[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 72 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.72 - กลับเมือง 2


“อืม...”

 

คุณริคาโด้เห็นเหล่าอสูรรับใช้ของผมซะแล้ว แล้วยังมองสายพันธุ์ของเวคอเตอร์ออกอีกด้วย

ลักษณะเด่นชองราชาสิงโตสีชาดของเวคเตอร์สามารถเห็นได้ง่ายต่อให้อยู่ในร่างตัวเล็ก

อืม รู้อยู่แล้วแหละ แน่นอนว่าถ้าเป็นผมก็รู้จัก

จูลกับฟีทตอนอยู่ในร่างตัวเล็กนั้นไม่ต่างกับลูกหมาลูกแมว แต่เวคเตอร์ต่อให้อยู่ในร่างตัวเล็กแต่ดูยังไงก็ยังเป็นสิงโต

เพราะผู้หญิงที่ผมได้ช่วยไว้ก่อนหน้าไม่ได้เอะใจอะไร ผมเลยลืมไปสนิทเลย

คงจะหลอกไปไม่ได้แล้วสินะ ถ้าเขาเห็นถึงขนาดนี้แล้ว อืม ยังไงอย่างแย่ที่สุดก็แนะนำพวกเขาไปละกัน...

 

“คุณริคาโด้ครับ สัตว์พวกนั้นคืออสูรรับใช้ของผมเอง”

“อสูรรับใช้? เอ๋??? ลูกหมาที่ดูไม่มีพิษมีภัย กับลูกแมวนั่นก็เป็นมอนสเตอร์งั้นเหรอ??”

 

หลุงจากได้ยินเรื่ออสูรรับใช้ เขาก็เอะใจว่าจูลกับฟีทก็ไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวธรรมดา แต่เป็นมอนสเตอร์

จริงๆผมก็สามารถแถไปได้ว่าทั้งสองตัวเป็นสัตว์เลี้ยงธรรมดา แต่ก็จัเป็นเรื่องยุ่งยากที่ต้องมาอธิบายอีกเลยปล่อยๆไป

แต่คงจะดีกว่าถ้าไม่บอกว่าเป็นมอนสเตอร์สายพันธุ์อะไร

 

“ขอโทษด้วยนะโบลท์ เวคอเตอร์ กลับมากันก่อนแล้วกัน”

“ปี้~” “กรร~”

 

เพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดมากกว่านี้ ผมจึงให้เวคเตอร์กับโบลท์กลับเข้าไปในเงาของผมก่อน

โชคดีที่เราไม่ได้อยู่ใกล้ๆกับพวกโจรกับผู้หญิงที่เราช่วยมา จึงไม่มีใครรู้นอกจากคุณริคาโด้ที่เข้ามาคุยกับผม

อเลนกับเอเลน่าก็กอดจูลกับฟีทในร่างตัวเล็กไว้อยู่ ผมเลยปล่อยไปแบบนั้นก่อน แล้วผมก็ต้องให้รางวัลจูลอีกด้วย

 

“แล้วคุณริคาโด้ครับ เราจะทำยังไงกันต่อดี? มีคำแนะนำหรือเปล่าครับ?”

 

ผมหลบหัวข้อที่ไม่อยากคุยแล้วพูดถุงจุดหมายเดิมของพวกเรา

เขาคงไม่ได้มาแค่ขอบคุณเราเรื่องจับโจรได้แน่ๆล่ะ

 

“อ๊ะ ครับ ใช่แล้ว คุณทาคุมิเดินทางกลับเมืองไปพร้อมๆกับเด็กและผู้หญิงที่ถูกช่วยไว้ก่อนได้เลยครับ”

 

ตามแผนจะให้ผุ้หญิงและเด็กที่เป็นเหยื่อของโจรเดินทางกลับไปก่อน และค่อยพาพวกโจรกลับไปทีหลัง

เพราะยังไงก็ต้องเผ้าระวังโจรที่ออกไปสำรวจเพื่อดักจับตอนกลับมาในวันพรุ่งนี้ด้วย พวกเราจึงแยกกันเป็นสามกลุ่ม

 

“แล้วยังมีข้อความจากท่านเซดริกฝากมาด้วยว่า “โปรดกลับมาก่อนด้วย” ครับ”

“...เข้าใจแล้วครับ”

 

ข้อความที่ฝากมาคงไม่ได้หมายความว่า “กลับเมือง” แต่หมายถึง “กลับไปยังคฤหาสน์” แน่ๆ

งั้นอย่าเที่ยวเถลไถลแล้วกลับตรงไปที่คฤหาสน์ก่อนซักครั้งน่าจะดีกว่า

 

ขณะคุยกับคุณริคาโด้อยู่ การเตรียมการเคลื่อนย้ายผู้คนลงจากเขาก็พร้อมแล้ว

แน่นอนว่าพวกโจรด็ยังถูกควบคุมตัวไว้อยู่ แล้วเตรียมให้ผุ้หญิงกับเด็กสามารถเดินทางได้

และยังมีบางคนที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวด้วยตัวเองได้อยู่ด้วย แต่เพราะอยากให้เดินทางกลับถึงเมืองได้ก่อนที่จะมืดสนิท จึงต้องเคลื่อนย้ายกันอย่างรวดเร็ว

ผมกับเด็กๆตามขบวนไปอยู่ที่บริเวณท้ายขบวนโดยไปขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้บริเวณตีนเขาเพื่อกลับเมือง

 

◇ ◇ ◇

 

“ยินดีต้อนรับกลับมานะคุณทาคุมิ อเลนคุง เอเลน่าจัง”

 

เมื่อเรากลับมาถึงคฤหาสน์ริสเนอร์ คุณเซดริกก็ออกมาต้อนรับพวกเราด้วยรอยยิ้ม

แต่ทำไมไม่รู้... ผมคิดว่ารอยยิ้มนั้นไม่ใช่อารมณ์ยินดีล่ะ เหมือนว่าจะโกรธอยู่ซะงั้น

 

“.....กลับมาแล้วครับคุณเซดริก ขอบคุณที่ส่งคนของคุณไปช่วยเหลือนะครับ เพราะอย่างนั้นจึงทำให้การเดินทางกลับเมืองเป็นไปอย่างราบลื่นเลย”

“ไม่หรอก มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว อย่าใส่ใจเลย แต่เป็นทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ช่วยจับโจรที่กำลังอาละวาดอยู่ในดินแดนของเรา”

 

ก่อนอื่นไปที่ห้องทำงานก่อนแล้วกัน พวกเราจึงเดินตามคุณเซดริกไปยังห้องทำงานที่เขาบอก และคุณเซดริกเหมือนจะอยากพูดอะไรซักอย่าง

อะไรกันนะ... คงโกรธตามที่คาดเอาไว้ล่ะมั้ง

แต่คำพูดที่ได้สนทนากันก็มีแต่คำขอบคุณนี่นา แล้วคุณริคาโด้ก็บอกว่าคุณเซดริกดีใจมากด้วย สรุปเรื่องอะไรกันนะ?

....เดาใจคุณเซดริกตอนนี้ไม่ออกเลยแฮะ?

ถ้าให้ดีถามตรงๆเลยน่าจะดีกว่าล่ะมั้ง เฮ่อ...

 

“เอ่อ...คุณเซดริกครับ ผมทำอะไรไม่ถูกใจคุณโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่าครับ?”

 

เมื่อเราเดินทางมาถึงห้องทำงาน ผมก็ลองถามดู

 

“ไม่มีอะไรแบบนั้นนี่นา”

“....งั้นเหรอครับ?”

 

คุณเซดริกปฏิเสธคำถามของผม ดูเหมือนจะไม่ใช่จริงๆ แล้วเรื่องอะไรกันล่ะ...

 

“ที่จริงแล้วข้ากำลังอยากถามเกี่ยวกับขนมปังแบบใหม่ที่ได้กินเมื่อวานแต่เมื่อไปหาก็พบว่าคุณทาคุมิกับเด็กๆได้หายตัวไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ข้าเลยเครียดมากเลย”

“...........”

 

เอ๋? อารมณ์ไม่ดีเพราะสาเหตุนั้นเนี่ยนะ??

 

ที่จริงเมื่อวานตอนเรากลับมาพร้อมขนมปังแบบใหม่ คุณเซดริกมีแขกมาหาอยู่ ผมจึงมอบไว้กับคุณโจชัว

แล้ววันนั้นทั้งวัน เราก็ไม่ได้เจอกับคุณเซดริกเลย

และในวันนี้ พวกเราก็ออกเดินทางกันตั้งแต่เช้ามืด พวกเราจึงยังไม่ได้เจอคุณเซดริกในตอนเช้าอีกเหมือนกัน

 

แน่นอนว่าพวกผมบอกคนรับใช้ไว้แล้วว่าเราจะออกไปข้างนอก แต่คุณเซดริกอารมณ์ไม่ดีเพราะไม่เจอผมนั่นเอง

สรุปนั่นเป็นสาเหตุของอารมณ์ขุ่นหมองตอนนี้งั้นเรอะ?

 

“ต้องขอโทษคุณเซดริกด้วยนะครับที่ไม่ได้บอกกันต่อหน้า...”

“ไม่เป็นไรหรอก มันไม่มีความจำเป็นที่ต้องแจ้งข้าทุกครั้งที่คุณทาคุมิจะออกไปข้างนอกด้วย”

“ไม่นะครับ จริงๆผมน่าจะบอกซํกหน่อยก่อนที่จะออกเดินทางด้วย”

 

เขาโดนใจขนมปังแบบใหม่มาก แต่หาตัวผมไม่เจอ

เหตุผมที่อยากเจอตัวผมนั้น...อืมเอาไม่ออกแฮะ

 

“งั้นไว้คุยกันเกี่ยวกับเรื่องขนมปังนั่นทีหลังก็แล้วกันนะครับ ได้มั้ย?”

“ได้เลย!!”

 

เมื่อคุณเซดริกโล่งใจเกี่ยวกับเรื่องขนมปัง เขาก็จ้องมาที่จูลกับฟีทที่อเลนกับเอเลน่ากอดอยู่

 

“แล้วคุณทาคุมิ ข้าได้ยินมาว่ามีลูกหมามาแจ้งข่าวที่เมือง ใช่ตัวที่อเลนคุงอุ้มอยู่หรือเปล่า? แล้วยังลูกแมวนั่นอีก... ไม่ใช่ว่าตั้งแต่ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้เลี้ยงสัตว์งั้นเหรอ? ถ้าจะสั่งให้มาส่งข่าวได้คงไม่ใช่แค่พึ่งเก็บมาได้วันนี้สินะ? ก่อนหน้านี้สัตว์พวกนั้นเลี้ยงไว้ที่ไหนกันล่ะ?”

 

เพราะผมไม่เคยเอาอสูรรับใช้ออกมาให้เขาเห็นเลยซักครั้งตั้งแต่มาอยู่ที่คฤหาสน์นี้ เขาจึงกังวลว่าผมเอาไปเลี้ยงไว้ที่ไหนกัน

แต่เพราะเรื่องอสูรรับใช้ของผมนั้นได้ถูกคุณริคาโด้รู้ไปแล้ว ยังไงคุณเซดริกก็ต้องรู้อยู่ดี

ผมจึงไม่คิดที่จะปิดบังเรื่องของจูลกับฟีทในตอนนี้

 

“เด็ๆพวกนั้นเป็นอสูรรับใช้ของผมน่ะครับ”

“อสรูรับใช้?”

“ครับ ใช่แล้ว ผมแค่ไม่ได้อัญเชิญพวกเขาออกมาบ่อยๆน่ะครับ”

“งั้นเหรอ? นี่เกรงใจที่มาอยู่ในคฤหาสน์กันหรือเปล่าเนี่ย?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ แค่ไม่มีสามเหตุที่จะให้อัญเชิญพวกเขาออกมาในเมืองน่ะครับ นอกจากสองตัวที่เห็นอยู่ผมยังมีอีกสองตัวด้วยนะครับ”

 

แน่นอนว่าผมไม่นับไคเซอร์หรอกนะ

 

“พวกเขาเป็นมอนสเตอร์ที่เรียบร้อยน่าเอ็นดูจริงๆเลยนะ ข้าไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับมอนสเตอร์เท่าไร แต่พวกเขาเป็นมอนสเตอร์สายพันธุ์ไหนกันเหรอ?”

“.....”

 

เอาล่ะ ปัญหาที่นี้คือสายพันธุ์ของพวกจูล เอาไงดีนะ?

จะเก็บเป็นความลับดีหรือเปล่านะ แต่ผมก็ไม่อยากปิดบังคนที่ช่วยดูแลผมเป็นอย่างดีด้วยสิ

ผมรู้ว่าคุณเซดริกไม่ใช่คนที่จะเอะอะโวยวายเมื่อตกใจ บอกไปตรงๆเลยจะดีมั้ยนะ?

 

“อเลนคุง เอเลน่าซัง เด็กๆทั้งสองตัวเป็นมอนสเตอร์อะไรกันงั้นเหรอ?”

“”...อุเนี้ย?””

 

ขณะที่ผมคิดว่าจะตอบยังไงดี คุณเซดริกก็หันไปถามเด็กๆแทน

อเลนกับเอเลน่ามองไปทางคุณเซดริกสลับกับผม แล้ว...

 

“”อื้ม ก็เป็น...””

“เฟนริล~”

“บ๊อก!!”

“เสือสาหวัน~”

“เนี้ย~!”

 

อเลนกับเอเลน่ายกจูลกับฟีทขึ้นมาโชให้คุณเซดริกดูแล้วบอกชื่อ จูลกับฟีทก็ร้องตอบ

 

“หา!?”

 

คุณเซดริกส่งเสียงตกใจออกมาเบาๆ หลังจากนั้นก็ค่อยๆหันมาทางผมเป็นเสียง กึกๆๆๆ

 

“คุณทาคุมิ?”

“อ่า ก็อย่างที่ได้ยินแหละครับ แล้วอีกสองตัวก็... โบลท์ เวคเตอร์ ออกมาหน่อย~”

“ปี้~”

“กรร~”

 

ในขณะที่คุณเซดริกกำลังงงๆ ผมก็อัญเชิญฟีทกับเบลท์ออกมาแนะนำตัวด้วย

 

“วะ หวา!!?”

 

คุเซดริกที่ได้เห็นโบลท์กับเวคเตอร์ก็ร้องตกใจจนปากค้างไปเลย

ดูเหมือนว่าเขาจะตกใจมากเลยแฮะ...




NEKOPOST.NET