[นิยายแปล] Ore wa dyurahan. Kubi o sagashite iru ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Ore wa dyurahan. Kubi o sagashite iru

Ch.2 - ดูลลาฮานที่ไม่รู้หัวไปอยู่ไหน


Dullahan 1-2: ดูลลาฮานที่ไม่รู้หัวไปอยู่ไหน

 

“อ๋าา!?”

 

ชั้นมองไปบนผิวน้ำและพูดออกมาด้วยเสียงแปลกๆที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเพราะตกใจ

 

เพราะว่าที่ตรงนั้นมันไม่มีหัวอยู่

 

ไม่ใช่แค่ไม่มีผมหรือว่าตา

 

เหนือคอขึ้นไปมันไม่มีอะไรอยู่เลย

 

“หะ-หัวชั้น….”

 

ชั้นเลื่อนสายตาหนีไปสักพัก แล้วก็มองไปยังผิวน้ำอีกครั้ง

 

มันไม่ใช่แค่คิดไปเอง หัวชั้นไม่อยู่ตรงนั้นจริงๆ

 

“หวาาา! อะไรกันเนี่ย!?”

 

ก็แค่ตอนที่ชั้นคิดว่าตัวเองถูกรถบรรทุกชนตายไปแล้ว ทันใดนั้นก็พบว่าตัวเองมาโผล่อยู่ในป่าโดยที่สวมชุดเกราะเต็มตัวอยู่

 

แล้วทีนี้ก็มาพบว่าตัวเองไม่มีหัวจริงๆ

 

การเจอเหตุการณ์ที่ไม่เข้าใจแบบนี้ติดๆกัน ทำให้ชั้นตะโกนออกไปเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยว

 

“ทะ-ทำไมถึงไม่มีหัวล่ะ….”

 

แน่นอนว่าตอนที่ชั้นถูกรถบรรทุกชน หัวชั้นขาดออกไปเพราะแรงกระแทก

 

นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ชั้นมาอยู่ในสภาพไร้หัวแบบนี้งั้นหรอ?

 

ถ้าชั้นถูกส่งมาต่างโลก คนที่รับผิดชอบเรื่องนี้ ไม่ว่าจะพระเจ้าหรือใครก็ตาม ต้องมีรสนิยมแย่มากแน่ๆ

 

“แล้วหัวชั้นไปอยู่ไหนล่ะเนี่ย!?”

 

เสียงตะโกนอย่างโกรธเคืองของชั้นทำให้พวกสัตว์และนกที่อยู่ใกล้ๆตกใจหนีไป

 

หลังจากที่เสียงสะท้อนดังก้องกลับมา ที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความเงียบงัน

 

การตะโกนทำให้ชั้นใจเย็นลง ตอนนี้มานั่งลงแล้วก็คิดถึงเรื่องนี้กันก่อน

 

ชั้นพยามจะขยับมือไปรอบๆบริเวณที่ควรจะมีหัวของชั้นอยู่ ขณะที่มองไปบนผิวน้ำ อย่างไรก็ตาม มือชั้นได้แต่วาดผ่านอากาศเปล่าๆ

 

ชั้นถอนหายใจออกมาดังๆ แล้วก็เลื่อนสายตาไปบนน้ำ

 

ชั้นพยายามจะจับชุดเกราะดู และพบว่าชั้นเองก็ไม่มีร่างกายอยู่ข้างในเช่นกัน

 

ตัวชุดเกราะก็คือร่างกายชั้น

 

มันมีความรู้สึกของการถูกสัมผัสตอนที่ชั้นลากนิ้วไปอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ชั้นเพิ่งจะรู้สึกตัวเอาก็ตอนนี้เอง

 

ด้วยรูปร่างที่เหมือนกับอัศวินในชุดเกราะเต็มตัวสวมใส่ผ้าคลุมแดง โดยที่ไม่มีร่างกายเหมือนกับมนุษย์ และโดยเฉพาะเนื่องจากเราพูดถึงเรื่องไม่มีหัว มันจะต้องเป็น….

 

“ดูลลาฮาน……”

 

เรียกอีกอย่างว่าอัศวินไร้หัว มันเป็นปีศาจที่ดูเหมือนกับอัศวินที่ไม่มีหัว

 

มันขี่ม้าที่ไม่มีหัว สิ่งมีชีวิตอันเดดที่ชื่อว่าโคอิชต้าร์ โบเวอร์ (ม้าไร้เสียง) หรือเรียกอีกอย่างว่าม้ามรณะ

 

มันเป็นที่รู้จักกันในฐานะผู้นำพาความตาย หรือผู้เก็บเกี่ยววิญญาณจำนวนมากเหมือนกับยมทูต

 

มันเป็นเรื่องปกติในพวกเกมหรือนิยาย และมันค่อนข้างเป็นที่นิยมด้วย

 

แน่นอนว่าชั้นรู้เรื่องเกี่ยวกับมัน ค่อนข้างรู้ดีในเกมเลยด้วย แม้กระทั่งคนที่ไม่ค่อยเล่นเกมก็ยังรู้เลยว่าดูลลาฮานเป็นปีศาจที่มีหน้าตาเหมือนอัศวินที่ไม่มีหัว

 

ถ้าชั้นกลายเป็นดูลลาฮานจริงๆล่ะก็ ควรจะถือหัวไว้ในมือ แต่ในกรณีของชั้น มันหายไป ไม่เห็นเลยที่ไหนเลย

 

หัวน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของดูลลาฮาน

 

นี่ชั้นลืมมันทิ้งไว้รึเปล่านะ?

 

ไม่สิ ไม่ ไม่ ชั้นตรวจดูรอบๆก่อนจะออกมาจากที่นั่นแล้ว

 

หมายความว่ามันไม่มีหัวมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรอ?

 

เนื่องจากชั้นคือดูลลาฮาน มันเป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีหัว แต่ไม่ใช่ว่ามันควรจะไปอยู่ในตำแหน่งอื่นอย่างในมือชั้นหรอกหรอ?

 

ถ้าอย่างนั้นชั้นอาจจะเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ดูลลาอาน ถึงมันจะเห็นได้ชัดเลยว่าชั้นเหมือนดูลลาฮานสุดๆเลย อีกทั้งชั้นเองก็ไม่สามารถคิดถึงตัวตนอื่นๆที่มีลักษณะแบบนี้ได้เลย

 

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ชั้นเข้าใจก็คือ ชั้นไม่ใช่มนุษย์…….

 

“ไม่ใช่ว่านี่หมายความว่า ชั้นเป็นมอนสเตอร์……”

 

ถ้าตัวตนของชั้นคือมอนสเตอร์ นั่นหมายความว่าในป่านี้ - ไม่สิ ในโลกนี้ มอนสเตอร์นั้นมีตัวตน

 

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าโลกแฟนตาซี

 

ถ้าชั้นอยู่ในรูปร่างมนุษย์ปกติล่ะก็ ชั้นคงจะตื่นเต้นและมีความสุขไปแล้ว

 

แต่ ไม่สิ ชั้นไม่มีอาวุธอะไรเลย เพราะงั้นชั้นน่าจะตายชัวร์ ถ้าไปเจอกับมอนสเตอร์ในฐานะมนุษย์

 

ชั้นกำลังคิดถึงเรื่องไปที่หมู่บ้านของมนุษย์ แต่ชั้นสงสัยจังว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าชั้นไปเจอกับมนุษย์ในสภาพนี้

 

วันหนึ่งขณะที่ชั้นเดินผ่านป่า ชั้นกลายมาเป็นดูลลาฮาน เป็นมอนสเตอร์

 

มอนสเตอร์ที่โจมตีผู้คนอย่างดุร้าย

 

เป็นชั้นคงวิ่งหนีไป แล้วก็หาพวกกลับมาจัดการมันแน่ๆ

 

“อันตราย อันตรายชะมัด!”

 

ถ้าพวกเขารู้ว่าชั้นเป็นมอนสเตอร์ แน่นอนเลยว่าพวกเขาต้องพยายามกำจัดชั้นแน่

 

ถึงร่างกายของชั้นจะไม่ใช่มนุษย์แล้ว แต่ชั้นก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังอยู่ดี

 

ยังไงก็เถอะ ร่างกายนี้มันช่างเป็นปริศนาซะจริง

 

ถึงชั้นจะไม่มีหัว หรือให้พูดเจาะจงกว่านั้นคือไม่มีดวงตา แต่ชั้นก็ยังมองเห็นได้ตามปกติ

 

ชั้นมีปัญหาในการพยายามเข้าใจมัน แต่เดาว่าคงไม่มีประโยชน์ที่จะบ่นเรื่องร่างกายของมอนสเตอร์ล่ะนะ

 

การมีอยู่ของมอนสเตอร์เองก็แฟนตาซีมากๆแล้ว

 

ไม่ว่าจะคิดให้ตายยังไง ชั้นก็คงจะไม่ได้คำตอบ หรือทำอะไรกับมันได้

 

ดูเหมือนแนวสายตาของชั้นจะมาจากตรงหน้าอก คิดๆดูแล้วถ้าเทียบกันมันก็ไม่ได้ต่างไปจากตอนที่ชั้นยังเป็นมนุษย์เท่าไหร่ ชั้นค่อนข้างสูงเลย

 

ความสูงของชั้นตอนที่ยังเป็นมนุษย์อยู่ที่ 175 ซม.

 

ถ้านับทั้งหัวของชั้นในฐานะมนุษย์ด้วยแล้ว มันน่าจะอยู่ประมาณไหปลาร้า

 

พูดอีกอย่างคือ ถึงแม้จะไม่มีหัว ตอนนี้ชั้นก็สูง 175 ซม.อยู่แล้ว

 

นั่นหมายความว่า ความสูงของชั้นเกือบๆสองเมตร หลังจากคิดถึงค่าเฉลี่ยขของขนาดหัว น่าจะอยู่ราวๆ 23 ซม.

 

“บ้าเอ๊ย! นี่ต้องชวนมองมากแน่ๆถ้าเป็นมนุษย์! ทำไมชั้นถึงกลายเป็นดูลลาฮานได้เนี่ย! เสียของชะมัด!”

 

ชั้นกำหมัดด้วยความเสียดาย ถ้าชั้นเป็นมนุษย์ชั้นอาจจะเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆก็ได้…..!

 

เนื่องจากตอนนี้ชั้นไม่มีกล้ามเนื้อ ทำให้ชั้นอยากรู้จริงๆว่าชั้นขยับได้ยังไง แต่นั่นคงต้องเอาไว้ก่อน

 

ตอนนี้มันคงช่วยไม่ได้ ชั้นไม่เข้าใจอะไรเลย และก็ยังสับสนอยู่ เพราะงั้นเรื่องนี้ค่อยเอาไว้คิดในอนาคตก็แล้วกัน

 

เอาล่ะ ต่อจากนี้ชั้นควรจะไปทำอะไรที่ไหนดี?

 

เพราะว่าชั้นเป็นมอนสเตอร์อันเดด บางทีชั้นน่าจะไม่ต้องการน้ำหรืออาหาร ชั้นไม่มีความรู้สึกเหนื่อยโดยตัดสินจากการที่ชั้นเดินไม่หยุดตั้งแต่มาถึง บางทีชั้นอาจจะไม่จำเป็นต้องนอนหลับด้วยเช่นกัน

 

มันเป็นเรื่องที่เยี่ยมไปเลยเมื่ออยู่ในป่า กับการที่ไม่จำเป็นต้องเก็บน้ำหรือหาอาหาร ถ้าป่านี้มันกว้างมากๆล่ะก็ ชั้นคงกินพวกสัตว์ แมลงกับพวกพืชไปเรียบร้อยแล้ว

 

สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่ทั้งสะดวกสบายแล้ว มันคงเป็นเรื่องที่ลำบากเอาการ

 

นอกจากนี้มันยังมีความเป็นไปได้ที่ชั้นจะพบกับมอนสเตอร์หรือสัตว์ป่าที่ดุร้านและถูกฆ่าตายตอนที่กำลังมองหาวัตถุดิบ

 

แต่ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ

 

น้ำกับอาหารไม่ใช่ของจำเป็น เพราะชั้นสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องกินหรือดื่ม

 

จากที่ว่ามา เนื่องจากชั้นไม่มีปาก ฟัน หรือกล่องเสียง  ทำให้ชั้นไม่แม้แต่จะลิ้มรสอาหารตามต้องการได้เลย

 

“อ่า ชั้นไม่จำเป็นต้องกินแม้แต่เนื้ออีกต่อไปแล้ว…”

 

ขณะที่พูดแบบนั้น ชั้นก็หงายหลังลง

 

ท้องฟ้าสีครามที่ไร้เมฆหมอก นกตัวใหญ่บินอยู่เหนือหัว เหมือนกับว่ามันกำลังเต้นรำอยู่กลางอากาศ

 

“ช่างสงบสุขจริงๆ”

 

ชั้นเอนหลังลงไป จนกระทั่งได้ยินเสียงพุ่มไม้สั่นจากสักที่ข้างหลังชั้น

 

ในเมื่อชั้นไม่มีหู ทำให้ชั้นสงสัยจังเลยว่าทำไมถึงได้ยิน แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อชั้นกำลังใช้ร่างกายของมอนสเตอร์อยู่

 

ทีนี้ชั้นก็หันความสนใจไปยังตัวตนที่อยู่ตรงพุ่มไม้

 

สิ่งที่ปรากฏออกมาก็คือหมาป่าขนสีเทา

 

“กรรรร”

 

มันคำรามอย่างรุนแรงขณะที่แยกเขี้ยวขู่

 

บ-บ้าเอ๊ย มันเป็นสัตว์หรือมอนสเตอร์ที่โจมตีผู้คนนี่นา

 

ทำไมแกถึงโผล่มาอย่างกะทันหันแบบนี้ล่ะ?

 

อาจจะเป็นเพราะ...ที่ชั้นตะโกนดังๆก่อนหน้านี้หรอ?

 

…….น่าจะใช่

 

ชั้นมั่นใจเลย

 

ชั้นลุกขึ้นและพยายามจะหนีไปที่พุ่มไม้ใกล้ๆ --

 

หมาป่าโผล่ออกมาทีละตัว จากด้านซ้ายและขวา ปิดทางหนีของชั้นไว้

 

เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดอะไรแบบนี้! ข้างหลังเป็นน้ำ เพราะงั้นพวกมันจึงปิดทางหนีของชั้นเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

 

ชั้นเคยได้ยินเรื่องที่ว่าการชนะหรือแพ้มันถูกตัดสินตั้งแต่เริ่มสู้แล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าใช่

 

โฮ่ยย หมาป่าพวกนี้ฉลาดจริงๆ

 

ชะ-ชั้นควรทำยังไงดี? ไม่มีทางหนีเลย

 

นี่มันอันตรายจริงๆนะเนี่ย ถึงชั้นจะพยายามหนี พวกมันก็จะไล่ตามมาทัน แล้วก็งับชั้นด้วยเขี้ยวคมๆพวกนั้น

 

โดยใช้ประโยชน์จากความสับสนของชั้น หมาป่าก็ย่องเข้ามาใกล้ๆ

 

และพวกมันก็กระโจนเข้ามาในเวลาเดียวกัน

 

“หวาาาาาา!?”

 

ชั้นไม่รู้วิธีต่อสู้ แล้วก็ไม่มีแม้แต่อาวุธด้วย ที่พึ่งสุดท้ายของชั้น ชั้นเหวี่ยงหมัดออกไปใส่หมาป่าตัวที่กระโจนเข้ามาตรงหน้าอกชั้นจากด้านหน้า

 

หมัดของชั้นกระทบเข้ากับหน้าของหมาป่า  ทำให้ปากของมันเปิดออกเกินขีดจำกัด และจากนั้น--หมาป่าตัวนั้นก็ปลิวไปเหมือนกับกระดาษ

 

“หา?”

 

พร้อมๆกับเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนของชั้น อะไรบางอย่างที่คล้ายเขี้ยวของหมาป่าก็ลอยไปในอากาศ

 

ใบหน้าของมันดูน่าสยดสยอง เหมือนกับมันถูกทุบด้วยค้อนจากด้านข้าง ขาของมันบิดไปเล็กน้อย แต่มันก็ไม่สามารถยืนขึ้นได้อีก

 

ชั้นประหลาดใจมาก แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ เมื่อชั้นรู้สึกได้ว่าขาทั้งสองข้างเหมือนถูกหนีบเป็นแซนวิชอยู่ตรงกลางอะไรสักอย่าง

 

“อุหวาาา!? ขาชั้นถูกกัด…...ไม่ใช่หรอ?”

 

หมาป่ากัดเข้าที่ขาพยายามจะหยุดการเคลื่อนไหวด้วยการบดกระดูกขาของชั้น แต่เขี้ยวของพวกมันไม่สามารถเจาะเข้าใส่ตัวชั้นได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

พวกหมาป่าพยายามจะทำให้ชั้นเป็นแผลด้วยฟันของพวกมัน โดยการกัดหรือโยกหัวไปมา

 

ชั้นรู้สึกเหมือนติดอยู่ระหว่างอะไรสักอย่าง แต่มันไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย

 

“ใช่แล้ว! ปัจจุบันร่างกายชั้นไม่ใช่มนุษย์แล้วนี่ มันคือดูลลาฮานที่สวมเกราะเต็มตัว!”

 

พูดถึงดูลลาฮาน มันคือมอนสเตอร์ที่มีพลังป้องกันสูง มันสมเหตุสมผลที่การโจมตีทั่วๆไปไม่สามารถทำให้ร่างนี้เสียหายได้

 

มันมีบางจุดที่ไม่ได้คลุมไปด้วยเกราะ เพราะว่าเกราะนี้มันอิงจากรูปร่างของมนุษย์

 

แต่ถึงแม้ว่าชั้นจะโดนโจมตีเข้าที่ตรงนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะมันไม่มีอะไรอย่างพวกผิวหนังอยู่ข้างในนั้น

 

ร่างของดูลลาฮานไม่ถูกเจาะจากการโจมตีของหมาป่าระดับนี้หรอก!

 

ไม่สิ รอดไปที

 

ชั้นคิดว่าจะถูกหมาป่าพวกนี้กินแล้วก็ตายที่นี่แล้วซะอีก

 

บางทีหมัดก่อนหน้านี้เองก็คงเป็นการปรับจากการที่สเตตัสของชั้นกลายในฐานะมอนสเตอร์

 

นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่วิ่งเข้ามาในหัวชั้น

 

ค่อยๆคิดกันดีกว่า

 

อย่างไรก็ตาม หมาป่าพวกนี้ที่งับขาชั้นอยู่ทำให้ไม่ค่อยจะสบายสักเท่าไหร่

 

ชั้นสามารถโยนพวกมันไปที่ทะเลสาปได้นะ แต่พวกมันอาจจะกลับมาพร้อมกับกำลังเสริมที่เยอะขึ้นไปอีก ใช่มั้ย?

 

ชั้นรู้สึกผ่อนคลายลงเพราะพวกมันคล้ายกับสุนัขตัวเล็กๆ แต่ชั้นก็ยังใช้กำปั้นทุบหัวพวกมันอยู่ดี


 




NEKOPOST.NET