[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 75 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.75 - ซื้อคืน


พวกเราที่เสร็จธุระจากร้านตีเหล็กแล้วก็ออกมาหาร้านขายเฟอนิเจอร์เพื่อหาซื้อเตียงกับโต๊ะกัน

แต่ไปๆมาๆ ผมดันนึกได้ว่าตั้งแต่มาที่เอเทลเดียยังไม่เคยเห็นร้านที่วางขายหน้าร้านเลย ถ้าอยากได้ต้องไปสั่งที่ร้านรับทำเอาเอง

ผมจึงเข้าไปยังโรงงานที่เจอเพื่อสั่งของที่ผมอยากได้ และตอนนี้พวกเขาก็กำลังว่างพอดีด้วย พวกเขาจึงรับปากว่าจะทำให้เสร็จภายใน 5 วัน

ผมจึงตัดสินใจที่จะสั่งทำในทันทีเพราะผมยังอยู่ที่เมืองนี้อีกระยะหนึ่ง

จริงผมอยากให้พวกเขาทำจากไม้จากป่ากาย่า แต่ถ้าใช้วัตถุดิบขั้นสูงเกินไปมันก็จะเสียเวลามากเข้าไปอีก

ผมจึงยอมแพ้ที่จะให้เอาไม้จากป่ากาย่ามาทำเป็นเฟอนิเจอร์

หลังจากนั้นผมจึงเดินดูรอบๆเพื่อซื้อพวกเครื่องครัวเล็กๆมาเก็บไว้

 

หลังจากซื้อของกันสร็จพวกผมก็กลับไปยังคฤหาสน์ของตระกูลริสเนอร์

คุณโจชัวได้นำพวกเราไปหาคุณเซดริกที่ห้องทำงานเนื่องจากเขามีเรื่องจะปรึกษาผม

ผมไม่ได้คิดจะหนีไปไหนหรอกนะครับ ดังนั้นอย่าปล่อยออร่าที่เหมือนกับพูดว่า “ไม่ปล่อยให้หนีไปไหนหรอก” ออกมาสิครับ

 

“ผมกลับมาแล้วครับคุณเซดริก ผมได้ยินจากคุณโจชัวว่าคุณมีเรื่องอยากจะปรึกษาเหรอครับ แต่...”

“อ๊ะ คุณทาคุมิ ยินดีต้อนรับกลับมานะ เนื่องจากรางวัลจากการจัดการกลุ่มโจรได้ออกมาแล้ว ข้าจึงคิดที่จะเรียกมามอบให้น่ะ”

 

รางวัลจากการจัดการกลุ่มโจรเหรอ?

เข้าใจล่ะ ต่อให้คุณไม่ได้รับเควสกวาดล้างกลุ่มโจรไป แต่เมื่อจัดการได้ก็จะได้รับรางวัลด้วยสินะ

 

“นี่เป็นรางวัลจากการจัดการกลุ่มโจร “แมวแดง” และในกลุ่มโจรยังมีพวกที่มีค่าหัวอีกด้วย พวกนั้นจึงถูกลงโทษตามค่าหัวที่ถูกขอร้องมา และโจรทั้งหมดนั้นได้ขายไปเป็นทาสแล้ว นี่เป็นเงินรางวัลทั้งหมดที่คุณจะได้”

 

การที่จับกลุ่มโจรได้โดยไม่ฆ่า ทำให้ผมได้รางวัลจากการนำไปขายเป็นทาสด้วย

เงินรางวัลทั้งหมดได้ถูกรวบรวมมาให้ผมด้วย

 

“แล้วก็คุณทาคุมิได้เก็บสัมพาระสิ่งของในรังโจรมาด้วยใช่มั้ย?”

“ครับ ผมเก็บมันมาหมดแล้ว หืม? ต้องการให้ผมคืนเหรอครับ?”

“เปล่าๆ ไม่ใช่อย่างนั้น ของพวกนั้นเป็นของคุณทาคุมิอย่างถูกต้องแล้ว แต่ข้าอยากจะยืนยันหน่อยว่ามีรูปวาดที่อยู่ในกรอบเงินอยู่ด้วยหรือเปล่าน่ะ”

“รูปวาดที่อยู่ในกรอบเงิน? รอซักครู่นะครับ อืม...”

 

ผมได้เปิดรายการสิ่งของออกมาดูว่ามีรูปวาดหรือเปล่า

 

“อ๊ะ มีครับ ผมคิดว่าน่าจะใช่นะ แต่...”

 

ผมเอาของที่คิดว่าใช่ออกมาจาก 《Infinite Storage》แล้ววางลงบนโต๊ะ

เฮ้ ไม่ใช่ว่ารูปมันดูน่าสงสัยเกินไปงั้นเหรอ!! มันดูสมจริงชะมัด... (น่าจะรูปเปลือย)

อ๊ะ อเลน เอเลน่า อย่าไปจ้องสิ ผมจึงรีบปิดตาเด็กๆในทันที

 

“”อุนิ้ว~?””

“อยู่อย่างนี้ไปก่อนนะ”

“”อืม? เข้าใจแล้ว~””

 

อเลนกับเอเลน่าร้องอุทานออกมาเมื่อผมปิดจาพวกเขา

แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ดื้อดึงอะไรเมื่อผมบอกให้อยู่เฉยๆไปก่อน

การที่ทั้งสองคนเป็นเด็กที่เชื่อฟังนี่ช่วยได้เยอะเลยจริงๆ

 

“ใช่แล้ว อันนี้ล่ะไม่ผิดแน่ คุณทาคุมิมีคนที่อยากซื้อคืนสิ่งนี้ จะเป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

ผมไม่รู้หรอกนะว่ามีของอะไรที่โดนขโมยมาบ้าง

แต่มีคนที่ต้องการรูปวาดใบนี้จนถึงมาขอซื้อคืนเลยเหรอ?

ผมคิดว่าแปลกดีจริงๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่มีคนจะเอาไปจากผมดีกว่าเก็บดองไว้

 

“ครับ ไม่มีปัญหา แต่ว่า.... ผมต้องไปคุยด้วยตัวเองหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ต้องหรอก ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าได้เลย แน่นอนว่าค่าของรูปวาดนั้นสมน้ำสมเนื้อแน่นอน”

“ไม่มีปัญหาครับ ฝากด้วยนะครับ”

 

รายละเอียดคุณเซดริกจะเป็นผู้จัดการให้ ดังนั้นรบกวนเขาไปละกัน

เมื่อผมแน่ใจแล้วว่าคุณโจชัวเอารูปออกไปจากห้องแล้ว ผมก็ปล่อยมือที่ปิดตาอเลนกับเอเลน่าออก

 

“”อุนิ้ว~””

 

ทั้งสองคนมองไปรอบๆห้อง

 

“หืม~?”

“หายไปแล้ว~?”

 

ดูเหมือนทั้งสองคนจะมองหารูปวาดที่เห็นก่อนท่จะโดนปิดตา

 

“”ไม่มีรูปเหรอ~?””

“คุณเซดริก “ขอ” พี่ไปน่ะ พี่เลยให้เขาไป”

“เฮ้ คุณทาคุมิ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ!!”

 

คุณเซดริกที่นิ่งอยู่เสมอก็ตื่นตระหนกจากคำพูดของผม

 

“”โอ้~””

 

ผมอธิบายให้เด็กๆเข้าใจได้ง่ายๆ

คุณเซดริกนั้นต้องการรูปวาด เอาให้เข้าใจแค่นี้แหละ

อเลนกับเอเลน่ามองไปยังคุณเซดริกที่กำลังตกใจ แต่คุณเซดริกทำท่าเหมือนอายอยู่

 

“ฟุ... คุๆๆ ข้า.. ไม่เป็นไร ยังไงเด็กๆก็คงไม่เข้าใจหรอกน่า”

“”อุนิ้ว~?””

 

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นคุณเซดริกอาย

อเลนกับเอเลน่าที่มองการกระทำของคุณเซดริกก็ทำหน้างงๆ

 

“คุณทาคุมิ..นี่มันโหดร้ายจริงๆนะ.... ฮ่า.... ขอโทษด้วย คุณทาคุมินอกจากนั้นคุณมีแหวนคู่ด้วยหรือเปล่า ที่มีชื่อสลักอยู่ด้านใน วงใหญ่เขียนว่าโรเบิร์ต กับวงเล็กเขียนว่าลิซน่ะ”

 

คุณเซดริกหายใจลึกๆเพื่อสงบใจแล้วถามของที่ต้องการซื้อคืนต่อ

ต่อไปเป็นแหวนคู่งั้นเหรอ? อืม....

 

“อ๊ะ มีครับ ผมคิดว่าน่าจะใช่อันนี้นะครับ”

“งั้นเหรอ? เกี่ยวกับเรื่องแหวนนี้น่ะ...”

 

เมื่อผมเอาแหวนออกมาจาก 《Infinite Storage》แล้ววางลงบนโต๊ะ

คุณเซดริกก็ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องที่พูดยากออกมา

 

“หืม?”

“รอซักครู่นะ”

 

คุณเซดริกเรียกคุณโจชัวที่อยู่ด้านนอก คุณโจชัวได้นำผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาด้วยในทันที

 

“โล่งอกไปที....”

 

เมื่อผู้หญิงที่เข้ามาได้เห็นแหวนบนโต๊ะ ก็หยิบขึ้นไปกอดในทันที

 

“....เอ่อ?”

 

ผมจำเธอได้ เธอเป็นคนหนึ่งทีโดนพวกโจรจับไว้

แหวนนี่เป็นของดูต่างหน้างั้นเหรอ?

เมื่อคิดอย่างนั้น พอผมมองไปยังคุณเซดริก เขาก็พยักหน้าให้ผม คงใช่แล้วล่ะ

 

“ถึงจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่ฉันก็จะจ่ายค่าแหวนให้แน่ๆค่ะ ดังนั้นโปรดให้ฉันคืนด้วยเถอะค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมคืนให้เลยก็แล้วกัน”

 

เป็นไปไม่ได้หรอก!! จะให้ผมเรียกเงินจากผู้โชคร้ายแบบนี้ผมทำใจไม่ได้หรอกก

 

“เอ่อ... อืม... ได้เหรอคะ...”

“ก็เป็นของสำคัญของคุณนี่ครับ ผมไม่ว่าอะไรหรอก เก็บไปเถอะครับ”

“ขะ ขอบคุณมากค่ะ”

 

คุฯผู้หญิงพูดขอบคุณผมหลายต่อหลายครั้งก่อนที่จะออกจากห้องไปโดยกอดแหวนที่ได้รับคืนไป

 

“เดี๋ยวสิครับคุณเซดริก นั่นมันของดูต่างหน้าสินะครับ?”

“อืม ใช่แล้วล่ะ”

“ทำไมไม่บอกละครับ ยังมีคนแบบนั้นอยู่อีกเยอะเลยสินะครับ? แล้วยังมีคนที่ยอมแพ้เนื่องจากไม่มีเงินเพื่อซื่อของต่างหน้าคืนอีก ผมจะคืนให้คนพวกนั้นโดยไม่คิดเงินครับ คุณเซดริกก็ใจร้ายเหมือนกันนะครับที่ไม่ยอมบอก ถ้าผมรู้ยังไงผมก็คืนให้แน่นอนอยู่แล้ว บอกมาดีๆก็ได้นะครับ”

“ต่อให้รู้อยู่แล้ว ข้าก็ไม่มีสิทธิที่จะไปรับปากก่อนได้คำอณุญาตจากนายหรอกนะ...”

“ง่ะ”

 

คุณเซดริกอธิบายว่าได้พบกับคนที่ต้องการซื้อของคืนมาหมดแล้ว

แต่ของที่ต้องการซื้อก็ไม่ได้อยู่ในอำนาจของเขาด้วย...

 

“ก็นะ ข้าคิดอยู่แล้วว่าคุณทาคุมิต้องเป็นแบบนี้ นี่คือรายการของที่ข้าทำมาให้”

 

สมแล้ว!! เจ้าเมืองนี่ทำงานเร็วจริงๆ ผมต้องขอโทษด้วยที่เผลอขำไปเมื่อตะกี้เลย

ผมนำของที่ตรงกับรายการที่คุณเซดริกให้มาออกมาจาก 《Infinite Storage》

แต่ก็มีของบางอย่างที่พวกโจรขายออกไปแล้ว ผมจึงไม่ได้มีของในรายการทั้งหมด

 

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะนำของไปคืนให้กับเจ้าของให้เองละกัน”

“ฝากด้วยนะครับ ว่าแต่เกี่ยวกับผู้หญิงกับเด็กที่โดนโจรจับไว้ พวกเขาเป็นยังไงบ้างครับ”

“ผู้หญิงกับเด็กเกือบทั้งหมดถูกจับตัวระหว่างเดินทางโดยครอบครัวของพวกเขาก็เป็นเหยื่อของโจรไป เด็กที่ไม่มีญาติเหลือแล้วจะถูกส่งไปยังบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า ส่วนผู้หญิงก็จะได้รับการดูแลขั้นต่ำสุดเพื่อให้อยู่ในเมืองได้น่ะ”

“อย่างนั้นเหรอครับ...”

 

เป็นไปตามคาด ชีวิตของพวกเขาหลังจากนี้ก็คงลำบากไม่น้อยเลย...

 

“คุณเซดริกครับ รูปวาดเมื่อซักครู่มีค่ามากมั้ยครับ?”

“อืม แค่กรอบก็มีค่าในระดับหนึ่งแล้วล่ะ ดังนั้นมันน่าจุมีมูลค่าไม่น้อยเลย”

“ถ้าอย่างนั้นโปรดนำเงินนั้นไปเยียวยาผู้เคราะห์ร้ายด้วยเถอะครับ”

 

ผมตัดสินใจที่จะนำเงินจากการขายรูปให้แก่คุณเซดริกเพื่อช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้ายจากพวกโจร

ถ้าเป็นแบบนั้น ชีวิตของพวกเขาก็คงดีขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง

และค่าขายรูปวาดนั้นเป็นเงินที่ผมจะได้มาต่างหาก มันจึงไม่ลำบากกระเป๋าผมเลย

 

“คุณทาคุมิ... ขอบคุณ ต้องขอบคุณจริงๆ.... โปรดรับคำขอบคุณจากข้าไปด้วยเถอะ”




NEKOPOST.NET