NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.67 - หลงใหล


แล้วก็มาถึงเวลาอาหารเย็น....

 

“อืม อาหารชนิดนี้มีกลิ่นหอมดีจริงๆนะ”

 

พวกผมสามคน คุณเซดริก ทีโอดอร์คุง ลาทิสคุง พวกเราอยู่ในห้องอาหารในคฤหาสน์

คุณโอลิเวียนั้นไปดูแลลูกสาวที่เหมือนว่าจะไม่สบายหน่อยๆ

 

“ท่านพ่อครับ ผมอยกจะกินแล้วนะครับ~”

“อยากกินแล้วครับ~”

“งั้นเหรอ งั้นเรามากินกันเถอะ”

“”ครับ กินแล้วนะครับ””

 

ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงอ้อนคุณเซดริกให้เริ่มกินไวๆ

แล้วมื้อเย็นของพวกเราก็ได้เริ่มขึ้น ครอบครัวริสเนอร์เริ่มตักแกงกะหรี่กินกันก่อนอาหารอย่างอื่นเลย

 

“”อร่อยจังเลย!!””

“นี่มัน....”

 

ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงแสดงอารมณ์ออกมาอย่างพึงพอใจ

เพราะอเลนกับเอเลน่าได้ชิมมาก่อนแล้ว จึงไม่ได้แสดงท่าทางอยากกินในทันทีเหมือนพวกเขา

แต่ผมก็โล่งอกที่มันถูกปากพวกเขา คุณเซดริกไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ดูจากท่าทางแล้วก็คงชอบเหมือนกัน

 

“อเลน เอเลน่า พวกเราก็มากินกันเถอะ”

“”อื้ม กินแล้วนะค้าบ(ค่า)””

 

เมื่อยืนยันปฏิกิริยาของครอบครัวริสเนอร์แล้ว ผมก็ตัดสินใจที่จะกินเหมือนกัน

ถึงตอนนี้ผมต้องแยมแพ้เรื่องการกินแกงกะหรี่กับข้าวไปก่อนเพราะเรากินพร้อมๆครอบครัวริสเนอร์...

แต่ยังไงผมก็จะกินมันให้ได้เร็วๆนี้แหละ

 

“”พี่ชาย~ อันนี้ก็อร่อยเหมือนกาน~””

“งั้นเหรอ? ดีแล้วล่ะ กินกันเยอะๆนะ”

“”อื้ม””

 

ตอนกลางวันผมทำแกงกะหรี่ธรรมดา แต่มื้อเย็นผมทำเป็นแกงกะหรี่ซีฟู้ด รสชาติจึงแตกต่างจากเดิมนิดหน่อย

แต่ดูเหมือนว่าเด็กๆก็ชอบแบบนี้เหมือนกัน

 

“นี่มันอร่อยมากเลยครับ”

“เยลลี่ที่ได้กินก่อนหน้านี้ก็อร่อย แต่การที่คุณทาคุมิทำอาหารอร่อยแบบนี้ออกมาได้นั้น สุดยอดไปเลยครับ”

“”พี่ชาย สุดยอด?””

“ใช่แล้ว สุดยอดมาก”

“คุณทาคุมิ เก่งมากๆเลยครับ”

“”อื้ม พี่ชาย~ สุดยอดไปเลย~ เอะแฮะๆๆ””

 

โอ้? อเลนกับเอเลน่าคุยตอบทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงด้วยแฮะ

ถึงหัวข้อจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผมก็เถอะ....

 

“อาหารของพี่ชายอร่อยมากๆ~”

“กินเยอะๆเลยนะ~”

“ได้งั้นเหรอ? คุณทาคุมิ ขอเติมได้มั้ยครับ?”

“ผมด้วย”

“แน่นอนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว กินกันเยอะๆเลยนะ อเลนกับเอเลน่าเอาด้วยมั้ย?”

“”เอาด้วย~””

 

เด็กๆทั้งสี่คนที่เริ่มสนิทขอต่อจานที่สองกันอย่างพร้อมเพรียง

ขณะที่บรรยากาศสุขสันต์กำลังลอยอยู่ทั่วห้องอาหาร

คุณเซดริกที่กำลังกินอยู่อย่างเงียบๆ ก็ลุกขึ้นยืนขึ้นจากเก้าอี้ของเขา

 

“คุณทาคุมิ!! อาหารที่รียกว่าแกงกะหรี่นี้ยอดมาก ทั้งรสชาติที่กลมกล่อมอยู่ภายในปาก แล้วยัง...”

 

แล้วก็พูดร่ายยาวเกี่ยวกับความประทับใจในอาหารที่ได้กิน

...เอาไงดี คุณเซดริกก็ของขึ้นจนไม่เหมือนปกติด้วยสิ

ผมเผลอใส่อะไรแปลกๆลงไปในส่วนผสมหรือเปล่านะ?

ในโลกนี้กระวานกับใบโคลเวอร์นั้นถูกใช้เป็นยาด้วยสิ มันส่งผลเป็นยาอะไรออกมาหรือเปล่านะ...

ดูท่าทางแล้วน่าสงสัยจริงๆแฮะ

ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงก็หันไปมองคุณพ่อของพวกเขาด้วยสายตาตกตะลึง

 

“ท่านพ่อทำตัวไม่เหมือนปกติเลย...”

“อืม เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นท่านพ่อเป็นแบบนี้....”

 

แล้วคุณเซดริกก็ร่ายยาวถึงความอร่อยของแกงกะหรี่ไปอีก 10กว่านาที

 

“...นี่ก็นานมาแล้วที่ข้าไม่ได้เร่าร้อนขนาดนี้ ใช่แล้วข้านั้นปกติดี ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วงแล้วไปกินส่วนของตัวเองกันซะเถอะ คุณทาคุมิก็คงไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”

“....ไม่มีปัญหาครับ”

 

อ่า กลับมาเป็นคุณเซดริกตามปกติแล้ว

พอมองไปรอบๆก็เห็นเหล่าคนรับใช้ทำท่าอยากกินกันแทบไม่ไหวแล้วด้วย

คุณเซดริกเลยหันไปอนุญาตให้พวกเขาออกจากห้องอาหารไปได้

ผมได้ทิ้งแกงกะหรี่หม้อใหญ่ไว้ในครัวก่อนที่จะถึงเวลาอาหารเย็น

แต่คนรับใช้ไม่สามารถกินก่อนเจ้านายได้ แล้วต้องมาคอยบริการคุณเซดริกด้วย

แต่เมื่อพวกเขาได้รับคำอนุญาต พวกเขาก็มุ่งไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว

 

คนรับใช้ที่อยู่รอบๆก็ขอตัวแล้วออกกันตามๆไป ผ่านไปไม่กี่นาที...

 

――ปัง!!

 

อยู่ดีๆประตูของห้องอาหารก็เปิดอย่างเสียงดัง

 

“หัวหน้าพ่อครัว? เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?”

 

คนที่เข้ามาในห้องคือหัสวหน้าพ่อครัวของคฤหาสน์ริสเนอร์

คุณเซดริกหันไปถามเขาที่พุ่งเข้ามาในห้อง

 

“ขอโทษด้วยที่ผมทำตัวไม่สุภาพครับ นายท่าน! แต่ผมไม่สามารถคอยอยู่เฉยๆได้เมื่อลองชิมอาหารจานนี้...”

“หมายความว่านายประทับใจอาหารของคุณทาคุมิมากเลยสินะ?”

 

หัวหน้าพ่อครัวเดินเข้ามาข้างๆผมแล้วก็คุกเข่าลงไปบนพื้นทันที

 

“ท่านทาคุมิครับ อาหารที่ชื่อแกงกะหรี่นี้อร่อยมากเลยครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้ารู้สึกตื้นตันเมื่อได้กินอาหาร ดังนั้นได้โปรดรับข้าเป็นลูกศิษย์ด้วยเถอะครับ”

“เอ๋!?”

 

ละ ลูกศิษย์? อยู่ดีๆหัวหน้าพ่อครัวพูดอะไรออกมาเนี่ย?

 

“.....เอ่อ ขอโทษด้วยครับ”

“เอ๋!? ทำไมกันล่ะ ความสามารถข้าไม่พองั้นเหรอ? ถึงเห็นอย่างนี้แต่ข้าก็ทำอาหารอย่างจริงจังมาตลอดเลยนะ มีอะไรที่ข้าไม่พอสำหรับท่านงั้นเหรอ?”

 

เปล่าครับ ผมไม่ใช่พ่อครัวตั้งแต่แรกแล้วด้วย ผมจึงไม่อาจรับลูกศิษย์ได้

เพราะอย่างนั้นผมจึงปฏิเสธไป แต่ดูเหมือนว่าหัวหน้าพ่อครัวจะไม่เข้าใจ

 

“อย่าทำตัวอย่างนั้นสิไรอัน นายจะสร้างปัญหาให้คุณทาคุมิเอานะ เอาจริงๆคุณทาคุมิก็ไม่ใช่พ่อครัวตั้งแต่แรกแล้วด้วย เขาเป็นนักผจญภัยต่างหาก ดังนั้นเขารับนายเป็นลูกศิษย์ไม่ได้หรอก”

 

มันแน่นอนอยู่แล้วครับ

 

“แต่ว่า นายท่านครับ~”

“ข้าก็เข้าใจที่ไรอันอยากบอกอยู่หรอก ทั้งครีมปัง เยลลี่ หอยเชล์ย่างซอสกับเนย แล้วยังแกงกะหรี่นี่อีก หลังจากสร้างอาหารใหม่ๆขึ้นมาหลายต่อหลายอย่าง บางทีก็ทำให้ข้าอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงไม่เป็นพ่อครัว”

“เอ๋....”

 

....ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเสียมารยามยังไงไม่รู้แฮะ อยู่ดีๆมาว่าผมแปลกซะงั้น...

 

“คุณทาคุมิ ถึงการรับลูกศิษย์จะเป็นไปไม่ได้ แต่คุณมีแผนที่จะวางขายเครื่องแกงกะหรี่ออกสู่ตลาดหรือเปล่าครับ?”

 

เอ๋? เอาไปขายเนี่ยนะ?

 

“อืม... คุณหมายถึงคุณอยากซื้อสูตรอาหารงั้นเหรอครับ?”

“เปล่า ข้าไม่ได้ต้องการซื้อไปเปิดร้านเหมือนกับครีมปังหรอกนะ แต่ข้าคิดว่ามันสามารถขายไปสู่คนจำนวนมากได้ถ้าไปทำสัญญาซื้อขายผ่านกลุ่มการค้าน่ะ”

 

ทำไมเรื่องราวมันดูใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆกันนะ แต่...

 

“ผมไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยครับ”

“ขอถามว่าทำไมจะได้มั้ย?”

“ครับ เพราะส่วนผสมส่วนใหญ่สำหรับใช้ทำเครื่องเทศแกงกะหรี่นั้นถูกใช้เป็นสมุนไพร ถ้ามันถูกเอาไปใช้ให้ตรงจุดนั้นคงจะดีกว่า แล้วมันก็จะเกิดปัญหาด้วยถ้าผมจะกวาดซื้อพวกมันมาเป็นจำนวนมาก ดังนั้นผมจึงไม่อยากให้สมุนไพรราคาโดดจนเกินไป เพราะคนธรรมดาที่ต้องการใช้ทำเป็นยาจะซื้อไม่ไหวเอา”

 

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าสมุนไพรพวกนี้ถูกใช้เป็นเครื่องปรุงแบบที่ผมทำ ของก็อาจขาดตลาดจนทำให้ราคาพุ่งเป็นจรวด

ดังนั้นมันจะเกิดปัญหากับคนที่จะนำไปใช้เป็นยา ผมจึงไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น

 

“เข้าใจล่ะ มันก็มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นแบบนั้น ข้าจะทำการสำรวจดูก่อนละกัน แต่ถ้าไม่มีปัญหาแบบนั้นในบริเวณนี้ เป็นไปได้มั้ยที่จะขายมันออกมา?”

“ครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ไม่มีปัญหาครับ”

 

คุณเซดริกจะออกไปสำรวจตลาดให้ก่อนสำหรับปัญหาที่จะเกิดเมื่อขายเครื่องเทศแกงกะหรี่

ผมเลยบอกชื่อสมุนไพรที่ใช้เป็นส่วนผสมให้กับเขา แน่นอนว่าบอกแค่จำพวกสมุนไพรเท่านั้นแหละ




NEKOPOST.NET