[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 65 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.65 - เจ้าของเรือที่จม


“คุณเซดริกครับ รู้จักชื่อดีทเลนมั้ยครับ?”

“ดีทเลนเหรอ? ....ถ้าจำไม่ผิด มันเป็นชื่อในรายงานที่ส่งมา... อ๊ะเรือที่ล่มไปของร้านนี้งั้นเหรอ?”

“ค่ะ ใช่แล้ว มันได้จมไปแต่ยังดีที่ไม่มีผู้ประสบภัย แต่มันก็ทำให้ร้านเสียหายหนักไปพอควรเลยค่ะ...”

 

ใช่แล้ว ไม่ผิดไปจากที่คิดเลย นั่นเป็นตราสัญลักษณ์ของร้านนี้จริงๆด้วย

 

“อันที่จริง เรือนั่น... ดีทเลนที่จมอยู่ด้นทะเลน่ะครับ ผมกู้มันมาแล้ว...”

“”....ครับ(ค่ะ)?””

 

เมื่อผมบอกไปว่าผมกู้เรือที่ล่มนั่นมาแล้ว คุณเซดริกกับผู้จัดการสาขาก็ส่งเสียงแปลกๆออกมา

 

“...เรือนั่นจมไปแล้วนะ?”

“ครับ ผมไปเจอมันที่ก้นทะเลน่ะครับ”

“...ข้าได้รับรายงานมาว่ามันจมไปตรงน้ำลึกมากเลยนะ ถ้าจำไม่ผิด...”

“ก็ว่ายน้ำลงไปนานเหมือนกันครับ”

“....เรือนั่นมีขนาดใหญ่มาก นายกู้มันมาได้ยังไงกัน?”

“ผมแค่ใช้ 《Infinite Storage》น่ะครับ ไม่ได้รู้มาจากคุณไอแซคแล้วงั้นเหรอครับ?”

“............”

 

คุณเซดริกถามคำถามมาเรื่อยๆ ผมก็แค่ตอบไป แล้วพอถามจบเขาก็เงียบไป

ผมคิดว่าคุณไอแซครายงานเรื่องเกี่ยวกับตัวผมมาทั้งหมดแล้วซะอีก แต่เหมือนบางเรื่องเขาก็ไม่ได้บอกคุณเซดริกแฮะ

เขาไม่ได้รู้เรื่อง 《Infinite Storage》นี่เอง ....ดูดูเหมือนผมก็บอกไปเองซะแล้วแฮะ

แต่ก็นะ 《Infinite Storage》มันสะดวกนี่นา ผมอยากใช้มันขณะที่ใช้ชีวิตอยู่ในเอเทลเดีย

คงเป็นเรื่องลำบากถ้าผมจะปิดบังมันไว้ด้วย...

 

“ขอโทษด้วย ข้าไม่ได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย นายกู้ดีทเลนขึ้นมาได้จริงๆงั้นเหรอ?”

“ครับ”

“แล้วคุณทาคุมิจะทำยังไงกับเรือลำนั้นล่ะ?”

“เอ๋? ไม่ใช่ว่าก็คืนเจ้าของไปเหรอครับ?”

 

ในเมื่อเก็บของตกได้ ผมก็ควรคืนมันให้กับเจ้าของที่ทำตกนี่นา แต่ว่า...

หืม? ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น ผมต้องนำไปให้ตำรวจ ถ้าไม่งั้นมันก็คือการขโมยของไป... สำหรับที่นี่ไม่เหมือนกันงั้นเหรอ?”

คุณเซดริกพูดเหมือนกับว่าผมไม่จำเป็นต้องคืนของไปซะด้วย

 

“งั้นนายก็ตั้งใจที่จะคืนมันให้เจ้าของสินะ?”

“ครับ ดูเหมือนว่ามันจะมีสินค้าบรรทุกอยู่ด้วย แต่เมื่อมันจมทะเลไป ผมเลยไม่รู้หรอกนะครับว่าของเป็นยังไงบ้าง แต่คิดว่าคงปลอดภัยดีนะครับ”

 

เพราะว่าในเรือที่จมมีสินค้าอยู่ด้วย ผมคิดว่าในน้าอาจมีของสำคัญอยู่ด้วย

ต่อให้มันเหลือส่วนที่ปลอดภัยอยู่ไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่เหลือเลย

 

“แล้วนายก็ไม่คิดเรียกค่าตอบแทนด้วยงั้นเหรอ?”

“ครับ นั่นเป็นความตั้งใจของผมเอง อ๊ะแต่ถ้ามันเป็นเรื่องลำบากใจที่ต้องนำไปกำจัดทีหลังมากกว่าที่จะได้คืน ผมก็ไม่บังคับที่จะให้รับกลับไปนะครับ?”

 

ถ้าคุณนำของที่พังแล้วมาคืนให้กับเจ้าของ เขาก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการนำไปกำจัดอีก

ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็ไม่ใส่ใจหรอกนะครับที่จะทิ้งให้มันป็นปุ๋ยอยู่ใน 《Infinite Storage》ต่อไป

 

“ไม่นะ ข้าคิดว่ามีหลายอย่างที่ยังใช้ได้ ใช่มั้ย?”

“ค่ะ เป็นอย่างนั้นเลยค่ะ”

 

เมื่อคุณเซดริกถาม ผู้จัดการสาขาก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

เรือในเอเทลเดียนั้นส่วนมากจะเคลื่อนที่ด้วยใช้หินเวทมนต์ แล้วหินเวทมนต์ที่ติดอยู่กับเรือก็มีขนาดใหญ่พอที่สามารถนำไปใช้แทนไรได้หลายๆอย่าง

แน่นอนว่าเรือได้จมเพราะท้องเรือได้รับความเสียหายทำให้มันไม่สามารถลอยตัวได้

แต่หินเวทมนต์นั้นก็ไม่มีปัญหาถ้าจะนำไปใช้ซ้ำ เพราะมันมีความเสียหายแค่บางส่วนเท่านั้น

 

แต่พอฟังเรื่องราวดู เหมือนว่าในเอเทลเดียนั้น เมื่อใครเก็บของได้ก็จะเอาไปเลย ต่อให้รู้ตัวเจ้าของก็ตาม

เอาง่ายๆถ้าสินค้าโดนปล้นไปโดนกลุ่มโจร ผู้ที่สามารถจัดการโจรได้ก็จะได้สินค้าส่วนนั้นไปเลย

ถ้าเจ้าของสินค้าต้องการสินค้าคืน ก็ต้องซื้อกลับไปโดยอาจตกลงราคากันได้ต่างหาก

หลังจากคุณเซดริกเล่าจบ ก็ทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ว่า ความรู้ส่วนนี้ใส่มาในร่างกายแล้วนี่หว่า ทำไมนึกไม่ออกนะ

ดูเหมือนว่าสามัญสำนึกจากโลกจากมีผลกับตัวผมมากกว่าแฮะ

 

“จะดีเหรอ? ถ้านายขายหินเวทย์ที่ได้จากเรือนั่น นายก็จะได้เงินพอควรเลยนะ?”

“ผมมีเงินพอสมควรแล้วครับ ผมจะคืนเรือให้ทางกลุ่มการค้าดีกว่า”

 

มันคงเป็นเงินมากพอสมควรสำหรับการซื้อสินค้ากลับไป

แต่ผมก็ไม่มีปัญหาที่จะคืนมันไปฟรีๆ ถ้าเลือกได้ผมก็อยากคืนไปฟรีๆมากกว่า

เมื่อผมพูดจบ ผู้จัดการสาขาก็ร้องไห้ออกมาทันที

ก็นะ เรือมันมีสินค้าบรรทุกอยู่เยอะเลย ถ้ามันจมไปก็ทำความเสียหายให้กับทางกลุ่มการค้าอย่างมากด้วย

ถ้าที่จมมันเป็นความเสียหายเล็กน้อย เขาก็คงไม่ร้องไห้ออกมาอย่างนี้หรอก

 

แต่เพื่อความแน่นอน ผมจึงถูกนำไปยังโกดังสินค้าของทางกลุ่มการค้าอีกที่หนึ่ง เพื่อนำเรืออกมาคืนแล้วตรวจสอบสินค้า

 

“”พี่ชาย เราจะไปไหนกันเหรอ~?””

“หืม? อเลนกับเอเลน่าจำเรือที่จมอยู่กันได้หรือเปล่า?”

“”เรือ?””

“ใช่แล้ว ที่คุณมิเรน่าขอร้องให้พี่ “เอามันออกไปให้หน่อย” น่ะ”

“”อื้ม จำได้~””

“พี่เจอคนที่ทำเรือนั่นหายไปแล้ว พี่เลยจะเอาเรือไปคืนเขาน่ะ”

“”คืน~? ทำไมล่ะ~?””

 

เอ๋? อืม... ทำไมกันนะ เฮ่อ....

 

“อืม..... เอาเป็นว่า ถ้าอเลนกับเอเลน่าเจคนที่เดินอยู่ด้านหน้าทำของบางอย่างตก แล้วจะทำยังไง?”

“”เก็บมา~?””

“ใช่แล้ว แล้วหลังจากเก็บขึ้นมาล่ะ?”

“”เอาไปคืน~?””

“ใช่แล้ว อันนี้ก็เหมือนกัน พี่เก็บเรือที่ตกอยู่ได้ พี่เลยจะเอาไปคืนเจ้าของน่ะ”

“”เข้าใจแล้ว~””

 

ดูเหมือนทั้งสองคนจะแน่ใจแล้ว

ถึงมันจะไม่ค่อยเหมือนกันก็เถอะ แต่ผมก็พอใจที่ทั้งสองคนบอกว่าจะนำของที่ตกอยู่ไปคืนให้เจ้าของ

 

เมื่อเรามาถึงโกดัง ผมก็นำดีทเลนออกมาจาก《Inifnite Storage》

ตอนแรกผมคิดว่าเวลาเอาออกมาจะมีน้ำทะเลออกมาด้วย แค่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

สงสัยตอนที่ผม “เก็บ” เรือนั้นมา น้ำทะเลที่อยู่รอบๆจะไม่ได้ถูกเก็บมาด้วย โล่งอกไปที

 

“นี่ใช่มั้ยครับ ไม่ผิดใช่มั้ยครับ?”

“มะ ไม่ผิดเลยค่ะ นี่เป็นเรือของทางร้านค่ะ”

 

เมื่อผมถามยืนยัน ผู้จัดการก็ตอบกลับผมมาเมื่อเห็นเรือ

นอกจากนั้น ทีโอดอร์คุงก็พึมพำออกมาว่า “สุดยอดไปเลย~”

ลาทิสคุงก็เหมือนกัน “จริงๆด้วย...” กับ “เรือนี่ใหญ่ชะมัดเลย”

รวมถึงผู้คุ้มกันกับพนักงานที่อยู่รอบๆก็แสดงสีหน้าตกใจออกมา

ผมก็รู้ว่าขนาดของ《Infinite Storages》ของผมนั้นแตกต่างกับคนอื่น

สำหรับคนทั่วไปนั้นคงไม่สามารถใส่เรือที่มีขนาดนี้ได้... แน่นอนว่าไม่ได้ล่ะ

แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็สามารถบอกได้ว่าขนาดของ《Infinite Storages》มันขึ้นอยู่กับพลังเวทที่ผมมีอยู่มากพอควร

 

แน่นอนแล้วว่าดีทเลนเป็นเรือของกลุ่มการค้าฟิจิที่จมไป

ยังไงก็ไม่ผิดแน่เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่อยู่ข้างเรือ

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ต้องยืนยันแล้วว่านี่เป็นของกลุ่มการค้าฟิจิจริงๆ

 

“แล้ว ถ้าผมจะคืนมันไม่มีปัญหานะครับ?”

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ!!”

 

ในที่สุดผมก็คืนดีทเลนให้กับเจ้าของได้แล้ว

นอกจากนั้นผู้จัดการยังให้ถั่วคาฮีกับเครื่องมือต่างๆที่ผมต้องการมาฟรีๆ

ผมรู้สึกไม่ดีที่จะรับมันมาเปล่าๆ แต่คุณเซดริกก็บอกว่าให้รับไปเถอะ

เมื่อรับของทั้งหมดมาพวกผมจึงออกจการ้านของกลุ่มการค้าไป




NEKOPOST.NET