[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 54 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.54 - สิงโตกินคน


เมื่อผมได้ยินเสียงสัญญาณเหมือนตอนนี้จูลกับฟีทมา ก็มีสุตว์ตัวใหญ่โผล่มาในระยะสายตาของผม

 

“หา?”

 

...เอาจริง...ดิ?

สิงโตตัวใหญ่มีขนสีแดงชาดโผล่มาหน้าผม

ขนาดก็ประมาณช้างตัวหนึ่งเลย อ๊ะ แต่ผมก็ไม่เคยเห็นช้างใกล้ๆหรอกนะ อาจจะกะขนาดผิดก็ได้

แต่ว่าตัวก็ยังใหญ่อยู่ดี

 

=====

Status
【Name】
【Race】สิงโตจักรพรรดิสีชาด (อสูรรับใช้ของทาคุมิ)
【Age】7
【Level】33
【Skills】
เวทไฟ | ข่วน | คำราม | พุ่งโจมตี | บดละเอียด
ย่อร่าง | มองเห็นกลางคืน |ตรวจจับกลิ่นไอ

=====

 

หวา..... ได้สัตว์ที่ร้ายกาจมาอีกแล้ว

หลังจากประเมินดู ก็แน่ใจว่านี่คืออสูรรับใช้ที่เทพแห่งไฟส่งมาให้ผม

แน่นอนว่าสิงโตจักรพรรดิสีชาดก็เป็นมอนสเตอร์แรงค์ S

คนที่ได้เจอส่วนมากจะเรียกมันว่า『สิงโตกินคน』,『สิงโตกระหายเลือด』ไม่ก็『ปีศาจแดง』

แน่นอนว่าความสามารถสำหรับต่อสู้นั้นมีล้นเหลือ...แต่ผมจะเข้ากับมันได้มั้ยนะ?

ดูจากขนาดเหมือนกับผู้ล่ากับเหยื่อมากกว่าเลย

 

“นายเป็นอสูรรับใช้ที่ท่านเทพแห่งไฟส่งมาใช่มั้ย?”

“กรรร”

 

เขาตอบมาด้วยเสียงคำรามในคอที่ดังมาก อาจเพราะขนาดของเขา

 

“งั้นก็ยินดีที่ได้เจอนะ อืม.... ใช่แล้ว เวคเตอร์ ต่อไปนายชื่อว่าเวคเตอร์นะ”

“กรร”

 

เอ๊ะ เหมือนว่าจะดีใจแฮะ ดูภายนอกอาจจะดุร้าย แต่ที่จริงสุภาพมากเลยนี่นา

 

“งั้นก็ เวคเตอร์ นายทำตัวให้เล็กลงได้มั้ย? ผมมองไม่เห็นหน้านายเลยถ้าเป็นอย่างนี้”

“กรร”

 

เมื่อผมพูดจบ เวคเตอร์ก็ย่อขนาดเหลือเท่าๆกับหมาตัวใหญ่

อ่า... รูปร่างของเวคเตอร์ตอนนี้ถึงขนาดจะแค่พอๆกับหมาตัวใหญ่ แต่ยังไงก็เป็นสิงโตอยู่ดี

...ดูยังไงความก็แตกแน่ๆว่าเป็นสิงโตจักรพรรดิสีชาดต่อให้ตัวเล็กแล้วก็เถอะ

 

“”เวคเตอร์?””

“กรร”

 

เมื่อผมรู้ตัว อเลนกับเอเลน่าก็มาอยู่หน้าเวคเตอร์แล้ว

ไม่ใช่แค่เด็กๆ แต่เหล่าอสูรรับใช้ของผมก็มายืนอยู่ใกล้ๆกัน

 

“อเลน เอเลน่า นี่เวคเตอร์นะ ตั้งแต่วันนี้ไปจะเป็นพรรคพวกคนใหม่ของพวกเรา เข้ากันดีๆนะ”

“”อื้ม””

“จูล ฟีท กับ โบล์ก็ด้วยนะ ดูแลพรรคพวกคนใหม่ด้วยล่ะ”

“โฮ่ง” “กรร” “ปี้”

 

หลังจากแนะนำตัวเสร็จ ผมก็เตรียมปลอกคอกับกำไลให้กับเวคเตอร์

โดยที่มันก็เหมือนของพวกจูลนั่นแหละ

 

◇ ◇ ◇

 

เมื่อผมขึ้นมาจากทะเล ผมก็จัดการตัวทีเปีกอยู่ด้วยเวท《ชำระล้าง》กับ《เป่าแห้ง》

แน่นอนว่าหลังจากใส่ปลอกคอให้กับเวคเตอร์แล้ว

 

“ไปเลย~ ทางโน้นเลย~”

“โฮ่ง”

“ทางนี้ตก็ด้วย ไปเลย เอะแฮะๆ”

“กรร”

 

เวคเตอร์เข้ากับเด็กๆได้อย่างรวดเร็วแล้วเล่นกันตรงหาดทราย

ตอนนี้อเลนกับเอเลน่าเล่นโยนบอลที่ทำจากไม้กัน ส่วนเหล่าอสูรรับใช้ก็วิ่งไล่ไปคาบกันอย่างสนุกสนาน

 

“เวคเตอร์ด้วย~”

“ไปเลย~”

“กรร”

 

หลังจากตาของจูลกับฟีท รอบนี้เป็นตาของเวคเตอร์วิ่งไล่ แต่ว่า...

 

“”อาเระ~?”

“โอ่ย? เวคเตอร์ จะไปไหนกันน่ะ?”

 

เวคเตอร์วิ่งผ่านลูกบอลที่โยนไปแล้วเริ่มวิ่งอย่างจริงจัง หลังจากนั้นก็หายไปจากสายตาผม

ผมจะไล่ตามไปดีหรือเปล่านะ? ขณะคิดอยู่ เวคเตอร์ก็กลับมาทันที

 

หืม? เวคเตอร์คาบอะไรกลับมาอยู่ในปากด้วย ...อะไรกันน่ะ?

 

“หวา เวคเตอร์ อะไรอยู่ในปากนายกันน่ะ?”

 

เวคเตอร์กลับมาพร้อมกลับคาบคนมาด้วย

พอดูแล้วเป็นผู้หญิง โดยเวคเตอร์คาบคอเสื้อแล้ววิ่งลากเธอกลับมาด้วย

ถ้ามองจากไกลๆนึกว่าบาดเจ็บเลือดออก แต่พอเข้ามาใกล้ก็รู้ว่าไม่ใช่เลือด แต่เป็นผมยาวสีแดง

อย่าทำให้ตกใจกันอย่างนี้สิ.... ผมคิดว่านายไปกัดใครจนตายแล้วมาซะอีก

หลังจากวิ่งกลับมาถึงผม ตุ๊บ เวคเตอร์ก็วางร่างคนๆนั้นลงบนพื้น

 

“เฮ้ เธอ!! เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

ผมรับยืนยันสภาพของเธออย่างลนลาน

ไม่มีการตอบรับเลยขนาดผมเขย่าตัวเธอ เธอยังมีชีวิตไม่ผิดแน่ แต่ว่า...เธอสลบไปงั้นเหรอ?

 

“....ZzzZ”

 

ไม่ใช่แฮะ...หลับนี่หว่า...เฮ่อ

 

“”หลับอยู่เหรอ?””

“...เหมือนว่าจะใช่นะ”

 

มุเนี๊ยๆ ผมได้ยินเสียงละเมอเบาๆออกมา ทำไมมาหลับอยู่แถวนี้ได้ล่ะเนี่ย?

แล้วนี่หลับอยู่จริงๆงั้นเหรอ? แต่ผมก็ไม่เจอบาดแผลอะไรเลยนะ

 

“อู..... หิวจางงง....”

 

...แล้วดูเหมือนว่าเธอจะหิวได้ที่เลย ก่อนอื่นเพื่อความปลอดภัยลองประเมินดูก่อนละกัน

 

=====

Status
【ชื่อ】วิเวียน
【เผ่า】ปีศาจ (แวมไพร์)
【อาชีพ】คนงานทั่วไป
【อายุ】147
【เลเวล】54
【สกิล】
วิชามีด | ขว้างปา
เวทมืด | เวทชีวิตประจำวัน
แยกส่วน | หยั่งรู้ | ซ่อนตัว | กระโจน
ย่องเบา | มองเห็นในความมืด
สะเดาะกลอน | ปลดกับดัก | ผสม
ป้องกันโจมตีทางเวทมนต์ | ป้องกันสถานะผิดปกติ

【ฉายา】
เจ้าหญิงกุหลายแดง

=====

เป็นข้อมูลที่ทำให้ตกใจน่าดูเลย

เธอเป็นเผ่าปีศาจ แล้วยังเป็นแวมไพร์อีก

เผ่าปีศาจในเอเทลเดียนั้นถูกจัดรวมอยู่กับเผ่าเอลฟ์กับดราฟ

ที่นี่ไม่มีสงครามระหว่างมนุษย์กับจอมมารที่จ้องทำลายโลกหรอกนะ

พวกเขาเป็นเผ่าที่มีจำนวนไม่มากแต่มีอายุที่ยืนยาว

ถ้ามองจากภายนอกแล้วดูยังไงก็เป็นมนุษย์ที่อายุพอๆกับผมตอนนี้

แต่เธอนั้นอายุ 147 ปี แวมไพร์นี่มีช่วงอายุเท่าไรกันนะ?

อาจจะอยู่ได้เป็นพันๆปีเลยก็เป็นได้

แล้วสกิลที่เธอมีก็น่าตกใจมาก!!

ถ้ามองจากสกิลผมบอกได้เลยว่าเธอน่าจะเป็นนักฆ่า แต่ดันอาชีพคนงานทั่วไปนี่สิ

 

“เวคเตอร์เจอเธอคนนี้สลบอยู่งั้นเหรอ?”

“กรร”

“เข้าใจล่ะ”

 

เวคเตอร์ครางตอบมา เขาน่าจะอยากช่วยเหลือนั่นแหละ

 

“แต่เวคเตอร์ การลากคนอื่นมาอย่างนี้ไม่ดีเลยนะ ต่อให้ที่นี่เป็นหาดทราย แต่ก็อาจทำให้เธอบาดเจ็บได้”

“กรร..รร..”

 

ดูเหมือนเวคเตอร์จะเศร้าใจมาก

 

“ผมไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะ แต่คราวหน้าก็ระวังๆหน่อยแล้วกัน เข้าใจนะ?”

“กรร!!”

 

ผมไม่ได้โกรธ แต่ผมต้องสอนเขาไว้ เขาจะได้ไม่วิ่งไปคาบอะไรมาอีกคราวหน้า

แล้วจะเอาไงกับคนๆนี้ดีล่ะ

 

-----โครกกกก.....

 

.....

นี่ก็เที่ยงแล้ว งั้นเตรียมข้าวกลางวันก่อนแล้วกัน

ถ้าทำตรงนี้อาหารคงเต็มไปด้วยทราย ดงันั้นย้ายที่กันก่อนแล้วกัน....




NEKOPOST.NET