[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 63 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.63 - ตลาดเช้า


“ดูเหมือนว่านิสัยแพ้แล้วพาลของไอแซคจะมีเหมือนเดิมสินะ นึกว่าจะดีขึ้นหลังจากเข้าภาคีอัศวินแล้วซะอีก ...ยังซื่อตรงเหมือนเดิมเลยน้า คิดถึงตอนเด็กๆจัง”

 

คุณเซดริกทำหน้าตาสนุกมากๆ

ดูเหมือนว่าตอนเด็กๆคุณเซดริกจะชอบแกล้งน้องชายเอามากๆเลย

เข้าใจล่ะ เหตุผลที่คุณไอแซคเข้มงวดกับท่านวาร์ท เพราะตอนอยู่กับพี่ชายนั้นหือไม่ออกนี่เอง

ตอนแรกผมคิดว่าพวกเขาไปค่อยถูกกัน แต่ที่ไหนได้ เข้ากันดีเลยนี่นา

 

“จะว่าไป คุณทาคุมิไปเดินตลาดเช้าแถวท่าเรือกันมั้ย?”

 

ขณะคิดถึงความสัมพันธ์ของพี่น้องริสเนอร์อยู่ คุณเซดริกก็ชวนไปเที่ยวตลาดตอนเช้า

 

“ตลาดเช้าเหรอครับ? เอ๋ มันจะไม่วุ่นวายเหรอครับถ้าคุณเซดริกไปด้วยตัวเอง?”

“แน่นอนว่าข้าก็จะปลอมตัวไปนั่นแหละ”

“......”

 

ปลอมตัวเหรอ เฮ่อ...

ช่วงมันละกัน ยังไง “คนดัง = เดินทางแบบปลอมตัว” ก็เป็นเรื่องที่เกิดทั่วไปด้วยนั่นแหละ....

 

“ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะมีอาหารแปลกๆมาขายอยู่ที่ร้านริมถนนน่ะ”

“อาหารแปลกๆ?”

“ใช่แล้ว อาหารนั่นพึ่งเริ่มขายมาได้ไม่กี่วันนี้เอง แต่ดูเหมือนว่าจะอร่อยจนต้องต่อแถวรอกันยาวเลย ดังนั้นข้าจะไปตรวจสอบอาหารนั่นดูซักหน่อย”

“เห ก็น่าสนใจดีนะครับ”

 

อร่อยจนต้องต่อแถวรอกันเลย แค่ได้ยินก็น่าสนใจแล้ว

แต่พึ่งเริ่มขายได้ไม่กี่วันนี้งั้นเหรอ? แต่จากที่เดินดูเมื่อไม่กี่วันก่อนยังไม่มีแถวยาวๆเลยนี่นา

มันก็น่าจะหมดก่อนที่พวกเราจะไปเดินหาของกินล่ะมั้ง?

 

“ข้าจะไปตรวจสอบมันด้วยตัวเองนี่แหละ”

“ต้องการให้ผมไปด้วยสินะครับ?”

“ใช่แล้วล่ะ ข้าคิดจะพาลูกๆไปด้วย อเลนคุง เอเลจัง จะเป็นอะไรมั้ยถ้าพวกเราจะไปหาข้าวเช้ากินที่นั่นกันแทนที่บ้าน?”

“”หืม?””

“ก็ที่เราไปเจอปลาขายเยอะแยะเลยไง ลุงเขาถามว่าจะไปกินข้าวเช้ากันที่นั่นได้มั้ย?”

“”อื้ม ได้เลย~””

“งั้นเหรอ? งั้นข้าจะไปเตรียมตัวก่อนเลยละกัน ขอโทษที่ต้องให้รอซักครู่ล่ะนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ตามสบายเลย”

 

เพราะอย่างนั้นพวกเราจึงจะไปยังตลาดเช้าพร้อมกับ คุณเซดริก ทีโอดอร์คุง และ ลาทิสคุง

คุณเซดริกคิดจะไปโดยไม่มีผู้คุ้มกัน แต่มันจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ดังนั้นจึงมีคุณโจชัวติดตามไปด้วยในฐานะผู้คุ้มกัน

ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่คุณโจขัวเป็นพ่อบ้านซึ่งสามารถเป็นผู้คุ้มกันได้ด้วย

 

“ท่านพ่อครับ ดูเหมือนจะเป็นที่นั่นนะครับ?”

“ดูเหมือนว่าจะใช่แล้วล่ะ”

“ไปเร็วๆกันเถอะครับ”

 

ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงจูงมือดึงคุณเซดริกไปยังร้านที่ว่า

ดูเหมือนพวกเขาจะตื่นเต้นที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอกกับคุณพ่อล่ะนะ

หืม? อเลนกับเอเลน่าจ้องไปยังพ่อลูกริสเนอร์ แล้วหันมามองผม? .... หรือว่า?

ถ้าจำไม่ผิด เวลาเดินกันอยู่ในเมืองกับทั้งสองคน ทุ่งคู่จะเดินตามพร้อมกับจับเสื้อของผม ไม่ก็ผมอุ้มทั้งสองคนเอาไว้

นานๆทีเราถึงจะเดินจูงมือกันสินะ? ทั้งสองคนหันไปมองพ่อลูกริสเนอร์อีกแล้ว คงจะใช่แล้วล่ะ

 

“อเลน เอเลน่า เอ้า”

 

ผมเรียกทั้งสองคนพร้อมกับยื่นมือไปให้ ทั้งสองคนก็เข้ามาจูงมือผมทันที

 

“”เอะแฮะๆๆ””

 

ดูเหมือนทั้งสองครจะดีใจ เพราะรอยยิ้มบนใบหน้าสดใสไม่แพ้ทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงเลย

พวกเขาจูงมือผมไปต่อยังหางแถวของร้านที่ว่า

แต่เอาจริงๆ แถวยาวสุดๆเหมือนกันที่คุณเซดริกบอกเลยแฮะ ดูท่าทางของที่ขายจะอร่อยจริงๆ

 

“คนเยอะจริงๆเลยนะครับ ผมสงสัยจังว่าเขาขายอะไร?”

“ดูเหมือนจะเป็นหอยเชลล์ แต่ได้ยินมาว่าใช้เครื่องปรุงที่ไม่เคยมีคนใช้มาก่อน ถ้าจำไม่ผิด.... น่าจะเป็นเครื่องปรุงที่รัยกว่าซอสถั่วเหลืองนะ”

“.......ซอสถั่วเหลือง”

 

ฮะๆๆๆ...คงไม่ใช่ หรอกนะ...

 

“.......”

 

ผมคิดเรื่อยเปื่อยไปขณะที่แถวก็เดินไปเรื่อยๆ เมื่อเราเข้าไปใกล้ร้าน ผมก็ได้กลิ่นหอมที่ผมคุ้นเคย

 

“”อ๊ะ!!””

“อ่า.....”

 

เมื่ออเลนกับเอเลน่าเห็นร้านที่ขายห้องเชลล์ก็ส่งเสียงร้องออกมา

ว่าแล้วเชียว.... นั่นร้านที่ผมสอนวิธีการใช้เนยกับซอสมาปรุงรสนี่นา ขายดีขนาดนี้เชียวเหรอ

 

“มีอะไรงั้นหรือ?”

“เอ่อ....ก็ แบบว่า....”

“หืม? โอ๊ะ พี่ชายกับเด็กๆนี่นา!!”

 

เอาล่ะที่นี้จะอธิบายยังไงดีนะ...

ขณะผมกำลังคิดคำอธิบาย ลุงเจ้าของร้านก็สังเกตเห็นผมแล้วทักผมพร้อมกับโบกมือให้

 

“อะไรกันพี่ชาย กำลังต่อแถวอยู่งั้นเรอะ? สำหรับพี่ชายไม่ต้องมารอต่อแถวอยู่หรอก มาๆๆ ถ้าเป็นพี่ชายที่สอนข้าทำอาหารนี้ขึ้นมาล่ะก็ไม่มีใครบ่นอยู่แล้ว มานี่ได้เลย เดี๋ยวจะเตรียมให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“....คุณทาคุมิ?”

“.....”

 

อ่า..... รู้สึกสายตาที่จ้องมาของคุณเซดริกจะสื่อมาว่า “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?”

 

“ก็....เอ่อ.....”

“เป็นเรื่องจริงสินะที่คุณทาคุมิเป็นคนสอนเขาทำ?”

“...ใช่แล้วล่ะครับ วันแรกที่ผมมาเมืองนี้เลย...”

 

เอาเป็นว่า ผมเล่าเรื่องวันแรกที่ผมมาถึงเมืองให้เขาฟังไปละกัน

 

“ฮ่า.....”

 

หลังจากคุณเซดริกได้ฟังก็ถอนหายใจยาวๆออกมา

เอาเป็นว่า....ขอโทษก่อนดีมั้ยนะ? ถึงจะไม่ได้ทำอะไรผิดก็เถอะ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะสร้างปัญหาเข้าให้ด้วยล่ะมั้ง?

ก่อนอื่น มากินหอยเชลล์กันก่อนละกันนะครับ?

 

“....นี่มันอร่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย!!”

“”คุณทาคุมิ อันนี้อร่อยมากเลยครับ!!””

 

ดูเหมือนรสชาติของหอยเซลล์ย่างซอสเนยจะถูกปากครอบครัวริสเนอร์ดี

 

“คุณทาคุมิ คุณบอกได้มั้ยว่าซอสถั่วเหลืองนี่มันทำมาจากอะไรกัน?”

“อ่อ ได้สิครับ มันทำมาจากต้นอ่อนของต้นโคอิคุจิที่ขึ้นในดันเจี้ยนน่ะครับ”

“งั้นเหรอ? หมายความว่ามันมีขายที่ร้านที่รับซื้อของจากดันเจี้ยนสินะ?”

“ใช่แล้วครับ”

 

สรุปว่าคุณเซดริกชอบรสชาติของซอสถั่วเหลือง ร้านที่จะไปต่อจึงเป็นร้านที่ขายของเกี่ยวกับดันเจี้ยนล่ะนะ

เมื่อมองผู้คนที่มามุงร้านนี้ ก็สรุปได้ว่ารสชาติของซอสถั่วเหลืองนั้นเป็นที่ยอมรับได้กับขาวเอเทลเดีย

แล้วทำไมถึงไม่มีคนคิดจะทำมันมาก่อนเลยนะ? แปลกดีจริงๆ

 

“”พี่ชาย~””

“หืม?”

“”เอาอีก~””

 

อเลนกับเอเลน่าก็ชอบรสชาตินี้เหมือนกันแฮะ...




NEKOPOST.NET