[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 73.2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.73.2 - บทเสริมที่ 13 บันทึกสังเกตการณ์ของมาเรียโนร่า 2


หลานของฉัน – ลูกของวินดีลได้ถูกมอบให้คุณทาคุมิดูแลตามแผนของซิลฟีรีล

หลังจากนั้น หลานของฉันก็ค่อยๆร่าเริงขึ้นตามลำดับ ร่างกายที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีโดยอาหารของคุณทาคุมิ

ทำให้เด็กๆสมเป็นเด็กที่ดูแล้วน่าเอ็นดูมากๆเลยล่ะ

ดูเหมือนการส่งไม้บาตองของซิลฟีรีลในครั้งนี้จะทำให้เป็นผลดีมากกว่าที่คิดไว้ล่ะ

และอีกทั้ง...

 

“พวกเขาดูมีความสุขดีนะคะ?”

“อาร๊า~ คิดเหมือนกันเหรอจ๊ะ?”

 

ตามที่ลูเช่พูดเลย เด็กๆดูมีความสุขมาก

 

“ค่ะ ฉันรู้สึกว่าท่านทาคุมิรักเด็กทั้งสองคนจริงๆ”

“เธอก็คิดเหมือนกันเหรอจ๊ะ~”

 

ความรับผิดชอบของพวกเราที่ถูกผลักไปให้คุณทาคุมินั้น

คุณทาคุมิได้ดูแลเด็กๆด้วยความรักอย่างใจจริง พวกเขาดูเหมือนพี่น้องกันเลยล่ะ

แล้วยังไม่ใช่สิ่งที่ทำประจำเป็นปกติของเขาด้วย แค่ก็ยังไม่เห็นความไม่พอใจของเขาเลย

สิ่งที่เห็นมีแต่เขาดูแลเอาใจใส่เด็กๆด้วยความรักเพียงเท่านั้น

มีความเป็นไปได้ที่พลังของเด็กๆจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา แต่ถ้าเด็กๆมีความสุขอย่างที่เป็นอยู่คงเป็นไปได้ยากที่จะเกิดขึ้น

ฉันเห็นหลานๆของฉันมีความสุขก็ดีใจไปด้วย

พวกเราได้ให้พรไปกับคนที่ดีจริงๆ มันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจมาก

 

◇ ◇ ◇

 

อาร๊า ในที่สุดขนมปังที่เป็นของหวานก็เกิดขึ้นในเอเทลเดียจนได้!!

มีแม้กระทั่งครีมปังเลย!! ฉันดีใจจริงๆที่คุณทาคุมิมีสกิลทำอาหารแบบนี้!!

โอ้ ผ่านไปแปบเดียวเขาก็ทำอันปังขึ้นมาอีกแล้ว~

เอายังไงดีน้า~ ถ้ามีถั่วแดงบดแบบนี้ ก็มีความเป็นไปได้ที่ขนมญี่ปุ่นแบบอื่นๆจะเกิดขึ้น~

มันจู โดรายากิ โยคัง .... หวังว่าจะสร้างสรรค์ขึ้นมาได้นะ?

ฉันเฝ้ารออนาคตต่อไปเลยล่ะ พยายามเข้านะคุณทาคุมิ~

อาร๊าๆ คราวนี้เขาทำเยลลี่ขึ้นมาแล้ว ในที่สุดสิ่งที่เรียกว่าของหวานจริงๆก็เกิดขึ้นในเอเทลเดีย

ของหวาน ของหวานล่ะ!! ช่างเป็นคำที่ทำให้รู้สึกเพลิดเพลินอะไรอย่างนี้~

ฉันงงมาตลอดว่าทำไมมีแต่คุกกี้แห้งๆในเอเทลเดีย? อย่าพอใจแค่นั้นสิ พยายามต่อไปหน่อย

ถ้าเปรียบเทียบแล้ว คุณทาคุมินั้นสุดยอดไปเลย~ กล้าใช้สไลม์เป็นวัตถุดิบด้วย

ความคิดสร้างสรรค์ของเขานั้นยอดมาก~ ช่างดีเลิศอะไรแบบนี้~

เอาล่ะๆ จงกระจายความอร่อยไปให้ทั่วโลกของฉันเลย ถ้ามันไม่เป็นที่รู้จักกันไปทั่ว ฉันก็หามากินไม่ได้ด้วยสิ!!

 

“อ๊า....”

“มีอะไรเหรอคะท่านมาเรียโนร่า?”

“เยลลี่ของฉัน...”

 

เยลลี่ผลไม้ เยลลี่รสนม เยลลี่รสชาดำ .... เยลลี่ปริมาณมหาศาลที่ถูกทำขึ้นมา...

มันถูกเก็บลงไปใน 《Infinite Storage》ซะแล้ว

จากตอนนี้ การที่เขาได้คิดค้นครีมปังขึ้นมาแล้วมันทำให้เกิดปัญหากับตัวเขา มันจึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะเอาเยลลี่ไปให้คนอื่นกิน...

ฉันเข้าใจความลำบากของคุณทาคุมินะ แต่ว่าๆ การที่ฉันจะไม่ได้กินของหวานที่เกิดขึ้นในโลกของฉันแล้วมันทำให้ลำบากใจสุดๆเลยยยย

อืม ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำขึ้นมากินเองสินะ

 

“นี่ลูเช่ เยลลี่ที่คุณทาคุมิทำ ทำไมเธอไม่ลองทำขึ้นมาหน่อยล่ะ?”

“เอ๋?”

“ฉันหมายถึง ฉันรอไม่ไหวแล้วนะกว่ามันจะกระจายไปทั่วทั้งโลกน่ะ...”

“ไม่ได้ค่ะ... แล้วการสร้างมันก็อยู่ในขอบเขตของท่านมาเรียโนร่าด้วย...”

 

อาร๊า จริงๆแล้วฉันก็เป็นเทพผู้สร้างนี่นา

 

“งั้นฉันจะลองทำดูหลังจากไม่ได้ลองมานานดีกว่า”

“เอะ!! เอ๋!!! ท่านจะสร้างขึ้นมาเหรอคะ?”

“อาร๊า ไม่ใช่ว่าลูเช่บอกให้ฉันสร้างเยลลี่ขึ้นมาเองเหรอ?”

“ดะ เดี๋ยวก่อนนะคะ!!”

“อะไรล่ะ ลูเช่? ทำไมส่งเสียงดังออกมาแบบนั้น”

“ถ้าท่านมาเรียโนร่าสร้างสิ่งเล็กน้อยแบบนั้น พลังที่เกินมาจะทำให้เกิดภัยพิบัติขึ้นมานะคะ ทั้งภูเขาไฟระเบิด ทั้งสึนามิ ทั้งแผ่นดินแยก ไหนจะพายุทอนาโดอีก ก่อนอื่น! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!”

 

อาร๊าๆ ฉันหยุดมือตามคำบอกของลูเช่ที่กำลังร้องไห้อยู่

พลังการสร้างของฉันเหมาะสำหรับการสร้างทวีป แยกทะเล หรือสิ่งใหญ่ๆ

นั่นคือสาเหตุที่ถ้าฉันทำเรื่องเล็กๆ พลังที่เหลืออยู่มันก็จะล้นไปยังโลก

ถึงมันจะมีผลกระทบกับผืนดินแค่นี้ด~หน่อย ฉันจึงคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร

แต่ถ้าลูเช่อ้อนวอนซะขนาดนั้น ฉันยอมทนไปก่อนก็ได้...

 

◇ ◇ ◇

 

อาร๊า? อาร๊า? อาร๊า? เหมือนว่าเด็กๆจะได้เรียนรู้การใช้เวทมนต์แล้วล่ะ

ถ้าพวกเขาสามารถควบคุมพลังได้ล่ะก็ การคลุ้มคลั่งก็แทบจะไม่มีโอกาสเกิด

อืมๆ ดีจังเลย คราวนี้ฉันก็ปล่อยวางเรื่องทวีปจะจมลงไปในทะเลได้ซักที~

อ๊ะ แต่ว่ายังสามารถทำให้เกิดความแห้งแล้งได้อยู่สินะ?

อืมตอนนี้พลังเสถียรอยู่ ฉันจึงคิดว่าไม่น่าเป็นอะไร ฉันไม่สามารถปล่อยวางไปได้แต่ก็ไม่ต้องดูแลจดจ่อแบบเดิม

แต่อย่างไรก็ตาม ฮุๆๆ เด็กๆดูมีความสุขมากจริงๆ

ตอนนี้พวกเขาดูเป็นพี่น้องกันมากว่าเดิมเสียอีก ช่างน่ายินดีจริงๆ

อ๊ะ ใช่แล้ว

 

“นี่ลูเช่ ตอนนี้มีผู้ติดตามที่รับผิดชอบเรื่องการเลี้ยงดูกับการศึกษาหรือยังเอ่ย~”

“ยังไม่มีนะคะ เราไม่มีผู้มีความสามารถในด้านในอยู่ด้วยค่ะ ยังไม่มีผู้เหมาะสมเลยค่ะ”

“แล้วคุณทาคุมิล่ะ? ไม่ใช่ว่าเขาเหมาะสมมากๆเลยเหรอ?”

“ท่านทาคุมิเหรอคะ... จริงอยู่ที่เขามีความเหมาะสม แต่เขาเป็นผู้ติดตามของท่านซิลฟีรีลนะคะ?”

“อาร๊า แต่ฉันก็ให้คำอวยพรเขาไปเหมือนกันนะ~”

 

ฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีมาก ฉันจึงอยากมอบให้คุณทาคุมิเป็นผู้ดูแลไป...

---อืม เรียบร้อย!!

 

“ทะ ท่านมาเรียโนร่าคะ?”

“ฮุๆๆ ฉันมอบ『การเลี้ยงดู』กับ『การศึกษา』ให้เขาดูแลแล้วล่ะ เทเฮะ ☆”

“ระ เราต้องไปแจ้งท่านซีลฟีรีลเดี๋ยวนี้เลยนะคะ~~”

 

แล้วลูเช่ก็ไปหาซิลฟีรีลอย่างรีบร้อน

ฉันอยากรู้จริงๆว่าเมื่อซีลฟีรีลกับคุณทาคุมิรู้แล้วจะเป็นยังไง? ฉันจะเผ้ารอดูเลยล่ะ~

 

◇ ◇ ◇

 

“ท่านมาเรียโนร่าครับ”

“อาร๊า ซาลามันทีล? วันนี้มีอะไรเหรอจ๊ะ?”

 

หนึ่งในเด็กๆของฉัน เทพแห่งไฟ ซาลามันทีล ได้มาหาฉัน

 

“ท่านมาเรียโนร่ารู้จักผู้ติดตามของซิลฟ์ที่มาจากต่างโลก ใช่มั้ยครับ?”

 

ฉันคิดว่าเขาหมายถึงคุณทาคุมินะ

 

“แน่นอนจ๊ะ~ มีธุระอะไรกับเขาเหรอจ๊ะ?”

“หมอนั่นสร้างอาหารออกมาได้สุดยอดมากเลยล่ะครับ ผมจึงอยากให้รางวัลกับเขาน่ะครับ”

“ใช่มั้ยล่ะ~ คุณทาคุมิกระจายอาหารแบบใหม่ๆออกไปหลายอย่างแล้วล่ะ เขาทำดีใช่มั้ยล่ะ?”

“ท่านมาเรียโนร่าก็ข่าวเร็วเหมือนกันนะครับ”

“เพราะคนนั้นเป็นผู้ที่ฉันฝากความหวังไว้ยังไงล่ะ~”

 

ขนมปังแยม ผลไม้อบแห้ง และขนมปังถั่วได้กระจายไปอย่างรวดเร็ว และตอนนี้ครีมปังก็กำลังเป็นที่เลื่องลืออยู่เลย~

ช่วยไม่ได้ที่การกระจายข้อมูลนั้นจะช้าเพราะโลกนี้ยังไม่พัฒนาเท่าไร แต่มันก็ยังกระจายไปได้อย่างต่อเนื่อง ฉันจึงไม่คิดติอะไร

อันปังนั้นจะเป็นที่รู้จักในเร็วๆนี้~

ส่วนเยลลี่นั้นยังไม่มีโอกาสที่จะออกสู่แสงสว่าง แต่ตอนนี้เฟรนช์โทสก็กำลังจะเป็นที่นิยมแล้ว~

เพราะคุณทาคุมิยังทำอาหารใหม่ๆออกมาอย่างต่อเนื่อง ฉันจึงยินยอมให้ซาลามันทีลส่งรางวัลไปได้ตามที่เขาขอไว้

 

“เห~ อย่างนั้นเหรอครับ~ ซิลฟ์ หมอนั่นไม่ยอมอนุญาตให้ผมส่งของให้ผู้ติดตามของเขาเลย คราวหน้าผมจะกดดันเขาจนกว่าจะยอมรับให้ได้”

“ฮุๆ ฉันเข้าใจสิ่งที่ซิลฟ์อย่างบอกนะ คุณทาคุมิคงจะตกใจถ้าอยู่ดีๆมีของส่งไปให้เยอะแยะแบบนั้น”

“ผมก็เข้าใจนะครับ แต่ผมก็อยากส่งให้เขาทันทีหลังจากได้พูดคุย นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมาขออนุญาตท่านมาเรียโนร่าไว้ก่อนเลยน่ะครับ”

 

ฮุๆๆๆ เป็นเรื่องยากจริงๆที่ซาลามันทีลจะมาขอร้องแบบนี้ แต่เนื้อหาก็น่าเอ็นดูจริงๆ~

 

“ไม่ดีเหรอครับ?”

“ไม่มีปัญหาหรอกจ๊ะ ยังไงซาลามันทีลก็มาขอแล้วด้วย~ ฉันจะเป็นคนพูดกับซิลฟีรีลให้เองจ๊ะ”

“ขอบคุณมากครับท่านมาเรียโนร่า”

 

อำนาจและทรัพสมบัตินั้นคุณทาคุมิไม่ค่อยจะสนใจมันซักเท่าไรด้วย

ถึงเขาจะทำงานอยู่เสมอๆ แต่ก็เพื่อสอนและเลี้ยงดูเด็กๆนั่นเอง~

ไว้ฉันจะเตรียมรางวัลไว้ด้วยดีมั้ยนะ? ไว้ค่อยคิดทีหลังก็แล้วกัน




NEKOPOST.NET