[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.57 - ความวุ่นวายจากการค้นพบ


เมื่อพวกเรากลับจากทะเลมายังเมือง พวกเราก็มุ่งไปยังกิลด์นักผจญภัยก่อน

พวกเรามาเพื่อเรียนรู้ว่ามีวัตถุดิบที่อยู่รอบๆเมืองนี้บ้างจากบอร์ดคำร้อง เพื่อจะได้ส่งวัตถุดิบที่เรามีอยู่

ผมไม่มีปัญหาเรื่องเงิน แต่พวกเราก็รับเควสกันทำเป็นประจำ

อย่างน้อยก็เพื่อยืนยันการต่ออายุของนักผจญภัยที่ต้องรับเควสเรื่อยๆ

แต่สำหรับผมตอนนี้มีเวลาเรื่อยเปื่อยถึง 3 ปีก่อนโดนตัดสิทธิไป ผมจึงไม่รีบร้อนเท่าไร

หลังจากเข้ามาในกิลด์ผมก็มุ่งไปยังบอร์ดคำร้องเป็นอันดับแรก หยิบคำร้องที่สามารถส่งได้เลยมานิดหน่อย

แล้วผมก็ตรวจสอบยืนยันจำนวนของให้เรียบร้อยแล้วไปต่อแถวโต๊ะต้อนรับ

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว จึงเห็นนักผจญภัยหลายๆคนกลับมายังกิลด์จากการทำเควส

 

“สวัสดีค่ะ มายื่นคำร้องเหรอคะ?”

 

เมื่อถึงตาผม พนักงานต้อนรับหญิงก็ถามผมมา

แน่นอนว่าลักษณะของผมไม่เหมือนนักผจญภัยที่มาหางานเลยโดนถามอย่างนั้น

แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ.... ผมจึงยื่นกิลด์การ์ดให้กับเธอ

 

“เปล่าครับ ผมมารับเควสน่ะครับ”

“ขอโทษค่ะ คุณคงเป็นนักผจญภัยสินะคะ ฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลยต้องขอโทษด้วยค่ะ”

“ผมพึ่งมาถึงเมืองนี้ได้ไม่กี่วันน่ะครับ”

“อย่างนั้นเหรอคะ? งั้นกรุณารอซักครู่นะคะ”

 

เมื่อพนักงานรับการ์ดผมไป ก็นำไปตรวจสอบกับแผ่นคริสตัลที่วางอยู่

ขณะที่เธอกำลังทำงานของเธอ ผมก็หยิบวัตถุดิบของเควสที่ผมรับออกมาไปพลางๆ

 

“เอ๋!! แรงค์ A!!”

“ครับ ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น...”

“ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ นั่นคือวัตถุดิบตามคำร้องงั้นเหรอคะ?”

“ครับ ผมมีครบทั้งหมดแล้ว”

“งั้นขอตรวจสอบซักครู่นะคะ”

 

พนักงานต้อนรับตกใจที่ผมเป็นถึงนักผจญภัยแรงค์ A แต่เธอก็เริ่มตรวจสอบวัตถุดิบที่ผมวางไว้ทันที

แต่ขณะที่นับเสร็จแล้ว เธอกลับตะโกนเสียงดังขึ้นมาซะงั้น

 

“กรี๊ดดดดดดด!!!”

“!?”

“”เฮือก?””

 

ผมสะดุ้งจากเสียงของเธอ อเลนกับเอเลน่าก็เข้ามากอดขาผมเพราะว่าตกใจ

 

“ดะ ดะ ดันเจี้ยน!! คุณเจอดันเจี้ยนใหม่งั้นเหรอคะ?”

“หา?”

 

ขณะที่ผมกำลังงงๆ เธอก็ถามขึ้นมาเสียงดังอีกครั้ง

เธอคงเห็นมันจาก 【Dungeon record】ของผมนั่นแหละ

แล้วเธอว่ายังไงกันนะ? ดันเจี้ยนใหม่งั้นเหรอ?

ผมเคยลงแค่『ดันเจี้ยนแห่งดิน』ที่เมืองชิริน กับ 『ดันเจี้ยนละลอกคลื่น』ที่ไปมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

.....หมายความว่า『ดันเจี้ยนละลอกคลื่น』เป็นดันเจี้ยนใหม่ที่พึ่งค้นพบสินะ

 

เอเทลเดียมีทั้งหมด 108 ดันเจี้ยน

ผมรู้จักทุกดันเจี้ยนจากความรู้ที่ได้มา แต่ว่าผมไม่รู้ว่าดันเจี้ยนไหนได้ค้นพบแล้วหรอกนะ

ไว้ลองตรวจสอบดูทีหลังก็แล้วกัน...

เราได้เข้าไปยังดันเจี้ยนที่ยังไม่ถูกค้นพบ มันเลยมีบันทึกเข้าไปในกิลด์การ์ดของพวกเรา

มันเป็นเรื่องแย่งั้นเหรอ..? ก็ไม่นะ ผมสามารถปิดบังไว้ได้

ทางเข้ามันก็อยู่ใต้ทะเล แต่มันก็เจอได้ง่ายๆถ้าคุณดำน้ำเก่งๆ... ดังนั้นไม่มีปัญหา

เอาเป็นว่า『พวกเราบังเอิญเจอตอนเล่นที่ทะเล』ก็แล้วกัน

แต่มันก็เป็นเรื่องจริงที่เราเจอตอนที่ว่ายน้ำเล่นกันตอนอยู่ในทะเลด้วย

 

“คาเรน ดันเจี้ยนใหม่นั้นหมายความว่ายังไงกัน?”

“การ์ดของคะ คุณผู้ชายคนนี้มีบันทึก 『ดันเจี้ยนที่ 53 “ละลอกคลื่น”』บันทึกอยู่ค่ะ”

“อะไรนะ!? นะนี่มัน!!”

 

พนักงานผู้ชายที่เข้ามาหาพนักงานหญิง...น่าจะชื่อคุณคาเรน พอได้เห็นเขาก็ตะโกนขึ้นมาเหมือนกัน

หลังจากปฏิกิริยาตกใจของพนักงานชาย พนักงานคนอื่นๆก็เข้ามาดูกัน ทำให้ในกิลด์เกิดเสียงเอะอะเต็มไปหมด

เฮ่อ... ตอนนี้แม้แต่นักผจญภัยก็น่าจะรู้ตัวกันซะแล้ว...

 

“ท่านทาคุมิคะ นี่เป็นดันเจี้ยนจริงๆงั้นเหรอคะ?”

“....?”

 

...เอ๋ อะไรกันอีกล่ะ พนักงานหญิงคนนี้?

 

“อย่าบ้าไปหน่อยเลยคาเรน มันต้องเป็นดันเจี้ยนอยู่แล้วเพราะมันถูกบันทึกลงในกิลด์การ์ดยังไงล่ะ!!”

 

กังวลว่ามันจะ “ไม่ใช่ดันเจี้ยน” งั้นเหรอ?

ไม่สิ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะรายการการค้นพบดันเจี้ยนเลยซักนิด

ถ้าเห็นจากบันทึกการลงดันเจี้ยนในกิลด์การ์ด ยังไงก็ไม่น่าตะโกนออกมาเลยนี่นา

อย่างน้อยๆนี่มันก็ข้อมูลส่วนบุคคลนะ อย่าตะโกนเอะอะจะได้มั้ยเนี่ย...

จะว่าไปที่นี่ก็ไม่มีการช่วยปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลอีกแล้วสินะ

 

“แต่ว่าการค้นพบดันเจี้ยนใหม่มันเป็นเรื่องสำคัญนะคะ คุณชอว์”

“ผมเข้าใจว่ามันสำคัญมากกว่าเธอละกัน”

“ตะ แต่ว่าๆ”

“คาเรน เงียบได้แล้ว อย่าพูดอะไรไร้เหตุผมเลยน่า”

“ไม่นะคะ ไม่ใช่ว่าอารมณ์ของคุณชอว์นิ่งเกินไปเหรอคะ?”

 

เอ่อ... ผมไปได้หรือยังเนี่ย คงไปได้แล้วใช่มั้ย?

อเลนกับเอเลน่าก็กระวนกระวายกับสถานการณ์รอบๆแล้วด้วย...

ก่อนอื่นก็เก็บของ แล้วก็การ์ด...

 

“ดะ เดี๋ยวสิคะ นี่คุณกำลังจะทำอะไรกันคะ?”

 

ชิ รู้ตัวซะแล้ว ผมกะจะหนีไปเงียบๆซักหน่อย แต่คุณคาเรนดันรู้ตัวซะก่อน...

 

“ผมจะไปแล้วครับ คืนกิลด์การ์ดผมมาได้แล้ว”

“หวา!! จะไปไหนกันคะ ไปไม่ได้ค่ะ!!”

 

เพราะผมหนีไปไม่ทัน ตอนนี้คุณคาเรนกอดบัตรกิลด์ของผมไว้แน่น แล้วไม่มีท่าทีจะคืนมันมา

ผมอาจจะเสียดายนิดหน่อย... แต่ผมจะไปเลยทั้งอย่างนี้ดีมั้ยนะ?

....ขณะที่กำลังคิดว่าไปเลยดีกว่า ผู้คนก็เข้ามาล้อมโต๊ะที่ผมอยู่เหมือนกำแพงเลย

ถึงจะมีระยะไม่ได้เข้ามาเบียดอะไรกับพวกผม แต่กำแพงกล้ามพวกนั้นก็คงฝ่าไปไม่ได้ง่ายๆ

อเลนกับเอเลน่าก็ตื่นตกใจคนรอบๆ...ไม่สิน่าจะเริ่มกล้วแล้ว

ผมมองไปยังคุณคาเรนขณะที่ก้มลงไปโอบไหล่ทั้งสองคนเพื่อปลอบ

 

“ทำไมผมถึงไปไม่ได้ล่ะครับ?”

“ทะ ทำไมงั้นเหรอ.... นี่คุณค้นพบดันเจี้ยนใหม่นะคะ? คุณต้องบอกรายละเอียดให้กับพวกเราสิ!!”

“ผมไม่อยากบอกครับ”

“เอ๋!?”

“ถึงมันจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ผมไม่อยากบอกรายละเอียดให้กับคนที่เปิดเผยความลับส่วนบุคคลออกมาให้รู้กันหมดหรอกนะครับ”

“เอ๋!!!?”

 

ผมแน่ใจว่า 【Dungeon record】นั้นเป็นความลับส่วนบุคคล

ทางพนักงานไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลส่วนนี้ออกสู่สาธารณะโดยเต้าตัวไม่ยินยอมได้

แต่พนักงานสามารถติดต่อนักผจญภัยเพื่อขอซื้อหรือขอความร่วมมือสอบถามข้อมูลของสถานที่ที่พนักผจญภัยพบเจอได้

 

และการที่ผมบอกว่าจะไม่บอกข้อมูลให้กับกิลด์ ทำให้คนรอบๆเอะอะขึ้นมาเช่น “แม่งต้องการผูกขาดไว้คนเดียวแน่ๆ” ไม่ก็ “เขาต้องการที่จะเคลียก่อนคนอื่นแน่ๆ”

 

นี่แหละคือการเปิดเผยข้อมูลออกมาโดยไม่ยอมสอบถามให้แน่ชัดก่อน เฮ่อ....

 

“ถ้าผมจำไม่ผิด มันมีกฎที่เขียนไว้ว่า 『ห้ามพนักงานเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของนักผจญภัยแก่ผู้อื่น』สินะครับ?”

“....อุ๊ก”

 

พอได้ยินที่ผมพูด หน้าของคุณคาเรนก็ซีดจนเป็นสีฟ้าเลย

มันไม่มีทางที่กฎสำหรับนี้จะถูกยกเลิกอยู่แล้ว ดังนั้นการกระทำของคุณคาเรนนั้นละเมิดต่อหน้าที่ตัวเอง

พนักงานชายคนอื่นเช่นคุณชอว์ ก็เริ่มตื่นตระหนกจากเรื่องที่ผมบอก

พวกเขาไม่ได้เข้ามาห้ามและต่อว่าคุณคาเรน พวกเขาจึงต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ร่วมกันทุกคน

 

ปกติแล้วผมไม่มีปัญหาหรอกถ้าความลับที่ไปลงดันเจี้ยนมันจะแตก

แต่การที่ถูกละเมิดความลับในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเรื่องที่ผมยอมไม่ได้

สมมุติว่า การที่ [อเลนกับเอเลน่าพิชิตดันเจี้ยนระดับกลางไปแล้ว]ถูกรู้ เธอก็ทำได้แค่เพียงแปลกใจเท่านั้น

แต่ถ้าอยู่ดีๆเธอตะโกนขึ้นมากลางที่สาธารณะจนรู้กันไปทั่ว นั่นแหละจะทำให้พวกเราวุ่นวายแน่ๆ

จากตัวอย่างที่กล่าวมานั้น ถ้าเธอยังเป็นอย่างนี้ไม่วันใดวันหนึ่งก็จะเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ...

แน่นอนว่า 【Request record】เกี่ยวกับวัตถุดิบในป่ากาย่านั้นเธอยังไม่ได้สังเกต

แต่ถ้าเธอรู้ขึ้นมาก็จะวุ่นวายเข้าไปอีก ผมจึงต้องการควบคุมสถานการณ์ให้ได้ก่อนที่จะเกิดเรื่อง

 

“เอะอะอะไรกันเนี่ย!!”

“กะ กิลด์มาสเตอร์!!””

 

ขณะที่กำลังเอะอะกันอยู่ ชายกล้ามอายุประมาณ 50 ก็เดินออกมาจากด้านในของกิลด์

เขามีบรรยากาศว่าน่าจะเคยเป็นนักผจญภัยมีชื่อมาก่อน

แน่นอนว่าเขาคือกิลด์มาสเตอร์ของที่นี่นั่นเอง




NEKOPOST.NET