[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 58 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.58 - คำขอโทษและการขอข้อมูล


“นายคือต้นเหตุของความวุ่นวายตอนนี้งั้นเหรอ?”

 

กิลด์มาสเตอร์เดินมาพูดขณะจ้องผมอยู่

แน่นอนว่ารู้เพราะพนักงานจ้องผมอยู่ และยังมีคนอื่นๆยืนมุงอยู่ด้านหลังของผม

 

“แน่นอนว่าผมเป็นต้นเหตุ แต่ผมไม่ใช่เป็นคนเริ่มหรอกนะครับ”

“หมายความว่ายังไงกัน?”

“มันเกิจากพนักงานของคุณตะโกนข้อมูลส่วนบุคคลออกมาต่างหากล่ะครับ”

“อะไรนะ? เรื่องจริงงั้นเหรอ?”

 

จากการร้องเรียนของผมทำให้กิลด์มาสเตอร์หันไปทางลูกน้องของเขาทันที

 

“อ่า....อืม.....”

“อะไร!! พูดออกมาให้ชัดๆสิ!!”

“กะ ก็เพราะว่ามันเป็นข้อมูลของดันเจี้ยนที่พึ่งถูกค้นพบน่ะค่ะ ดิฉันเลยเผลอตะโกนมันออกมา ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ”

 

คุณคาเรนทนเสียงคำรามของกิลด์มาสเตอร์ไม่ไหวจรสารภาพออกมา

 

“อะไรนะ!? .... เรื่องจริงงั้นเหรอ?”

“ค่ะ มันถูกบันทึกอยู่ใน 【Dungeon record】ของคุณคนนี้ค่ะ”

“อันไหนกัน?

“อันนี้ค่ะ”

 

โอ่ย กิลด์มาสเตอร์ นายไม่ควรมาขอดู 【Dungeon record】ตอนนี้นะ.....

 

“แล้ว ดันเจี้ยนนี้มันอยู่ที่ไหนกัน?”

“เอ่อ...คือว่า...คุณคนนี้บอกว่าไม่อยากบอกค่ะ...”

“เรื่องจริงงั้นเหรอ? ทำไมกันล่ะ?”

“อย่ามากล่าวหากันแบบนั้นสิครับ ผมไม่ได้บอกว่าไม่อยากบอกว่าดันเจี้ยนนั้นอยู่ที่ไหน แต่ผมไม่อยากกับองค์กรของพวกที่มาเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลให้คนอื่นรับรู้หรอกนะครับ!!”

 

เพราดูเหมือนว่าเรื่องจะออกทะเลไปไกล ผมจึงบอกออกไปขัดทันที

แน่นอนว่า ผมไม่ปล่อยให้พวกคุณลืมเรื่องนี้ไปหรอกนะ

 

“........”

 

พนักงานทั้งหมดได้แต่เงียบสนิท

 

“อืม เอาเป็นว่า....นั่นมัน....”

“ก่อนอื่นก็นำทางไปห้องส่วนตัวก่อนได้มั้ยครับ ได้โปรด”

“ใช่แล้ว ขอโทษด้วย ตามมาที่ห้องของข้าเลยละกัน”

 

กิลด์มาสเตอร์นำทางผมไปขณะที่ยิ้มแห้งๆออกมา เฮ่อ... เอาเป็นว่าปล่อยไปก่อนแล้วกัน

ผมมาที่กิลด์เพื่อจะขายวัตถุดิบแค่นั้นเองนะเนี่ย ดันมาเกิดเรื่องที่ทำให้เสียเวลาขึ้นมาอีกซะงั้น

เวลาอาหารเย็นของพวเด็กๆนั้นสำคัญกว่าการรายงานเกี่ยวกับดันเจี้ยนใหม่นะ....

แต่ดูเหมือนว่าผมจะยังไปไม่ได้จนกว่าจะรายงานมัน ผมจะไปเลยถ้าผมบอกไปเร็วๆมั้ยนะ?

เฮ่อ....

 

◇ ◇ ◇

 

แล้วพวกเราก็ถูกนำมายังห้องของกิลด์มาสเตอร์

ในห้องมีพวกผม กิลด์มาสเตอร์ คุณคาเรน กับพนังงานอีก 3 คน

 

“ก่อนอื่นรวมทั้งตัวข้าด้วยต้องขอโทษก่อนเลย”

“””ขอโทษด้วยค่ะ(ครับ)”””

 

เมื่อพวกผมนั่งลงบนโซฟา กิลด์มาสเตอร์กับพนักงงานก็ขอโทษพร้อมๆกัน

 

“ต่อให้เป็นการค้นพบดันเจี้ยนใหม่ก็เถอะ จริงๆแล้วน่าจะเชิญมาขอรายละเอียดที่ห้องส่วนตัวแบบนี้ ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ”

 

พวกเขาคิดว่าเป็นความผิดของพวกเขาเต็มๆ แล้วขอโทษแล้วขอโทษอีก

 

“แน่นอนว่าข้าอยากจะขอรายละเอียดหน่อย แต่ว่า....เอ่อ...”

“การพักงานกับการตัดเงินเดือนของพนักงานสินะ?”

“.....ใช่แล้ว แค่คำขอโทษคงจะไม่พอสินะ?”

“ผมไม่สนหรอก ผมแค่ไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก”

“แน่นอนๆ ข้าจะสั่งสอนไว้ดีๆเลยล่ะ”

 

เมื่อผมยกโทษให้ คุณคาเรนก็ถอนหายใจออกมา

สำหรับผมแล้วถ้าการจัดการข้อมูลมันเป็นไปด้วยดี ผมก็ไม่อยากให้ใช้กฎกิลด์ลงโทษพวกเขาหรอก

เพราะผมตั้งใจที่จะใช้บริการกิลด์นักผจญภัยไปอีกนาน ผมจึงไม่อยากให้เกิดความสัมพัน์ที่ไม่ดีกับพนักงานต้อนรับด้วย

แต่แน่นอนความความลับที่ถูกเปิดเผยไปแล้วมันก็จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

ผมจึงตั้งใจขายข้อมูลนี้ให้กับกิลด์อย่างสมเหตุสมผลเลยล่ะ

และแน่นอน ถ้ามันเกิดขึ้นมาอีก ผมไม่ยกโทษให้แน่ๆ

 

“เอ่อ แล้ว....”

“เรื่องดันเจี้ยนสินะครับ?”

“ใช่แล้วล่ะ ถ้าปกติแล้วเมื่อมีการค้นพบดันเจี้ยนใหม่ เช่นมีขึ้นมาในบัตรกิลด์อย่างที่เห็น และถ้าได้ตำแหน่งของดันเจี้ยนแล้ว ทางเจ้าเมืองก็จะทราบเรื่องในทันที และทางเจ้าเมืองจะเป็นผู้ส่งคนไปเพื่อยืนยันให้แน่นอน แล้วถ้ามีจริงๆทางกิลด์ก็จะเริ่มบอกตำแหน่งของดันเจี้ยนให้กับคนอื่นๆ”

 

เห.. เจ้าเมืองจะรู้ถึงดันเจี้ยนใหม่ได้ในทันทีงั้นเหรอ..

แต่ถ้าคนค้นพบไม่มีกิลด์การ์ดล่ะ มันก็จะไม่มีหลักฐานอะไร

ถ้าเป็นอย่างนั้นทางกิลด์จะเป็นผู้ส่งคนไปสำรวจต่างหาก

 

“นายจะได้รางวัลจากประเทศถ้านายมีการยืนยันการค้นพบครั้งนี้ว่าเป็นเรื่องจริง และแน่นอนว่าถ้านายรายงานรายละเอียดของดันเจี้ยนให้กับทางกิลด์ นายก็จะได้รับรางวัลจากทางกิลด์ด้วย”

 

ยังไงตอนนี้การค้นพบดันเจี้ยนใหม่ก็รู้กันไปทั่วแล้วจึงไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบัง

และถ้ายิ่งผมไม่บอกก็จะรำคาญพวกที่มาตามต้อยๆอีก

เอาเป็นว่าผมไม่สนรางวัลจากทางประเทศอะไรหรอกนะ ช่างมันละกัน...

 

“เข้าใจล่ะ งั้นผมจะบอกก็ได้”

“จริงๆนะ”

“ใช่แล้ว ที่นี่คือ『ดันเจี้ยนที่ 53 “ละลอกคลื่น”』เป็นดันเจี้ยนระดับกลางที่มีความลึก 30 ชั้น และมอนสเตอร์ที่พบเจอด้านในเป็นธาตุน้ำ”

“ธาตุน้ำ!!”

 

ก่อนอื่นก็บอกรายละเอียดทั่วๆไปที่อยู่บนบัตรกิลด์ ถ้าใครเห็นก็จะรู้ข้อมูลพวกนี้

ต่อมาก็ธาตุของมอนสเตอร์ที่เจอ ผมค่อนข้างแน่ใจว่าเป็น ธาตุน้ำ

 

“สถานที่คือชายฝั่งด้านตะวันออกของเมือง คุณรู้จักแนวหินโสโครกใหญ่ๆในทะเลที่เดินออกไปตามแนวชายฝั่งประมาณ 10 นาทีมั้ย?”

“อืม อันที่อยู่ไม่ไกลจากชายหาดใช่หรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว ที่นั่นแหละ”

 

เพราะว่ามันอยู่ใกล้เมืองมาก กิลด์มาสเตอร์จึงนึกสถานที่ออกทันที

 

“มันมีทางเข้าดันเจี้ยนอยู่ที่หินก้อนนั้นแหละ”

“อะไรนะ?”

“เอ๋??”

“ใกล้ขนาดนั้นเชียว?”

“ไม่น่าเชื่อ....”

 

เมื่อรู้ว่ามีทางเข้าดันเจี้ยนอยู่ที่แนวหินโสโครก พนักงานกิลด์ก็ตกใจอุทานกันออกมาเพราะมันใกล้มาก

และการที่มันไม่ถูกค้นพบมานานแล้ว แปลว่าที่แถวนั้นไม่ค่อยมีคนไป

 

“อีกประการหนึ่งคือทางเข้านั้นอยู่ใต้ทะเล”

“อะไรนะ....”

 

ทุกคนเอียงหัวงงจากสิ่งที่ผมบอกไป คนพวกนี้มีการแสดงออกที่รู้ง่ายดีจริงๆ

 

“ครับ มันมีอุโมงค์ยาวไปประมาณ 50เมตรจากทางเข้าใต้ทะเล ถ้าต้องการที่จะยืนยัน มันก็จำเป็นที่ผมจะต้องนำทางพวกคุณไป”

“ทำไมกัน?”

“เพราะมันไม่มีช่วงให้พักหายใจเลยน่ะสิ คุณสามารถมุ่งหน้าตรงไปได้อย่างเดียวเท่านั้น ถ้าคุณไม่มีอุปกรณ์เวทมนต์ไปให้พร้อม คุณก็ต้องเลือกคนที่จะไปสำรวจให้ดีๆล่ะ”

“.....”

 

ผมคิดว่าคนที่จะไปสำรวจเพื่อยืนยันต้องเป็นคนที่สามารถเคลื่อนไหวได้ดี

ถ้าเป็นคนที่นั่งโต๊ะทำงาน ผมคิดว่าไม่น่าจะไหวหรอกนะ

 

“แล้วนายเข้าไปได้ยังไง?”

“ผมมั่นใจในความจุปอดของผมนะครับ”

“ยะ อย่างนั้นเหรอ...”

 

เพราะผมไม่อยากให้เรื่องกำไลนางเงือกถูกรู้ไปทั่ว ผมจึงบอกไปอย่างนั้น

แต่ควาลับนี้ผมก็ไม่ได้คิดจะเก็บมันไว้ตลอดหรอก แต่ผมไม่อยากบอกว่าผมได้มาจากไหน

 

“....ยังไงคุณทาคุมิก็เป็นถึงแรงค์ A นะคะ ฉันคิดว่าน่าจะทำได้แหละค่ะ”

“””แรงค์ A!!!”””

 

เมื่อคุณคาเรนพูดออกมา คนรอบๆก็ตกใจ

พวกเขาไม่ได้สังเกตแรงค์ของผมเลยงั้นเหรอ..... กิลด์มาสเตอร์ ไม่ใช่ว่าคุณดูข้อมูลผ่านแผ่นคริสตัลไปแล้วเหรอ?

แต่ก็นะ สายตาของเขาคงจดจ่ออยู่กับ 【Dungeon record】นั่นแหละ เลยทำให้ไม่ได้สังเกต...

ผมได้แต่ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา

 

“”พี่ชาย หิวแล้ว~””

 

อเลนกับเอเลน่าขัดจังหวะการสนทนาด้วยการดึงเสื้อของผมแล้วบอกว่าหิว

 

“พี่ขอโทษนะ เดี๋ยวจะเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราไปหาข้าวเย็นกินกันดีกว่านะ?”

“”อื้ม””

“งั้นผมก็คงขอตัวแค่นี้นะครับ ยังไงเรื่องดันเจี้ยนผมก็บอกไปหมดแล้วด้วย”

 

ผมตัดบทแล้วไปทันที แน่นอนว่ารายละเอียดผมก็ให้พวกเขาไปหมดแล้วจริงๆ

ต่อให้เป็นข้อมูลพื้นฐานก็เถอะ

 

“ถ้าอย่างนั้นไปก่อนนะครับ อเลน เอเลน่า ไปกันเถอะ”

“”คร้าบ(ค่า)””

“เอ๋!?... เดี๋ยวสิ โอ่ย!!”

 

ผมได้ยินเสียงกิลด์มาสเตอร์ที่ต้องการหยุดผมไว้ แต่ผมไม่สนใจแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมอเลนกับเอเลน่า

เมื่อผมกลับมายังห้องโถง นักผจญถัยที่ได้ยินเรื่องดันเจี้ยนใหม่ก็ยืนรอกันอยู่

แน่นอนว่าผมขี้เกียจเล่าเองจึงบอกไปว่า “ผมบอกตำแหน่งของดันเจี้ยนให้กิลด์มาสเตอร์ไปหมดแล้ว ไปถามเขาเองนะครับ”

แล้วแน่นอนว่าผมก็ไปเลยทันที

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือข้าวเย็นของเด็กๆต่างหาก ว่าแต่จะกินอะไรกันดีนะ?




NEKOPOST.NET