[นิยายแปล] Ore wa dyurahan. Kubi o sagashite iru ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Ore wa dyurahan. Kubi o sagashite iru

Ch.1 - ทำไมชั้นถึงมาอยู่ในชุดเกราะเต็มตัวได้ล่ะ!?


Dullahan 1-1: ทำไมชั้นถึงมาอยู่ในชุดเกราะเต็มตัวได้ล่ะ?

 

[อ่า ชั้นตั้งตารอเจ้านี่เลย อยากกลับบ้านไปเล่นเกมนี้เร็วๆแล้วสิ]

 

ชื่อของชั้นคือ คุบินาชิ มูเนะสุเกะ อายุ 24 ชั้นซื้อเกมใหม่มาในระหว่างทางตอนกลับบ้านจากที่ทำงาน และตอนนี้ชั้นก็กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน รอคอยที่จะได้เล่นเกมนี้

 

มันยังไม่มืด ยังมีแสงจากพระอาทิตย์ตกอยู่เล็กน้อย

 

มีเสียงเด็กที่กำลังเล่นกันอยู่ในสวนดังออกมาไปตามทาง

 

วันนี้ชั้นทำงานเสร็จเร็ว ดังนั้นชั้นจึงสามารถกลับบ้านไปเล่นเกมได้

 

ถ้าเพื่อเกมล่ะก็ ต่อให้เป็นงานที่น่าเบื่อก็สนุกได้ ยิ่งชั้นทำเสร็จเร็วเท่าไหร่ ชั้นก็ยิ่งเล่นเกมได้เร็วเท่านั้น

 

พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เพราะงั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรถ้าชั้นจะโต้รุ่ง

 

ชั้นจะเล่นให้หนำใจเลย

 

ชั้นเอาเงินที่ได้จากการทำงานมาใช้จ่ายงานอดิเรกโอตาคุของชั้น อย่างพวกอนิเมะ เกม และไลท์โนเวล

 

ช่วงเวลาแบบนี้ทำให้ชั้นมีความสุข

 

[เวลาเล่นเกมอย่างเมามันไงล่ะ!]

 

ชั้นเดินไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น แต่มาหยุดอยู่ตรงหน้าเส้นสีแดง

 

ถ้าชั้นตายที่นี่ ชั้นคงจะไม่แก่ลงหรือมีลูก

 

ชั้นไม่ใช่พวกที่จะวิ่งไปให้รถบรรทุกชนด้วยเหตุผลโง่ๆ

 

ขณะที่กำลังมองไปยังรถบรรทุกที่วิ่งมาไกลๆ ชั้นก็สูดจมูก

 

สายตาของพ่อแม่เด็กที่หยุดอยู่ข้างๆทำให้ชั้นเจ็บปวดโดยเฉพาะคนแม่ ช่วยหยุดมองเหมือนกับว่าชั้นเป็นพวกโรคจิตที่เถอะ

 

และก็ยังมีเด็กผู้หญิงเล่นลูกบอลอยู่บนทางเดินถัดไปจากแม่ของเธอ

 

ไม่ใช่ว่ามันอันตรายหรอ?

 

เธอควรไปเล่นอยู่ในสวนไม่ใช่รึไง?

 

ขณะที่ชั้นมองไปยังเด็กผู้หญิง ทำให้ชั้นคิดว่าพ่อแม่สมัยนี้นี่ไม่ค่อยดีเลย

 

พอมองไปรอบๆ ชั้นก็เห็นรถบรรทุกหนักๆ ส่งเสียงดังเข้ามาใกล้

 

ชั้นจะรอให้สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว

 

[.....อ๊ะ…..]

 

พร้อมๆกับที่มีเสียงดังออกมา ก็มีเงาเล็กๆพุ่งผ่านหน้าชั้นไป

 

เด็กผู้หญิงคนนั้นไล่ตามบอลและกระโดดออกไปบนถนน

 

ดูสิ เหมือนอย่างที่ชั้นพูดเล - ไม่สิ ชั้นไม่ได้พูดออกไป แต่...ยังไงก็เถอะ มันเป็นเพราะเธอมาเล่นบอลในที่แบบนี้นะ!

 

ขณะที่กรีดร้องอยู่ในใจ ร่างกายชั้นก็ขยับไปอย่างไม่ทันรู้ตัว

 

ชั้นได้ยินเสียงแตรและเบรกอย่างชัดเจน ไม่มีเวลาแล้ว

 

ชั้นกระโดดออกไปบนถนน อุ้มเด็กขึ้น และเหวี่ยงเธอกลับไปให้แม่ - พร้อมๆกับเกมของชั้น

 

แม่เด็กรับลูกเธอไว้ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะหงายหลังไป

 

โชคไม่ดีที่เธอไม่สามารถรับเกมชั้นได้

 

ชั้นรู้สึกโล่งอยู่ชั่วขณะ และทันใดนั้นก็มีแรงกระแทกชนเข้ากับร่างของชั้น

 

แรงกระแทกนั้นพุ่งทำลายไปทั่วทั้งตัว

 

อะไรๆ ที่สำคัญๆ ฉีก หัก ลอยออกไป

 

ชั้นพบว่ามุมมองของชั้นมันกลับหัวอยู่

 

[เอ๋?]

 

แม่ของเด็กดูตกใจอย่างมาก ถึงมันจะกลับหัวก็เถอะ

 

จากนั้นมุมมองก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน และชั้นก็เห็นร่างของตัวเองที่ปลิวออกไป

 

มันไม่มีหัวอยู่ ร่างของชั้นที่ชุ่มไปด้วยเลือดกระเด็นไปอย่างกับเศษผ้า

 

….อ่า หัวชั้นปลิวออกมา

 

ในโลกที่เชื่องช้านี้ ชั้นเข้าใจดีว่าสติคงเลือนลางเต็มทีแล้ว

 

หัวชั้นขาดออกจากกัน

 

จากนั้นภาพที่ชั้นเห็นก็พลิกกลับ หัวชั้นตกลงบนพื้นคอนกรีตโดยที่ไม่โดนกับอะไรเลย

 

 

ตอนที่ชั้นตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือแสง

 

แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบและกิ่งก้านของต้นไม้รอบๆ ทำให้เกิดเงาที่แตกต่างกันไปบนพื้น

 

ทางที่ว่ากระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง

 

ภาพที่ชั้นเห็นคือต้นไม้เต็มไปหมด

 

ต้นไม้ที่สูงมากกว่าสิบเมตร ป่านี้ทำให้ชั้นนึกถึงทะเลพฤกษา

 

[...ชั้นไม่เข้าใจเลย]

 

ทำไมชั้นถึงมาอยู่ในป่าล่ะ?

 

ชั้นช่วยเด็กผู้หญิงที่กระโดดลงไปบนถนน แล้วก็ถูกรถบรรทุกชน

 

ร่างกายของชั้นกระเด็นไปจากแรงกระแทก และหัวชั้นก็ขาดออกจากกัน ชั้นน่าจะตายไปแล้วนี่

 

ชั้นคงประหลาดใจมากแน่ๆ ถ้านี่มันเป็นแค่ฝันที่เห็นตอนอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะ ทั้งอากาศแล้วก็กลิ่นสมจริงสุดๆ

 

แหม คงเป็นไปไม่ได้หรอก

 

ชั้นไม่คิดว่าจะมีใครรักษาคนที่หัวแยกออกจากกันได้หรอกนะ มันเป็นการตายคาที่เลย

 

ถ้าอย่างนั้นอีกหนึ่งความเป็นไปได้ก็คือ ชั้นตายแล้วก็มาโผล่ที่ต่างโลกสินะ?

 

มันเป็นเรื่องพื้นฐานมากๆ ในพวกนิยายบนเว็บ เกม แล้วก็อนิเมะ

 

คนที่ตายในญี่ปุ่นสมัยใหม่ จะได้รับความสามารถสุดโกงจากพระเจ้า แล้วก็ถูกส่งมาเกิดใหม่ในต่างโลก

 

และคนแบบนี้ก็จะเป็นพวกที่ไม่เหมือนใคร แต่เป็นพวกที่ไม่ค่อยระมัดระวังตัว มักจะถูกลากเข้าไปในเหตุการณ์บางอย่าง

 

เพราะว่าชั้นเองก็เป็นโอตาคุคนหนึ่ง ทำให้อะไรแบบนี้ทำให้ชั้นตื่นเต้นขึ้นมา

 

ถ้าชั้นเอาเรื่องนั้นมาโยงกับสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองแล้ว จะเรียกก็ได้ว่านี่คือการส่งมาอีกโลกงั้นสินะ?

 

นั่นหมายความว่า ชั้นกลายเป็นเด็ก… ไม่ใช่หรอเนี่ย!?

 

ชั้นสำรวจร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุผลบางอย่าง ร่างกายท่อนล่างของชั้นถูกปกคลุมด้วยอะไรบางอย่างที่สีเทาๆจนเกือบดำ

 

[ห้ะ!?]

 

ชั้นนึกว่าร่างกายท่อนล่างของชั้นเป็นพวกเครื่องจักร แล้วชั้นก็เป็นไซบอร์กซะอีก แต่...มันไม่ใช่อย่างนั้น

 

สิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายท่อนล่างของชั้นอยู่ก็คือเกราะ

 

มันเป็นเกราะแบบที่พวกอัศวินหนักใช้กัน มันไม่มีจุดที่เผยผิวหนังออกมาเลย

 

พอมองไปที่เท้าก็เห็นผ้าสีแดงๆลอยอยู่ข้างหลัง เห็นได้ชัดว่ามันเป็นผ้าคลุม

 

เหมือนกันกับตอนที่มองไปยังหน้าอก แขน ไหล่ ทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีเทาที่ส่องแสงมีหม่นออกมา

 

[ทำไมชั้นถึงใส่ชุดเกราะล่ะ!?]

 

ชั้นบิดร่างกายพยายามจะเคาะชุดเกราะ

 

จากนั้นก็มีเสียงเหล็กดังกังวาลไปทั่วป่า

 

[....ดูเหมือนจะเป็นของจริงแฮะ]

 

เห็นได้ชัดเลยว่าชั้นอยู่ในชุดเกราะเต็มตัว ชั้นค่อนข้างสูงและดูเหมือนว่าจะมีพลังป้องกันสูงด้วย

 

ชั้นไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชั้นถึงมาอยู่ในป่าพร้อมกับรูปร่างแบบนี้

 

บางทีนี่อาจจะเป็นสิทธิ์จากการถูกส่งมาอีกโลก

 

ถ้าเป็นอย่างนั้น ชั้นก็น่าจะมีความสามารถพิเศษหรืออะไรแบบนั้นนะ

 

ไม่สิ เดี๋ยว เดี๋ยว อย่าใจร้อนสิ คุบินาชิ มูเนะสุเกะ

 

มันยังไม่ได้ตัดสินสักหน่อยว่านี่จะเป็นต่างโลกน่ะ

 

สมัยก่อนป่านี้มันอาจจะเป็นญี่ปุ่นก็ได้ มันอาจจะเป็นอย่างนั้น

 

ตอนนี้ชั้นยังไม่มีข้อมูลมากพอ ไปเดินดูรอบๆ มองหาหมู่บ้านก่อนดีกว่า

 

ชั้นสรุปแบบนั้น

 

 

เสียงนกร้องอย่างร่าเริงดังไปทั่วทั้งป่า

 

ชั้นเดินไปตามถนน มุ่งเป้าไปที่หมู่บ้านและรวบรวมข้อมูล

 

เสียงที่อยู่รอบๆไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก และทะเลพฤกษาที่ไร้จุดจบก็กระจายออกไปทั่วเบื้องหน้าชั้น

 

ถึงชั้นจะใส่ชุดเกราะทั้งตัวอยู่ แต่ฝีเท้าก็เบามาก ยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่มีน้ำหนักเลย ตัวเกราะเองก็ให้ความรู้สึกเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายชั้น

 

เสียงชุดเกราะกระทบกันค่อนข้างน่ารำคาญ แต่ตอนนี้ชั้นชินกับมันแล้วล่ะ

 

ตอนนี้ชั้นกำลังเดินไปพร้อมๆกับคิดเรื่องการคอสเพลย์ชุดเกราะแบบเต็มตัว

 

ตอนที่กำลังผ่านทะเลพฤกษา ชั้นก็พบว่าต้นไม้มันมีรูปร่างแปลกๆ

 

มันดูเหมือนกับรัฟเฟิลเซีย แต่ปรสิตของกับต้นไม้ หรือไม่ก็เห็ดสีม่วงนั่นมันดูมีพิษนะ

 

ปรสิตรัฟเฟิลเซีย มันยื่นสิ่งที่เหมือนกับหนวดออกมา มันสั่นไปมาเหมือนกับสัตว์เลย

 

บางทีมันคงพยายามจะกินทุกสิ่งที่ไปแตะ หรือไม่ก็ละลายมัน

 

อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ ชั้นไม่คิดว่าที่นี่คือญี่ปุ่น

 

นี่ชั้นปลิวมาอยู่ในป่าที่ประเทศอื่นรึเปล่า? หรือว่านี่เป็นต่างโลกจริงๆกันนะ?

 

ชั้นก้าวต่อไปขณะที่มองไปยังต้นไม้แปลกๆ

 

หลังจากนั้นสักพัก ชั้นก็ทะลุออกมาเจอกับทะเลสาป

 

มีเงาของปลากับสิ่งมีชีวิตอื่นๆโผล่ให้เห็นไปทั่วในน้ำที่ใสกระจ่าง

 

ด้านบนของต้นไม้ที่ล้มลงเป็นนกสีแดงสวยสดใส

 

แล้วก้ยังมีสัตว์ที่ชั้นไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังดื่มน้ำในทะเลสาปอยู่ด้วยเช่นกัน

 

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ชั้นได้เห็นทะเลสาปที่สวยขนาดนี้

 

แต่ทันใดนั้น สิ่งเดียวที่ชั้นรู้สึกคือ เหมือนกับอารมณ์ที่ได้อยู่ใกล้สิ่งที่น่ารังเกียจ มันรู้สึกเหมือนกับยืนอยู่ตรงขอบหน้าผาและเกือบตกลงไป

 

ชั้นไม่เข้าใจว่าทำไมกัน ชั้นไม่ใช่ค้อน และก็ไม่เหมือนว่าชั้นจมน้ำตายแล้วก็ฝังใจสักหน่อย

 

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ร่างกายชั้นส่งสัญญาณเตือนว่าอย่าเข้าไปใกล้ทะเลสาป

 

ชั้นเดินหน้าต่อไป ขณะที่แบกความกลัวและความไม่สบายใจมุ่งไปยังทะเลสาปตรงส่วนที่ไม่ลึกมาก

 

ชั้นไม่ได้หิวน้ำ แต่ชั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหาแหล่งน้ำได้อีก

 

ป่านี้น่าจะกว้างมาก

 

เมื่อไหร่ชั้นจะไปถึงเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์สักที?

 

เผื่อไว้ก่อน ถึงชั้นจะไม่หิวน้ำก็ตาม ตอนนี้ชั้นก็ยังต้องดื่มน้ำอยู่ดี

 

น้ำในทะเลสาปมันไม่ได้ขุ่นมัว เพราะงั้นคงไม่เป็นไรถ้าจะดื่มมัน

 

ชั้นอยากจะดื่มน้ำหลังจากที่ต้มและฆ่าเชื้อมันอย่างถูกต้อง แต่มันไม่มีอะไรที่ชั้นจะเอามาใช้ตักน้ำได้เลย

 

ขณะที่กำลังควบคุมอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำให้ชั้นกลัวทะเลสาป ชั้นก็เดินเข้าหาผืนน้ำ ย่ำลงไปบนพื้นหญ้า

 

ชั้นค่อยๆเข้าใกล้ขึ้นทุกที และแรงกระตุ้นให้หนีไปก็ยิ่งมากขึ้น

 

ชั้นไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้

 

ดูเหมือนร่างกายชั้นปฏิเสธที่จะก้าวต่อไป

 

มันก็ไม่เหมือนว่ามีสัตว์ที่ซุ่มอยู่แถวนี้ อย่างจระเข้อยู่รอบๆสักหน่อย

 

หลังจากที่ชั้นตรวจสอบรอบๆแล้ว ชั้นก็กล้ำกลืนความกลัว และมองลงไปบนผิวน้ำ

 

สิ่งที่สะท้อนกลับมาก็คือชั้น ที่สวมชุดเกราะไปทั้งตัว

 

อย่างไรก็ตาม ชั้นไม่เห็นหัวอยู่ตรงไหนเลย

 




NEKOPOST.NET