[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 61 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.61 - ครอบครัวริสเนอร์


เมื่อพวกเราถูกพามายังห้องอาหาร ครอบครัวของคุณเซดริกก็รออยู่กันแล้ว

 

“นี่ภรรยาของข้า โอลิเวีย”

“ฉันชื่อโอลิเวียค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ”

“ขอโทษที่มารบกวนนะครับ ผมชื่อว่าทาคุมิครับ”

“ส่วนนี่ลูกชายของข้าทีโอดอร์กับลาทิส ตอนนี้อายุ 9ขวบกับ7ขวบปี และข้ายังมีลูกสาวอยู่อีกคนแต่เธอยังเล็กอยู่เลยไม่ได้ให้พามาด้วย”

 

คุณเซดริกแนะนำตัวภรรยากับลูกชายสองคนให้ผมรู้จัก

ภรรยาของเขานั้นเป็นผู้หญิงที่มีผมสีเชสนัทและดวงตาสีฟ้า พวกเขาเหมาะสมกับเหมือนภาพวาดเวลาที่ยืนอยู่คู่กัน

ลูกชายคนโตทีโอดอร์คุงมีผมสีเงินและดวงตาสีเขียวเหมือนพ่อของเขา แต่น้องชายลาทิสคุงมีผสสีเชสนัทกับดวงตาสีฟ้าเทาออกจะเหมือนแม่มากกว่า

เขาทั้งสองคนดูแล้วเหมือนว่าแต่ละคนรับส่วนของพ่อและแม่มาต่างกันเลย

และลูกสาวของเขาตอนนี้มีอายุ 2 ขวบซึ่งยังเล็กอยู่

 

“สวัสดีครับ ผมชื่อทีโอดอร์”

“ผมลาทิส ยินดีที่ได้รู้จัก”

“สวัสดีครับ ผมชื่อทาคุมิ เด็กๆสองคนนี้ชื่ออเลนกับเอเลน่า ทั้งสองคนลองทักทายพี่เขากันหน่อยสิ”

“....อเลนครับ”

“....เอเลน่าค่ะ”

 

ผมนั่งลงไปอยู่ในระดับสายตาของทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุง แล้วนำอเลนกับเอเลน่าที่ซ่อนอยู่หลังผมออกมาทักทาย

แต่หลังจากทักทายออกมาเสียงเบาแล้ว อเลนกับเอเลน่าก็หนีกลับมาซ่อนอยู่หลังผมอีกครั้ง

เอ่อ...ตัวก็ไม่ได้สั่นกลัวอะไรกันนี่นา....หรือว่าจะอายกันนะ

อเลนกับเอเลน่าได้เจอเด็กที่อายุพอๆกันและได้คุยกันซุ่งๆหน้าเป็นครั้งแรก ทั้งสองคนจึงน่าจะอายเล็กน้อย

แต่ยังไงก็ทำท่าทางสนใจเหมือนกันจากที่โผล่หน้ามาแอบมองทีโอดอร์คุงกับลาทิสคุงจากด้านหลังของผม

 

“ทีโอดอร์คุง ลาทิสคุง ขอโทษด้วยนะ สองคนนี้จะอายเวลาเจอกับคนที่พึ่งจะเคยเจอน่ะ...ถ้าไม่มีปัญหาก็ช่วยเล่นกับพวกเขาด้วยนะ”

“”ได้ครับ””

“อารา อาร๊า เด็กๆนี่เข้ากันได้ง่ายดีจริงๆเลยนะจ๊ะ”

 

ผมรู้สึกดีที่ครอบครัวริสเนอร์นั้นเป็นคนกันเอง แต่การทักทายก็เป็นเรื่องที่จำเป็น

 

“งั้นก็เชิญมาทางนี้ได้เลยครับ”

“ขอบคุณมากครับ”

 

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ พวกเราก็ถูกนำมายังโต๊ะยาวที่มีความรู้สึกว่าต้องตะโกนคุยกันเลย

นอกจากที่นั่งตามปกติแล้วได้มีเก้าอี้เพิ่มขึ้นมาโดยมีเก้าอี้เด็กสองตัวอยู่ข้างๆ นั่นคงเป็นที่นั่งของผม

แน่นอนว่าที่นั่งข้างๆก็ของอเลนกับเอเลน่านั่นแหละ

ใช่แล้ว นี่เป็นการกินอาหารพร้อมกับคนอื่นเป็นครั้งแรก จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกเด็กๆออกไปนั่งที่อื่น

ดังนั้นผมจึงรู้สึกขอบคุณที่จัดเก้าอี้รองรับไว้แบบนี้

คุณเซดริกได้สั่งมาล่วงหน้างั้นเหรอ? ว่าแล้วเชียว เขาเป็นคนที่เอาใจใส่รายละเอียดดีจริงๆ

 

อาหารกลางวันนั้นก็เริ่มจากอาหารทะเลต่าง ซุบที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบจากทะเล และขนมปัง

ส่วนอาหารจานหลักเป็นปลาเนื้อขาวทอด แน่นอนว่าปรุงรสด้วยเกลือ แต่ก็กินง่ายดี

 

“”พี่ชาย~””

“หืม? มีอะไรกันเหรอ?”

“”อยากกินเยลลี่~””

 

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อเลนกับเอเลน่าก็เรียกร้องของหวานหลังอาหารกัน

 

“เยลลี่งั้นเหรอ? มันคืออะไรกันน่ะ?”

 

คนแรกที่มาสนใจคำพูดของเด็กๆคือคุณเซดริก

 

“อ่า.... มันเป็นของหวานน่ะครับ”

“หรือว่าของที่คุณทาคุมิทำงั้นเหรอ?”

“อ่อ ใช่แล้วครับ”

“ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ขอข้าลองชิมด้วยได้หรือเปล่า?”

“......”

 

คุณเซดริกรู้สึกสนใจจนขอลองชิมด้วย

 

“แน่นอนว่าจะจ่ายเงินให้ เท่าไรล่ะ?”

“เอ่อ ผมไม่ได้กังวลเรื่องเงินหรอกครับ....แต่เยลลี่มันทำมาจากวัตถุดิบพิเศษนิดหน่อย..... ผมเลยกังวล...ว่ามันจะไม่เหมาะกับขุนนางเท่าไร.....”

“โอ๊ะ อย่างนั้นเองเหรอ งั้นก็ขอชิมหน่อยละกัน ข้าไม่กังวลเรื่องวัตถุดิบอะไรนั่นหรอก”

 

คุณเซดริกขอชิมด้วยสายตาที่เร่าร้อน....

เขาคงไม่โกรธหรอกนะถ้าผมจะให้เขากินสไลม์เจลลี่? ถ้าเขารู้ส่วนผสมแล้วจะเป็นยังไงกันนะ?

 

“ผมหวังว่าจะถูกปากนะครับ แต่ก็....”

 

ผมผสมน้ำผึ้งลงในนม แล้วนำเยลลี่รสผลรีโก้ออกมาจาก 《Infinite Storage》มาวางด้วยกันแล้วยื่นให้กับครอบครัวริสเนอร์

แน่นอนว่าผมเตรียมส่วนของเลนกับเอเลน่าเรียบร้อยแล้ว

 

“นี่มันอร่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย? ทั้งสัมผัสเด้งดึ๋งกินก็ง่ายดีด้วย”

“”ใช่แล้วค่ะ กินแล้วรู้สึกอร่อยและเย็นกำลังดี อร่อยมากเลยค่ะ”

“”อร่อยจัง””

 

ครอบครัวริสเนอร์นั้นถูกใจของหวานที่ผมให้ไป รสชาติก็น่าจะถูกปากดีด้วย

 

“”พี่ชาย~ อันนี้อร่อยจัง~””

 

อเลนกับเอเลน่าก็เคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย

 

“เดาไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าทำได้ยังไงกัน....”

“ผลรีโก้!”

“กับนม!”

“อาราอาร๊า ผลรีโก้กับนมก็เป็นวัตถุดิบทั่วไปนะจ๊ะ ไม่น่าถูกเรีบกว่าวัตถุดิบพิเศษหรอก”

“”เอ๋~””

 

ครอบครัวริสเนอร์เริ่มเดาวัตถุดิบที่ผมใช้ทำมัน

 

“อืม........ ไม่รู้แฮะ ข้าเดาไม่ออกเลยว่าใช้อะไรมาทำ?”

“”สไลม์!!””

“”””เอ๋!!!?”””””

 

อเลนกับเอเลน่าตอบให้กับคำถามของคุณเซดริก ครอบครังริสเนอร์ก็ตกใจกันมากเมื่อได้ฟัง

 

“เอ่อ...ผมใช้สไลม์เจลลี่ทำมันขึ้นมาน่ะครับ”

“สไลม์เจลลี่...เหรอ? ไอ้ของที่ไม่มีอะไรดีแต่ก็ไม่มีข้อเสียอะไรน่ะเหรอ?”

“นั่นแหละครับ”

“แต่มันเอามาใช้อย่างนี้ได้ด้วย....”

 

อาเระ? พวกเขาเหมือนจะตกใจ แต่แปบเดียวก็กลับมาปกติกันซะแล้ว... ยอมรับกันได้งั้นเหรอ?

เขาไม่ได้ไม่พอใจที่ผมเอาสไลม์เจลลี่มาให้พวกเขากินสินะ?

 

“จะว่าไป ไอแซคได้กินเยลลี่นี่ไปหรือยัง?”

“ยังครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมให้คนแนกินนอกจากเด็กๆ”

“งั้นเหรอ? เหอๆๆ คราวนี้ก็มีเรื่องไปคุยข่มไอแซคได้บ้างแล้ว!!”

 

เอ๋!?

เขาอยากแก้แค้นคุณไอแซคเรื่องครีมปังเนี่ยนะ?

 

“งั้นคุณทาคุมิ จะเป็นอะไรมั้ยที่ข้าจะขอซื้อสูตรการทำมันด้วย?”

“เอ่อ ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่....”

“มันอร่อยมาก และเหมาะที่จะรับประทานหลังอาหาร แล้วมันยังเหมาะไว้สำหรับกินเล่นในช่วงอากาศร้อนหรือตอนร่างกายไม่ดีอีกด้วย มันขายได้แน่ๆถ้าข้าเอาไปวางในร้านค้า ใช่มั้ยโจชัว!!”

“...ต่อให้ท่านเซดริกถามมาก็เถอะครับ แต่ผม....”

 

คุณเซดริกถามไปยังคุณโจชัวเพื่อขอคำยืนยัน

แต่คุณโจชัวยังไม่ได้ลองกินเบลลี่ดูเลย เขาจึงตัดสินใจไม่ถูก...

 

“คุณโจชัวจะลองกินดูมั้ยล่ะครับ?”

 

ผมหยิบเยลลี่ออกมายื่นให้กับคุณโจชัว

คุณโจชัวจึงมองไปยังคุณเซดริก คุณเซดริกก็พยักหน้าให้

 

“โจชัว ลองกินดูสิ”

“ครับรบกสนด้วยนะครับ ท่านทาคุมิ”

“ไม่มีปัญหาครับ”

 

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากคุณเซดริกแล้ว คุณโจชัวก็ลองกินมันทันที

 

“นี่มัน....”

“เป็นไงโจชัว? มันอร่อยใช่มั้ยล่ะ?”

“ครับ อย่างที่ท่านเซดริกว่าไว้ มันเป็นอาหารที่เหมาะเป็นของหวานมากเลยครับ”

“ใช่มั้ยล่ะ งั้นเรามาเริ่มรวบรวมสไลม์เจลลี่กันเลยดีกว่า!!”

“เอ่อ ท่านเซดริกครับ.... ปกติแล้วสไลม์เจลลี่เป็นของที่ไม่มีคนสนใจ เลยต้องใช้เวลาพอควรในการรวบรวมมันให้ได้จำนวน...”

 

ก็นะ เพราะสไลม์เจลลี่มันเป็นวัตถุดิบที่มีความสำคัญต่ำสุดนี่นา นักผจญภัยระดับสูงนั้นไม่สนใจที่จะเก็บมันกลับมาด้วยหรอก

ถึงจะมีคำร้องยื่นไปที่กิลด์ก็อาจถูกมองข้ามก็เป็นได้

 

“ไม่มีใครคิดจะนำกลับมาถ้าเราไม่เพิ่มราคาให้มันสินะ เฮ่อ...”

“ผมก็ว่าอย่างนั้นครับ”

“อืม... ถ้าเป็นอย่างนั้น เราไม่ลองส่งคำร้องให้จับมันมาลองเลี้ยงดูล่ะ?”

 

เอ๋? นี่คิดจะทำฟาร์มสไลม์กันเลยเหรอครับ? มันกลายเป็นเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงกันเนี่ย?

คุณเซดริกกับคุณโจชัวเริ่มปรึกษากันไปในทิศทางที่ผมเข้าไปร่วมไม่ถูกเลย ได้แต่นั่งฟังเฉยๆนี่แหละ




NEKOPOST.NET