[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 87 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.87 - ของฝาก


“คุณลุง~ ผมเข้าไปได้หรือเปล่าครับ?”

 

หลังจากตัดสินใจที่จะไปยังเมืองหลวงโดยต้องหัดขี่ม้าให้เป็นกันก่อน

ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงก็เข้ามาในห้องที่พวกเราอยู่

 

“อ๊ะยินดีต้อนรับกลับมานะครับคุณทาคุมิ อเลนคุง เอเลน่าจัง”

“ยินดีต้อนรับ~”

“พวกเรากลับมาแล้วครับ ทีโอดอร์คุง ลาทิสคุง”

“”กลับมาแล้ว~””

 

พอทั้งสองคนเห็นพวกเราก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

 

“ดันเจี้ยนเป็นยังไงบ้างครับ?”

“เล่าให้พวกเราฟังหน่อยนะครับ”

 

พวกเขาอยากฟังเรื่องราวตอนที่พวกเราไปลงดันเจี้ยนกัน

 

“ไว้มีเวลาก่อนนะ โอเค? ไม่ใช่ว่ามีธุระกับคุณไอแซคงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอกครับ พวกเรามาเพราะว่าได้ยินว่าคุณทาคุมิกลับมาแล้วเท่านั้นเอง”

 

ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนมีธุระกับคุณไอแซค แต่เป็นพวกเขาตามหาผมนี่เอง

 

“จะว่าไปแล้วรู้ได้ยังไงกันว่าพวกผมกลับมากันแล้วล่ะ?”

“พวกเราขอให้คนรับใช้มาบอกทันทีที่เห็นคุณทาคุมิกลับมาน่ะครับ!”

 

โอ่ย....เด็กๆทำเหมือนกับที่คุณเซดริกทำเปี๊ยบเลย....

คุณเซดริกนั้นสั่งไว้ในระดับเมือง ส่วนเด็กๆสั่งคนรับใช้ไว้ในระดับคฤหาสน์ สมแล้วที่เป็นพ่อลูกกัน

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ

 

“โอ้ แหมๆ ช่างสมเป็นพ่อลูกกันจริงๆนะ เด็กๆพวกนี้ทำเหมือนกับพี่ชายเลยใช่มั้ยล่ะครับ?”

 

ดูเหมือนว่าคุณไอแซคก็รู้นิสัยของคุณเซดริกดี เขามองไปยังหลานของเขาอย่างปลงๆ

แต่ผมว่าแนวคิดของคุณไอแซคก็เหมือนกับพวกเขานะ....

 

“.....ไอแซค นายก็ทำเหมือนพวกเขานะรู้หรือเปล่า”

 

ขณะที่ผมกำลังคิด ท่านวาร์ทก็พูดสิ่งที่ผมคิดออกมาเหมือนกัน

เป็นไปตามคาดว่าคุณไอแซคก็ทำเหมือนกันด้วย

 

“ทีโอดอร์ ลาทิส ไม่ใช่ว่านี่เป็นเวลาเรียนงั้นเหรอ?”

“ผมเรียนเสร็จแล้วครับ”

“ผมก็เหมือนกัน”

 

ก็นะ พอพวกเขาเรียนเสร็จ พวกเขาเลยรีบมาหาผมเพื่อถามเกี่ยวกับเรื่องดันเจี้ยน

ทั้งสองคนชอบเรื่องราวการผจญภัยมากเลย ผมไม่มีปัญหาที่จะเล่าให้ฟังหรอก แต่ว่า---

 

“จะว่าไปเราได้ของน่าสนุกมาจากดันเจี้ยนด้วยสิ อยากลองเล่นกันหรือเปล่า?”

“จริงเหรอครับ!!”

“เย้~”

“ถ้ามีที่กว้างกว่านี้ก็จะดีกว่านะ แต่....”

“งั้นไปลานฝึกซ้อมกันเถอะครับ คุณทาคุมิ ทางนี้เลยๆ”

“อเลนคุงกับเอเลน่าจังก็รีบมากันเถอะ ไปเลยๆ”

“โอ่ย อย่ารีบมากสิ....”

 

พวกเราถูกทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงลากไปยังลานฝึกซ้อมอย่างรวดเร็ว

ในสนามฝึกมีอัศวินกำลังฝึกกันอยู่ แต่พอเห็นพวกเรา พวกเขาก็หลบให้กับพวกเรา

ผมจึงเอาฟองที่เก็บมาจาก Bubble Archelon ปล่อยออกมาให้เล่นกันลูกนึง

 

“ว้าว นี่มันอะไรเหรอครับ!”

“นิ่มจัง~”

 

ปกติแล้วฟองของ Bubble Archelon จะแตกไปเองเมื่อมันหนีไปพักหนึ่ง

และถ้าจัดการมันได้ ฟองของมันก็จะหายไปเหมือนกัน

แต่เมื่อฟองของมันถูกเก็บไว้ใน 《Infinite Storage》ต่อให้มันถูกจัดการฟองมันก็ไม่ได้หายไป

แล้วนอกจากนั้น มันยังไม่ระเบิดด้วย ต่อให้ผมลองเอามีดไปจิ้มมันก็ยังไม่แตกเลย

อีกทั้งมันยังนิ่มและเบา เหมือนกับลูกโป่งยางเลย

 

“ลองตีมันเบาๆมาทางพี่สิ”

“อย่างนี้เหรอครับ? ---นี่แน่ะ!”

 

เมื่อทีโอดอร์คุงตีฟองลูกโป่ง –ปัง มันก็ลอยมาหาผม

 

“เอ้า อเลนตีไปหาลาทิสคุงดูสิ ตีเบาๆนะ”

“คร้าบ~”

 

แล้วอเลนก็ตีลูกโป่งลอยไปยังลาทิสคุง

 

“ลาทิสคุง ต่อไปตีมาทางเอเลน่านะ”

“ครับ! ---นี่แน่ะ!”

“เก่งมาก ต่อไปเอเลน่า ตีไปทางทีโอดอร์คุงนะ”

“ค่า~”

 

เมื่อเข้าใจแล้วว่าเล่นยังไง เด็กๆก็ตีลูกบอลกันอย่างสนุกสนาน

 

“ดูน่าสนุกดีนี่นา ทาคุมิ สิ่งนั้นมันอะไรกันงั้นเหรอ?”

 

ท่านวาร์ทที่ตามพวกเรามายังสนามฝึกซ้อมด้วยสนใจฟองของ Bubble Archelon ที่เด็กๆกำลังเล่นอยู่

ในโลกนี้มีพืช มอนสเตอร์ และวัตถุดิบมากมาย แต่ของที่เหมือนกับยางนั้นยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกัน

เขาจึงอยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องธรรมดา

 

“นั่นมันฟองที่ Bubble Archelon ปล่อยออกมาไม่ใช่เหรอครับ?”

“หา? เดี๋ยวสิ ฟองของมันจะระเบิดออกเมื่อไปจับโดนนี่ ทำไมมันถึงไม่แตกล่ะ”

“ก็มันอยู่ที่วิธีที่ผมจัดการน่ะครับ ผมลองเก็บฟองลงใน《Infinite Storage》แล้วเมื่อจัดการมันได้ เมื่อผมลองเอาออกมาดูมันก็กลายเป็นสภาพนั้นเอง มันไม่แตกต่อให้เอาของมีคมไปเจาะมันก็ตาม ผมจึงคิดว่าคงไม่มีปัญหาถ้าจะเอามาเป็นของเล่นแบบนี้”

“นั่นหมายความว่านายสามารถจัดการ Bubble Archelon ได้งั้นเรอะ!? ปกติมันหนีไปตลอดนี่นา”

“.....เป็นวิธีจัดการที่สมกับเป็นคุณทาคุมิดีนะครับ?”

 

เมื่อผมบอกวิธีที่ผมจัดการ Bubble Archelon ท่านวาร์ทกับคุณไอแซคก็ทำหน้าเหนื่อยใจออกมา

แปลกอะไรกันล่ะ ก็ฟองมันบังทัศนวิสัยน์ของผมนี่นา ผมก็ต้องหาทางแก้สิ แล้ววิธีที่เร็วที่สุดที่คิดออกก็คือเก็บมันลงใน《Infinite Storage》แค่นั้นเอง

 

“ทาคุมิ ยังมีเหลืออีกหรือเปล่า ขอลูกนึงสิ”

“อ่ะ ได้ครับ”

 

เมื่อผมหยิบฟองของมันออกมาแล้วส่งไปให้ท่านวาร์ทกับคุณไอแซคตามที่เขาขอไว้

พวกเขาก็เริ่มสำรวจกันอย่างจริงจัง

 

“....มันไม่แตกจริงๆด้วยแฮะ”

 

ท่านวาร์ทจับฟองไว้ด้วยทั้งสองมือ แล้วออกแรงบีบมัน มันก็แค่เปลี่ยนรูปร่างไปแต่ไม่ได้แตกออก

 

“ขนาดหัวหน้าออกแรงเต็มที่ยังทำให้มันแค่เปลี่ยนรูปร่างไปนิดหน่อย....ทนทานดีจริงๆด้วย มันเป็นวัตถุดิบที่เอาไปใช้งานได้แน่ๆ เราต้องเอามันไปวิจัยให้ละเอียดกว่านี้แล้วครับ”

“ใช่แล้ว โอ้ย ทาคุมิ นายมีมันอีกเยอะใช่มั้ย?”

“ก็เยอะพอควรเลยล่ะครับ ท่านรู้ปริมาณฟองที่มันปล่อยออกมาเวลาเราเจอมันมั้ยล่ะครับ? เอาแค่ประเมินคร่าวๆก็พอนะครับ”

“พอนึกออกแล้วล่ะ”

“ลองคูณไปซัก 10เท่า นั่นคือปริมาณที่ผมมีเก็บเอาไว้น่ะครับ”

“....อ่า เข้าใจแล้วล่ะ มีเยอะมากๆเลยสินะ”

 

ใช่แล้วล่ะครับ ผมมีฟองของมันเก็บไว้ใน《Infinite Storage》เยอะจนเกินพอเลยล่ะ

เมื่อเราเจอกับ Bubble Archelon มันก็จะปล่อยฟองออกมาบังทัศนวิสัยน์ของพวกเรา

แน่นอนว่าผมก็เก็บมันทุกครั้งที่เจอน่ะสิ

 

“คุณทาคุมิ เป็นไปได้มัยที่จะขายมาให้พวกเราบ้างน่ะครับ?”

“ผมให้ฟรีเลยก็ได้นะครับ?”

“มันไม่ดีน่ะสิครับ เพราะพวกเราจะเอามันไปวิจัยเพื่อหาวิธีใช้งาน ถ้าเราไม่จ่ายไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่เราค้นพบวิธีที่จะใช้มันก็จะเกิดปัญหาน่ะสิครับ ต่อให้คู่กรณีเป็นคุณทาคุมิก็เถอะ แต่มันก็ไม่ดีที่จะไม่ทำตามสัญญาหรอกนะครับ”

 

เข้าใจล่ะ ถ้าเป็นวัตถุดิบที่เจ้าของยังไม่รู้วิธีใช้ได้ถูกค้นพบขึ้นมาก็จะเกิดการโต้เถียงเพื่อหาผลกำไรเข้าตัวสิ

ผมคิดว่าสิทธิ์ของมันจะเปลี่ยนเมื่อผม “ให้” มันไป แต่ก็มีบางคนไม่ยอมแล้วเอามันไปแย้งด้วยเหตุผลนี้ด้วยสินะ

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ เข้าใจแล้ว แต่ผมฝากเรื่องมูลค่าของมันให้กับทางคุณช่วยตัดสินหน่อยละกันครับ”

“ขอบคุณมาก และข้าจะดีใจมากถ้าได้อีกซัก 2 อันตอนนี้ กับปริมาณอีกหน่อยตอนอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว”

“ผมมีมันอีกเยอะเลยดังนั้นไม่มีปัญหาหรอกครับ ----อุ๊บ”

 

ขณะที่ผมกำลังคุยกับคุณไอแซคอยู่เกี่ยวกับฟอง

ผมก็ได้รับแรงกระแทกเบาๆมาจากด้านหลังของผม

 

“หืม? อเลน เอเลน่า มีอะไรกันเหรอ?”

“มาเล่น~”

“ด้วยกันเถอะ~”

“คุณทาคุมิ ของเล่นอันนี้สนุกมากเลยล่ะครับ คุณลุงมาเล่นด้วยกันมั้ยครับ~?”

“ท่านวาร์ทมาแข่งกันเถอะครับ”

 

เด็กๆทั้งสี่คนที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เข้ามาชวนพวกเราไปเล่นด้วย

ส่วนลาทิสคุงได้ท้าท่านวาร์ทมาเล่นแข่งกัน

 

“แล้วเล่นอะไรกันดีล่ะครับ?”

 

ผมพูดแล้วมองไปทางท่านวาร์ทกับคุณไปแซคที่ยืนอยู่

 

“เอาล่ะ มาเล่นซ่อนแอบกันดีกว่า ข้าจะเป็นคนไล่จับให้เอง”

“งั้นฝากดูแลพวกเด็กๆด้วยนะครับ พวกผมขอปรึกษากันต่อล่ะ”

 

หลังจากนั้นก็เกิดการเล่นระหว่าง เด็กๆทั้งสี่คน VS ท่านวาร์ท

และท่านวาร์ทก็เล่นกับเด็กๆตั้งแต่เที่ยงวันจนฟ้ามืดเลย




NEKOPOST.NET