[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 60 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.60 - ตรวจสอบและรายงาน


“โอ้ ต้องขอโทษด้วย ท่านกิลเลียมที่ต้องทำให้ท่านรอ”

“ไม่เป็นไร ข้าพึ่งรู้ว่าท่านเคาท์กับคุณทาคุมิเป็นคนรู้จักกัน”

“นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เจอกันจริงๆ แต่คุณทาคุมิก็เป็นแขกสำคัญของครอบครัวข้าอยู่ดี อ๊ะจะว่าไป เมื่อวานมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นที่กิลด์งั้นหรือ? ถึงขนาดทำให้กิลด์มาสเตอร์มาหาข้าด้วยตัวเองไม่ได้เลยหรือ?”

“”......””

 

รองหัวหน้ากิลด์....... คุณกิลเลียมนั่งนิ่งไม่รู้จะตอบสนองยังไง

คุณเซดริกครับ เรื่องมันพึ่งเกิดเมื่อวานเย็นแท้ๆทำไมถึงรู้เรื่องเร็วจังเลย?

ถึงจะรู้ว่ามีการตามสืบเรื่องของผมอยู่ก็เถอะ แต่ถ้ามีคนเข้ามาสืบใกล้ขนาดนั้นผมกับเด็กๆก็น่าจะรู้ตัวแล้วด้วย

หรืออาจจะหมายความว่าสายวืบของเขามีฝีมือที่ยอดมากก็เป็นได้

 

“ข้าจะไม่ตำหนิใดๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากที่พวกท่านได้คุยประนีประนอมกับคุณทาคุมิแล้ว แต่ข้าขอให้แน่ใจว่าปัญหาดังกล่าวจะไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต”

“คะ ครับ แน่นอนที่สุด ข้าจะจำใส่ใจไว้เลยครับ”

“ถ้าท่านรองหัวหน้ากิลด์พูดมาเอง ข้าก็คงวางใจได้”

 

ขอยคุณมากครับคุณเซดริก

นี่คงเป็นคำเตือนจากคุณถึงกิลด์เพื่อพวกผมสินะครับ

ต่อให้เป็นอย่างนั้น....ถึงคุณเซดริกที่กำลังพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจคงจะโกรธพอดู

ดังนั้นจึงทำให้คุณกิลเลียมตอบรับกลับแบบกลัวๆ

 

“”อ๊ะ!!””

“อเลน เอเลน่า การชี้ไปทางคนอื่นนั้นเป็นเรื่องเสียมารยาทนะ”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

อยู่ดีๆอเลนกับเอเลน่าก็ร้องเสียงตกใจขึ้นมาพร้อมกับชี้ไปยังคุณเซดริก

ผมจึงรีบเตือนทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

 

“แล้วมีอะไรกันเหรอ?”

“”เหมือนเลย~””

 

หืม? เหมือน?

 

“เหมือนพี่อัศวิน”

“ที่บอกให้เตะได้ตามสบาย”

“””.......”””

 

อ๊ะ หมายถึงตอนไปที่ป่ากาย่างั้นเหรอ ตอนที่คุณอแซคบอกให้เตะท่านวาร์ทได้ตามสบาย....

พอผมลองไปยังคุณเซดริก รอยยิ้มของเขาตอนขู่นั้นเหมือนกับคุณไอแซคตอนดุท่านวาร์ทเลย....

แต่ถ้าพูดแค่นี้มันจะทำให้ความหมายผิดไปนะทั้งสองคน....

 

“เอ่อ.... เหมือนนี่คงหมายถึงไอแซคสินะ? ช่วงที่ไม่ได้เจอกันนานนี่เค้ากลายเป็นคนที่อยากให้เด็กมาเตะไปแล้วเหรอเนี่ย...”

“เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าเป็นคนอนุญาตให้เตะได้ก็จริงแต่เป้าหมายไม่ใช่เขาหรอกนะครับ”

 

ว่าแล้ว...คุณเซดริกเข้าใจผิดไปจนได้

ผมเลยต้องรีบอก้ไขความเข้าใจผิดนี้เพื่อคุณไอแซคก่อนเลย

แต่ก็คงบอกตรงๆไม่ได้หรอกนะว่าเขาให้ไปท่านวาร์ท....

ถึงจะอธิบายยากไปซักหน่อย แต่ก็ลองดูละกัน

 

.....

 

หลังจากผ่านไปเมื่อผมคลายความเข้าใจผิดได้แล้วนั้น เราก็มาคุยกันต่อในเรื่องดันเจี้ยน “ละลอกคลื่น”

เนื้อหาก็เกี่ยวกับการที่ผมไปค้นพบมันเข้า กับเรื่องส่งคนของคุณเซดริกกับทางกิลด์เพื่อไปยืนยัน

 

“ฮ่า การที่มาค้นพบดันเจี้ยนในที่ดินของข้าได้นั้น ก็ต้องขอบคุณเรื่องนี้มากเลยนะ คุณทาคุมิ”

“ใช่แล้วล่ะครับ เพราะอย่างนี้ผู้คนจะได้เดินทางมาในเมืองของพวกเราซํกที”

 

จะว่าไปดันเจี้ยนมันเหมือนแหล่งทรัพยากรชั้นเลิศล่ะนะ

เมื่อข้อมูลของดันเจี้ยนได้รับการยืนยัน นักผจญภัยก็จะมาที่เมืองนี้

เมื่อนักผจญภัยนำวัตถุดิบที่ล่าจากดันเจี้ยนกลับมาขายให้กับกิลด์นักผจญภัยก็จะทำให้พ่อค้าเข้ามาทำการค้า

และเมื่อมีคน โรงแรมกับร้านอาหารก็จะขายดีไปด้วย

แล้วเมื่อเศรษฐกิจดีก็จะทำให้ทางเมืองได้ภาษีมากขี้น ทำให้เมืองเจริญเติบโต

 

ถึงมันจะเป็นเรื่องบังเอิญที่ผมได้ค้นพบดันเจี้ยนในที่ดินของตระกูลริสเนอร์

แต่มันก็คงช่วยตอบแทนให้กับพวกเขาในเรื่องที่ผมเคยรบกวนมาก่อนเหมือนกัน

ถึงบางทีผมคิดว่าถ้าคนเยอะปัญหาก็จะเยอะก็เถอะ แต่ก็ปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกเขาไป

พยายามเข้านะครับ

 

ใช่แล้ว ตอนนี้ประเทศกาเดียก็มีดันเจี้ยนถึง 4 ดันเจี้ยนแล้ว การที่ค้นพบดันเจี้ยน “ละลอกคลื่น” ก็เป็นดันเจี้ยนที่ 5 สินะ

เมื่อวานหลังจากกลับมาจากกิลด์ ผมได้ขอแผนที่ตำแหน่งดันเจี้ยนของประเทศนี้มาด้วย ถึงจะเป็นแผนที่หยาบๆก็เถอะ

รายละเอียดของดันเจี้ยนก็มีไม่เยอะ เช่น [ดันเจี้ยนลำดับที่ 4 “ดิน”/ระดับต่ำ/เมืองชิริน ประเทศกาเดีย/ออกจาเมืองไปทางตะวันออกประมาณครึ่งวันด้วยการเดินเท้า]

เมื่อดูจากรายชื่อแล้วก็พบว่าดันเจี้ยนยังมีการค้นพบกันน้อยมาก

ผมถึงเข้าใจว่าดันเจี้ยนในป่ากาย่า กับดันเจี้ยนที่อยู่ใต้ทะเลนั้นั้นยังไม่โดนค้นพบ

แต่การที่ดันเจี้ยนที่อยู่ติดเมืองขนาดนี้ยังไม่โดนเจอก็เป็นเรื่องที่ผมผิดคาดเหมือนกัน

 

เพราะอย่างนั้น หลังจากนี้ผมคงต้องระวังมากขึ้น

เมื่อผมคิดอย่างนั้นแล้วเก็บแผนที่ลงไปใน 《Infinite Storage》ก็มีเสียง...

 

------ปิ๊งป่อง ♪

 

ดังขึ้นในหัวของผม เมื่อผมคิดว่าเกิดอะไรขึ้นจึงลองเปิดเมนูดู

ตอนนี้มีเครื่องหมาย “NEW” ขึ้นอยู่ตรงหน้าแผนที่

รายละเอียดของแผนที่ที่ผมใส่ลงไปมาขึ้นอยู่ในแผนที่ในเมนูแทน

ใช่แล้วแผนที่ในเมนูของผมสามารถอัพเดทอัตโนมัติได้ จึงทำให้ผมรู้สึกสนุก

 

“แล้วจะว่าไป ลงสำรวจไปถึงชั้นไหนแล้วล่ะครับ?”

“เราไปหยุดอยู่ที่ห้องโถงของชั้นแรกน่ะครับ เมื่อวานเราไม่มีเวลาพอที่จะไปต่อ เพราะแค่การไปให้ถึงทางเข้าก็เป็นเรื่องลำบากแล้ว”

 

แน่นอนว่าการไปให้ถึงทางเข้าห้องโถงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

การว่ายน้ำต่อเนื่อง 50 เมตรโดยไม่ได้หายใจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

 

“เอ่อ...ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่อยากถามก็เถอะครับ ไม่มีผู้เสียชีวิตใช่มั้ยครับ?”

 

เพราะว่าถ้าว่ายไปแล้วมันไม่สามารถหยุดพักได้เลย ถ้าหมดลมหายใจขึ้นมาก็อาจทำให้จมน้ำตายได้

ผมจึงไม่อยากให้มีคนมาจมน้ำตายตรงทางเข้าดันเจี้ยนที่ผมค้นพบหรอกนะ

 

“ไม่มีปัญหาหรอก คนที่เข้าไปสำรวจเป็นผู้เชี้ยวชาญด้านว่ายน้ำและแข็งแรงดีพอ”

 

เมื่อผมได้ยินที่คุณเซดริกบอกก็โล่งใจ

แต่เมื่อดันเจี้ยนได้ประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว มันอาจจะเกิดขึ้นก็ได้

ผมจึงอยากถามมาตรการแก้ไขตรงนี้ไว้ด้วย

 

“ข้าเข้าใจถึงสิ่งที่คุณทาคุมิกลัว ข้าให้ผู้สำรวจพหอุปกรณ์เวทมนต์ไปด้วยอยู่แล้ว และเมื่อยืนยันแล้ว หลังจากนี้จะได้เริ่มผลิตจำนวนมากไว้รอเลย”

“หมายถึงอุปกรณ์เวทมนต์ที่ทำให้หายใจใต้น้ำได้งั้นเหรอครับ?”

“ใช่แล้ว ถึงจะไม่ได้ช่วยมากก็เถอะ มันเป็นหินเวทลมที่สามารถสร้างบอลอากาศออกมาได้ ข้าสั่งให้เริ่มผลิตไปเรียบร้อยแล้ว”

 

สร้างอากาศงั้นเหรอ... มีอุปกรณ์แบบนี้ด้วยแฮะ ยังไงก็ทำให้โล่งอกไปหน่อยนึง

 

“แล้วก็เรื่องรางวัล แน่นอนว่าน่าจะทราบอยู่แล้ว แต่รางวัลนั้นมาจากทางประเทศจึงต้องรอหน่อย”

 

ใช่แล้วยังมีเรื่องรางวัลอยู่อีก....ผมได้ยินเรื่องนี้มาจากกิลด์มาสเตอร์ว่าผู้ค้นพบจะได้รางวัล แต่ผมไม่อยากให้รู้เรื่องนี้เลยแฮะ

 

“ชื่อของผู้ค้นพบจะถูกประกาศไปด้วยหรือเปล่าครับ?”

“มันจะถูกส่งไปทางประเทศ แต่รายละเอียดที่ประกาศอย่างเป็นทางการนั้นสามารถเลือกได้ คุณทาคุมิไม่อยากให้ประกาศชื่อของคุณออกไปงั้นเหรอ? ผู้ค้นพบดันเจี้ยนนั้นได้รับการนับถือจากคนทั่วไปมากเลยนะ?”

“ผมต้องขอปฏิเสธล่ะครับ”

“เข้าใจล่ะ งั้นข้าจะแจ้งไปทางฝ่าบาทว่าไม่ต้องการให้ประกาศชื่อก็แล้วกัน”

“ฝากด้วยนะครับ”

 

การค้นพบดันเจี้ยนนั้นเด่นชัดจนเกินไป ผมจึงอยากเลี่ยงมัน

แต่ยังไงชื่อของผมก็ยังระงับการประกาศไปได้ก็ดีไป

เอาจริงๆ รางวัลผมก็ไม่อยากได้หรอกนะ.... แต่การที่จะมาปฏิเสธคนรู้จักอย่างคุณเซดริกมันก็ไม่ใช่เรื่องด้วย

งั้นก็ปล่อยไปละกัน....

 

เอาล่ะ ตอนนี้เรื่องที่จะพูดคุยก็จบแล้วสินะ? ตอนนี้เที่ยงแล้วด้วยสิ

รองหัวหน้ากิลด์ที่รายงานเสร็จแล้วก็ขอตัวกลับกิลด์ไปอย่างรวดเร็ว

 

“ท่านเซดริกครับ ทุกท่านรออยู่ที่ห้องอาหารแล้วครับ”

 

คุณโจชัว พ่อบ้านคนหนึ่งของคุณเซดริกที่นำพวกเรามายังห้องนี้ ได้เรียกคุณเซดริก

ผมจึงคิดจะขอตัวออกไปเหมือนกัน...

 

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็...”

“ดูเหมือนว่าการเตรียมการจะเรียบร้อยแล้ว งั้นเราก็ไปทานอาหารกลางวันกันเถอะคุณทาคุมิ”

“เอ๋?”

 

คุณเซดริกพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่ผมจะขอตัว

เล่นอย่างนี้ผมก็ปฎิเสธไม่ได้น่ะสิ...




NEKOPOST.NET