[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 69 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.69 - โจรภูเขา


พวกเราออกจากเมืองไบเล่มาตั้งแต่เช้าเพื่อมายังภูเขาที่ห่างจากเมืองมาประมาณครึ่งวันด้วยการเดิน

 

“จูล ฟีท ขอบใจนะ”

“โฮ่ง” “กรร”

 

ถึงจะบอกอย่างนั้นแต่พวกเราก็ขี่จูลกับฟีทที่อัญเชิญหลังออกจากเมืองมาได้พักนึง และอัญเชิญโบลท์กับเวคเตอร์ออกมาด้วย ผมจึงไม่ได้ใช้เวลามากอย่างที่บอกไป

 

“อืม~ หลังจากนี้ถ้าย่อร่างให้ตัวเล็กน่าจะดีกว่านะ”

“บ๊อก” “เนี้ย”

 

ถึงจะเป็นภูเขาที่อยู่ห่างไกลเมือง แต่มันก็ไม่เหมาะที่จะขี่จูลกับฟีทตอนตัวโตมาวิ่งในภูเขา ผมจึงให้ทั้งสองย่อร่างลง

ระยะห่างของต้นไม้แต่ละต้นนั้นพอๆกับที่ป่ากาย่าเลย ดังนั้นถ้าอยู่ในร่างตัวโตน่าจะเดินทางลำบาก

 

“กรร~”

 

เวคเตอร์อยู่ในร่างที่ย่อแล้วตั้งแต่อัญเชิญมา แต่ถึงจะบอกว่าร่างเล็ก แต่เขาก็ตัวใหญ่เท่าๆกับอเลนกับเอเลน่าเลย

 

“เอาล่ะ งั้นเราจะทำอะไรกันดี?”

“หา~”

“สมุนไพร~”

“เอ๋? หาสมุนไพร? เราไม่ได้รับคำร้องงานออกมากันนะ แค่เล่นกันก็พอแล้วมั้งวันนี้?”

 

เมื่อผมถามเด็กๆว่าจะทำอะไรกันดี เด็กๆก็ตอบคำตอบที่เกินคาดออกมา (ใช้แรงานเด็กจนเด็กจำได้อ่ะสิ)

ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไปรับคำร้องก่อนออกมาจากเมือง แต่ผมยังไม่อยากไปที่กิลด์นักผจญภัยซักเท่าไร ผมจึงไม่ได้ไปรับมา

ดังนั้นผมจึงคิดจะออกมาเที่ยวเล่นกันเฉยๆ แต่ทั้งสองคนคิดจะหาสมุนไพรซะอย่างงั้น

 

“เอาเป็นว่า.... อ๊ะ!!”

 

ใช่แล้ว งั้นเรามาหาสมุนไพรที่เป็นเครื่องเทศสำหรับทำแกงกะหรี่กันดีกว่า

เมื่อผมลองมองไปรอบๆตัว ก็พบว่ามีขึ้นอยู่ใกล้ๆนี่เอง

 

“อเลน เอเลน่า เอาเป็นว่าเรามาหาสมุนไพรกับพืชที่ไว้ทำอาหารของวันนี้กันดีกว่ามั้ย?”

“”อืม ได้เลยครับ(ค่ะ)~””

 

อเลน กับเอเลน่าตอบรับกันอย่างขยันขันแข็ง

ในเวลาเดียวกันพวกจูลก็เข้ามาใกล้ๆกับพวกเรา

 

“โอ้ ทุกคนก็จะช่วยหาด้วยงั้นเหรอ?”

“บ๊อก” “เนี๊ย” “ปี้~” “กรร”

 

สรุปแล้วพวกเราก็จะหาพืชสมุนไพรระหว่าเดินเล่นกันในภูเขาแล้วกัน แต่...

 

“”อ๊ะ!!””

“อเลน เอเลน่า มีอะไรเหรอ?”

 

ตอนนั้นทั้งผม อเลนและเอเลน่าก็จับสัมผัสจากบริเวณรอบๆตัวพวกเราได้

เมื่อผมลองใช้สกิล 【ตรวจจับ】ลองสำรวจดูรอบๆ ผมก็จับสัมผัสได้จำนวนหนึ่งกำลังเข้ามาหาพวกเรา

 

“อ๊ะ....”

 

ตอนนี้พวกเราถูกล้อมไปทุกทิศ สัมผัสที่รู้สึกได้นั้นค่อยๆล้อมพวกเราเข้ามา

นี่ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของสัตว์ป่าหรือมอนสเตอร์แน่ๆ ใช่แล้วล่ะ นี่คงเป็น...

 

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็มีคนถืออาวุธประมาณ 10 คนโผล่ออกมา

“พวกเราแค่บังเอิญผ่านมาครับ” พวกเขาคงไม่พูดอย่างนี้แน่ๆล่ะ

ถ้าผมคิดไม่ผิด พวกเขาคงเป็นโจรภูเขานั่นแหละ

เมื่อผมลอง 【ประเมิน】พวกเขาดู ก็พบว่าอาชีพของพวกเขาคือ โจร กันทุกคนเลย

เรามาเจอกับกลุ่มตัวปัญหาเข้าแล้วแฮะ

 

“หัวหน้า มีแค่ผู้ชายคนนึงกับเด็กอีกสองคนเอง”

“ไม่มีผู้หญิงงั้นเรอะ พวกมึงฆ่าหมอนั่นทิ้งแล้วเอาของมีค่ามาให้หมด อย่าฆ่าเด็กสองคนนั้นล่ะ เดี๋ยวจะได้เอาไปขายกัน”

“อุ๊ซ”

 

ดูเหมือนว่าจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้สินะ

ถึงผมจะฆ่าพวกโจรไป มันก็ถือว่าผมไม่ได้ก่ออาชญากรรมใดๆ แต่ผมไม่อยากจะฆ่าเลยแฮะ

ผมคงไม่ลังเลถ้ามันจะเกิดอันตราย แต่กับคู่ต่อสู้ระดับนี้มันก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย

ผมจึงอยากหลีกเลี่ยงการฆ่าเท่าที่ทำได้

ผมคิดจะให้อเลนกับเอเลน่าหลบอยู่หลังผมขณะลงมือ แต่ทั้งสองคนเข้าสู่สถานะพร้อมต่อสู้กันเรียบร้อยแล้ว

ถ้าบอกให้ถอยตอนนี้ เด็กๆก็คงไม่ยอมกันแน่ๆเลย

 

“อเลน เอเลน่า ตรงนี้จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ชายได้หรือเปล่า?”

“อเลนจะสู้ด้วย~”

“เอเลน่าด้วย~”

 

.... อืม พร้อมจะลุยกันสุดๆเลยแฮะ

 

“ต่อให้พี่ชายขอให้วางใจพี่น่ะเหรอ?”

““....สู้ด้วย~””

 

ทั้งสองคนคิดไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่ยอม พวกนั้นโชคร้ายจริงๆ

 

“เฮ่อ... งั้นเบามือกันหน่อยนะ ห้ามฆ่าทิ้งโดยเด็ดขาดนะ เข้าใจมั้ย?”

“”ได้ครับ(ค่ะ)~””

 

ทั้งสองคนเชื่อฟังแต่โดยดี แต่ไม่น่าจะไปในทางนี้เลย

 

“งั้นจูล ฟีท โบลท์ กับเวคเตอร์ นั้น...”

“บ๊อก” “เนี๊ย” “ปี้~” “กรร”

 

.....ทางนี้ก็พร้อมลุยแฮะ

 

“....งั้นพวกเธอก็ต้องเบามือด้วยล่ะ เข้าใจนะ? หลีกเลี่ยงการฆ่าเท่าที่ทำได้นะ”

“บ๊อก” “เนี๊ย” “ปี้~” “กรร”

 

ทุกคนยกเว้นโบลท์อยู่ในร่างตัวเล็ก แต่พวกเขาก็สามารถฆ่าได้ในพริบตาถ้าผมไม่เตือนไว้ก่อน

ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรเกินไปเลยนะ พลังของพวกเรามันสูงเกินไปนะรู้หรือเปล่า!!

 

“พวกมึง จัดการแม่งให้หมด”

“”โอ้!!””

 

หัวหน้าของอีกฝั่งก็ออกคำสั่งให้พวกโจรคนอื่นๆบุกเข้ามา

ด้วยสัญญาณนั้น เด็กๆฝั่งผมก็ลุยออกไปเหมือนกัน

 

“”ย่า!!””

“”อ็อก....””

“บ๊อก” “เนี๊ย” “กรร”

“””อ้ากก...”””

“ปี้~”

“เอื๊อก....”

 

จำนวนของกลุ่มโจรลดลงอย่างรวดเร็ว

อ่า ลองดูสิ.... อืมยังไม่ตาย

ผมคิดว่าเป็นเรื่องยากที่จะออมมือให้กับพวกโจรขณะต่อสู้

แต่ดเหมือนเด็กๆจะคุมพลังของตัวเองไว้ได้เป็นอย่างดี โล่งอกไป

 

“พวกมีงเป็นอะไรกัน อีกฝ่ายแค่เด็ก หมา แมว เองนะโว้ย”

“ตะ แต่ หัวหน้า พวกนี้มันเก่งสุดๆไปเลยน่ะสิ”

 

หัวหน้ากลุ่มโจรโกรธที่ลูกน้องโดนซัดสลบไปทีละคนๆ คนที่เหลือก็ทำท่าเตรียมจะหนีกันแล้ว

 

“”ย่า!!””

“อี๊ก”

“โอ๊กก”

 

แล้วอเลนกับเอเลน่าก็จัดการได้อย่างรวดเร็ว

ในที่สุดหัวหน้าโจรก็ทนไม่ไหว คว้ามีดพุ่งไปทางที่เด็กๆอยู่....

 

“ไอ้พวกเด็กเวร ถ้ามึงไม่อยากตาย...อ๊อก!!”

 

แล้วเวคเตอร์ก็ตบหัวหน้าโจรคนนั้นลงไปกองเรียบร้อย

 

“””หัวหน้า!!!”””

“กรร~♪”

 

หัวหน้าโจรกระเด็นไปนิดหน่อย แต่การโจมตีของเวคเตอร์นั้นก็ไม่ได้ใส่แรงอะไรมาก... ดังนั้นไม่น่าตายหรอกนะ...

 

“พะ พวกเราไม่มีทางชนะแน่ถ้าเป็นอย่างนี้....”

“โอ๊ะ ผมไม่ปล่อยให้หนีไปหรอกนะ”

“ฮี้!!!”

 

เมื่อเห็นพรรคพวกถูกซัดกองไปทีละคนๆ โจรที่เหลือก็คิดจะหนีกันแล้ว

แน่นอนว่าผมไม่ปล่อยไปหรอก ผมอ้อมไปข้างหลังแล้วเอามีดจ่อไว้ทีคอของคนที่จะหนี

 

“มีพรรคพวกคนอื่นอยู่อีกหรือเปล่า? แล้วก็บอกที่อยู่รังของพวกแกมาซะ”

“ปะ โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“ถ้าตอบช้ากว่านี้เดี๋ยวมือมันจะลื่นนะรู้มั้ย?”

“ฮี้!! บอกแล้วๆ ดังนั้นอย่าทำอะไรผมเลย...”

 

เมื่อผมลดมีดลง โจรที่ถูกจับอยู่ก็สารภาพออกมาจนหมด




NEKOPOST.NET