[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 97 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.97 - ขั้นตอนสู่ความนิยม


ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เวคเตอร์ก็ได้กลับมาหาพวกผมซํกที

 

《《กลับมาแล้ว~》》

 

มีเสียงเด็กผู้ชายพูดมาพร้อมกับเสียงของฟีทด้วยล่ะ

น่าจะเป็นเวคเตอร์ที่ได้เรียนรู้สกิลเทเลพาธีมาเรียบร้อยแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการล่ามอนสเตอร์หรือเพราะการพูดคุยกับฟีททำให้เรียนรู้ได้เสียที

 

“ดูเหมือนว่าจะเรียนรู้มาได้แล้วสินะ”

《อืม! ผมเรียนเสร็จแล้วล่ะ~》

“ขอบคุณมากนะฟีท”

《ไม่เป็นไรค่ะ~ อ๊ะ นี่วัตถุดิบของมอนสเตอร์ค่ะ ตามที่คาดไว้เลย มอนสเตอร์ที่เจอตอนแรกๆถูกเผาเป็นถ่านไปหมดแล้ว จึงทำให้เก็บได้ไม่มากเท่าไรนะคะ》

 

เอ๋? เอาจริงดิ เผาเกลี้ยงจริงๆด้วยเหรอ

 

“ไม่ได้ทำความเสียหายกับบริเวณรอบๆใช่มั้ย?”

《มีบางที่ถูกเผาไปนิดหน่อยค่ะ แต่คิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรภายหลังแล้วค่ะ~》

“ยะ อย่างนั้นเหรอ เฮ่อ”

 

ถ้าเผาไปนิดหน่อยก็พอรับไหวล่ะนะ

นี่ก็ได้เวลาที่ควรจะเดินทางต่อกันได้แล้ว พวกเราจึงเดินทางกันมาจนถึงจุดพักถัดมา

แล้วที่นี่ก็ไม่ใช่โรงแรมซะด้วย ผมจึงคิดที่จะเตรียมตัวสำหรับมื้อเย็นนี้

 

“อเลน เอเลน่า อยากกินอะไรกันเอ่ย?”

““เอโตเนะ~ ข้าวแกงกะหรี่!””

 

โอ้ นี่ก็เป็นเวลาเหมาะสำหรับข้าวแกงกะหรี่ซะด้วย

จะว่าไปท่านวาร์ทกับคนอื่นๆก็ได้ดินอาหารที่ใส่เครื่องแกงบ้างแล้ว แต่ยังไม่ได้กินแกงกะหรี่เลยนี่นะ?

ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นอาหารหลักของมื้อเย็นนี้ก็แล้วกัน

แต่.... เอาไงกับข้าวดีล่ะ

อืม... ลองถามดูก่อนเลยก็แล้วกันน่าจะดี

 

“ขอโทษนะครับ มีใครรู้สึกไม่ดีที่จะต้องกินข้าวสาลีขาวหรือเปล่าครับ?”

“ข้าวสาลีขาวงั้นเหรอ? มันไม่ใช่ของที่กินง่ายๆไม่ใช่เหรอ?”

 

ท่านวาร์ทตอบกลับมาด้วยคำถามอีกทีนึง

 

“ผมสามารถปรุงให้มันนุ่มได้น่ะครับ บ้านเกิดของผมกินมันมากกว่าขนมปังเสียอีก”

“อย่างนั้นเหรอ? ถ้าทาคุมิบอกว่าอร่อยข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ”

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ”

“ข้าด้วย”

“ผมก็ด้วยครับ หัวหน้าบอกว่าอาหารของคุณทาคุมินั้นอร่อยมากๆเลย ผมตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะครับ”

 

ดูเหมือนว่าทุกคนจะรับได้อย่างง่ายๆ

ข้าวสาลีขาวนั้นมีอิมเมจสำหรับนำไปทำเป็นอาหารของปศุสัตว์ จึงเป็นเรื่องแปลกที่จะนำมันมากิน

 

“งั้นก็ได้สินะครับ ถ้าอย่างนั้นขอเตรียมตัวทำก่อนล่ะครับ อเลน เอเลน่า มาทำอาหารกัยเถอะ~”

““คร้าบ(ค่า)””

 

ผมคิดจะให้ทั้งสองคนช่วยกันทำไอศกรีมไว้กินเป็นของหวานหลังอาหารซักหน่อย

นี่เป็นเวลาดีที่จะกินของหวานเย็นๆกัน เพราะอากาศเริ่มร้อนแล้ว

ผมผสมน้ำตาลกับไข่แล้วเทนมลงไปตีให้เข้ากัน นี่เป็นวิธีทำครีมสดแบบง่ายๆที่ผมค้นพบ

ผมอย่างจะใส่เมล็ดวานิลาลงไปด้วย แต่ผมยังหามันไม่เจอเลย ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน

รอบนี้ทำไอศกรีมแบบธรรมดาไปก่อนดีกว่า

ไม่สิ ต้องเรียกว่าไอศกรีมไข่? ยังไงก็ได้มั้ง

ต่อมาก็ผสมด้วยความร้อนเป็นเวลาเล็กน้อย มันสามารถทำได้โดยไม่ต้องใช้ความร้อนช่วย แต่ผมกลัวอาหารเป็นพิษน่ะสิ

ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

หลังจากนั้นผมก็ทำให้มันเย็นแล้วแบ่งออกเป็นสามส่วน

 

ไว้ผมทำได้คล่องๆเมื่อไร ผมจะลองทำไอศกรีมหลายๆรสดู

ถ้าตอนนี้ก็คงทำได้แค่ รสสตรอเบอรี่ที่ทำจากผลอิจิ รสคาราเมล รสกาแฟ แล้วก็รสชาดำล่ะนะ

ผมสามารถใส่ถั่วลงไป แล้วทำรสรำเรซิ่นได้ด้วยล่ะมั้งนะ? แต่ผมไม่มีเหล้ารัมด้วยสิ

เอาเป็นบรั่นดีเรซิ่นแทนได้เปล่าหว่า? ผมมีเหลือเก็บไว้พอควรด้วย ไว้ลองดูทีหลังดีกว่า

นอกจากนั้นก็รสมิ้นต์กับรสถั่วเหลือง? มันเป็นเรื่องลำบากที่จะหาราชาของไอศกรีมอย่างช็อกโกแลต

แต่ไว้ทำภายหลังได้ถ้าหาวัตถุดิบเจอล่ะนะ

 

“อเลน เอเลน่า ช่วยผสมอันนี้หน่อยได้มั้ย?”

““คร้าบ(ค่า)””

 

ผมเอาส่วนหนึ่งมาแช่แข็งทันทีด้วยเวท 《Freeze》แล้วเก็บลงใน《Infinite Storage》

อีกส่วนผมแช่แข็งแล้วให้อเลนกับเอเลน่าผสมรสชาติทีละนิดๆ

 

“พวกเธอช่วยลรรจุลงในภาชนะนี่หน่อยแล้วกันนะ”

《《《《ได้คร้าบ(ค่ะ)~》》》》

 

ส่วนสุดท้ายผมวานให้จูลสร้างภาชนะขึ้นมาจากน้ำแข็งแล้วใส่ลงไป

ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดจะได้รสสัมผัสของควาแข็งของไอศกรีมต่างจากที่ผมแช่แข็งมันตรงๆ

เด็กๆทุกคนทำงานกันอย่างรวดเร็ว งานของจูลกับคนอื่นๆนั้นดูเหมือนเล่นเกมกันอยู่เลย

ตอนแรกอเลนกับเอเลน่าก็หันไปสนใจ แต่ซักพักก็กลับมาตั้งใจทำงานของตัวเองได้อย่างดี

 

เมื่อสั่งงานเด็กๆแล้ว ผมก็ไปเตรียมตัวทำข้าวแกงกะหรี่ต่อ

ก่อนอื่นก็เอาข้าวสาลีขาวออกมาเยอะๆ ผมคิดว่าปริมาณขนาดนี้น่าจะพอสำหรับอัศวิน 4 คนได้

ผมนั้นไม่สามารถมาหุงหลายๆครั้งให้เสียเวลาได้ ขึงต้องคำนวณดีๆตั้งแต่แรก

สำหรับแกงกะหรี่นั้น.... เอาเป็นแกงกะหรี่เนื้อจระเข้ที่เคยทำก็แล้วกันจะดีกว่าสินะ?

ผมจึงเอาวัตถุดิบออกมาจาก 《Infinite Storage》แล้วตั้งใจทำอย่างรวดเร็ว

 

“โอ้ ดูดีใช้ได้เลยนี่นา!”

““เสร็จแล้วเหรอ~?””

“อืมทำได้ดีมาก ขอบคุณนะ”

 

ขณะที่ผมกำลังต้มผักอยู่ ไอศกรีมก็เสร็จเรียบร้อย

 

“เอ้า ลองชิมกันดูสิ”

““อ้าม~ --อุนิ้ว~””

 

ผมตักไอศกรีมแล้วยื่นไปทางอเลนกับเอเลน่า

เมื่อได้ชิมทั้งสองคนก็ยิ้มแล้วจับแก้มด้วยสีหน้าฟินสุดๆ

เมื่อผมสังเกตดู จูลกับคนอื่นๆก็มาต่อแถวชิมกันด้วย ผมจึงจัดให้ไปคนละคำ

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

““อาหร่อย~ ขออีก~””

 

อเลนกับเอเลน่าถูกใจไอศกรีมกันมากๆจนพูดแต่ “ขออีกๆ” กันอยู่นั่นแหละ

 

“ไว้ให้กินกันแบบเต็มที่เลย แต่ไว้หลังอาหารเย็นนะ”

““《《《《อืม!》》》》””

 

ผมตัดสินใจไว้ที่จะให้ทุกคนได้ชิมเปรียบเทียบไอศกรีมที่ผมทำกับที่ให้พวกจูลทำด้วย

เมื่อลองชิมดู ทั้งสองแบบนั้นอร่อยมาก ถ้าให้ผมบอก ส่วนที่อเลนกับเอเลน่าผสมนั้นจะมีความนุ่มลิ้นมากกว่า

แต่มันก็แค่เล็กน้อยเอง อืมถ้าผสมวิบปิ้งครีมลงไปตอนทำส่วนผสมจะทำให้นุ่มละมุนกว่านี้หรือเปล่านะ?

แต่ก็นะ... ยังไงเอาแบบที่ทำง่ายๆไว้ก่อนก็ดีกว่าอยู่แล้ว ยังไงก็เป็นแบบปกติที่อเลนกับเอเลน่าสามารถช่วยทำได้ด้วย

และแน่นอนว่ามันง่ายที่สุดเมื่อเทียบกับแบบอื่นๆ

อ๊ะ ไว้ทำอุปกรณ์เวทมนต์ที่ไว้ทำวิปปิ้งครีมก็ดีนะ ไว้ไปลองทำดูที่ร้านขายอุปกรณ์เวทในเมืองหลวงก็แล้วกัน

 

“เอาล่ะเมื่อชิมกันเสร็จแล้ว ต่อไปก็มาทำแกงกะหรี่กันดีกว่า~”

““《《《《ได้คร้าบ(ค่ะ)~》》》》””

 

หลังจากเสร็จการชิมไอศกรีม ผมก็เริ่มทำแกงกะหรี่ต่อ

 

“น่าอร่อยจังเลยนะ”

“หอมมากเลยล่ะครับ”

“แค่กลิ่นก็ทำให้หิวมากๆแล้วนะเนี่ย ใช่มั้ยๆ?”

“กลิ่นนี้มันทำให้ท้องผมร้องไปหมดแล้วล่ะครับ”

 

เมื่อถึงขั้นตอนที่ใส่เครื่องแกงลงไปผสมในเครื่องที่ต้มไว้

กลุ่มอัศวินที่กำลังเตรียมตัวตั้งแคมป์กันอยู่ก็ถูกกลิ่นดึงดูดมา

ตามที่ผมคิด กลิ่นของแกงกะหรี่นั้นยั่วยวนได้ดีที่สุดเลยล่ะ

แล้วผมก็เร่งเวลาการผสมเล็กน้อยด้วยเวทมนต์ เอาล่ะเสร็จเรียบร้อย!

 

“เสร็จแล้วครับ มากินกันดีกว่า”

 

เมื่อผมพูดจบ ก็มีเสียงตอบมาว่า “รออยู่แล้วล่ะ” มาทันที

 

“อร่อย!”

“นี่คือข้าวสาลีขาวเหรอครับ ไม่คิดเลยว่าจะนุ่มได้แบบนี้”

“แล้วยังการที่มันผสมได้เข้ากันนี่อีก!”

“อร่อยมากๆเลยครับ”

 

เด็กๆก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยตามปกติ แต่กลุ่มอัศวินได้มีปฏิกิริยาออกมาดีมาก

จะว่าไป ปฏิกิริยาหลังจากได้กินข้าวสาลีขาวนั้นออกมาดีมากเลยแฮะ

ดูจากวิเวียนที่ผมเคยให้กินอีกคนก็ออกมาดีเหมือนกัน

ผมจึงคิดว่ารสสัมผัสที่ชอบของคนในโลกนี้ก็น่าจะคล้ายๆคนญี่ปุ่นมากเลยสินะ

 

““พี่ชาย เอาไอซ์~””

 

หลังจากกินข้าวก็นเสร็จแล้ว อเลนกับเอเลน่าก็เรียกร้องของหวานเป็นไอศกรีมทันที

ทั้งสองคนดึงเสื้อผมพร้อมกับพูด “เร็วๆสิๆ” อยู่นั่นแหละ แล้วจูลกับคนอื่นๆก็เข้ามาคลอเคลียผมอยู่ไม่เลิกเลย

 

“เข้าใจแล้วๆ”

 

ผมจึงเอาไอศกรีมออกมาจาก 《Infinite Storage》มาใส่ลงในชามแล้วยื่นให้กับเด็กๆ

แน่นอนว่ามีส่วนของท่านวาร์ทกับคนอื่นๆด้วย

 

““อา~ หย่อย~””

『บ๊อก~《นี่เป็นของอร่อยที่สุดที่เคยกินมาเลยล่ะครับ~》』
『เนี้ย~《อันนี้อร่อยมากเลยนะคะ》』
『ปิปี้~《อร่อยมากครับ》』
『กรร~《อาหย่อย~》』

 

ปฏิกิริยาของเด็กๆต่อไอศกรีมนั้นดีมากๆ

แต่สำหรับท่านวาร์ทกับคนอื่นๆนั้น...

 

““““......””””

 

กินกันอย่างเงียบเชิยบเลยล่ะ แต่ดูจากสีหน้าแล้วก็น่าจะชอบล่ะนะ

 




NEKOPOST.NET