[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 70 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.70 - รังโจร


จากคำบอกของโจรที่ผมจับได้ ยังมีโจรเหลืออยู่ที่สำหรับหลบซ่อนตัวอีก 10กว่าคน

สถานที่นั้นอยู่กลางภูเขา เอาจริงๆผมอยากรายงานข้อมูลที่ผมได้มาให้กับทางเมือง

แต่เพราะสถานที่นั้นมันอยู่ไม่ไกล ผมจึงคิดว่าจะไปจัดการให้เรียบร้อยก่อนเลยดีกว่า

 

“”เรียบร้อย~””

 

ขณะที่ผมกำลังไถข้อมูล อเลนกับเอเลน่าก็วิ่งมาหาผม

ดูเหมือนกว่าทั้งสองคนจะจัดการโจรที่เหลือเรียบร้อยแล้ว

 

“ยินดีต้นรับกลับจ้า หวังว่าคงออมมือกันไว้แล้วนะ~”

“”อืม ออมมือแล้ว~””

 

เมื่อตรวจสอบโจรที่ถูกจัดการทั้งหมดก็พบว่ายังไม่มีใครตาย

ผมได้มัดโจรทั้งหมดไว้ด้วยเชือกพ่วงติดกันเพื่อไม่ให้หนี แต่จะพาไปที่รังด้วยยังไงดีกันนะ

ตอนนี้เวคเตอร์ก็มองมาที่ผม ผมจึงให้ปลายเชือกที่มัดโจรไว้กับเวคเตอร์...

 

“กรร~♪”

 

เขาลากพวกโจรให้เดินตามมาอย่างอารมณ์ดี

ผมคิดว่าเวคเตอร์นั้นแข็งแกร่งมากตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ และดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น

ผมจึงปล่อยให้เวคเตอร์เป็นผู้คุมโจรเดินทางตามมา

 

เมื่อพวกเรามุ่งไปยังรังโจร เราก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

ผมใช้สกิล 【ตรวจจับ】ดูก็พบว่ามีอยู่ 7สัญญาณ น่าจะเป็นโจรที่เหลืออยู่

เมื่อผมเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ ก็พบรังโจรที่มีลักษณะเหมือนถ้ำตามธรรมชาติ

ผมแอบมองดูสถานการณ์ก็เห็นว่าโจรที่เหลือกำลังนั่งดื่มกันอยู่หน้าถ้ำ

ลักษณะภายนอกของพวกเขาไม่ต่างกับโจรที่ผมพึ่งจับได้ แต่เพื่อความแน่ใจผมเลยประเมินดูอีกที

อืม เป็นโจรทั้งหมดเลย

จากที่ได้ยินมา มีโจรเหลืออยู่ประมาณ 10คน อาจเป็นไปได้ว่านี่คือโจรที่เหลืออยู่ทั้งหมด

แต่เพราะพวกเขาใช้ถ้ำเป็นรังโจร คนที่เหลืออาจอยู่ด้านในก็เป็นได้....

แล้วก็เป็นไปตามคาด สกิล 【ตรวจจับ】ของผมไม่สามารถตรวจจับไปถึงด้านใน

เอาไว้จัดการพวกที่อยู่ด้านนอกเสร็จค่อยเข้าไปสำรวจดูก็แล้วกัน

 

“ย่า!!”

“”อ็อก””

“บ๊อก” “เนี๊ย” “ปี้~”

“””อ้ากก...”””

 “กรร~”

““อุเกี๊ย....””

 

ขณะที่กำลังวางแผนเด็กๆก็เข้าไปจัดการพวกที่อยู่หน้าถ้ำเรียบร้อย....

 

“ฮะๆๆ...”

 

ไม่ถึงตาผมอีกแล้ว

แต่ก็นะ การที่ผมไม่ต้องลงมือเองกเป็นเรื่องดี แต่!!

 

“เวคเตอร์ หยุดไล่จับพวกโจรโดยลากโจรไปที่จับมาไปด้วยเดี๋ยวนี้”

 

เวคเตอร์กำลังเพลิน ผมเลยต้องเตือนเขาก่อนที่โจรที่ถูกลากมาด้วยจะตายไปซะก่อน

 

“กรร~รร♪”

 

แล้วเวคเตอร์ก็หันกลับมาทำหน้าเหมือนกับบอกผมว่า “เอ๋? ทำไมล่ะ?”

เวคเตอร์นั้นมีอายุมากที่สุดในหมู่อสูรรับใช้ แต่....ไม่ใช่ว่าจิดใจชอบเล่นไปหน่อยเหรอ

เอาเป็นว่าผมกลัวโจรที่โดนจับมารอบแรกจะตายไปเสียก่อน ผมเลยปลดเชือกมาจากเวคเตอร์แล้วเอาไปมัดไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ

ผมฝากจูลกับที่เหลือให้เฝ้าพวกโจรที่กำลังนอนกลิ้งอยู่บนพื้นไว้ ส่วนผมตัดสินใจจะเข้าไปสำรวจในถ้ำพร้อมกับอเลนละเอเลน่า

 

“”พี่ชาย””

“หืม?”

“”ตรงโน้น~””

 

อเลนกับเอเลน่าเรียกผมแล้วชีไปที่กำแพงขณะที่เราพึ่งเข้ามาในถ้ำ ตอนแรกผมก็ไม่ได้นึกอะไร

แต่เมื่อลองดูดีๆมันดูน่าสงสัยมาก ผมเลยลองพลักผนังเข้าไป ประตูหินก็ค่อยๆเลื่อนออก นี่มันประตูกลสินะ

 

“โห ยอดไปเลย”

 

เมื่อผมลองมองผ่านประตูเข้าไปก็เห็นห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยของมากมาย

เงิน อาวุธ ชุดเกราะ งานศิลปะ ขวดเหล้าต่างๆ...

ผมคิดว่านี่เป็นห้องสมบัติของพวกโจรที่ซ่อนเอาไว้

ผมก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นห้องลับแบบนี้ในถ้ำธรรมดาไม่ใช่ดันเจี้ยน

 

“อเลน เอเลน่า เก่งมากที่สังเกตเห็นกัน ทั้งสองคนสุดยอดเลย~”

“”เอะแฮะๆๆ””

 

เมื่อผมลูบหัวชมอเลนกับเอเลน่า ทั้งสองคนก็หัวเราะดีใจออกมา

เอาล่ะ หลังจากจัดการโจรแล้ว... ของๆโจรทั้งหมดก็ตกเป็นของผู้ที่สามารถจัดการโจรได้

นั่นก็คือไม่มีปัญหาที่ผมจะเอาสมบัติทั้งหมดไป

ตอนนี้ผมจึงเก็บของทั้งหมดที่เห็นอยู่ลงใน 《Infinite Storage》แล้วค่อยไปคัดแยกทีหลัง

หลังจากเก็บสมบัติเรียบร้อย พวกเราก็เดินลึกเข้าไปในถ้ำกันต่อ โดยไม่เจอสัญญาณไดๆของโจร

ในที่สุดพวกเราก็เดินมาถึงส่วนที่เหมือนกับคุกในถ้ำ มีผู้หญิงกับเด็กถูกขังอยู่ในคุกที่เจอ

เมื่อเราเดินมาถึง คนที่อยู่ในคุกก็มองมาที่พวกเราด้วยสายตาหวาดกลัว

แต่เมื่อพวกเขามองดูดีๆ สายตาที่มองผมกับเด็กๆก็เปลี่ยนไป

สำหรับพวกเขานั้นอาจมองผมอาจเป็นหนึ่งในพวกโจรที่จับเด็กๆมา...

ถึงเป็นไปตามที่คิด แต่ผมก็รู้สึกไม่ดีที่ถูกเข้าใจผิด แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก

 

“อืม ผมเป็นนักผจญภัยครับ ผมได้จัดการพวกโจรหมดแล้ว ดังนั้นโปรดวางใจได้เลยครับ”

“เอ๋? จริงๆเหรอ?”

“ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจะเปิดประตูคุกให้นะครับ”

 

เมื่อผมบอกว่าพวกเขาปลอดภัยแล้ว ก็มีเสียงร้องโล่งใจออกมา

ผมหยับกุญแจที่แขวนอยู่ตรงผนังมาเปิดประตู แล้วพาคนที่อยู่ในคุกออกมาหน้าถ้ำ

 

“...พวกเราปลอดภัยแล้วสินะ...?”

 

หลังจากออกมานอกถ้ำ ผู้หญิงคนหนึ่งก็พึมพำออกมาหลังเห็นโจรถูกมัดอยู่ มีบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา

ผมกังวลว่าพวกโจรอาจโดนรุมประชาทัณฑ์จากสิ่งที่พวกมันทำ ผมจึงลากพวกโจรออกไปอีกหน่อย

ผมอยากให้พวกเขาอดทนกันไปก่อน ให้พวกโจรนั้นถูกลงทัณฑ์ตามกฎหมายไป

 

เอาล่ะ ปัญหาตอนนี้คือผู้หญิงกับเด็กที่ถูกจับมา ถ้าจะกลับไปยังเมืองก็ต้องเดินกันถึงครึ่งวัน

มันไม่ใช่ระยะทางที่จะเดินไม่ไหว แต่ผมกลัวว่าพวกเขาจะไม่มีปรงพอที่จะไปถึงน่ะสิ

ถ้าจะปล่อยพวกเขาทิ้งไว้ แล้วกลับเมืองไปหารถม้ามา ต่อให้พวกโจรถูกมัดไว้แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าจะปลอดภัยกันหรือเปล่า

แน่นอนว่าอาจมีมอนสเตอร์บุกเข้ามาด้วย พวกเขานั้นคงปกป้องตัวเองไม่ได้

ผมสามารถปล่อยให้อเลนกับเอเลน่าดูแลพวกเขาไว้ก่อน เพราะยังไงก็ไม่มีปัญหาเรื่องต่อสู้

แต่พวกเขาอาจวิตกกังวลเมื่อเห็นแค่ลักษณะภายนอกของอเลนกับเอเลน่า

หรือในทางกลับกันถ้าจะให้ผมเฝ้าแล้วให้อเลนกับเอเลน่ากลับไปยังเมือง.....ไม่ไหวแฮะ

ตั้งแต่แรก ผมก็ไม่คิดที่จะแยกกับทั้งสองคนไปนานๆด้วยสิ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เป็นอย่างนั้น

อืม.... เอายังไงดีนะ....

 

“นี่จูล ช่วยไปส่งจดหมายให้คุณทหารที่เมืองได้หรือเปล่า?”

“บ็อก!!”

 

โอ้? หลังจากคิดว่าพวกจูลใช้เวลาวิ่งผ่านป่าโดยใช้เวลาน้อยกว่าผมเดินทางเพียงครึ่งเดียว

ผมจึงลองถามจูลไปอย่างลอยๆ ไม่นึกว่าเขาจะตอบกลับมาในทันที

 

“เอ๋? ไปได้จริงเหรอ? นายสามารถกลับไปยังเมืองได้เองสินะ?”

“บ็อก!!”

 

เมื่อผมถามดูอีกครั้ง จูลก็ตอบกลับมาประมาณ “ไว้ใจได้เลย~”

งั้นปล่อยให้จูลช่วยจะดีมั้ยนะ?

 

“งั้นจูลฝากด้วยนะ ระวังตัวด้วยล่ะ”

“บ็อก”

 

ผมฝากจดหมายไว้กับจูลเพื่อส่งไปยังเมืองไบเล่

เนื้อความในจดหมายก็คือผมจัดการพวกโจรเรียบร้อยแล้ว และได้ช่วยผู้หญิงกับเด็กที่ถูกจับไว้ออกมา

ผมจึงขอคำร้องให้มาคุ้มครองพวกเขากลับไปยังเมืองโดยขอให้นำรถม้ามาด้วย และนำตัวโจรกลับไปลงโทษ

หน้าที่ของจูลคือนำจดหมายไปส่งให้กับทหารซักคนหนึ่งที่อยู่ในเมืองไบเล่และนำทางพวกเขากลับมา

แน่นอนว่าผมใส่ของยืนยันตัวตนไปให้จูลด้วย แล้วจูลก็วิ่งกลับไปยังเมือง

 




NEKOPOST.NET