[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 71 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.71 - กลับเมือง


หลังจากส่งจูลกลับเมืองไป ผมก็ตัดสินใจที่จะเตรียมอาหารให้กับคนที่โดนจับมาก่อน

ดูจากสภาพแล้วเหมือนพวกเขาไม่ได้กินอะไรมาได้ซักพักแล้ว

ผมให้ฟีทกับโบลท์คอยเฝ้าพวกโจรกับบริเวณรอบๆ ผมจึงคิดให้อเลนกับเอเลน่ามาช่วยผมนิดหน่อย

....ส่วนเวคเตอร์หมอบอยู่ตรงโจรที่มัดเอาไว้ เหมือนเขากำลังนอนกลางวันอยู่ ปล่อยไปละกัน

 

“อเลน เอเลน่า มาช่วยพี่หน่อยได้มั้ย?”

“”ค้าบ(ค่า)””

 

เอาล่ะ จะทำอะไรดีนะ? เอาที่มันกินอิ่มท้องน่าจะดี

แต่... เอาเป็นซุบที่เคี่ยววัตถุดิบจนเปื่อยก็ดีนะ?

 

“”ทำอะไรเหรอ?””

“ทั้งสองคนช่วยผสมแล้วบดให้ละเอียดหน่อยได้มั้ย?”

“”อืม ได้เลย~””

 

ผมให้อเลนกับเอเลน่าทำลูกชิ้นปลากัน

ผมเอาเนื้อปลาธนูที่ได้มาจากดันเจี้ยนละลอกคลื่นมาให้ทั้งสองคนบดเนื้อปลาด้วยสาก

ผมไม่มีเครื่องบดหรอกนะ ผมเลยใช้ครกกับสากสำหรับทำยามาใช้แทน

ผมมีครกกับสากหลายชุดเลยล่ะ... เพราะผมเก็บไว้ทำเครื่องเทศแกงกะหรี่หลายๆแบบน่ะสิ

 

ขณะที่อเลนกับเอเลน่าทำงานของทั้งสองคนไป

ผมก็เอาน้ำใส่ในหม้อแล้วหั่นผักใส่ลงไปหลายชนิด

 

“อเลน เอเลน่า เป็นยังไงกันบ้าง ทำได้มั้ย?”

“”หืม?””

 

ผมลองมองเนื้อปลาที่เด็กๆบดกันอยู่

 

“โอ้ ทำออกมาได้ดีเลยนี่นา”

“”พี่ชาย~ เสร็จแค่นี้เหรอ?””

“อืม เสร็จแล้วล่ะ ขอบคุณนะ”

“”อื้ม””

 

ผมเอาเนื้อปลาที่บดแล้วมาผสมกับไข่ ขิงสับ กับเกลือ.... เอาล่ะเรียบร้อย

เท่าที่จำได้ ถ้าจะทำเป็นลูกชิ้นปลาก็ต้องเอาไปผสมกับแป้งมันฝรั่ง แน่นอนว่าผมไม่มี

ช่วยไม่ได้แฮะ อย่างน้อยก็ยังมีข้าวโพดใช้แทนได้อยู่ ไว้คราวหลังลองหาเก็บไว้ดีกว่า

 

“อเลน เอเลน่า ต่อไปก็ทำอย่างนี้นะ...”

 

ตอนนี้ผักที่ต้มอยู่ก็ได้ที่แล้ว ผมจึงแสดงวิธีทำให้ทั้งสองคนดู เอาช้อนตักเนื้อปลาให้เป็นก้อนแล้วใส่ลงไปในหม้อ

 

“ตักขนาดพอดีคำแล้วใส่ลงไปในหม้อนะ ทำได้มั้ย?”

“”ทำได้~””

“น้ำร้อนจะกระเด็นขึ้นมาเวลาใส่ลงไปนะ ดังนั้นทำกันช้าๆ ระวังๆล่ะ ได้มั้ย?”

“”อื้ม””

“โยช งั้นมาทำกันเถอะ”

 

แล้วพวกเราทั้งสามคนก็ตักเนื้อปลาลงหม้อกันอย่างสนุกสนาน

 

หลังจากลูกชิ้นปลาสุกแล้ว ผมก็ปรุงรสด้วยเหลือเล็กน้อย... เรียบร้อย!!

รสชาตินั้นเป็นแบบทั่วไปคือรสเกลือ จริงๆผมสามารถทำเป็นรสซอสถั่วเหลืองหรือมิโซะก็ได้

แต่พวกเขาคงชินกับรสเกลือมากกว่า

 

“”น่าอร่อยจัง””

“ขอบใจจ้า ไว้อเลนกับเอเลน่าก็กินหลังจากเอาไปแจกคนอื่นๆแล้วกันนะ”

“”อื้ม!!””

 

เมื่อเส็จแล้ว ผมจึงตักซุบใส่ชามแล้วแจกจ่ายให้กับเหล่าผู้หญิงและเด็กๆทันที

เครื่องครัวที่ผมมีนั้นไม่พอสำหรับทุกคน แต่ผมก็ใช้พวกแก้วแทนชามซุบได้อยู่

ผมมีเครื่องครัวเก็บไว้น้อยไปจริงๆแฮะ?

ถึงโอกาสที่จะทำอาหารแจกจ่ายฉุกเฉินจะไม่มีอีก แต่เอาไว้ซื้อเก็บเผื่อไว้ก่อนก็น่าจะดีกว่า

แล้วไหนๆก็มีโอกาส ผมจะซื้อพวกเฟอนิเจอร์อื่นมาเก็บไว้ด้วย

เพราะผมไม่ค่อยมีกล่องที่เอาไว้เก็บเครื่องครัว และผมอยากได้เก้าอี้ดีๆสำหรับให้เด็กๆนั่งอีกด้วย

 

“”อร่อย~ ใช่มั้ยล่า~””

“เนี้ย~” “ปี้~” “กรร~”

 

อเลนกับเอเลน่าเริ่มกินส่วนของตัวเองพร้อมกับเหล่าอสูรรับใช้ ยกเว้นจูลที่ไม่อยู่

ตอนผมคิดจะเอาส่วนของเวคอเตอร์ไปให้ พอรู้ตัวเขาก็มายืนรอตรงหม้อซุบแล้ว...เดานิสัยไม่ถูกเลยแฮะ

ไว้ตอนจูลกลับมาค่อยให้รางวัลเยอะๆเลยก็แล้วกัน

 

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ สีผิวซีดของพวกเขาก็ดูดีขึ้นมาหน่อย และเหมือนจะใจเย็นลงกันแล้วด้วย

พวกเขาเดินมาขอบคุณสำหรับอาหารและชมกันว่า “มันอร่อยมากเลย”

 

หลังจากเก็บงานเรียบร้อย เราก็พักกันอย่างเรื่อยเปื่อยรอ

เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์กำลังจะตก ผมก็เห็นว่ามีทหารปีนมาบนเขาแล้ว

ดูเหมือนว่าจูลจะพาพวกเขามาถึงแล้วสินะ

 

《นายท่าน~ กลับมาแล้วคร้าบ~》

“เอ๋?”

 

จูลกระโดดเข้ามาหาผม ตอนนั้นผมได้ยินเสียงเด็กผู้ชายร่าเริงส่งตรงเข้ามาที่หัวผม

 

《ผมทำงานได้เรียบร้อยใช่มั้ยล่า~ ชมผมหน่อยๆ~》

 

ผมได้ยินเสียงอีกแล้ว นี่คงเป็นผลของสกิล 【เทเลพาธี】

แน่นอนว่าเจ้าของเสียงก็คือจูลนั่นเอง

 

“โยชๆๆ จูล ขอบใจมากนะ~”

“งี๊ด~ งี๊ด~”

 

เมื่อผมโมฟุโมฟุจูลตามที่เขาขอ เขาก็ส่งเสียงสบายตัวออกมา

เมื่อผมลองดูสเตตัสของจูล ก็พบว่ามีสกิล 【เทเลพาธี】ตามที่คิดไว้

 

《จูล ใช่สกิล 【เทเลพาธี】ได้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?》

 

ตอนนี้มีคนอยู่รอบๆกันเยอะ ผมเลยถามจูลไปผ่านสกิล 【เทเลพาธี】

 

《ไม่นานมานี้เองครับ ผมต้องการที่จะใช้มันให้ได้ก่อนที่จะกลับมาถึง ผมจะได้คุยกับนายท่านได้ยังไงล่ะ~》

《งั้นเหรอ~》

 

ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะเรียนรู้มันมา คราวนี้ผมก็สามารถคุยกับจูลได้