[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 50 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.50 - เกล็ดมังกรวารี


หลังจากเดินหาอะไรกินจากร้านแผงลอยรอบๆจนอิ่มแล้วผมก็เดินดูของต่อ

สิ่งที่ขายส่วนมากเป็นผลิตภัณฑ์จากทะเล เช่นพวกปลาหรือหอยสีต่างๆ

บางร้านผมก็เห็นปลามีพิษแต่กินได้เช่นพวกปลาปักเป้าอยู่ด้วย

ผมก็คิดอยู่ว่าจะซื้ออะไรบ้างดีเพราะมีหลายอย่างซะเหลือเกิน

แต่เพราะไม่รู้จึงเดินถามตามร้านต่างๆไปเรื่อยๆ แล้วอันไหนที่มีการแนะนำเป็นพิเศษผมก็จะซื้อมาเก็บไว้

พอรู้ตัวอีกทีผมก็ซื้อของมาเป็นภูเขาซะแล้ว แย่จริงๆ

จะหาว่าผมซื้อมากเกินไปงั้นเหรอ? เปล่าเลย เพราะในเอเทลเดียนั้นการจะหาผลิตภัณฑ์จากทะเลได้ก็ต้องซื้อจากเมืองริมทะเลเท่านั้น

ถ้าไปอยู่เมืองที่อยู่ด้านในทวีปก็แทบจะหาไม่ได้เลย ผมจึงซื้อเก็บไว้เท่าที่จะซื้อได้

หลังจากซื้อของเรียบร้อย ผมก็เดินไปตามทางของลานกว้างที่เป็นตลาดเช้าแล้วไปเจอกับร้านช่างตีเหล็กร้านหนึ่งเข้า

 

“ขอโทษครับ”

“โอ้ ลูกค้างั้นเหรอ?”

 

เมื่อผมเดินเข้าไปทัก ก็มีลุงคนหนึ่งโผล่ออกมาจากหลังร้าน

 

“ช่วยขัดแต่งของนี้หน่อยได้มั้ยครับ?”

 

สิ่งที่ผมโชให้เขาดูคือเกล็ดของลิเวียธาน ไคเซอร์นั่นเอง

ตอนนี้ผมได้หักมันให้อยู่ในขนาดที่พอเหมาะ

ตอนที่ผมอยู่ในดันเจี้ยน ผมลองพยายามทำลายด้วยเครื่องมือที่ผมมี แล้วมันก็แตกได้ง่ายตามที่ไคเซอร์เคยบอกไว้

แต่เพราะว่ามันแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มันจึงมีคมที่สามารถทำให้บาดเจ็บได้ถ้าจับโดยไม่ได้ระวัง

 

“ขอดูก่อนล่ะกัน ....ไม่ใช่หินงั้นเหรอ เกล็ด? นอกจากนั้นยังบางและแข็ง แล้วยังพลังเวทที่สถิตอยู่นี่อีก....ไม่น่าเชื่อ!!!”

 

เป็นไปตามคาดว่าถ้าส่งเกล็ดให้เลยอาจจะทำให้รู้ที่มาที่ไปได้

แต่ต่อให้มาในรูปแบบไหนก็ไม่น่าหลอกสายตาของช่างผู้ชำนาญการได้ ผมจึงยื่นไปทั้งอย่างนั้นเลย

ลุงช่างตีเหล็กมองมาทางผมด้วยสายตาตกใจ

 

“นี่ไม่ใช่ของที่สามารถหาได้บนพื้นดินทั่วไปหรอกนะ ใช่มั้ย”

“อ่า.. ก็เป็นงั้นแหละครับ”

 

แน่นอนว่าเกล็ดมังกรนั้นไม่ได้หลุดออกมาง่ายๆหรอก

ถ้าจะให้พูดให้ถูก มังกรเวลาผลัดเกล็ดใหม่ จะทำตอนอยู่ที่รังเท่านั้น

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะเจอเกล็ดมังกรนอกจากที่รังมังกร

แล้วถ้าจะเอาจากตัวมังกรเอง ก็ต้องจัดการมังกรให้ได้ด้วย

แต่นอกจากมังกรพันทางแล้ว มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ไม่สามารถต่อกรได้ง่ายๆเลย

เพราะอย่างนั้น เกล็ดของลิเวียธานก็นับได้ว่าเป็นของที่น่ายำเกรงมาก

ลุงถามผมว่าได้มาจากไหน เพราะมันไม่ได้หาง่ายๆจากในตลาดแน่ๆ

 

“นะ นายเอามันมาจากที่ไหนกัน?”

“.....ได้มาเป็นของขวัญน่ะครับ”

“ของสำคัญขนาดนี้ ใครมันเป็นคนให้กัน!!”

“อันนั้นเป็นความลับครับ”

“..........”

 

ถึงผมจะบอกไปตรงๆว่าได้มาจากตัวลิเวียธานเอง ก็คงไม่น่าเชื่อหรอกนะ...

แน่นอนว่าเขาอาจจะว่าผมบ้าเลยก็ได้

ดูเหมือนเขาจะเป็นช่างตีเหล็กที่มีฝีมือพอควร แต่อย่ามาขุดลึกไปกว่านี้เลยนะครับ

 

“ก็ปกติล่ะนะที่ที่มาของสิ่งนี้จะเป็นความลับ เฮ่อ นายต้องการให้ข้าขัดแต่งสิ่งนี้สินะ?”

“ครับ ผมไม่อยากได้รับแผลเมื่อพกมันติดตัวไว้ แล้วผมก็อยากให้เจาะรูไว้เพื่อทำเป็นสร้อยคอด้วยน่ะครับ แต่ว่า..”

“ก็จริงอยู่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันจะอันตรายพอควรเลย ต้องการให้ลับคมพอที่จะไม่ให้ได้รับบาดเจ็บสินะ อันนั้นข้าคิดว่าพอทำได้อยู่ แต่การเจาะรูสิ่งนี้ข้าคิดว่าน่าจะทำไม่ได้ เพราะถ้าฝืนเจาะรูมันก็จะแตกออกเลย”

“เอ๋ เป็นอย่างนั้นเหรอครับ?”

 

เฮ้ ไคเซอร์ ไม่ใช่ว่ามันเอาไปเครื่องประดับยากชะมัดเลยนี่นา

เอาไงดีนะ? ผมคิดว่ามันอาจจะหล่นหายได้ถ้าใส่ไว้ในกระเป๋าด้วย

 

“โอ้ย รูดี้!! รูดีอุส!! มานี่หน่อย”

“มีอะไรเหรอครับหัวหน้า?”

 

ชายอายุประมาณ 20ปีรูปร่างผอมสูงเดินออกมาจากหลังร้านน่าจะเป็นคนที่ชื่อรูดีอุส

แต่ก็สมแล้ว ลุงคนนี้เป็นถึงหัวหน้าของร้านนี้เลย

 

“อ่า ลูกค้าเหรอครับ? แล้วสิ่งที่หัวหน้าถืออยู่คืออะไรครับ หิน?”

“ช่างมันก่อน นายสามารถทำเครื่องประดับจากสิ่งนี้ได้หรือไม่?”

“หืม? อะไรเหรอครับ? หิน? มันสวยมากเลยนะครับ หรือว่าจะเป็นอัญมณี ... สรุปแล้วมันคืออะไรครับหัวหน้า?”

“เศษของเกล็ดมังกรวารีน่ะสิ”

“อะ อะไรนะครับ!! ของจริงเหรอ?”

“ไม่ผิดแน่ เขาต้องการทำให้มันเป็นเครื่องประดับน่ะ นายเก่งด้านนี้ไม่ใช่เหรอ?”

 

เขาเป็นคนงานของที่นี่ แต่ดูเหมือนว่าจะเชี่ยวชาญงานฝีมือมากกว่างานตีเหล็กนะ

 

“ผมต้องการให้มันเป็นสร้อยคอน่ะครับ ถ้าทำได้ แต่ว่า”

“ระ รอซักครู่นะครับ อืมม ขัดแต่งรอบๆน่าจะดีสุด แต่มันแข็งน้อยกว่าเงิน... น่าจะประมาณเงินศักดิ์สิทธิ์....”

 

คุณรูดีอุสวาดแบบบนกระดาษที่อยู่บนเคาเตอร์

รูปร่างเป็นจี้ที่มีเกล็ดสีฟ้าอยู่ในกรอบเหล็ก มันดูดีที่อยู่ในกรอบที่โดนออกแบบมาอย่างสวยงาม

ถึงมันจะดูเรียบๆ แต่ก็เป็นแบบที่ดูทันสมัย ผมชอบมันนะ

 

“ถ้าอย่างนี้เป็นไงครับ?”

“เยี่ยมไปเลยครับ อเลน เอเลน่า คิดว่ายังไงกัน?”

“เท่มาก~”

“สวยจัง~”

 

อเลนกับเอเลน่าก็ชอบแบบนี้แฮะ

 

“งั้นสั่งทำไว้เลยได้มั้ยครับ?”

“แต่เพราะว่าเหล็กกับเงินธรรมดาอาจจะไม่สามารถทำกรอบให้เกล็ดนี้ได้ ผมจึงต้องใช้วัตถุดิบที่แพงพอควร ดังนั้นอาจจะ...”

“ใช้วัตถุดิบประมาณไหนเหรอครับ?”

“ถ้าจะให้ดีเลยก็มิธริลน่ะครับ....”

 

โอ้มิธริลงั้นเหรอ สมกับเป็นวัตถุดิบของโลกแฟนตาซี!!

 

“แล้วจะมีปัญหาเรื่องการหาวัตถุดิบหรือปล่าครับ?”

“อืม... หัวหน้าครับ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าผมจะใช้มิธริลที่เรามีเก็บไว้?”

“ไม่มีปัญหา ยังไงมันก็เหลือน้อยเกินกว่าที่จะทำเป็นอาวุธด้วย แต่มันจะดีเหรอถ้าเอาไปทำสร้อยคอ”

 

ดูเหมือนว่าวัตถุดิบจะไม่มีปัญหา แต่ถ้าจะทำ ผมอยากจะแก้ไขแบบที่ร่างไว้ซักหน่อยนึง

 

“แล้วถ้าผมอยากให้เปลี่ยนสายเป็นอย่างอื่นนอกจากเหล็กจะทำได้มั้ยครับ”

 

ผมไม่ค่อยชอบความรู้สึกเวลามีสร้อยเหล็กมาแนบเนื้อเท่าไร ดังนั้นผมอยากได้พวกสายหนังมากกว่า

 

“นอกจากเหล็กเหรอครับ? ถ้าไม่ใช่หนังจากมอนสเตอร์ก็.... ใยของ Mithril Spider ก็ดีนะครับ หัวหน้าพอจะหาได้มั้ยครับ”

“อย่าพูดง่ายๆอย่างนั้นสิฟะ!! มันไม่ใช่ของที่หาได้ง่ายๆนะเฟ้ย ถึงบางครั้งมันจะมีมาวางขายในตลาด แต่มันก็โดนซื้อไปทันทีเลย”

 

Mithril Spider.... คือมอนสเตอร์หายากที่กลายพันธุ์จากการกินสายมิธริลไม่ใช่เหรอ?

มันสามารถสร้างสายมิธริลออกมาแทนใยได้ มันมีนี่นาที่ซิลฟ์เคยส่งมาให้...

 

“เท่านี้พอมั้ยครับ?”

“เอ๋!? เอ๋!!!! นี่มันใยของ Mithril Spider หามาได้ยังไงกัน!!!”

 

ผมเอาใยของ Mithril Spider ออกมาจาก《Infinite Storage》แล้วส่งให้กับคุณรูดีอุส เขาประหลาดใจจนอุทานออกมา

 

“มีเกล็ดมังกรวารีก็ว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว นายยังมีใยของ Mithril Spider อีกงั้นเหรอ....”

 

หัวหน้ามองจี่มาที่ผม

ผมเข้าใจว่ามันเป็นวัตถุดิบหายาก แต่.... ไม่สินี่คงเป็นปฏิกิริยาของคนทั่วไปสินะ...

ผมโดนคนตกใจใส่มาหลายคนจนตอนนี้ผมรู้สึกชินไปซะแล้ว

 

“งั้นผมขอสั่งทำซัก 3 อันนะครับ”

“หา!!??”

 

เมื่อผมส่งเศษของเกล็ดให้อีก 2 ชิ้นเขาก็อุทานออกมาอีกครั้ง

ผมว่าแล้วว่าต้องตกใจ

 

“สามอันเหรอ...หมายความว่า?”

“ครับสำหรับเด็กๆด้วย ก็น่าจะรู้นี่นา?”

 

ถ้าไคเซอร์สามารถสัมผัสตำแหน่งได้ ผมก็ต้องให้อเลนกับเอเลน่าใส่ไว้ด้วยแน่นอนอยู่แล้ว

 

“สุรุ่ยสุร่ายชะมัด!!”

“ถ้ามันทำจากเกล็ดของมังกรวารี งั้นใช้ของที่เกี่ยวข้องกับทะเลก็น่าจะดี”

“...ก็ทำได้แหละนะครับ..แต่ว่า ถ้าจะให้ผมทำจากวัตถุดิบหายากขนาดนี้ เอาเป็นว่าทั้งสามอันผมใช้แบบไม่เหมือนกันเลยจะได้มั้ยครับ?”

“ครับ ไม่มีปัญหา แต่สำหรับเอเลน่า..สำหรับเด็กคนนี้ขอให้ดูเหมาะสำหรับเด็กผู้หญิงหน่อยนะครับ ใช่มั้ย เอเลน่า”

“อื้ม”

 

ผมไม่สนหรอกถ้าจะออกมาเรียบๆ แต่สำหรับเอเลน่าก็ต้องน่ารักหน่อย

เมื่อผมลองยืนยันกับเอเลน่าดู เธอก็พยักนหน้ารัวๆ ดูเหมือนว่าจะชอบของน่ารักๆตามที่คาดไว้

 

“แล้วอเลนล่ะ อยากได้แบบไหนเป็นพิเศษมั้ย?”

“อืมมม...?”

 

ดูเหมือนว่าอเลนไม่อยากได้แบบพิเศษอะไร คิดได้แปบนึง ก็ส่ายหน้าไปมา

ทั้งสองคนสามารถซิงโครกันได้เสมอ แต่ตอนนี้ก็เห็นได้ว่าทั้งสองคนมีบุคลิกที่แตกต่างกัน

 

“แล้วผงเกล็ดมังกรที่ถูกขัดแต่งออกมาแล้วล่ะครับ? จะเอาด้วยมั้ยครับ?”

“ผงเกล็ดงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าก็ทิ้งๆไปเหรอครับ?”

“นะ นี่มันเกล็ดมังกรวารีเลยนะครับ รู้มั้ย? ต่อให้เป็นแค่ผงก็เป็นวัตถุดิบชั้นยอดแล้ว แค่เอาไปผสมกับเหล็กตอนหลอม เกราะที่ทำมาก็จะมีความแข็งมากขึ้นเป็นเท่าตัวเลยนะครับ ไม่รู้เหรอไง?”

 

....ผมถูกว่าซะแล้วแฮะ

นั่นสินะ ขนาดผงเกล็ดยังสามารถเอาไปใช้ได้ เกล็ดของไคเซอร์นี่มีค่าน่าดูเลย

ท้ายที่สุด ผมก็ยกผงเกล็ดให้กับที่ร้านไป พวกเขาจึงยกยอดค่าทำเครื่องประดับให้ผมแทน

ไคเซอร์คงไม่มีปัญหาหรอกแค่ผงเกล็ดเท่านั้นเอง

ถ้าผมเก็บไว้มันก็คงเป็นได้แค่ผงฝุ่นใน《Infinite Storage》นั่นแหละ

 

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย คุณรูดีอุสก็วิ่งไปหลังร้านทันทีพร้อมกับวัตถุดิบเต็มมือ

เท่านี้เกล็ดของไคเซอร์ก็จะกลายเป็นเครื่องประดับแล้ว ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นตอนมันเสร็จเลย~




NEKOPOST.NET