[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 82 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.82 - ลุยดันเจี้ยนละลอกคลื่น 9


เพราะเนื้อจระเข้ที่เราได้กินเมื่อวานนั้นกินง่ายและอร่อยกว่าที่คิด ผมและเด็กๆนั้นชอบมาก

เด็กๆจึงคิดว่าจะล่าเนื้อมาเก็บเอาไว้เพิ่ม ผมจึงรีบห้ามพวกเขาในทันที เพราะเนื้อที่มีก็กินไปได้อีกนานแล้ว

พวกเราจึงเดินทางต่อลงบันไดไปยังชั้นที่ 22

 

《เตรียมใจให้พร้อมแล้วลุยกันเลย~!》

“”โอ้~””

“เนี้ย~”

 

เพราะว่าในชั้นที่ 22 ยังมีน้ำท่วมถึงเอวอยู่ ผมเลยให้อเลนกับเอเลน่าขี่จูลเหมือนเดิม

ส่วนฟีทในร่างเล็กผมก็กอดไว้แล้วเราก็เริ่มออกเดินทางกัน

 

《อ๊ะ เจอจระเข้แล้ว~!》

“”เย้~ จูล ลุยเลย~””

《ไปล่ะน้า~!》

 

พอเราเดินมาเรื่อยๆ เราก็เจอ White Alligator โผล่ออกมา

จูลที่เจอก็วิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว

 

《โท้~!》

“ก๊าซ-----!”

 

แล้วจูลก็กระทืบตายอย่างรวดเร็ว

 

《ได้เนื้อมาแล้ว~》

“”ได้มาแล้ว~””

 

ดรอปไอเทมก็เป็นเนื้อจระเข้เหมือนเดิมกับ.....นี่มัน บุษราคัม!!

ไอเทมแรดรอปมาแต่ตัวแรกเลยงั้นเรอะ....เอาจริงดิ ไม่ใช่ว่ามันมีโอกาสดรอปน้อยไม่ใช่เหรอ ทำไมดรอปมาเยอะจังล่ะ?

 

《อ๊ะ เจออีกตัวแล้ว~》

“”เนื้อ~””

 

อเลนกับเอเลน่าชอบของที่เป็นประกาย แต่ตอนนี้พวกเด็กๆดีใจที่ได้เนื้อมากกว่าแฮะ

ชอบเนื้อจระเข้กันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

 

“ต่อไป ตาอเลนบ้าง!”

“เอเลน่า ด้วย~”

《ได้อยู่แล้ว จะไปจากตรงนี้เลยหรือจะให้ไปใกล้ๆอีกหน่อยล่ะ~?》

“”ไม่เป็นราย~ -----《Water Jet》””

《เย้ ได้เนื้ออีกแล้ว~》

“”เย้~””

 

ก่อนที่ผมจะตามมาถึง เด็กๆก็จัดการจระเข้แล้วได้เนื้อมาเพิ่มอีกแล้ว

เนื้อมันไม่เน่าหรอกถ้าเก็บไว้ใน 《Infinite Storage》แค่ที่มีตอนนี้ก็กินไปได้อีกหลายปีแล้วนา...

แล้วเด็กๆก็คงจะโกรธผมด้วยถ้าผมเอาไปขาย ไม่สิ....ผมคิดว่าเขาคงจะบูดบึ้งเลยล่ะ

เมื่อคิดว่าเด็กๆจะอารมณ์บูด ผมก็ไม่กล้าเอาเนื้อจระเข้ไปขายแล้วล่ะ

แต่ถ้าผมให้เป็นของขวัฯกับคุณเซดริกหรือคนอื่นๆ เด็กๆก็คงไม่ห้ามอะไรสินะ

แต่ลองถามดูก่อนน่าจะดีกว่า

 

“นี่~ ต่อให้เราได้เนื้อจระเข้มาเยอะขนาดไหน เราก็ใช้มันไม่หมดหรอกนะ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าจะเอาไปแบ่งเป็นของขวัญให้กับคุณเซดริกกับคนอื่นบ้าง?”

“”อืม เป็นของขวัญwได้~””

《ได้เลย~》

“เนี้ย~”

 

ผมได้รับคำยินยอมจากทุกคนเรียบร้อย เท่านี้เนื้อจระเข้ที่เก็บไว้จะได้ลดลงซักที

ขณะที่ผมคิดอย่างนั้น---

 

《งั้นเรามาล่าเนื้อจระเข้เพิ่มไปเป็นของขวัญกันเถอะ!》

“”โอ้~””

“.........อะไรนะ?”

 

พวกเด็กๆตั้งใจจะเก็บเนื้อจระเข้เพิ่มอีกงั้นเรอะ?

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน!! ผมคิดว่าเรามีเนื้อจระเข้เยอะพอแล้วนะ ทำไมถึงจะหาเพิ่มอีกกันล่ะ!?

 

“”ทางนี้~””

《งั้นไปกันเลย~》

 

ก่อนที่ผมจะห้ามพวกเขา อเลน เอเลน่า และจูลก็วิ่งออกไปหาเนื้อจระเข้เพิ่มกันซะแล้ว

เฮ่อ.... แต่ผมมีความรู้สึกว่าต่อให้ห้ามไปก็ไร้ประโยชน์แฮะ.....

 

“เนี้ย~”

 

ขณะที่ผมต้องเปลี่ยนแผนไปตามใจเด็กๆ ฟีทก็มาปลอบใจผม

เมื่อผมไรรับการเยียวยาจิตใจ ผมก็เดินมาทางที่เด็กๆนำไป

 

หลังจากนั้น พวกเราก็ล่าจระเข้กันทั้งวัน ถึงผมคิดจะห้ามแต่....ก็ไม่ไหว

แล้วก็เป็นไปตามคาด เราได้เนื้อจระเข้มาอีกเยอะมากกกกก

ปริมาณขนาดนี้ผมจะเอาไปทำอะไรดีล่ะ.......

 

◇ ◇ ◇

 

หลังจากวันล่าจระเข้ผ่านไปอีกหนึ่งวัน เราก็ลงมาถึงชั้น 23 ซักที

ระดับน้ำของชั้นนี้กลับมาที่ระดับข้อเท้าอีกครั้ง

ถึงอเลนกับเอเลน่าจะไม่ต้องขี่จูลแล้ว แต่ทั้งสองคนก็อยากให้ฟีทกับจูลอยู่ด้วย ผมจึงปล่อยไว้แบบเดิม

อ๊ะ แน่นอนว่าฟีทก็ได้ผมอุ่มไว้แบบเดิมนี่แหละ

 

การเดินทางของพวกเรานั้นเป็นไปอย่างราบลื่น เพราเด็กๆจัดการมอนสเตอร์ในพริบตาที่เจอ

ตาของผมยังมาไม่ถึงซักกะที แต่ผมก็ทนได้เพราะเด็กๆสนุกสนานกันดีนี่นา ผมเข้าไปกวนไม่ได้หรอก~

ขณะที่ผมคิดเรื่อยเปื่อย เราก็พบกับหีบสมบัติซ่อนอยู่ระหว่างทาง

พวกเราไม่ได้เจอในห้องลับ แต่ซ่อนอยู่ระหว่างทางเดินปกตินี่แหละ

 

“”หีบสมบัติเหรอ~…… หืม...?””

 

อเลนกับเอเลน่าที่วิ่งเข้าไปหาหีบสมบัติอยู่ดีๆก็หยุดทันที

 

“มีออะไรงั้นเหรอ?”

《อะไรเหรอๆ?》

“เนี้ย~”

“”รู้สึกมีอารายแปลกๆ?””

“หืม?”

 

อเลนกับเอเลนชี้ไปที่หีบแล้วทำท่ารู้สึกแปลกๆ

เมื่อผมลองประเมินดู ก็เห็นว่าหีบนี้คือ mimic เป็นมอนสเตอร์ที่ปลอมเป็นหีบสมบัติ

 

“นี่คือ Mimic น่ะ เป็นมอนสเตอร์ชนิดหนึ่ง”

“”Mimic?””

《เลียนแบบ~?》

“เนี้ย~”

 

ถึงมันจะเหมือนหีบสมบัติแค่ไหน แต่ทั้งสองคนก็ยังรู้สึกถึงอันตรายได้ สมกับที่เป็นอเลนกับเอเลน่า

 

“ใช่แล้ว มันปลอมตัวเป็นหีบ แล้วล่อให้คนเข้ามาใกล้ๆเพื่อโจมตีน่ะ”

“เนี้ย~”

“หืม? อ่ะฟีทอยากจัดการงั้นเหรอ? มันน่าจะจัดการได้ด้วยเวทมนต์นั่นแหละ อืมจัดการได้เลย”

“เนี้ย!!”

 

เมื่อผมอนุญาตให้ฟีทจัดการได้ ฟีทก็ยิง 《Wind Cutter》 ไปที่ Mimic ทันที

แล้วก็ ตูม!! มีควันสีขาวออกมาจากหีบ แล้วรูปร่างของมันก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

สุดท้ายมันก็กลายเป็นหีบธรรมดาหลังโดนจัดการ

 

“อเลนกับเอเลน่าอยากเปิดหรือเปล่า?”

“”อืม อยากเปิด~””

 

เมื่อมันไม่มีอันตรายแล้ว ทั้งสองคนก็เปิดหีบแล้วมองข้างในหีบ

มันมี เครื่องเคลื่อนย้าย(ธรรมดา) ใส่อยู่ด้านใน

 

“”อันนี้อะไรเหรอ~?””

“เครื่องเคลื่อนย้ายน่ะ”

 

พูดง่ายๆก็เครื่องมือที่กิลด์นักผจญภัยใช้ส่งจดหมายหรือของเล็กๆนั่นแหละ

มันเป็นของที่สะดวก แต่จะไร้ค่าถ้าไม่มีรหัสลงทะเบียนของอันอื่นๆ

แต่พวกเราจะเก็บหรือขายมันดีนะ? มันเป็นของที่มีความต้องการตลอดด้วยสิ

แต่ถ้าพวกเราหาเครื่องเคลื่อนย้ายได้อีกอัน ผมก็สามารถส่งของกับใครที่ให้ไว้ได้ตามใจชอบเลยด้วยสิ

 

“”เคลื่อนย้าย~?””

“จำตอนที่เราถูกเคลื่อนย้ายมาจากห้องโถงมาชั้นที่ 10 ได้หรือเปล่า?”

“”อื้ม!!””

“อันนี้ก็ทำงานเหมือนๆกัน แต่มันสามารถส่งของเล็กๆหรือจดหมายไปหาคนที่มีเครื่องนี้เหมือนกันได้เท่านั้นเอง”

“”《โอ้~》””

“เนี้ย~”

 

เด็กๆส่งเสียงชื่นชมออกมากัน ดูเหมือนว่าทั้งอเลนกับเอเลน่าจะเข้าใจดีแฮะ?

แต่ผมว่าจูลกับฟีทก็เข้าใจด้วยแน่ๆ เพราะทั้งสองคนส่งเสียงชื่นชมมาพร้อมกันเลย

ก็นะ ถึงจูลกับฟีทจะเป็นมอนสเตอร์ แต่เครื่องเคลื่อนย้ายนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกัยชีวิตปกติของพวกเขานี่นา

 

“เอาล่ะ ไปกันต่อเลยมั้ย?”

“”อื้ม ทางนี้~””

 

เมื่อไปตามทางที่อเลนกับเอเลน่าชี้ เราก็เจอบันไดลงไปสู้ชั้นที่ 24

แล้วพวกเราก็ลุยไปเรื่อยๆจนเจอทางลงสู่ชั้น 25 ต่อ แล้วเราก็จบวันกันตรงนี้ พวกเราจึงพักกันเลย

แต่วันนี้มื้อเย็นก็ยังเป็นเนื้อจระเข้เหมือนเดิม ผมเลยทำเป็นเนื้อทอดมากินกับโชยุกัน

อื้ม วันนี้ก็ยังอร่อยเหมือนเดิมเลย




NEKOPOST.NET