[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 96 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.96 - สิ่งที่ปรารถนา


““อ๊ะ!””

“หืม? มีอะไรเหรอ?”

““เป็นสีแดงแล้ว~””

“เอ๋....?”

 

เมื่ออเลนกับเอเลน่ากลับลงมาจากต้นไม้หลังเก็บผลมาเจสต้าอีกรอบ

ทั้งสองคนก็ชี้ไปยังต้นไม้อีกครั้ง เมื่อผมมองขึ้นไปก็เจอผลมาเจสต้างอกขึ้นมาอีกแล้ว

ครั้งนี้ใบไม้ได้เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงในทันที

 

““สุดยอดเลย~””

“นี่มัน....”

 

กลายเป็นสีเหมือนเข้าฤดูใบไม้ร่วงในทันที..... ผลมาเจสต้าช่างแปลกประหลาดเสียจริงๆ

 

“!! อเลนคุง เอเลน่าซัง ต้องขอโทษด้วย แต่ช่วยขึ้นไปเก็บใบไม้สีแดงให้ซักหน่อยจะได้มั้ย!?”

““หืม?””

 

คุณไอแซคได้ขอร้องให้อเลนกับเอเลน่าเก็บใบไม้ให้กับเขาหน่อย

ใบมาเจสต้าสีแดงงั้นเหรอ เอ่อ...อ๊ะ!! ถ้าเป็นสีเขีนวก็ไม่มีประโยชน์อะไร แต่สีแดงเอาไปทำยาได้นี่นา

ใบสีแดงนั้นหายากพอควรเลย หลายๆปีถึงจะปรากฏออกมาซักครั้งหนึ่ง แล้วพอเปลี่ยนสีแล้วก็จะกลับเป็นสีเขียวภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

 

““อ๊ะ!””

 

ในขณะที่ผมกำลังนึกนึกรายละเอียดของใบมาเจสต้าสีแดง คุณออสวาร์ทกับมาร์สคุงก็อุทานออกมา

 

“ช้าก็ขอร้องด้วยคนโปรดเก็บใบไม้นั่นมาให้ด้วยเถอะ!”

“แค่เด็ดแล้วโยนลงมาก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะวิ่งเก็บเองก็ได้!”

 

พวกเขาเข้ามารุมล้อมเด็กๆด้วยสีหน้าจริงจังมากๆ

เอ่อ... ใบมาเจสต้าสีแดงมันเอาไว้ทำอะไรกันนะ.... อ๊ะ! เอาไว้ทำยาฮ่องกงฟุตนี่นา!!

มอสอิวามิสุที่เก็บได้จากป่ากาย่าก็เป็นสมุนไพรสำหรับทำยาฮ่องกงฟุตเหมือนกัน

แต่มันช่วยได้แค่ระงับอาการคันแค่นั้นเอง แต่ใบมาเจสต้าสีแดงนั้นสามารถช่วยรักษาให้หายได้เลย

 

“อเลน เอเลน่า ใบไม้สีแดงนั้นเอาไปทำยาได้น่ะ”

““สาหมุนไพร~?””

“ใช่แล้วล่ะ มันเป็นสมุนไพร ช่วยเก็บให้หน่อยได้มั้ย?”

““ได้เลย~””

 

เมื่อทั้งสองตอบรับ ผมก็โยนทั้งสองคนขึ้นไปบนต้นมาเจสต้าอีกครั้งหนึ่ง

 

“ฟีทกับโบลท์ก็เหมือนกัน ช่วยเก็บใบไม้โยนลงมาหน่อยได้มั้ย?”

“เนี้ย 《อื้ม ได้ค่ะ~》”

“ปี้~”

 

เมื่อผมขอให้ฟีทกับโบลท์ช่วย ทั้งสองคนก็บินขึ้นไปทันที

 

“ทั้งสองตัวจะช่วยเด็ดใบลงมาให้นะครับ ช่วยกันเก็บหน่อยได้มั้ยครับ?”

“ได้ครับ ขอบคุณมากครับท่านทาคุมิ!”

“ขอบคุณมากคร้าบ!”

 

ทั้งสองคนได้ตอบรับผมอย่างร้อนแรง

 

“....ไม่สิ อย่าไปใส่ใจดีกว่า คุณออสวาร์ทกับมาร์สคุง รู้หรือเปล่าครับว่าใบไม้พวกนั้นเอาไปทำยาอะไรได้กัน?”

 

ผมคิดว่าอย่าไปถามกูรูอย่างคุณไอแซคเลยดีกว่า แต่เหมือนว่าคุณออสวาร์ทกับมาร์สคุงก็รู้ว่าเอาไปทำยาอะไรได้

 

“แน่นอน ข้ารู้อยู่แล้ว นั่นเป็นสมุนไพรที่ข้าปรารถนามากๆเลยล่ะ ข้าเลยจำได้ขึ้นใจเลย”

“ผมยอมแพ้ไปครั้งนึงแล้วเพราะวัตถุดิบมันหายากมากๆ แต่ในที่สุดผมก็มีโอกาศได้เจอมันแล้วล่ะครับ!”

“.......”

 

เอ่อ.... ทั้งสองคนก็ประสบปัญหาความคันเท้าจากห้องกงฟุตด้วยสินะ

เฮ่อ....ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ยังไงงานก็ต้องใส่รองเท้าบู้ทอยู่แทบจะตลอดเวลาเป็นระยะเวลานานๆด้วยสิ

ช่วยไม่ได้ล่ะนะ......

ถ้าเป็นแบบนี้ ในเมื่อทุกคนรู้จักสมุนไพรชนิดนี้  ถ้าเราเก็บไปเยอะๆก็คงช่วยคนได้อีกเยอะสินะ

 

“อะ มันคืออะไรกันน่ะ?”

 

มีแต่ท่านวาร์ทคนเดียวที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เลย

 

“ท่านวาร์ทครับ ใบไม้สีแดงพวกนั้นมันเป็นยาสำหรับรักษาอาการคันผิวแบบหายสมบูรณ์น่ะครับ”

“หวา อะไรน้า---!!!!”

 

ท่านวาร์ทตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากได้ฟังคำอธิบายจากคุณไอแซค แล้วรีบวิ่งไปช่วยคุณออสวาร์ทกับมาร์สคุงเก็บใบไม้อย่างรวดเร็ว

ท่านวาร์ทกับคนอื่นๆได้เก็บไบไม้ด้วยควากระฉับกระเฉงอย่างมากจึงเก็บได้เป็นจำนวนมาก

ก็นะ มีแต่คุณไอแซคนี่แหละที่ยังเก็บอย่างใจเย็น

 

“ทุกคน~ พอแล้วล่ะ~”

““เสร็จแล้วเหรอ~?””

“เนี้ย~?《พอแล้วเหรอคะ?》”

“แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ อเลน เอเลน่า ฟีท โบลท์ ขอบคุณมากนะ”

 

ผมรับเลนกับเอเลน่าที่กระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วขอบคุณทุกคนที่ทำงานกันได้ดี

 

“ปิ้ว~《ท่านพี่คร้าบ~!》”

“หืม?”

 

อยู่ดีๆผมก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังอยู่ในหัวผม

แต่ผมได้ยินพร้อมๆกับเสียงของโบลท์เลย หรือว่า....

 

《หรือว่า เสียงของโบลท์งั้นเหรอ?》

“ปิปิรุรุรุรุ 《ใช่แล้วครับท่านพี่ ในที่สุดผมก็ได้สกิลเทเลพาธีมาซักที~》”

《ยินดีด้วยนะ~! ในที่สุดโบลท์ก็ได้เรียนรู้สกิลแล้วสินะ…. ว่าแต่เป็นเด็กผู้ชายใช่มั้ยเนี่ย?》

 

ผมเกือบจะแน่ใจเพศของโบลท์จากเสียงอยู่แล่ว แต่ก็ถามยืนยันอีกครั้งหนึ่ง

ไม่เหมือนกับสัตว์สี่เท้า ผมไม้สามารถแยกเพศของเขาได้จากรูปร่างของนก

แต่เสียงที่ผมได้ยินจากเทเลพาธี เป็นเสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เสียงที่ได้ยินนั้นรู้สึกจะเด็กกว่าจูลเสียอีก

 

《ใช่แล้วคร้าบ ผมเป็นผู้ชายล่ะ!》

《อย่างนั้นเหรอ....》

 

โล่งอกไปที เพราว่าชื่อโบลท์นั้น เหมาะสำหรับผู้ชาย ผมจึงโล่งใจที่เขาเป็นผู้ชาย

 

《ท่านพี่ครับ ผมชอบชื่อนี้มากๆเลยนะ~!》

 

โบลท์มองเห็นความกังวลของผมอย่างชัดเจน เลยบอกว่าเขาชอบชื่อที่ผมตั้งให้

 

““โบลท์ ทำได้แล้วนะ~””

《โอ้ในที่สุดโบลท์ก็เรียนสกิลได้แล้วสินะ~!》

《ใช่แล้วล่ะ》

《ที่เหลือก็เวคเตอร์สินะคะ》

“....กรร~”

 

ผมอาจจะคิดไปเอง แต่เหมือนว่าเวคเตอร์กำลังจิตตกนิดๆ

ก็นะ เหลือแค่เวคเตอร์คนเดียวนี่นาที่ยังใช้สกิลเทเลพาธีไม่ได้ ช่วยไม่ได้ที่จะจิตตกแบบนี้

 

“กรร!!”

“เอ๋? เวคเตอร์ จะไปไหนกันน่ะ?”

 

แต่อยู่ดีๆเวคเตอร์ก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

 

《เขาบอกว่า “ผมจะไปจัดการมอนสเตอร์เพื่อเรียนรู้สกิลเทเลพาธีให้ได้” น่ะครับ~》

“เอ๋?”

 

ดูเหมือนว่าเวคเตอร์ได้ทิ้งข้อความผ่านจูลไว้ให้บอกกับผมด้วยล่ะ

 

《แต่ว่านะ ไม่ใชว่าเขาจะได้เรียนรู้สกิลเทเลพาธีหลังจากเลเวลอัพนี่นา ใช่มั้ย?》

《ใช่แล้วล่ะครับ มันจะมีโอกาสมากกว่าอีก ถ้าเขาพยายามพูดคุยกับพวกผมที่มีสกิลเทเลพาธีอยู่แล้วด้วย》

《แต่ยังไม่ทันได้บอกก็วิ่งออกไปแล้วล่ะค่ะ~》

 

อืม เป็นเรื่องปกติล่ะนะ ที่จะไม่ได้สกิลนี้จากการฆ่ามอนสเตอร์เพิ่มเลเวล

 

“ฟีท รบกวนช่วยตามไปหน่อยได้มั้ย?”

《อื้ม ได้ค่ะ~》

 

อสูรรับใช้นั้นจะผูกพันกันด้วยพลังเวทจึงไม่มีทางหลงได้

แต่เวคเตอร์นั้นเป็นเด็กใหม่ที่น่าเป็นห่วง ผมจึงขอให้ฟีทตามไปช่วยดูแลซักหน่อย

 

《อ๊ะ ท่านพี่คะ หนูขอยืมกระเป๋าเวทมนต์หน่อยได้มั้ยคะ? หนูคิดว่าจะได้เก็บวัตถุดิบที่เขาล่าไปแล้วยังไม่กลายเป็นเถ้าถ่านกลับมาด้วย จะได้ไม่เปล่าประโยชน์นะคะ》

“......อ่า ได้เลย เอาไปสิ”

 

ผมยื่นกระเป๋าเวทมนต์ให้กับฟีท แล้วเธอก็วิ่งตามเวคเตอร์ไปทันที

เฮ่อ หวังว่าเวคเตอร์จะไม่เผาบริเวณรอบๆไปด้วยนะ

 

ท่านวาร์ทกับคนอื่นๆนั้นงงว่าทั้งสองตัววิ่งไปไหนกัน

แต่หลังจากผมบอกว่าไม่ต้องกังวล พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะพักผ่อนต่ออีกหน่อยก่อนออกเดินทาง

 




NEKOPOST.NET