[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 90 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.90 - ซื้อของ


การฝึกขี่ม้านั้นจบในแค่ช่วงเช้า คุณไอแซคได้บอกผมว่าจะเป็นเรื่องดีกว่าถ้าฝึกทุกวันซักวันละ 10นาทีแทนที่จะฝึกรวดเดียว

เมื่อมาลองคิดดู ผมเคยคิดว่าตอนขี่ม้านี่น่าจะเจ็บก้นน่าดู แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บเลย....

หรือว่าจะเป็นเพราะสกิล 【ป้องกันการโจมตีทางกายภาพ】กันนะ?

ถึงไม่ใช่การโจมตี แต่มันก็เป็นอาการบาดเจ็บทางกายภาพแบบหนึ่ง ใช่มั้ยล่ะ?

แต่ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ดีที่ไม่มีอาการปวดตกค้าง

 

ในตอนบ่าย ผมก็ไปรับเฟอนิเจอร์ที่สั่งไว้

ทั้งโต๊ะและเก้าอี้ที่มีขนาดใหญ่พอที่จะทำอาหารได้ เก้าอี้เล็กสำหรับอเลนกับเอเลน่า เตียง และอื่นๆ

ผมสั่งทุกอย่างเท่าที่จะคิดออกเลย และเมื่อมันเสร็จแล้วผมจึงมารับของและจ่ายเงิน

หลังจากนั้นเราก็ไปยังกลุ่มการค้าฟิจิ เมื่อผมเข้าไปด้านใน ผู้จัดการสาขาก็รีบพุ่งออกมาหาผมทันที

 

“คุณทาคุมิไม่ใช่เหรอครับ? เชิญครับๆ”

 

ผมเห็นพนักงานคนหนึ่งวิ่งเข้าไปหลังร้านตอนที่เห็นผมเข้ามาในร้าน

เขาคงรีบวิ่งไปบอกข่าวให้กับผู้จัดการนี่แหละ

 

“สวัสดีครับ ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากเลยที่ผู้จัดการสาขาออกมารับด้วยตัวเองแบบนี้”

“ไม่หรอกครับๆ คุณทาคุมินั้นเป็นคู่ค้าสำคัญของทางเราอยู่แล้ว จึงเป็นเรื่องปกติที่ต้องออกมารับด้วยตัวเอง แล้ววันนี้มีธุระอะไรงั้นเหรอครับ? หรือว่าจะมีปัญหาเกี่ยวกับเครื่องแกงที่ส่งมาให้ทางเราจำหน่าย?”

“ไม่หรอกครับ เรื่องเครื่องแกงนั้นผมให้เป็นหน้าที่ของคุณเซดริกไปแล้ว ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกครับ...  ผมแค่คิดว่าจะมาขอดูของในโกดังสินค้าอีกสักครั้งหนึ่ง ต้องขอโทษด้วยนะครับที่มาขอกะทันหันแบบนี้”

 

ผมมาที่นี่เพราะได้ข่าวว่ามีเมล็ดถั่วคาฮีถูกส่งมาจากประเทศเซอดริกและประเทศอื่นๆ ผมจึงคิดมาซื้อเก็บไว้

ครั้งที่แล้วที่ผมมา ผมได้คืนเรือที่กู้มาจากหมู่บ้านเผ่าเงือกให้กับกลุ่มการค้าฟิจิที่ผมเห็นสัญลักษณ์ทางการค้าเหมือนกับที่เรือ

 

“โอ้! ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะครับ”

 

โล่งอกไปที ครั้งที่แล้วผมได้เข้าไปยังโกดังสินค้าตอนที่รอคุณเซดริกคุยธุระ

ครั้งนี้ผมนั้นมาเพียงคนเดียวนึกว่าจะโดนปฏิเสธซะแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีปัญหา

แล้วเธอก็นำทางผมเข้าไปยังโกดังสินค้า

 

“ท่านทาคุมิมีความสนใจสินค้าหายากแบบถั่วคาฮีงั้นเหรอครับ?”

“ครับ เป็นไปตามนั้น ดังนั้นขอดูสินค้ากลุ่มที่ว่าหน่อยได้มั้ยครับ?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น กระผมสามารถพาไปยังส่วนจัดแสดงได้ทันทีครับ แล้ว เอ่อ.... สนใจสินค้าจากดันเจี้ยนที่ไม่ค่อยโผล่มาในตลาดบ้างหรือเปล่าครับ?”

 

ดูเหมือนผู้จัดการสาขาจะรู้ถึงสิ่งที่ผมสนใจโดยไม่ต้องพูดแล้วล่ะ

แต่มันจะมีอะไรให้ผมดูบ้างนะ

 

“เอ่อ แล้วต้องขอโทษอีกครั้งด้วยนะครับ ผมอยากดูของที่ตลาดไม่ค่อยต้องการเท่าไรเป็นหลักน่ะครับ”

“ของที่ตลาดไม่ค่อยต้องการงั้นเหรอครับ?”

 

ผู้จัดการสาขาแสดงสีหน้าแปลกใจออกมาให้ผมเห็น

ประมาณว่า “แล้วจะเอาไปทำอะไรกันล่ะ?” แต่ทว่า---

 

“ใช่แล้วล่ะครับ เช่นพวกซอสถั่วเหลืองแบบเมื่อก่อน”

 

ตอนนี้มีแต่คนอยากจะมาซื้อซอสถั่วเหลือง แต่เมื่อก่อนนั้นเป็นสินค้าที่ไม่ได้รับความนิยมเลย

ต่อให้ในโลกนี้ไม่เป็นที่นิยม แต่มันอาจเป็นสินค้าที่ผมต้องการก็เป็นได้

 

“โอ๊ะ ถ้าจำไม่ผิดท่านทาคุมิเป็นคนคิดค้นวิธีใช้ซอสถั่วเหลืองสินะครับ! เข้าใจแล้วครับๆ กระผมคาชีม จะเป็นผู้รับผิดชอบในการนำไปดูสินค้าเองนะครับ”

 

ผู้จัดการสาขา---คุณคาชีม ได้เอะใจแล้วว่าผมนั้นเป็นคนที่ทำให้หอยเชลล์ย่างซอสเนยบูมขึ้นมา

และดูจากตอนนี้เขาคงคาดหวังที่จะได้วิธีขายสินค้าที่ไม่ค่อยได้รับความนิยมแล้วล่ะ

 

“เชิญทางนี้เลยครับ”

 

แล้วคุณคาชีมก็รีบนำทางพวกเราไปยังโกดังโดยไม่มีการรีรอใดๆ

ของสิ่งแรกที่พวกเราได้ดูนั้นคือ “ผลนานะ” เป็นผลไม่รูปร่างเรียวยาวโค้งเล็กน้อย

ตามข้อมูล ผลนานะจะมีสีเหลืองตอนยังไม่สุก แล้วเปลือกจะค่อยๆกลายเป็นสีแดงเมื่อสุก โดยจะกินเนื้อสีขาวด้านใน

ของส่วนมากตรงนี้นั้นยังเป็นสีออกส้มๆที่ยังไม่สุก แต่คุณคาชีมได้หยิบผลสีแดงที่สุกแล้วออกมาปลอกเปลือกแล้วยื่นให้กับพวกเรา

 

“นี่มัน.....”

“”อาหย่อย~””

 

ถึงเปลือกกับสีนั้นจะไม่เหมือน แต่รูปร่างกับรสชาตินี่มันกล้วยที่ผมรู้จักชัดๆ

แล้วยังไม่มีความเลี่ยนจากน้ำตาลอีกด้วย ยอดไปเลย

 

“นี่เป็นผลไม้ที่มีรสหวานและกินง่ายทำให้เป็นที่นิยมมากเลยครับ แต่มันเป็นสิ่งที่รับมือยากพอควรเลยล่ะครับ ต่อให้ระวังแค่ไหนก็ตาม ส่วนใหญ่จะพลาดช่วงที่สุกงอมไปอยู่เรื่อย....”

 

คุณคาชีมได้อธิบายลักษณะรวมถึงความนิยมของผลนานะให้ผมฟัง

อเลนกับเอเลน่าก็ชอบผลนานะนี่มากๆ ผมจึงคิดที่จะซื้อมันมาเก็บไว้

 

“คุณคาชีมครับ ผลนานะตรงนี้ยังไม่สุก ที่คุณมีผลที่สุกแล้วแบบเมื่อซักครู่เก็บไว้หรอเปล่าครับ?”

“คะ..ครับ ส่วนที่สุกแล้วนั้นได้เก็บไว้อีกที่หนึ่ง ต้องการมันงั้นเหรอครับ?”

 

เข้าใจล่ะ มันโดนเก็บไว้อีกที่สินะ ถ้าอย่างนั้น---

 

“ถ้าเป็นไปได้ผมขอซื้อผลสุกที่คุณมีได้มั้ยครับ?”

“คุณทาคุมิครับ ผลตรงนี้นั้นจะสุกในอีก 7-8วันนะครับ แต่ถ้าเอาผลที่สุกแล้วมันจะอยู่ไม่ได้นานไม่กว่า 2วันก่อนที่จะเสียเลยนะครับ ถึงผมจะยินดีที่จะขายมัน แต่ผมไม่แนะนำให้ซื้อไปเก็บไว้เป็นจำนวนมาก....----!!!”

 

อยู่ดีๆคุณคาชีมก็หยุดพูดแล้วมองมายังผม

 

“――《Infinite Storage》!”

 

ในที่สุดคุณคาชีมก็เอะใจเรื่องที่ผมมี《Infinite Storage》ซักที

ใช่แล้ว ต่อให้ผมซื้อผลสุกไปซักเท่าไร แต่มันก็ไม่มีทางเน่าถ้าเก็บอยู่ใน《Infinite Storage》

 

“ใช่แล้วล่ะครับ ดังนั้นถ้าให้เลือก ผมอยากได้ผลสุกพร้อมกินมากกว่านะครับ”

“ท่านทาคุมิจะซื้อหมดเลยงั้นเหรอครับ?”

 

คุณคาชีมมองมาที่ผมด้วยสีหน้าแปลกใจ

 

“แต่ผมก็คงจะมีปัญหาถ้าได้รับผลที่เริ่มเน่าในกองนั้นด้วยนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมไม่มีทางขายของแบบนั้นให้กับคุณทาคุมิเด็ดขาดครับ.... เอ่อถึงจะเป็นการล่วงเกินไปหน่อย หรือว่าท่านทาคุมิอยากได้ไปเพื่อรับประทานงั้นเหรอครับ?”

“ใช่แล้วครับ”

“ได้แน่นอนครับ! ผมจะขายให้ถูกๆเลยล่ะครับ”

 

โอ้ เขาจะขายให้ถูกๆล่ะ

แต่ก็เพราะว่าถ้าเขาไม่ขายตอนนี้ ถ้าผู้คนไม่สนใจก็ต้องรับหาทางปล่อยก่อนที่มันจะเน่า

แต่ถ้าจะขายให้ง่าย ก็ต้องลดราคาให้มันถูกลง

 

หลังจากนั้น เขาก็พาไปดู “ผลโคโค่” ที่มีสีน้ำตาลอ่อน ขนาดประมาณลูกฟุตบอล

มันมีน้ำสีขาวเหมือนนมอยู่ด้านใน หรือสำหรับผมก็คือมะพร้าวส่วนน้ำด้านในก็เหมือนกะทินั่นแหละ

แต่ จากความทรงจำของผม ของเหลวด้านในมันต้องเป็นสีใสสิ น้ำมะพร้าวกับน้ำกะทินั้นถูกแปลสภาพมาแล้ว

แต่...ก็นะ ก็ปล่อยๆมันไปเถอะสำหรับที่นี่

และเมื่อเด็กๆลองชิมก็ชอบน้ำโคโค่ ผมจึงซื้อเก็บไว้จำนวนหนึ่ง

และผมได้ซื้อสินค้าจากดันเจี้ยนมาด้วย ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ

 

“แล้วจะว่าไป ท่านทาคุมิได้สมัครเป็นสมาชิกกิลด์การค้าหรือยังครับ?”

“ยังไม่ได้ทำครับ”

“อย่างนั้นหรือครับ? ผมแนะนำให้สมัครไว้ก่อนจะดีนะครับ อีกไม่นานเครื่องแกงก็จะออกจำหน่ายแล้วด้วย ทางเราอยากจะชำระค่าสินค้าให้กับท่านทาคุมิให้เร็วเท่าที่จะทำได้”

 

เอาจริงๆแล้วถ้าจำไม่ผิดคุณเซดริกก็บอกให้ผมไปสม้ครเหมือนกันนี่นา

เมื่อลงทะเบียนแล้ว คุณสามารถฝากถอนเงินได้จากทุกประเทศผ่านทางกิลด์การค้า

มันเหมือนกับธนาคารหรือทำหน้าที่คล้ายๆกิลด์นักผจญภัยให้กับพ่อค้าแม่ค้านั่นเอง

สำหรับผม ถ้าผมสมัครสมาชิกกิลด์การค้า ก็สามารถใส่ข้อมูลลงในบัตรนักผจญภัยได้เลย

เพราะข้อมูลนั้นจะสามารถใช้ร่วมกันได้ทั้งสองกิลด์

 

“เข้าใจแล้วครับ หลังจากนี้จะไปสมัครแล้วกันครับ”

“ขอบคุณมากครับ”

 

การสมัครนั้นรู้สึกจะเสร็จอย่างรวดเร็ว ดังนั้นแวะไปสมัครก่อนกลับก็แล้วกัน




NEKOPOST.NET