NEET Receives a Dating Sim System ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

NEET Receives a Dating Sim System

Ch.12 - โลกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใส่ใจเพียงหน้าตาอย่างเดียวเท่านั้น


สำหรับช่วงพักกลางวันที่เหลือนี้มิกะและชิอากิพาเซจิไปสำรวจโรงเรียน

โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะครอบคลุมพื้นที่กว้างขว้างและส่วนของโรงเรียนมัธยมต้นก็เหมือนกับส่วนของโรงเรียนมัธยมปลายด้วยเช่นกัน แต่ทั้งสองส่วนนี้ถูกแยกออกจากกันโดยส่วนใหญ่ นอกเหนือจากสิ่งอำนวยความสะดวกที่ใช้ร่วมกันบางส่วน

"ฮ่า ๆ การที่จะได้เห็นสิ่งที่อ่อนนุ่มและแฉะของสาวม.ปลายนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายหรอกนะ แต่ถ้านายลองขอร้องฉันดู บางทีฉันอาจจะบอกนายก็ได้นะว่า จะได้ว่าจะเห็นพวกมันยังไง!" ชิอากิฉีกยิ้มพูด

"หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว  ชิอากิ พูดอะไรของเธอนะ ไอ้ตรงอ่อนนุ่มและแฉะนะ... "

"ฟังดูน่าสนใจดีนิ แต่ตอนนี้ผมไม่คิดที่จะเป็นพวกนอกรีตหรอกนะ ดังนั้นทำไมเราไม่มาพูดถึงเรื่องนี้กันในภายหลังล่ะ" เซจิถูคาง

"ว่าไงนะ? เซนโจ? "

"ฮะ ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง"

เซจิรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับมิกะ ชิอากิ ดูคุยได้ง่ายกว่าเล็กน้อย

มิกะ อุเอะฮาระยังคงพยายามหยุดระหว่างเพื่อนที่ซุกซนกับโอตาคุที่ค่อย ๆ ออกมาจากเปลือกนอกของเขา ดังนั้นเธอคิดว่ามันยากที่จะตามพวกเขาทัน

ขณะที่ชิอากิกำลังหยอกล้อกับมิกะอยู่ เซจิเองก็มองไปที่สนามโรงเรียน แล้วจู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองมาที่พวกเขาอยู่

ผู้หญิงคนนั้นสวมเครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลาย และเธอค่อนข้างตัวเล็ก  แขนขาที่ดูบอบบาง เธอมีใบหน้าที่งดงามและมีดวงตาที่มีสองสี  ตาซ้ายเป็นสีเขียว ในขณะที่ตาขวาของเธอเป็นสีฟ้า และเธอยังสวมหูแมวใบใหญ่ๆนั้น ขณะที่มันแกว่งไปมาระหว่างสายลมทำให้เซจิรู้สึกประทับใจ

เธอมองไปที่เซจิ และเซจิก็ไปที่เธอแบบตรงๆ

ทันใดนั้น เธอก็วิ่งหนีไปที่เงาของต้นไม้ใกล้ๆ ให้คลุมร่างตัวเองแล้วก็หายไปในทันที

"เธอเป็นนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งเหรอ? และวิธีแต่งตัวของเธอมัน ... "

นั่นคือเวลาที่เซจิได้ใช้ระหว่างพักกลางวัน

หลังจากคาบสุดท้ายในช่วงบ่าย ผู้ชายคนหนึ่งที่มีผมสีบลอนด์สั้นและซึ่งมีลักษณะเหมือนพวกคอสเพลล์เยอร์ของอนิเมะที่ดูเลือดร้อน กำลังเดินไปที่หน้าห้อง

"ตอนนี้ทุกคนคงรู้อยู่แล้ว ว่างานโรงเรียนจะจัดขึ้นตอนสิ้นเดือนนี้ ดังนั้นเราจึงควรตัดสินใจได้แล้วว่า หัวข้อไหนที่ชั้นเรียนของเราจะเลือกทำ"

ขณะที่เขากำลังพูด เซจิได้ถามนักเรียนคนหนึ่งข้างๆและได้รู้ว่าคนผมสีบลอนด์นั้นเป็นตัวแทนห้อง โคจิ โยชิฮาระ

"ผมจะรวบรวมความคิดจากนักเรียนบางคนแล้วกัน แล้วจะเขียนลงบนกระดาน ถ้ามีข้อเสนอแนะอื่นๆ ก็ออกมาข้างหน้าและพูดให้พวกเขาฟังในตอนนี้ หลังจากนั้นทุกคนจะตัดสินใจเลือกหัวข้อโดยการออกเสียงลงคะแนนกัน"

งานโรงเรียนงั้นเหรอ ... นี่คงเป็นฉากคลาสสิกจากพวกการ์ตูนเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนงั้นซินะ ความสนใจของเซจิถูกปัดเป่าด้วยพวกเรื่องนี้

ตัวแทนห้องโยชิฮาระเขียนตัวเลือกต่างๆไว้บนกระดาน บ้านผีสิง , คาเฟ่ , ร้านขายขนมหวาน , เล่นละครที่โรงละครขนาดเล็ก ตัวเลือกทุกอย่างดูธรรมดาสำหรับเซจิ ขณะที่พวกเขานี้เป็นตัวเลือกที่เห็นได้ทั่วไปในงานโรงเรียนทุกที่

หลังจากที่เขียนตัวเลือกทั้งหมดที่เป็นไปได้แล้ว ทั้งชั้นเรียนองก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาและเริ่มที่จะเลือกกัน

และขณะที่พวกเขากำลังจะถึงข้อสรุปทำให้บรรยากาศรอบๆก็เงียบลง และเสียงดังกึกๆก็ดังขึ้น

"ฮาราโนะคุง แม้ว่านายจะย้ายมาในวันนี้ แต่นายก็ไม่ควรอยู่เงียบๆในเวลาแบบนี้นะ ทำไมนายถึงไม่ให้ทุกคนรู้เกี่ยวกับความเห็นของนายเลยล่ะ? "

และคนที่พูดก็คือ คาซึฟุรุ โอกิ

เขาใช้ประโยชน์จากจังหวะเวลาที่เหมาะสม ทำให้ความสนใจของทุกคนก็มุ่งเน้นไปที่เซจิทันที

นี่เขาตั้งใจจะช่วยหรือจะทำร้ายเขากันแน่?

เซจิเหลือบมองไปที่ "เพื่อน" ของเขาและยิ้มให้

"แน่นอน หลังจากได้ยินการพูดคุยของทุกคนแล้ว ผมก็มีความคิดของผมด้วยเหมือนกัน" ใบหน้าของเซจิไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความตื่นตระหนกหรือความกระวนกระวายใจ และพูดถึงความคิดของเขาอย่างฉับไว "ผมเชื่อว่าร้านขายขนมหวานน่าจะเป็นทางเลือกที่ดี นี่น่าจะเป็นอีกตัวเลือกหนึ่งที่นิยมมากขึ้น แต่นักเรียนส่วนใหญ่เชื่อว่ามันยากเกินไปที่จะทำพวกขนมหวาน เพราะขาดอุปกรณ์และส่วนผสม และตอนนี้ขณะที่มันเกิดขึ้น ผมเองก็มีวิธีการในการดูแลปัญหาเหล่านี้ด้วยเช่นกัน เนื่องจากผมเองก็กำลังทำงานอยู่ที่ร้านขายขนมหวานที่อร่อยมากอยู่ด้วย"

"เราสามารถรับของหวานจากที่นั่นแล้วมาขายให้กับลูกค้าของเราได้โดยตรงจากร้านค้า ผมสามารถดูแลเรื่องการเจรจาต่อรองราคาได้และผมเชื่อว่าจะได้รับส่วนลดสำหรับเรื่องนี้ นอกจากนี้เราควรที่จะทำให้ขนมแบบง่ายเองได้และเป็นของเราเอง และเราต้องมั่นใจว่าจะทำได้ ถ้าทั้งสองฝ่ายทำขนมหวาน"

"นอกจากนี้ผมขอแนะนำให้เปลี่ยนร้านขายขนมหวานให้เป็นคอสเพลล์คาเฟ่ดีกว่า โดยมีธีมหลักเป็นอนิเมะที่ได้รับความนิยมสูงๆเมื่อเร็ว ๆ นี้อย่าง" โฮลี่ แคนดี่ เกิร์ล (Honey Candy Girl) " ถ้าจำเป็นจริงๆ ผมก็สามารถติดต่อผู้สร้างอนิเมะเรื่องนี้ได้และขออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เรื่องนี้ได้เช่นกัน ... "

เซจิอธิบายความคิดของเขาด้วยการชักนักความคิดที่มีการจัดการไว้แล้วเรียบร้อยอย่างดี

ในห้องเรียนตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วนความเงียบ มากพอที่คุณได้ยินเสียงปักหมุด

โอะ โอ้! ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ระมัดระวัง และเผลอใช้เทคนิคการพูดจากการชีวิตที่แล้วของเขาในอดีตในฐานะคนของรัฐบาล นี้ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกน่าเบื่อมากเกินไปใช่ไหม? เซจิรู้สึกอยากให้ตัวเองเหือดหายไปจังเลย

คาซึฟุรุ โอกิถอนหายใจเงียบๆในใจ

นั่นเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก! แม้ว่าเขาจะคาดหวังว่าบางอย่างจากระดับความยากนี้ มันคงจะไม่ยากเกินไปที่จะรับมือกับมัน แถมมันยัง ...

เสียงปรบมือจากเพื่อนของเขา คาซึฟุรุ ปรบมือให้เขา

ไม่นานหลังจากนั้นผู้หญิงทุกคนเองก็เริ่มตบมือแลพวกผู้ชายเองก็เริ่มทำตามจังหวะและตบมือให้

"ผมคิดว่าความคิดของฮาราโนะนั้นดีมากเลย" ตัวแทนห้องโยชิฮาระ ตกลงและมองไปที่ชั้นเรียนทั้งหมด "เราจะใช้ไอเดียของเขา ร้านคอสเพลย์คาเฟ่!"

ชั้นเรียนทั้งชั้นก็เริ่มกูดคุยกันอย่างดังๆอีกครั้ง และพวกหญิงเริ่มแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าได้อนุมัติสำหรับความคิดนี้แล้ว เพราะจากความรักของสาว ๆ และความจริงพวกผู้ชายเองก็ไม่เห็นด้วยในใจลึกๆ

ส่วนใหญ่เป็นเพราะ "โฮลี่ แคนดี่ เกิร์ล " เป็นที่นิยมอย่างมากในปัจจุบันและถูกมองว่าเป็นหนึ่งในการสร้างสรรค์เครื่องหมายการค้าของเกาะซากุระ และเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่วัยรุ่น

ชุดคอสตูมที่เซจิใส่ในงานแรกของเขา คือ มาสคอต จากอะนิเมะนี้แหล่ะ

ผู้จัดการร้านริกะ อะมามิมีส่วยเกี่ยวข้องกับคนแต่งอนิเมะเรื่องนี้ และคนแต่งก็พบว่าเป็นส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจจองอนิเมะเรื่องนี้มากจาก ริกะ อะมามิ!

นั่นเป็นเหตุผลที่เขามั่นใจว่าเขาจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ผ่านทางผู้จัดการร้าน ถึงยังงั้นเพราะเป็นเพียงร้านขายขนมหวานชั่วคราวสำหรับงานโรงเรียน การผ่านอะไรที่ยุ่งยากทั้งหมดคงไม่จำเป็น

ในตอนท้าย เมื่อทั้งห้องผ่านการลงคะแนนไปที่ร้านคอสเพลย์คาเฟ่ทำให้ได้รับชนะอย่างขาดลอยกับตัวเลือกอื่น ๆ ทั้งหมดดังนั้นหัวข้อของงานโรงเรียนของชั้นปี 1 ห้อง 5 จึงได้ถูกตัดสิน

"ตอนนี้การประชุมได้จบลงแล้ว เราได้ตัดสินใจเกี่ยวกับงานเฉพาะนี้สำหรับทุกคนในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ทุกคนสามารถไปกิจกรรมของชมรมตัวเองได้แล้ว" ตัวแทนห้องจบการพูดคถยในครั้งนี้

นักเรียนทุกคนลุกขึ้นและออกจากห้องกันอย่างช้าๆเป็นคู่ ๆ หรือกลุ่มเล็ก ๆ ขณะที่มิกะและชิอากิก็เดินเข้าไปหาเซจิ

"เซจิ นายกำลังจะไปทำงานเหรอ?"

"โอ้ ผมเองก็อยากจะทำความรู้จักกับชมรมต่างๆที่โรงเรียนก่อนนะ" เซจิยิ้มให้ "ผมขออนุญาติให้คุณสองทั้งคนช่วยกลับมาเป็นไกด์นำเที่ยวอีกครั้งได้มั้ยครับ?"

และคำตอบที่เขาได้รับก็คือ "แน่นอน"

เซจิยังอยากจะลากคาซึฟุรุเพื่อไปพร้อมกับพวกเขา แต่คนคนๆนั้นได้ใช้หน้าที่สภานักเรียนเป็นข้ออ้างในหนีเอาตัวรอดอีกครั้ง

ยังมีโอกาสมากมายที่จะฝึกให้เขาในอนาคตได้ ... ไม่สิ บางทีเขาควรจะพูดเพื่อเพิ่มความประทับใจของคาซึฟุรุที่มีต่อเขาแทน

ขณะที่มิกะและชิอากินำทาง ทั้งสามคนก็เดินไปที่ชมรมเทนนิสเป็นที่แรก เพราะนี้ก็เป็นชมรมที่มิกะเป็นสมาชิก

"ชมรมเทนนิสของโรงเรียนของเราค่อนข้างอ่อนอยู่บ้างพวกเราไม่มีทักษะที่จะแข่งขันในระดับประเทศได้เลย... โดยปกติแล้วเราจะใช้มันเพื่อผ่อนคลายและเล่นสนุกแทน"มิกะเอ่ยปากบอกเซจิเกี่ยวกับชมรมของเธอเอง "ฉันแค่เล่นเพื่อความสนุกก็เท่านั้นเอง"

"เธอบอกว่าเธอเป็นแค่นักกีฬาที่เล่นแบบสบายๆใช่ไหม แต่เธอเป็นคนที่เล่นที่ดีที่สุดเป็นอันดับสองในชมรม จริงๆแล้วเธอก็ลงงานแข่งเยอะมากเลยทีเดียวนิ" ชิอากิเผยความลับของมิกะอีกครั้ง

"ปะ ... เปล่านะฉัน ... ฉันแค่เล่นตามจังหวะของตัวเองก็เท่านั้นเอง!" ใบหน้าของมิกะเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย

"เก่งเป็นอันดับสองงั้นเหรอ ... งั้นที่เยี่ยมยอดที่สุดคงเป็นกัปตันทีมชมรมเทนนิสใช่ไหม?" เซจิถาม

มิกะพยักหน้า

"กัปตันเป็นที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว - เขาเกือบจะไปถึงทีมชาติในปีนี้แล้ว"

ชื่อของกัปตันทีมชมรมเทนนิส คือ ฮิเดะยะ ไอซาวะ

เขาเป็นคนที่เหนือกว่าเฉลี่ยที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยทั่วไป เป็นคนที่มีผมสีเขียวอ่อน ในความเป็นจริงแม้ว่าเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาไม่ใช่การที่เดินทางไปสู่ทีมชาติ แต่เขากลับมุ่งความสนใจไปที่เด็กสาวที่สวยที่สุดในชมรมเทนนิสย่าอย่าง มิกะ อุเอะฮาระ แทน

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวลือว่าพวกอันธพาลของโรงเรียนกำลังเล็งไปที่มิกะอยู่ เขาก็ไม่ได้มีความสุขเลย แต่นั่นก็เป็นทั้งหมด เขาขาดความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลของโรงเรียนต่างหาก

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบแน่ชัด พวกอันธพาลของโรงเรียนได้รับการสั่งสอนอย่างหนักจากประธานนักเรียน และทำให้พวกมันต้องออกจากโรงเรียนไปอย่างลึกลับ

ไอซาวะรู้สึกว่าเขายังคงมีโอกาสอยู่!

หลังจากที่ความสนใจจากพวกอันธพาลของโรงเรียนหมดลงแล้ว ทำให้เขาตกอยู่ภายใต้ประสบการณ์ที่น่ากลัว ถ้าเขาเอาใจใส่เธอในช่วงเวลานั้น และเลือกเวลาที่จะสารภาพกับเธอ เขาคิดว่าเขาควรที่จะทำให้เธอกลายเป็นแฟนของเขาได้

แต่สถานการณ์นี้มันแตกต่างจากที่เขาคาดการณ์ไว้ มิกะไม่ได้รู้สึกเหมือนว่ากำลังรู้สึกท้อแท้ในระหว่างกิจกรรมชมรมเลย และเธอก็ให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นกว่าเดิม ทำให้เขารู้สึกเหมือนความพยายามก่อนหน้านี้ของเขามันสูญเปล่า?

วันนี้เมื่อเขาได้เห็นมิกะ อุเอะฮาระนำเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูหล่อเหลามากจนทำให้รู้สึกเจ็บช้ำในใจขณะเดินรอบไปที่โรงเรียน เขาเข้าใจแล้ว

เซนโจ ฮาราโนะนักเรียนปีที่ 1 ชั้น 5 คงคุ้นเคยกับ มิกะ อุเอะฮาระก่อนที่จะย้ายมาที่นี่สินะ

ผู้หญิงทุกคนในชมรมเทนนิสได้มรประกายประกายในสายตาของพวกเธอ หลังจากได้เห็นหนุ่มหล่อเหลาคนนี้!

และผู้ชายทั้งหมดรวมทั้งไอซาวะก็รู้สึกกดดันอย่างไม่น่าเชื่อ

เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายทุกคนรู้สึกว่าพวกเขามีศัตรูร่วมกัน และเมื่อมิกะ อุเอะฮาระยืมไม้เทนนิสและยืมให้ผู้ชายคนนั้นด้วย เพื่อที่จะมีได้เล่นตัวต่อตัวกับเขา ทำให้ความศัตรูของพวกเขาพุ่งถึงจุดสูงสุด!

ทำไมเหมือนมีฉากไอดอลในละครทีวีแบบนี้ เกิดขึ้นที่ชมรมของพวกเขาด้วย!?

สมาชิกหญิงทุกคนกำลังใช้โทรศัพท์มือถือของพวกเธอเพื่อถ่ายทำฉากนี้ และทำห้ผู้ชายทุกคนรู้สึกโกรธอย่างรุนแรง  ผู้หญิงเหล่านั้นมักชอบแสดงท่าทางที่ไม่สามารถแตะต้องได้ แต่ตอนนี้พวกเธอทุกคนดูตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ มิกะ อุเอะฮาระที่กำลังฝึกซ้อมกับมันอยู่ แววตาของเธอ ท่าทางและการแสดงออกของเธอดูเหมือนจะสดใสร่าเริงตลอดเวลา แม้แต่คนงี่เง่าก็บอกได้ว่าเธอมีความรู้สึกบางอย่างกับนักเรียนใหม่นั้นแน่!

ผู้หญิงคนอื่นๆในชมรมที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในสนามเทนนิส แต่ตอนนี้เหมือนกับว่าพวกเธอกำลังจะยั่วยวนตัวเองแบบเปิดเผย และพยายามที่จะดึงดูดความสนใจของผู้ชายคนนั้นให้ได้ ...

อะไรว่ะอีตัวพวกนี้!

จิตใจของ ไอซาวะเต็มไปด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุด  มันเหมือนกับว่าเขาได้เห็นโลกที่แท้จริงและเห็นความโหดร้ายของชะตากรรมนี้

ไม่!

เขาปฏิเสธที่จะยอมหรือยอมรับมัน

ใครสนใจว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่หล่อที่สุดของซูเปอร์โมเดลกัน?

เขาจะใช้ความสามารถของเขาที่เกือบจะเพียงพอที่จะเข้าไปเล่นกับคนระดับชาติ เพื่อให้คนทั่วโลกได้รู้ว่า โลกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตาอย่างเดียวเท่านั้น!

"ฮาราโนะคุง นายคงอาจจะเล่นได้ไม่เต็มที่ถ้าเล่นกับผู้หญิงสินะ"   ไอซาวะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ในขณะที่เขาเดินเข้าไปหาพวกเขา "จังหวะเท้าของนายสวยดีนิ (footwork) ผมคิดว่านายน่าจะมีพรสวรรค์มากทีเดียว ลองมาฝึกซ้อมกับผมหน่อยไหมล่ะ?"

-------------------------------------------

ช่วงนี้ฝนตกไฟดับครับ เลยไม่ได้ลง ต้องขอโทษด้วยนะครับ




NEKOPOST.NET