[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 70.5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.70.5 - บทเสริมที่ 11 การไหว้วานจูล


ผมชื่อว่าจูล เป็นมอนสเตอร์หมาป่าวงวานศ์เฟนริล ผมเป็นอสูรรับใช้ของนายท่านทาคุมิ

สาเหตุที่ผมได้มาเป็นอสูรรับใช้ของนายท่านนั้นเพราะท่านหัวหน้าผู้ติดตามของท่านเทพแห่งน้ำบอกให้มาเป็น

ผมจึงต้องมุ่งหน้าไปหานายท่านคนใหม่ตามคำสั่งของท่านหัวหน้าผู้ติดตาม

เพราะผมโดนสั่งมา ผมเลยจำเป็นต้องไปอย่างไม่มีทางเลือก มันก็เป็นแบบนี้แหละ

 

แต่เมื่อตอนที่ผมได้เห็นคนที่จะมาเป็นเจ้านายในระยะไกล ผมก็รู้สึกได้ว่าคนๆนั้นแหละที่จะมาเป็นนายท่านของผม

ผมอยากเป็นประโยชน์กับเขาเท่าที่ทำได้ นายท่านไม่ได้รู้เลยว่าผมนั้นมารับใช้ในฐานะอสูรรับใช้ของเขา

แต่ถึงจะดูงงยังไง เขาก็ยอมรับให้ผมเป็นอสูรรับใช้ของเขาในที่สุด

ตอนนั้นผมโดนลูบหัวด้วย การลูบของนายท่านบอกได้เลยว่ายอดเยี่ยมสุดๆ

อ๊า~ รู้สึกดีชะมัดเลย ผมอยากโดนลูบอีกจังเลย

นายท่านเป็น “นักผจญภัย” เขาจะเดินทางไปจัดการมอนสเตอร์ตามที่ต่างๆ

ผมนั้นสามารถเป็นประโยชน์ต่อนายท่านได้แน่ๆ เพราะผมแข็งแกร่งยังไงล่ะ

แถมผมยังสามารถให้นายท่านขี่เพื่อเดินทางได้อย่างรวดเร็วด้วย

ถ้าผมทำตัวดีๆ นายท่านคงจะลูบผมอีกใช่มั้ยล่า? โย๊ช มาพยายามกันดีกว่า!!

 

อีกเรื่องคือนายท่านเดินทางไปกับเด็กสองคน อเลนกับเอเลน่า

ทั้งสองคนนั้นเป็นเด็กดี แน่นอนเพราะทั้งสองคนถูกเลี้ยงมาโดยนายท่าน จึงต้องเป็นเด็กดีอยู่แล้ว

อ๊ะ เพราะผมโตกว่าทั้งสองคน ผมคงต้องเป็นพี่ชายสินะ? เพราะอย่างนั้นผมเลยดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี

หลังจากนั้นก็มี ฟีท โบลท์ เวคอเตอร์ เข้ามาเป็นอสูรรับใช้ของเจ้านายร่วมกับผม และทุกๆคนชอบนายท่านมาก

ชอบทุกคนเลยทั้งนายท่าน อเลน และเอเลน่า พวกเราที่เป็นอสูรรับใช้ก็เข้ากันได้ดี

 

แต่แน่นอนว่าอันดับหนึ่งคือผมนั่นเอง♪ ส่วนนี้ห้ามลืมล่ะ!!

 

◇ ◇ ◇

 

วันนี้พวกเราได้ถูกอัญเชิญมาโดยนายท่าน นายท่านอยากให้เด็กๆขี่พวกเราไปยังภูเขาเพื่อเล่นกัน

พอไปถึงก็เจอลุงหน้าตาเลวออกมาล้อมพวกเราไว้ ดูเหมือนพวกเขาจะถูกเรียกว่า “โจร”

แน่นอนว่าพวกเขานั้นเป็นคนเลวล่ะ

ผมไม่มีทางยกโทษให้แน่ที่มาขวางพวกเรา ผมจะจัดการอย่างรวดเร็วเลย

 

“บ๊อก”

“อ้ากก....”

 

เอาจริงดิ.... กากชะมัดเลย ถึงพวกเขาจะใจสู้ก็เถอะ แต่ผมจะเบื่อเอานะถ้าจัดการได้ง่ายๆแบบนี้

แต่ว่าๆ ผมถูกนายท่านลูบชมด้วยล่า!!

หลังจากนั้น พวกเราก็มุ่งไปจัดการพวกที่เหลืออยู่ นายท่านนั้นเข้าไปในถ้ำซักพักหนึ่งก็เดินออกมาพร้อมกับผู้หญิงและเด็กๆจำนวนมาก

นายท่านบอกว่าพวกเขาโดนจับมาโดยคนเลว และนายท่านก็กังวลว่าจะทำยังไงกับพวกเขาดี

 

“นี่จูล ช่วยไปส่งจดหมายให้คุณทหารที่เมืองได้หรือเปล่า?”

“บ็อก!!”

 

ดูเหมือนนายท่านจะกังวลว่าจะพาคนพวกนี้กลับไปยังเมืองยังไงดี

เพราะอย่างนั้นเขาจึงอยากเรียกคนที่อยู่ในเมืองมาช่วย แต่นายท่านไม่สามารถทิ้งคนพวกนี้ไว้เพราะอาจเกิดอันตรายได้

เพราะฉะนั้น ปล่อยเป็นหน้าที่ของผมเอง!!

 

“เอ๋? ไปได้จริงเหรอ? นายสามารถกลับไปยังเมืองได้เองสินะ?”

“บ็อก!!”

 

แน่นอนว่าผมทำได้อยู่แล้ว ถ้าเพื่อนายท่านล่ะก็ผมทำได้ทุกอย่างเลย

 

“งั้นฟังดีๆนะ ฉันไม่มีปัญหาที่นายจะกลับร่างเดิมตอนเดินทาง แต่เมื่อจะเจอคนทั่วไปให้กลับร่างเล็กนะ แล้วอย่ากระโจนเขาไปหาล่ะ เดี๋ยวจะโดนเข้าใจผิดว่าเป็นมอนสเตอร์เอา ดังนั้นหยุดห่างๆก่อน แล้วค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆล่ะ เข้าใจนะ?”

“บ๊อกๆ”

 

อืมเข้าใจแล้ว ปล่อยเป็นหน้าที่ผมได้เลย

 

ผมได้ถูกนายท่านยืนส่งผมออกมา เมื่ออกมาได้ระยะห่างที่นายท่านกับคนรอบๆมองไม่เห็นแล้วผมก็กลับร่างเดิม

แน่นอนว่าเพราะร่างนี้เดินทางได้เร็วกว่า ระหว่างทางผมได้เจอพวกหมาป่าด้วย แต่ผมก็ปล่อยๆไป เพราะมันอ่อนนี่นา

ผมจัดการได้ง่ายๆ แต่ก็นะ... เพราะผมไม่สามารถเอาซากพวกมันให้นายท่านได้นี่นา

นายท่านคงจะลูบชมผมแน่ๆถ้าผมเอาไปให้ แต่ตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

 

หลังจากออกมาจากภูเขา ผมก็วิ่งไปตามทางที่เรามา

....อืม ตรงนี้สินะที่นายท่านอัญเชิญพวกเราออกมา? ใช่แล้วไม่ผิดแน่

---ฟุดฟิดๆ อื้ม กลิ่นของคนอยู่ทางนี้ ถ้าอย่างนั้นกลับเป็นร่างเล็กก่อนน่าจะดีกว่าสินะ?

 

โยช เรียบร้อย มุ่งหน้าไปยังเมืองกันดีกว่า

 

อ๊ะ ถึงเมืองแล้ว ตรงประตูมีผู้คนเข้าออกอยู่หลายคนเลย นั่นไงคุณทหารที่อยู่ตรงประตู

ก่อนอื่นผมก็เดินไปยังจุดที่คุณทหารจะเห็นตัวผมได้

 

“บ๊อกๆ”

 

โอ่ย ผมอยู่ตรงนี้ มองมาทางนี้หน่อยสิ

อ๊ะ เขามองมาแล้ว

เมื่อเขาสังเกตเห็นตัวผม ผมเลยค่อยๆเดินเข้าไปหา

 

“บ๊อก~”

 

ผมไม่น่ากลัวหรอกนะ ผมไม่ใช่ศัตรูหรอก

 

“หืม? หมาเหรอ?”

“ดูเหมือนจะใช่นะ ดูที่ปลอกคอที่ใส่อยู่ก็น่าจะเป็นหมาเลี้ยงนั่นแหละน่า?”

 

วางใจแล้วใจมั้ย?

เอาล่ะ ผมส่งจดหมายที่ได้จากนายท่านไปให้พวกเขาดีกว่า

 

“บ็อก”

 

นี่คุณลุง ดูจดหมายนี่หน่อยสิ

ผมคาบจดหมายที่พกมาแล้วส่งไปให้ลุงที่ยืนอยู่

 

“โอ่ย หมายตัวนี้มีจดหมายส่งมาด้วยล่ะ?”

“ฮะๆ ดูเหมือนจะใช่นะ อยากให้พวกเราอ่านงั้นเหรอ?”

“บ๊อก!!”

 

ใช่แล้วๆ คุณลุงอ่านจดหมายเลย

 

“เอาจริงดิ หมามันพยักหน้าด้วยว่ะ?”

“ฮะๆ นายก็เห็นเหมือนกันงั้นเหรอ”

 

ดูเหมือนว่าจะเข้าใจแล้วสินะ ผมเลยส่งจดหมายวางลงตรงขาของลุงที่ยืนอยู่

 

“เอ้า ลองอ่านดูสิ”

 

ลุงคนหนึ่งหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน

เย้ นายท่าน ผมส่งจดหมายเสร็จแล้วค้าบ~

 

“ไหนดูสิๆ..... ห๊ะ!!?”

“มีอะไร? จดหมายเขียนไว้ว่ายังไงเหรอ?”

“ลองอ่านดูสิ”

“อืม.... เอ๋!! เนื้อหานี่เรื่องจริงงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าเป็นกับดักล่อพวกเราออกไปหรอกนะ?”

 

ไม่ใช่อยู่แล้วสิ นายท่านของผมไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ

อ๊ะ นายท่านให้ของสำหรับยืนยันมาด้วยนี่นา

 

“บ๊อก”

 

ดูนี่สิๆ มองมาตรงนี้~

 

“อะไรน่ะ? เอกสารยืนยันตัวตน? ไหนดูหน่อยซิ ...... หวา!!?”

“อะไรอีกล่ะ?”

“เอกสารยืนยันตัวนี่มันมาจากนักผจญภัยแรงค์ A น่ะสิ”

“เอาจริงดิ แรงค์ A เนี่ยนะ? หรือว่าจะเป็นคนที่ส่งจดหมายนี่มานะ?”

“เป็นไปได้ จดหมายนี่น่าจะเป็นของจริงๆ งั้นเราต้องเอาไปส่งให้เร็วที่สุด.... อ๊ะ เอาไปยืนยันที่กิลด์นักผจญภัยก็ได้นี่นา”

 

เหมือนว่าลุงจะเข้าใจแล้วสินะ?

 

“นี่ เจ้าก็ไปด้วยกันนะ”

 

แล้วลุงก็ยกผมขึ้นไปถือไว้

ผมไม่อยากถูกจับโดยคนแปลกหน้าหรอกนะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ นี่มันหน้าที่นี่นา...

ผมเป็นเฟนริลเลยนะรู้มั้ย? ผมสามารถถล่มเมืองนี้ได้ง่ายๆเลยนะ จะเอาผมเข้าเมืองไปง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ?

ถึงมันจะสะดวกสำหรับผมก็เถอะ

 

“ขนของเจ้านี่นุ่มนิ่มดีจริงๆ”

 

ใช่แล้ว สุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ นี่เป็นเพราะนายท่านอาบน้ำแปรงขนให้ผมงดงามขนาดนี้เลยนะ

ลุงคนนี้พาผมไปยังที่ที่ชื่อว่ากิลด์นักผจญภัย โดยลูบขนของผมไปด้วย

นี่มันที่นายท่านมาหางานนี่นา~

หลังจากเข้ามาด้านใน ลุงก็ไปหาผู้หญิงที่โต๊ะเพื่อสอบถามเกี่ยวกับตัวของนายท่าน

 

“ใช่แล้วค่ะ นักผจญภัยคนนั้น... ท่านทาคุมิได้มายังเมืองนี้ เขาเดินทางไปมาพร้อมกับเด็กอีกสองคน ฉันคิดว่าเขาฝากจดหมายให้ลูกหมาตัวนี้มาส่งเพราะเขาไม่มีคนอื่นที่จะไหว้วานให้มาแทนได้น่ะค่ะ”

 

อืมๆ ถูกต้องเลยพี่สาว อเลนกับเอเลน่ายังเล็กอยู่ใช่มั้ยล่ะ?

ถ้าให้พวกเขาแยกกับนายท่าน ผม ฟีท กับ โบลท์ไม่มีทางยอมแน่นอน

ส่วนเวคเตอร์.... อืมไม่รู้สิ เขาพึ่งมาเป็นพวกเราได้ไม่นานนี่เอง ผมจึงไม่รู้นิสัยของเวคเตอร์เท่าไร...

 

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เนื้อหาในจดหมายนี่คงเป็นของจริงแน่นอน เราต้องรีบเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย!!”

“เข้าใจแล้วค่ะ อ๊ะ ถ้าแจ้งไปยังท่านเจ้าเมืองด้วยจะดีกว่านะคะ...”

“ท่านเจ้าเมือง? ไว้รายงานหลังจากพาพวกโจรกับประชาชนกลับมาที่เมืองแล้วไม่ดีกว่าเหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ... คุณทาคุมิกับเด็กๆเป็นคนรู้จักของท่านเจ้าเมืองน่ะค่ะ ดังนั้นท่านเจ้าเมืองอาจจะมีคำสั่งช่วยลงไปด้วย...”

“อะไรนะ? เอาจริงดิ?”

“ค่ะ เป็นเรื่องจริง”

“แต่ทหารชั้นล่างอย่างผมคงไม่มีปัญญาส่งจดหมายนี่ไป...”

“ดิฉันจะแจ้งไปยังกิลด์มาสเตอร์ให้ติดต่อท่านเจ้าเมืองเองค่ะ”

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากด้วนะ ข้ากลับไปยังประตูเมืองเพื่อเตรียมการเดินทางก่อนเลยแล้วกัน”

 

หืม? ปรักษากันเสร็จแล้วเหรอ?

 

“บ๊อก”

 

เฮ้ๆ ลุงลืมผมหรือเปล่า ผมมีหน้าที่นำทางุงไปหานายท่านนะ

 

“อ๊ะ สถานที่ของรังโจรที่โดนจัดการได้ถูกเขียนไว้ในจดหมายด้วย แต่เขาเขียนมาว่าเจ้าสามารถนำทางไปได้ ถ้าอย่างนั้นรอให้เตรียมการเสร็จก่อนได้มั้ยนะ?”

“บ๊อก”

 

โยชๆ ไม่ได้ลืมแฮะ ช่วยไม่ได้แฮะ ผมจะรอก็แล้วกัน ผมเป็นเด็กดีนี่นา

แต่ผมอยากกลับไปหานายท่านแล้ว ดังนั้นรีบๆกันหน่อยนะครับ




NEKOPOST.NET