[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 92 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.92 - กลับไปยังหมู่บ้านเงือกอีกครั้ง


เมื่อคิดได้ว่าไหนๆก็ต้องออกเดินทางจากเมืองไบเล่แล้ว ผมจึงคิดที่จะไปเยี่ยมท่านเจ้าหญิงมิโกะที่วิหารทะเลฟ้าในหมู่บ้านเผ้าเงือกอีกซักครั้งหนึ่ง

ผมได้พาเด็กๆไปยังทะเลเพื่อทำตามสัญญาที่จะ “มาเล่นด้วยอีกครั้ง” กับท่านเจ้าหญิงมิโกะ

และผมคิดว่าจะขอกำไลนางเงือกมาเพิ่มอีกซํกหน่อยนึงด้วย

 

“ท่านทาคุมิ~! มาตามสัญญาแล้วสินะค้า~”

 

เมื่อผ่านเข้ามายังบาเรียของที่นี่ก็ไม่มีใครตอบสนอง เหมือนว่าไม่มีใครจับสัมผัสของพวกเราได้

พวกเราจึงมุ่งไปยังวิหารทะเลฟ้าในทันที

พอมาถึง ท่านเจ้าหญิงมิโกะ คุณกราท และคุณมิเรน่าก็เข้ามาต้อนรับพวกเราในทันที

 

“สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันพักนึงเลยนะครับ เอ้าอเลน เอเลน่า ทักทายสิ”

“”สาหวาดดีครับ(ค่ะ)””

“อาร๊าๆ สวัสดีค่ะท่านอเลน ท่านเอเลน่า สบายดีกันสินะคะ”

“”สบายดี~””

 

นี่เป็นครั้งที่สองที่เราได้พบกับท่านเจ้าหญิงมิโกะและคนอื่นๆ แต่อเลนกับเอเลน่าก็ทักทายตอบได้อย่างดี

พวกเขาคงได้รับทักษะการเข้ากับคนจากทีโอดอร์คุงและลาทิสคุงมาพอสมควรเลยสินะ?

 

“วันนี้พวกเราก็มาเยี่ยมตามสัญญา แล้วก็มาลาด้วยน่ะครับ.....แล้วก็มีเรื่องขอร้องนิดหน่อยด้วย”

“มาลา? แล้วก็เรื่องขอร้องเหรอคะ?”

“ครับ ที่จริงแล้วพวกเรากำลังจะออกเดินทางจากเมืองที่อยู่ใกล้ๆนี้น่ะครับ”

“เอ๋!? ทะ ทำไมล่ะคะ!?”

 

เมื่อผมบอกไปว่าจะออกเดินทางจากเมืองไบเล่

ท่านเจ้าหญิงมิโกะก็หลุดการสวมบทเป็นสาวเรียบร้อยแล้วส่งเสียงตกใจถามย้อนมาในทันที

 

“ท่านเจ้าหญิงมิโกะคะ ตอนนี้หลุดแล้วนะคะ ใจเย็นๆหน่อยนะคะ”

“!! หวาๆ~”

 

เมื่อคุณมิเรน่าเตือนท่านเจ้าหญิงมิโกะ เธอก็ทำท่ากระวนกระวายออกมา

 

“ขะ ขอโทษด้วยนะคะ ท่านทาคุมิ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เป็นผมด้วยที่ทำให้ท่านตกใจ”

“ฉันแค่สุญเสียความเยือกเย็นไปเล็กน้อย โปรดอย่ากังวลไปเลยค่ะ แล้วท่านทาคุมิจะไปยังที่ไหนเหรอคะ?”

“ก็คิดว่าจะไปเมืองหลวงของประเทศนี้น่ะครับ”

“อย่างนั้นเหรอคะ....ถ้าอย่างนั้นคงเป็นเรื่องยากที่พวกเราจะได้พบกันบ่อยๆ....”

 

ท่านเจ้าหญิงมิโกะแสดงความเสียใจออกมาทางสีหน้าเลย

 

“ท่านเจ้าหญิงมิโกะครับ ถ้าทำหน้าแบบนั้นจะทำให้ท่านทาคุมิเป็นห่วงมากกว่านะครับ แล้วท่านทาคุมิมีเรื่องอะไรจะขอร้องงั้นเหรอครับ?”

 

คุณกราทที่เตือนท่าเจ้าหญิงมิโกะได้ถามถึงธุระของพวกผม

 

“.....เอ่อ จะเป็นไปได้มั้ยที่ผมจะขอกำไลนางเงือกเพิ่มอีกหน่อยน่ะครับ....แน่นอนว่าผมจะจ่ายให้แน่นอน”

“โอ๊ะ? กำไลนางเงือกเหรอคะ? ที่ท่านทาคุมิกำลังใช้งานอยู่ใช่มั้ยคะ? มันมีปัญหาอะไรที่ต้องเปลี่ยนงั้นเหรอคะ?”

“เปล่าครับ ทุกอย่างปกติดีครับ”

 

เมื่อผมบอกว่าต้องการกำไลนางเงือกเพิ่ม ท่านเจ้าหญิงมิโกะก็คิดว่ากำไลนางเงือกที่ผมใส่อยู่นั้นมีปัญหา ผมจึงปฏิเสธไป

 

“จริงๆนะคะ?”

“ครับ ที่จริงแล้วผมมีอสูรรับใช้อยู่หลายตัวน่ะครับ ผมอยากขอส่วนของพวกเขา....จริงๆแล้วผมอยากจะพาพวกเขามาด้วย แต่...มันคงเป็นไปไม่ได้สินะครับ”

“อย่างนี่นี้เอง ถ้าเป็นอย่างนั้นดิฉันสามารถเตรียมให้ได้ในทันทีนะคะ ไม่ทราบว่าต้องการกี่อันเหรอคะ?”

“ได้เหรอครับ? ถ้าเป็นไปได้ขออีกสามอันนะครับ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ เราจะเตรียมส่วนสำรองไว้ให้เพิ่มได้เลยค่ะ ได้ใช่มั้ยกราท?”

“ครับ ถ้าเป็นกำไลนางเงือกเราสามารถเตรียมให้ได้ในทันทีครับ”

 

โล่งอกไปที~ ดูเหมือนว่าจะหาให้ได้ล่ะ

 

“ขอบคุณมากนะครับ”

“”ของคนอื่นๆเหรอ~?””

“ใช่แล้ว ของพวกจูลน่ะ อเลนกับเอเลน่าก็ขอบคุณด้วยกันสิ?”

“”อื้ม ขอบคุณครับ(ค่ะ)””

 

หลังจากถาม อเลนกับเอเลน่าก็ผงกหัวขอบคุณท่านเจ้าหญิงมิโกะกับคนอื่นๆทันที

 

“แล้วค่าใช้จ่าย เอ่อ เงิน...คงไม่จำเป็นสินะ? ถ้ามีอะไรที่คุณต้องการผมจะเตรียมให้ในทันทีแล้วกันครับ แต่...”

“สำหรับท่านทาคุมิแล้วไม่จำเป็นต้องมีค่าใช้จ่ายหรอกค่ะ”

“แต่ว่า...มันทำให้ผมไม่สบายใจน่ะสิครับ ถ้ามีวัตถุดิบที่ต้องการ หรือมีปัญหาให้ช่วย ผมจะได้จัดการให้เลยดีกว่า”

 

ผมนั้นคงไม่อาจทำใจรับของไปฟรีๆได้ ผมจึงอยากให้อะไรตอบแทนที่มีค่าเท่ากัน

แต่สำหรับเผ่าเงือกที่อาศัยอยู่ในทะเลแล้ว เงินก็ไม่มีความจำเป็นด้วย

คุณมิเร่าเคยบอกไว้ว่าชอบอัญมณี ผมเลยคิดว่าจะให้เป็นอัญมณ้ก็ได้มั้ง

แต่ผมก็อยากยืนยันก่อนที่จะให้ ผมจึงถามออกไป แต่...เหมือนจะไม่มีสินะ....

 

“---อ๊ะ!!”

 

โอ๊ะ? อยู่ดีๆท่านเจ้าหญิงมิโกะก็อุทานออกมาเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้

 

“มีอะไรเหรอครับ บอกผมมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจครับ”

“เอ่อ...อืม..ก็....กราท~ จะทำยังไงกับสิ่งนั้นดีล่ะ?”

“สิ่งนั้น? ท่านหมายถึงมอสแสงสีชาดสินะครับ? โชคไม่ดีเลยที่มันยังลงหลักปักฐานไม่ได้ครับ”

“มอสแสงสีชาดเหรอครับ?”

“ค่ะ ที่จริงแล้ว...มอสแสงสีชาดก็คือมอสแสงหายากที่โตในก้นทะเลน่ะค่ะ ช่วงนี้เราไม่สามารถเก็บเกี่ยวมันได้เลยน่ะค่ะ”

 

ท่านเจ้าหญิงมิโกะได้อธิบายสถานการณ์อย่างง่ายๆให้ผมฟัง

มอสแสงสีชาดเหรอ เฮ่อ... มอสที่โตแถวก้นทะเลสินะ...หรือจะเป็นส่วนผสมสำหรับทำยากันนะ?

โชคไม่ดีเลยที่ผมไม่มีซักต้นเลยนี่สิ...

 

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่มีอยู่เลย...ไว้ผมไปลองหาในเมืองให้มั้ยครับ? หรือจะให้ไปหาแถวก้นทะเลจะดีกว่า...”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ! เอ่อ พวกเรารู้สถานที่ที่มันโต มันเป็นสถานที่ที่มีมอสหลายสายพันธุ์โตอยู่ ตะ แต่ว่า มันมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่แถวนั้นด้วยน่ะค่ะ เลย...”

 

เข้าใจล่ะ แถวที่มอสโตมีมอนสเตอร์ที่เผ่าเงือกรับมือไม่ไหวอาศัยอยู่สินะ

ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็คงเร็วกว่าไปหาในเมืองนั่นแหละ

 

“คุณรู้ข้อมูลของมอนสเตอร์ที่อยู่ที่นั่นหรือเปล่าครับ?”

“รู้ค่ะ มันคือ Bone Shark ค่ะ”

 

Bone Shark --- ฉลามกระดูก? อ่อ มอนสเตอร์แรงค์ B นี่เอง

มันเป็นมอนสเตอร์ที่อาศัยอยู่ในทำเล แต่เป็นเผ่าอันเดด

 

“ปัญหาคงจะหมดไปถ้า Bone Shark ถูกจัดการสินะครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นปล่อยเป็นหน้าที่ผมได้เลย”

“...อู้~ ถึงพวกเราจะไม่ขอรับค่าใช้จ่าย แต่ในที่สุดก็ต้องมาขอร้องซะแล้ว...”

“นั่นเป็นเรื่องที่ดีกว่าสำหรับผมนะครับ ผมขอให้นำทางไปยังที่นั่นได้หรือเปล่าครับ?”

“ได้เหรอคะ? มันเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากเลยนะคะ?”

“ได้แน่นอนครับ”

 

ถึงมันจะเป็นศึกใต้ทะเล แต่เวทแสงก็คงใช้ได้ผลนั่นแหละ

แต่ถ้าผิดคาด มันก็ยังเป็นคู่ต่อสู้ที่ผมสามารถรับมือไหว

 

“”จาพยายาม~!””

“เอ๋? ท่านอเลน กับท่านเอเลน่าจะไปด้วยเหรอคะ?”

 

ทั้งสองคนคงเข้าใจว่าเราจะไปจัดการมอนสเตอร์จากเรื่องที่เราคุยกัน

อเลนกับเอเลน่าตอบรับอย่างแข็งขันจนทำให้ท่านเจ้าหญิงมิโกะแปลกใจ

ถึงผมรู้ว่าเด็กๆอยากไปด้วยก็เถอะ แต่ว่า....

 

“เอ่อ...อเลน เอเลน่า ครั้งนี้ปล่อยเป็นหน้าที่พี่ได้มั้ย?”

“”......””

 

ตอนนี้เด็กๆได้เลเวลแซงหน้าผมไปแล้ว ผมจึงอยากให้ปล่อยเป็นหน้าที่ของผมเพื่อจะได้เลเวลอัพบ้าง

แต่เมื่อผมถามทั้งสองคน เด็กๆก็ทำหน้าแบบไม่ค่อยพอใจ

 

“นะ?”

“”.....อุนิ้ว~””

 

เมื่อผมขอร้องอีกครั้ง ทั้งสองคนก็ยอมรับได้

 

“แต่คุณจะพาพวกเด็กๆไปด้วยเหรอคะ? มันอันตรายนะคะ!?”

“หุๆ ท่านอเลน กับท่านเอเลน่าว่ายน้ำเก่งตั้งแต่เริ่มสอน ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาสำหรับการต่อสู้หรอกค่ะ”

“และยังไงพวกเขาก็ได้เรียนรู้การใช้เวทไปแล้วครับ ไม่มีปัญหาสำหรับการป้องกันตัวเองแน่นอนครับ”

“เอ๋!? ทำไมมีแต่ฉันที่ไม่รู้ล่ะคะเนี่ย??”

 

คุณมิเรน่าที่ได้เห็นอเลนกับเอเลน่าว่ายน้ำฉิวตั้งแต่ลงทะเลกับคุณกราทที่เป็นผู้สอนการใช้เวทได้บอกยืนยัน

ทำให้ท่านเจ้าหญิงมิโกะตกใจอีกครั้งหนึ่ง กี่ครั้งแล้วนะที่พวกผมทำให้เธอตกใจในระยะเวลาสั้นๆแบบนี้

ดังนั้น...ขอโทษด้วยนะครับ




NEKOPOST.NET