[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 98 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.98 - เมืองอัลเวล


พวกเราได้มาถึงเมืองอัลเวล ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ระหว่างไบเล่และเมืองหลวง โดยคืนนี้เราจะพักกันที่เมืองนี้

 

“นี่เป็นเมืองที่ใหญ่พอควรเลยนะเนี่ย?”

““ใหญ่จังเลย~””

 

จูลกับอสูรรับใช้คนอื่นๆได้กลับเข้าไปอยู่ในเงาของผมเมืองเรามาถึงเมือง

เรามุ่งหน้าไปตามเส้นทางหลักเพื่อหาโรงแรมที่จะพักกันก่อน

 

“โรงแรมอยู่ตรงนั้นน่ะ”

 

ท่านวาร์ทชี้ไปยังโรงแรมชื่อ “ลูกหมูสีแดง” ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นโรงแรมหรูพอควรเลย

ระหว่างทางเราก็ได้เจอโรงแรมหลายโรงแรมแต่ค่าที่พักระหว่างเดินทางนั้นทางเมืองหลวงจะเป็นผู้จ่ายให้

เรานั้นได้รับการดูแลในแบบแขกของพระราชาเลยทีเดียว

หลังจากเช็คอินแล้ว พวกเราก็มีเวลาว่างก่อนเวลาอาหารเย็น ผมจึงคิดไปเดินเล่นรอบๆเมืองกับอเลนและเอเลน่า

 

““ไปไหนดี~?””

“ไปซื้อของกันดีมั้ย?”

““ซื้อของ~?””

“ใช่แล้ว คราวนี้บอกพี่ได้ถ้าเจอของที่อยากได้ เข้าใจนะ?”

““อื้ม””

 

เมืองอัลเวลเป็นเมืองใหญ่ที่มีสินค้าเยอะมาก ผมหวังว่าเราอาจจะได้เจออะไรใหม่ๆบ้างนะ

 

“ก่อนอื่นไปซื้อถั่วสำหรับใส่ในไอศกรีมกันก่อนมั้ย?”

““ไอส์~””

“ใส่ถั่วเยอะๆ”

“ใส่เยอะๆเลย~”

 

เมื่อผมบอกว่าจะไปซื้อถั่วมาใส่ไอศกรีมกับเพื่อเอาไปใช้ทำอย่างอื่น ทั้งสองคนก็อารมณ์ดีไปด้วย

 

“อยากซื้อถั่วกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

““เอาเยอะๆเลย!””

 

หลังจากนั้นทั้งสองคนกร้องเพลงออกมาประมาณว่า “ถั่ว~ ถั่วเยอะๆ~♪” อย่างร่าเริง

 

“ยินดีต้อนรับครับ”

“สวัสดีครับ ผมอยากซื้อพวกถั่วหน่อย มีแบบไหนบ้างเหรอครับ?”

 

เมื่อเราเขามาในร้าน ก็มีลุงที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านวัยกลางคนออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

ผมจึงบอกสิ่งที่ผมต้องการไปในทันที

 

“ถั่วเหรอครับ? เรามีถั่วโคโต้ ถั่วอามัน ถั่วมาโร่ ....แล้วก็ถั่วคาชูครับ”

 

อืม....นี่มันวอลนัทกับอัลมอนด์ โอ้ มาโร่นี่เหมือนกับเกาลัดญี่ปุ่นเลยแฮะ แล้วอันสุดท้ายนี่ก็เมล็ดมะม่วงหิมพานต์ชัดๆ

ผมคิดว่าเราอาจจะโชคดีถ้ามีที่ผมรู้จักซักชนิดนึง แต่นี่มีสองอย่างเลย ผมจึงซื้อในทันที

 

“ผมต้องการซื้อทุกแบบเลยครับ แต่สำหรับมาโร่กับคาชูผมขอเยอะๆเลยนะครับ”

““เยอะๆเลย~””

“ขอบคุณที่อุดหนุนครับ~”

 

พอผมสั่งของไป อเลนกับเอเลน่าก็เน้นย้ำตรงที่ผมบอกว่าขอเยอะๆไปอีกครั้ง

 

“เอาล่ะ แค่นี้พอมั้ยครับ?”

““เอาอีก~””

 

ลุงเจ้าของร้านตักถั่วใส่ในถุงกระดาษแล้วหันมาถามว่าปริมาณขนาดนี้พอหรือเปล่า แต่อเลนกับเอเลน่าบอกว่ายังไม่พอ

 

“เอาอีกเหรอครับ?”

““เอาอีก!””

“เพิ่มอีกงั้นเหรอ เฮ่อ พี่ชายไม่เป็นไรงั้นเหรอครับ?”

“ครับไม่เป็นไร ใส่เพิ่มไปเลยครับ”

 

แล้วปริมาณของถั่วก็ล้นออกมาจากถุงกระดาษเลย ลุงเจ้าของร้านจึงกังวลว่าเราจะกินหมดหรือเปล่า

ไม่แน่ว่าอาจจะกังวลว่าผมมีเงินจ่ายหรือเปล่าด้วยนั่นแหละ แล้วลุงก็ตัดใส่จนอเลนกับเอเลน่าพอใจในที่สุด

 

“อเลน เอเลน่า เราไปซื้อผลไม้แห้งไว้กินเป็นของว่างกันด้วยดีมั้ย?”

““อื้ม””

“อเลนจะกินคุคุรุ!”

“เอเลน่าจะกินชิอัน!”

“ผลคุคุรุกับผลชิอันเหรอ แล้วอยากได้อะไรเพิ่มอีกมั้ย?”

““อืมม? อิจิ?””

“ผลอิจินะ รับทราบ”

 

เอาง่ายๆก็องุ่น มะเดื่อ แล้วก็สตรอเบอรี่นั่นแหละครับ

 

“หืม? นี่มัน........”

 

เมื่อผมถามลุงเจ้าของร้านถึงสิ่งที่อเลนกับเอเลน่าต้องการซื้อ ผมก็เห็นบางอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน...

 

“โอ้ พี่ชายสายตาดีนะเนี่ย นี่ผลสตาเบอรี่ มันเป็นผลไม้ที่หวานเป็นสองเท่าของผลอิจิเลยนะ ถึงตอนสดมันจะหายากก็เถอะ แต่ผลตากแห้งนี่ก็หายากเหมือนกันนะ”

“เห~”

 

สตาเบอรี่งั้นเหรอ รูปร่างมันคล้ายๆกับสตอเบอรี่แต่มีผลใหญ่กว่าและมีสีเหลือง

ดูเหมือนชื่อจะมาจากลักษณะเพราะผลเห็นลายดาวอยู่ที่ผิวของมัน

แต่ยังไงนี่ก็เป็นของชั้นหนึ่งคงอร่อยนั่นแหละ ดังนั้นซื้อโลด

 

“แล้วผมจะซื้อได้หรือเปล่าครับ?”

“โอ้ ได้อยู่แล้วล่ะ”

 

มันมีขายไม่มากเท่าไร ผมจึงตัดสินใจที่จะซื้อเก็บวั้งหมดเลย

 

““พี่ชาย~ อ้าม~””

“ฮะๆ รู้แล้วๆ อยากลองชิมกันสินะ””

““อื้ม“”

 

เพรามันดูท่าทางน่าอร่อย ผมจึงคิดจะลองชิมในทันทีหลังจากซื้อแล้ว

 

“ไว้ซื้อให้เสร็จกันก่อนนะ โอเค?”

““เร็วๆนะ~””

“เข้าใจแล้วๆ ลุงรวมอันนี้ด้วยเท่าไรครับ?”

““เท่าไร~””

“โอ้ รอซักครู่นะ”

 

กว่าผมจะจ่ายเงินเสร็จ อเลนกับเอเลน่าก็คอยดึงเสื้อผมอยู่ตลอกเลย

 

“เอ้า อเลน เอเลน่า อ้าม”

““อ้าม~””

 

เมื่อผมยื่นผลสตาเบอรี่ที่พึ่งซื้อมาออกไป ทั้งสองคนก็อ้าปากกว้างรอในทันที

แต่ผลสตาเบอรี่มันใหญ่เกินถ้าจะกินทั้งลูกในคำเดียว ผมจึงแบ่งครึ่งแล้วใส่ปากของทั้งสองคน

 

“อร่อยหรือเปล่า?”

““อาหร่อย~””

 

เมื่อผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง ทั้งสองคนก็ยิ้มหวานออกมา

อารมณ์ของทั้งสองคนตอนนี้เบิกบานพอๆกับตอนได้กินไอศกรีมเลย

แล้วพอกินเสร็จทั้งสองคนก็จ้องมาที่ผม

 

“มีอะไรกันเหรอ?”

““อุนิ้ว~.....””

“หรือว่าอยากกินกันอีกเหรอ?”

“จะอดทน~”

“รอครั้งหน้า~”

 

โห~ ทั้งสองคนอยากกินอีก แต่บอกว่าจะอดทน

 

“เอาจริงเหรอ?”

““จริงๆ””

“เข้าใจล่ะ งั้นไปหาซื้อของกินจากร้านตรงทางหลักกันดีหว่านะ”

““อื้ม!””

 

ผมก็เริ่มหิวเหมือนกันแล้วด้วยสิ ผมจึงชานไปหาอะไรกินที่ร้านตรงทางหลักกัน ทั้งสองคนก็เห็นด้วย

 

“งั้นไปกันเถอะ~”

““ไปเลย~””

 

แต่เมื่อเราเดินออกมายังทางหลัก---

 

““อ๊ะ!””

“หืม?”

 

อเลน กับเอเลน่าก็ส่งเสียงร้องออกมาแล้วมองไปยังอีกฝั่งของถนน




NEKOPOST.NET