[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 59.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.59.1 - กลุ่มนักผจญภัยที่โชคดี


ย้อนไปยังมุมมองของเด็กหนุ่มนักผจญภัยที่เจอกับทาคุมิในดันเจี้ยนแห่งดิน

 

ผมมีชื่อว่าเอ็ด ในที่สุดผมกับเพื่อนแบรดกับเจนก็มีอายุพอที่จะสมัครเป็นนักผจญภัยของเมืองชิรินกันแล้ว

พวกเราเริ่มต้นกันด้วยเควสเก็บเกี่ยวสมุนไพรกับกำจัดมอนสเตอร์แรงค์ F

ถึงความเป็นอยู่จะไม่หรูหราอะไร แต่เมื่อเทียบกับตอนอยู่ในหมู่บ้านที่ไม่ต่างกันแล้วนั้น

งานนี้ทำให้ผมสนุกกว่าเพราะเป็นสิ่งที่อยากทำมาตั้งแต่เล็กๆ มันสนุกกว่างานทำไร่ทำสวนแน่นอน

 

หลังจากใช้ชีวิตแบบนี้มาได้ช่วงหนึ่ง เราก็ได้พบกับกลุ่มของ จินกับซาร่า ที่อายุใกล้เคียงกัน

พวกเรารวมปาตี้ชั่วคราวกันบ่อยๆจนกลายเป็นเพื่อนสนิทกันจนกลายเป็นปาตี้จริงๆในที่สุด

แล้วปาตี้ 『พันธะนิรันด์』ที่ประกอบไปด้วยหญิงสองชายสามก็เกิดขั้นมา

 

พวกเราทั้ง 5 คนได้พยายามทำเควสกันอย่างต่อเนื่องจนปาตี้ของเราเลื่อนมาเป็นแรงค์ E

ตอนนั้นแบรดก็ตัดสินใจที่จะไปลุยดันเจี้ยนดูเพราะเราขึ้นมาถึงแรงค์ E กันแล้ว

แน่นอนว่าก็ที่ดันเจี้ยนระดับต่ำใกล้ๆเมืองชิรินนี่แหละ

แน่นอนว่ารายได้ก็จะมากกว่าตอนรับทำแต่เควสระดับต่ำจึงไม่มีใครปฏิเสธ

จริงๆแล้วผมก็คิดว่าจะไปดันเจี้ยนเมื่ออัพเป็นนักผจญภัยแรงค์ E แบรดจึงบอกได้ถูกเวลาจริงๆ

แล้วพวกเราก็ตัดสินใจที่จะลงดันเจี้ยนกันในวันพรุ่งนี้

 

◇ ◇ ◇

 

หลังจากวันที่พวกเราได้ลงดันเจี้ยนกันเป็นครั้งแรก ต่อมาพวกเราก็กลับมาอีกหลายครั้ง วันนี้ก็ด้วย

พวกเราสามารถบุกชั้น 1-7 ได้อย่างสบายๆ เพราะชั้นที่ว่ายังไม่อันตรายเท่าไร

มีคนบอกว่าดันเจี้ยนนี้ความยากที่แท้จริงนั้นเริ่มจากชั้นที่ 8 พวกเราจึงหยุดแค่ชั้น 7 กันตลอด

แต่วันนี้นั้นไม่ใช่ เพราะพวกเรามาถึงชั้น 7 ได้อย่างสบายๆ จึงมีคนถามขึ้นมาว่า “ทำไมเราไม่ลองลงไปชั้น 8 กันดูล่ะ”

พวกเราจึงตัดสินใจที่จะลองลงไปที่ชั้น 8

 

“ดูนั่นสิ!! มีห้องลับอยู่ตรงนั้นด้วย”

“จริงเหรอ? มีหีบสมบัติมั้ย?”

“ยอดไปเลยๆ”

 

ขณะพวกเรากำลังเดินอยู่ในชั้น 8 จินก็ได้เจอห้องลับที่ซ่อนอยู่

จากที่รู้มามีความเป็นไปได้สูงที่จะมีหีบสมบัติอยู่ในห้องลับ น่าจะเป็นโพชั่น

การค้นพบโพชั่นระดับต่ำก็ทำให้พวกเราดีใจมากแล้ว นี่จึงเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเราตื่นเต้น

 

“งั้นเปิดประตูล่ะนะ”

 

ขณะที่แบรดเดินนำไปเปิดประตูห้องลับที่พวกเราเจอ...

ข้างในนั้นมีฝูงของ Wolf, Horn Rabbit และ Slicer Bat อยู่เต็มไปหมด

นี่มันกับดัก!!

ชิบๆๆ แย่แล้ววววว!!

 

“เฮือก!!”

“นี่มันเห้ไรวะเนี่ย”

“วะ วิ่ง!!”

 

พวกเราวิ่งหนีกันอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเราไม่มีทางชนะมอนทั้งฝูงได้แน่ๆ

พวกเราวิ่งกลับไปยังทางที่พวกเราลงมา

 

“ต่อไปเลี้ยวทางไหน!!?”

“ขวา!! เลี้ยวขวา”

 

พวกเราวิ่งพลาดไม่ได้ ห้ามไปผิดทางเด็ดขาด ถ้าเจอทางตันพวกเราก็จบกัน

ก่อนเลี้ยวขวาเมื่อผมหันกลับไปมองก็เห็นมอนสเตอร์กลุ่มนั้นวิ่งตามพวกเรามา

ชิบหาย พวกมันไม่ยอมปล่อยเราไป

เราต้องกลับไปยังชั้น 7 ให้ได้ ตอนนี้ผมเสียใจมากที่ตัดสินใจลงมา

 

“ฮ่า ฮ่า...”

 

การวิ่งสุดแรงมันทำให้พวกเราหายใจไม่ทัน.... ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปพวกเราจบกันแน่ๆ

อีกนิดเดียวเท่านั้น ถ้าเราหนีไปจากชั้นนี้ได้ก็รอดแล้ว

มอนสเตอร์นั้นจะไม่ตามข้ามชั้นเด็ดขาด เราจึงวิ่งต่อไปทั้งที่คิดอย่างนั้น

ฮะ!! มีคนอยู่ ข้างหน้ามีคนอยู่!!”

 

“หวา... หนีไปเร็วเข้า ได้โปรด!!”

 

ผมตะโกนไปบอกคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราด้วยความตระหนก

แย่แล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้แย่แน่ๆ ถึงผมจะตะโกนออกไปสุดเสียง ชายคนนั้นก็หยุดเดินซะอย่างนั้น

ทำไมกัน? ทำไมถึงไม่หนีล่ะ

 

“ดะ..เดี๋ยวสิ มัวทำอะไรอยู่ครับ หนีเร็วเข้า------!?”

 

ผมอยากจะวิ่งหนีไป แต่ถ้าเราปล่อยไว้อย่างนี้ พวกเราก็จะกลายเป็นอาชญากร

หัวของผมคิดอย่างหนักว่าจะทำยังไงดี เอายังไงดี

 

“《Wind Cutter》”

 

ผมคิดว่าจะลากเขาไปยังทางออกด้วย แต่ผู้ชายคนนั้นก็ใช้เวทออกมา

เขายิงเวทไปทางมอนสเตอร์ที่กำลังวิ่งตามหมาจนฝุ่นตลบ

มันเป็นเวทที่รุนแรงมาก คนที่มาลงดันเจี้ยนระดับต่ำยังยิงเวทระดับนี้ไม่ได้หรอก

หลังจากโดนเวทนั้นไป ก็มีมอนสเตอร์บางตัววิ่งผ่านกลุ่มควันออกมา

แต่ก่อนที่จะรู้ตัว เด็สองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆผู้ชายคนนั้นก็เริ่มวิ่งออกไป

เด็กๆเตะมอนสเตอร์ที่วิ่งออกมาจนหมด

 

“เอ๋!!!!!!!!!!!!!”

 

อะไรกันเด็กพวกนั้น จะแข็งแรงเกินไปมั้ยนั่น

เมื่อมอนสเตอร์ถูกจัดการจนหมด ผู้ชายคนนั้น.....พี่ชายคนนั้นก็เรียกพวกเราไปหา

 

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ(ค่ะ)”

 

พวกเราก้มหัวขอโทษกันอย่างรีบร้อน

การลากมอนสเตอร์เข้าใส่ผู้อื่นนั้นเป็นอาชญากรรมแบบหนึ่ง ถ้าเขารายงานออกไป พวกเราก็จบกัน

พอคิดว่าจะโดนลงโทษ ตอนนี้ร่างของผมก็สั่นเป็นเจ้าเข้าเลย

แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่คิดที่จะเอาผิดพวกเรา ผจึงโล่งใจแล้วร่างกายก็เริ่มหยุดสั่น

โชคดีจริงๆที่เขาเป็นคนดี เฮ่อ...

ถ้าเป็นปกติ พวกเราก็คงโดนแจ้งจับเพื่อเอาเงินชดเชยจากพวกเรา นั่นเป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุด

 

“”เยอะแยะเลย””

“ขอบใจนะ เหนื่อนกันมั้ยเอ่ย?”

“”ไม่เป็นราย””

 

เด็กๆวิ่งกลับมาหลังจากเก็บของดรอปแล้วลากกระเป๋ากลับมาด้วย

นักผจญภัยที่พาเด็กมาด้วยนั้นหายากมาก พี่ชายคนนี้อายุไม่น่ามากกว่าผมซัก 1-2ปี ได้เลย

เด็กๆสองคนนี้คงเป็นน้องชายกับน้องสาวสินะ? เด็กสองคนนี้แข็งแรงมากๆ

แต่ก็น้า.. คนปกติไม่มีใครเขาพาเด็กมาลงดันเจี้ยนด้วยหรอกนะครับ

 

“”อ๊ะ ตรงนั้น””

“หืม?”

“หวา Poison Spider”

 

นั่นมัน Poison Spider มอนสเตอร์ที่โครตอันตรายของที่นี่ พวกมันซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก

กว่าจะรู้ตัวก็โดนพิษอัมพาทของพวกมันได้ง่ายๆเลย มันเป็นมอนสเตอร์อันตราย Top3 ของดันเจี้ยนนี้

ผมซื้อข้อมูลนี้มาก่อนที่จะมาลงดันเจี้ยน แน่นอนว่าผมมียาแก้พิษอยู่

โชคดีชะมัดที่รู้ตัวก่อน

 

“《Air Shot》”

 

เอ๋!! พี่ชายคนนี้ใช้เวทเดิมๆฆ่าตายได้ในทีเดียว

แน่นอนว่ามันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอะไร แต่มันมีความระมัดระวังตัวสูงมาก จึงเป็นเรื่องยากที่จะโจมตีจากระยะไกล

เมื่อผมลองสำรวจกลุ่มของเราดู.... พวกเรามีแต่ดาบ หอก กับมีด ไม่มีอะไรที่โจมตีจากระยะไกลได้เลย

ต่อให้มีคนที่ใช้เวทได้นิดหน่อย แต่พวกเราก็ไม่มีใครเป็นสายป้องกันเลย สายสำรวจก็ไม่มี...

เอาจริงๆ บาล๊านซ์ของปาตี้เรานั้นแย่ชะมัด

พี่ชายคนนี้น่าจะรู้ตั้งแต่เห็นอุปกรณ์ของพวกเรา พี่ชายถึงแนะนำการใช้มีกขว้างให้

ต่อให้พวกเรายังไม่มีเงินซื้อมีด พวกเราก็สามารถฝึกได้จากหินที่หาได้ง่ายๆ

ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเราก็สามารถฝึกได้ต่อให้ไม่มีเงิน ทำไมถึงไม่เคยรู้ตัวมาก่อนกันนะ

 

“อ๊ะ นั่น”

“มาอีกแล้ว”

 

ง่ะ มี Poison Spider โผล่มาเพิ่มอีกแล้ว

เด็กๆชี้ไปยังพวกมันที่กำลังห้อยตัวอยู่บนเพดาน ทำไมถึงรู้กันนะ?

ก่อนอื่น ผมเลยมองหาหินก้อนขนาดเหมาะที่อยู่ใกล้ๆตัว...

 

----โครม!!

 

“เอ๋!!?”

 

พวกเราได้แต่ร้องตกใจกับสิ่งที่เห็น

เด็กๆขว้างหินไปยัง Poison Spider แล้วเกิดเสียงดังกระหึ่มขึ้นมา แล้วมันก็ตกลงมาจากเพดาน

แล้วเมื่อมันตกลงมาแล้วก็กระตุกอยู่ 2-3ครั้งก่อนที่จะตายไป

ดะ เด็กพวกนั้นจัดการได้ง่ายๆเลยงั้นเหรอ!!?

ในหมู่พวกเราไม่มีใครสามารถทำแบบนั้นได้เลยซํกคน.... แล้วเด็กพวกนั้นยังอายุน้องกว่าพวกเราตั้งเยอะด้วย...

โกหกกันใช่มั้ยเนี่ย!!

นี่คงเป็นความฝัน ต่อให้รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่พวกเราก็คิดได้แค่นั้นแหละ

 

แล้วพวกเราก็แยกจากกลุ้มของพี่ชายคนนั้นที่มุ่งหน้าลงไปต่อ พวกเราจึงเดินทางกลับมายังทางเข้ากัน

แน่นอนว่าหัวข้อที่เราคุยกันระหว่างทางก็คือเรื่องขางพี่ชายคนนั้นกับเด็กๆ

 

“สุดยอดไปเลยนะนั่น”

“อืม สุดยอดไปเลย...”

 

เวทของพี่ชายคนนั้นพลังสุดยอดมาก เขาจัดการมอนสเตอร์ทั้งฝูงได้ในเวทเดียว

 

“ฉันจะเรียนเวทมนต์บ้างได้มั้ยนะ?”

 

จินพึมพำออกมาระหว่างเดิน

เวทมนต์เหรอ... การใช้เวทได้หรือไม่ได้ขั้นอยู่กับความสามารถที่ติดตัวมา ถ้าจะให้มีคนมาแนะนำก็มีราคาแพงด้วย

แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็นถ้าพวกเราจะเป็นนักผจญภัยกันต่อไป

ไว้ลองหาวิธีหลังกลับไปถึงเมืองก็แล้วกัน

 

“ฉันคิดว่าต่อจากนี้จะลองฝึกใช้ธนูดูล่ะ...”

 

ซาร่าก็บอกความต้องการออกมา

แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี ถ้าในหมู่พวกเรามีคนใช้ธนูได้ อาวุธของซาร่าตอนนี้คือมีด

ดังนั้นถ้าฝึกใช้ธนูด้วยผมก็คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร

 

“งั้นฉันจะฝึกใช้มีดขว้างแล้วกัน เหมือนที่พี่ชายเขาบอก เริ่มฝึกได้ง่ายๆจากการลองขว้างหินดู”

 

แล้วแบรดก็ค้นพบสิ่งที่อยากทำต่อแล้ว

 

“อืมดีเลย งั้นผมจะฝึกด้วยก็แล้วกัน”

 

พวกเราเลือกที่จะเรียนรู้สิ่งที่พวกเรายังไม่มี เพื่อต่อไปเมื่อเจออันตรายจะได้รับมือได้

พวกเราตัดสินใจที่จะมุ่งหน้ากันต่อไป แน่นอนว่าถ้าตายขึ้นมาก็จบกัน

เราจึงต้องฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

 

“พวกเราสามารถเจอพี่ชายคนนั้นได้ที่เมืองชิรินใช่มั้ยนะ? ไว้ขอคำแนะนำดูดีกว่า”

“อืม ดีเลย”

“อ๊ะ ลืมถามชื่อพี่เขาไปซะงั้น”

“อ๊ะ!!”

 

ถึงพวกเราอยากจะขอบคุณเขา แต่ก็ลืมถามชื่อซะงั้น

 

“แต่นักผจญภัยที่พาเด็กไปไหนมาไหนด้วยก็คงเด่นน่าดูแหละ ถ้าไม่เจอไว้ถามคนที่กิลด์ดูก็ได้”

 

เหมือนกับที่เจนบอก นักผจญภัยที่มีเด็กอยู่ด้วยนั้นเป็นเรื่องแปลก พวกเราคงเจอเขาได้ถ้าไปถามจากกิลด์

 

“จะว่าไปเด็กๆสองคนนั้นชื่ออะไรนะ ถ้าจำไม่ผิดก็ อเลน?....กับเอเลน่าล่ะมั้ง?”

“ใช่เลยๆ”

 

พวกเราจะได้เจอเขาอีกแน่ๆ เมื่อเจอกันอีกครั้ง พวกเราก็จะขอบคุณเขาอีกครั้งหนึ่ง

 

หลังจากการสอบถามในกิลด์ พวกเราก็รู้ว่าเขาชื่อคุณทาคุมิ

เขาเป็นที่รู้จักในกิลด์เมื่อพูดถึง “นักผจญภัยที่มีเด็กสองคนอยู่ด้วย”

พวกเขามาที่เมืองนี้ได้ไม่นานแต่ก็มีชื่อเสียงพอสมควร

และพวกเราก็ได้ยิน “ข่าวลือ” มาว่าเด็กสองคนนั้นจัดการนักผจญภัยร่างยักได้ในทีเดียว

ถ้าปกติแล้วพวกเราก็คงไม่เชื่อแล้วหัวเราะไป แต่จากที่เห็นมา พวกเราเชื่อว่านั่นเป็นเรื่องจริง....




NEKOPOST.NET