหรอ?

เซจิไม่เข้าใจว่าเขาควรจะตอบอย่างไร โชคดีที่ในขณะที่เขากำลังคิดถึงคำพูดถัดไปของเขา เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

เมื่อหันไปรอบๆ เขาเห็นว่าเป็น ชินะ ชิโฮะ ตามด้วย นิยะ ไซเงนจิที่ดูกำลังลายตา

ในที่สุดใครบางคนมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเขาแล้ว! เมื่อเห็นทั้งคู่เซจิก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ

"พวกเขาเป็นประธานและรองประธานชมรมการละคร ถ้าเธอสนใจสถานที่นี้ทำไมเธอลองคุยกับพวกเขากูละ?"

ขณะที่เขาพูดอย่างนี้ เขาก็โบกมือให้ลาและเดินออกไป

ชิกะ คางุระ เฝ้าดูเขาที่กำลังเดินออกจากไป

"เขาดูเหมือน... ค่อนข้างจะพิเศษ... "

คำพูดเบาๆ ของเธอจางหายไปในสายลม

ในที่สุดเธอก็เลิกจ้องมองตัวของเขาซะที

-------------------------

*แค่ก แค่ก* ผมป่วยเพราะงั้นอาจลงช้าหน่อยนะครับ (ขี้เกียจลุกมาอัพจุง)




NEKOPOST.NET