NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.49 - เมืองท่าไบเล่


หลังจากพวกเราลุยดันเจี้ยนไปถึงชั้น 10 แล้ว พวกเราก็กลับมาพักที่ห้องโถงชั้นแรกอีกคืนหนึ่ง

แน่นอนว่าพวกเราอร่อยกันอย่างเปรมสุขจากหม้อไฟปูที่เป็นมื้อเย็น

ผมใช้ซุบจากซุบมิโซะเป็นน้ำซุบต้ม และของที่ลงไปต้มไม่ได้มีแค่ปู แต่มีอาหารทะเลที่เราได้มากับผักด้วย

เนื้อของ Sand Crab นั้นอร่อยสุดๆ อเลนกับเอเลน่าเคี้ยวด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขเลยล่ะ

ทั้งสองคนกินอย่างเต็มปากเหมือนกระรอกเลย น่ารักโฮก~

 

เช้าวันถัดมาเราก็มาถึงเมืองท่าไบเล่ซํกที

เมื่อเข้ามาในเมืองแล้ว ผมก็มุ่งไปยังท่าเรือก่อนเลย

เมืองไบเล่นั้นอยู่ติดกับทะเลจึงทำให้มีเรือเข้าออกที่ม่าเรืออย่างวุ่นวาย

ทั้งเรือหาปลาของชาวประมง และเรือโดยสารไปประเทศอื่นๆ

เรือเล็กใหญ่จอดเรียงกันอยู่เต็มท่าเรือ

 

ขนาดเรามาถึงในตอนเช้า ลานกว้างที่อยู่ติดกับท่าเรือก็มีคนเต็มไปหมด

ที่นี่คงเป็นตลาดเช้าของเมืองนี้ เพราะมีวัตถุดิบอาหารทะเลสดๆวางขายอยู่เต็มไปหมด

แล้วยังมีร้านสำหรับยืนกินอยู่อีกหลายร้านด้วย

เช้านี้พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเช้ากันมาเลย ผมจึงคิดว่าแถวท่าเรือคงมีขาย ผมจึงมาทันทีเมื่อได้เข้าเมือง

พวกเราเดินดูร้านที่ขายอยู่ริมถนนไปทีละร้านๆ

มีทั้งร้านที่ขายปลาสด ร้านขายปลากับหอยย่างบนเตาถ่าน กับร้านอาหารซีฟู้ดอื่นๆอีกหลายร้าน

โอ๊ะ ร้านนั้นขายหอยเชลล์ย่างด้วยแฮะ กำลังย่างอยู่หอมฉุยเลย

เนื้อของหอยเชลล์นั้นใหญ่กว่าหอยเชลล์ที่ผมคุ้นเคยเสียอีก

 

“สวัสดีครับ”

“โอ้ ยินดีต้อนรับ หอยพวกนี้เราพึ่งจับมาได้สดๆเมื่อเช้าเลย รับซักหน่อยมั้ย?”

“อืมดูน่าอร่อยจริงๆด้วย พวกนี้ปรุงรสด้วยเกลือเหรอครับ?”

“โอ้ ใช่แล้ว”

“ถ้าเป็นไปได้ผมขอปรุงเองได้มั้ยครับ?”

“เครื่องปรุงอย่างอื่นเหรอ? ได้เลยไม่มีปัญหา”

“งั้นผมขอ 3 ตัวแล้วกันครับ”

“โอ้ 3 ตัวนี้ใกล้สุกแล้ว รออีกซักครู่นะ”

“ครับ งั้นก็.....”

 

ผมจ่ายเงินค่าของให้กับเจ้าของร้าน แล้วหั่นเนยลงไปบนเนื้อหอย เมื่อเนยละลายผมก็เหยาะซอสถั่วเหลืองลงไป

กลิ่นของเนยกับซอสที่ถูกย่างลอยหอมออกมาไปทั่ว

นี่คือเมนู หอยย่างเนยเหยาะซอสถั่วเหลืองนั่นเอง มันน่าอร่อยสุดๆเลยใช่มั้ยล่ะ?

 

 

“อเลน เอเลน่า ร้อนหน่อยนะ กินกันระวังหน่อยล่ะ เข้าใจนะ?”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

ผมวางหอยบนจานแล้วยื่นให้กับอเลนกับเอเลน่า ทั้งสองคนเป่า ฟู่ๆ แล้วเริ่มกินทันที

 

“เป็นยังไงบ้าง อร่อยมั้ย?”

“”อร่อย~””

 

หลังจากเห็นทั้งคู่พอใจผมก็เริ่มกินส่วนของผมเอง

อื้ม ยอดเยี่ยมมาก อร่อยสุดๆ!!

เนื้อนั้นมีสัมผัสกรุบกรอบสู้ฟัน แล้วยังมีขนาดใหญ่เต็มคำ

 

“”พี่ชาย อร่อยมั้ย?””

“อืม อร่อยมาก”

 

ว่าไงดี รู้สึกอบอุ่นมากๆเลย

 

“กะ กลิ่นหอมมากเลยนะ พี่ชาย อันแรกก็รู้อยู่ว่ามันคือเนย แต่ของเหลวสีดำที่ใส่ไปทีหลังคืออะไรเหรอ?”

“อ้อ เป็นน้ำเลี้ยงของต้นไม้ที่ชื่อ Koikuchi ที่โตในดันเจี้ยนน่ะครับ เป็นเครื่องปรุ่งที่ผมเรียกว่าซอสถั่วเหลือง ลองกินดูมั้ยครับ?”

“ดะ ได้เหรอ งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ”

 

ดูเหมือนเจ้าของร้านอยากลองกินดูเหมือนกัน รสของเนยกับซอสถั่วเหลือนั้นเข้ากันได้ดีสุดๆ

เมื่อผมถามเขาว่าจะลองไหม เขาก็ตอบตกลงทันที แล้วทำท่าจะหยิบไปกินคำนึง

ต่อมาผมจึงทำให้ใหม่เพื่อให้เขาลองกิน เจ้าของร้านก็ทรุดลงไปทันทีเมื่อได้ลิ้มลอง

 

“อร่อยสุดๆ!! นี่มันรสชาติอะไรกันไม่เคยกินมาก่อนเลย อร่อยจนไม่รู้จะพูดยังไงดี!!”

 

เสียงตอบรับออกมาดีมาก เจ้าของร้านกินหมดไปอย่างรวดเร็ว

ผมรู้ว่ามันอร่อย แต่ใจเย็นๆหน่อยก็ได้นะ ถ้าคุณตะโกนออกมาเสียงดังแบบนี้มันจะดึงดูดคนรอบๆเอา...

 

“เฮ้ลุง อันนั้นน่าอร่อยชะมัด ขอผมตัวนึงสิ”

“ฉันด้วยๆ”

“ขอผมด้วย”

“ข้าก็อยากลองเหมือนกัน”

 

เอ่อ.. กว่าจะรู้ตัวก็โดนชาวเมืองล้อมซะแล้ว สงสัยถูกล่อมาด้วยกลิ่นหอมของเนยกับซอส

 

“อ่า~”

 

อยู่ดีๆเจ้าของร้านก็อุทานขึ้นมา

 

“พี่ชาย.... ขอแบ่งซอสถั่วเหลืองหน่อยได้มั้ย?”

“ม่า...ยังไงก็ต้องช่วยรับผิดชอบหน่อยล่ะนะ เอาสิ”

 

ผมได้ซอสถั่วเหลืองมาเยอะแยะตอนอยู่เมืองชิริน จึงไม่มีปัญหาที่จะแบ่งให้ลุงแกบ้าง

ดูเหมือนว่าเมืองนี้จะไม่มีเนยกับซอสถั่วเหลืองมาขายเลย ผู้คนที่มามุงจึงตื่นเต้นกันมาก

 

“เอ่อ ขอรบกวนอีกที ขอแบ่งเนยมาด้วยสิได้หรือเปล่า?”

“อ่า..ไม่มีปัญหา”

 

หลังจากถูกล่อมาด้วยกลิ่นหอมตอนย่าง ผู้คนก็เริ่มต่อแถวเพื่อซื้อกันทันที

เจ้าของร้านก็สามารถย่างได้ไม่เยอะต่อครั้งด้วย

แล้วเพราะผมก็ไม่สามารถออกไปจากตรงนี้ได้เลย ผมจึงเป็นคนใส่เนยกับซอสหลังจากย่างได้ที่

อเลนกับเอเลน่าหลังจากกินเสร็จก็มายืนเกาะอยู่ตรงขาผมมองดูสถานการณ์วุ่ยวานตอนนี้

 

“ขอโทษด้วย วันนี้หมดแล้ว!!”

 

หอยเชลล์ที่เตรียมมานั้นหมดไปอย่างรวดเร็ว คนที่ไม่ได้กินได้แต่เดินคอตกกับกลับไป

เอาจริงๆผมไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายได้ขนาดนี้เลยนะ

 

“การที่ขายหมดเร็วขนาดนี้ ตั้งแต่เปิดร้านมาพึ่งเป็นครั้งแรกนี่แหละ ขอโทษทีนะพี่ชาย ช่วยได้มากเลย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาเยอะขนาดนี้ด้วย”

“นายก็คงเห็นว่าเครื่องปรุงนั้นแถวนี้ไม่มีขาย กลิ่นที่หอมออกมาคงเชิญชวนผู้คนให้เข้ามาลองนั่นแหละ”

 

จะว่าไปร้านแถวนี้ก็มีแต่ปรุงรสด้วยเกลือนี่นา

แล้วผมคิดว่าการที่มันอร่อยขนาดนี้ก็เป็นเพราะมันยังสดมากๆด้วย แต่เมื่อเจอรสชาติแบบเดียวกันทุกร้านมันก็นะ....

 

“อย่างไรก็ตาม การที่ขายหมดไวขนาดนี้มันก็เป็นเพราะเครื่องปรุงด้วย ถ้าไม่ว่าอะไร....”

 

เจ้าของร้านดูอึกอักเหมือนพูดไม่ออก เขาคงคิดจะพูดอะไรซักอย่าง

ลุงมาทำท่าม้วนตัวอย่างนั้นมันไม่ดูน่ารักหรอกนะครับ....

จะว่าไปมันก็เหมือนตอนคุณโร้ดเลยนี่นา ตอนผมทำครีมปังให้แกกิน

 

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าอยากทำขายก็ทำไปได้เลย”

“จริงๆนะ!!”

 

เอาจริงๆมันก็แค่เปลี่ยนเครื่องปรุงรสเท่านั้นเอง วัตถุดิบก็ยังของเดิม

แต่ว่า...

 

“แต่ว่าโปรดหาเครื่องปรุงเอาเองนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

 

ถ้าเขาใช้ซอสที่ผมให้หมดไป เขาก็ต้องหาเพิ่มด้วยตัวเองแล้วล่ะ

 

“อ้อ ใช่แล้ว พี่ชายรับนี่ไปสิ”

 

ลุงเจ้าของร้านยื่นถุงใส่ของมาให้กับผม ข้างในถึงคือหอยเชลล์?

อ้าว? ไม่ใช่ว่าขายหมดไปแล้วเหรอ?

 

“อันนี้เป็นขนาดที่เล็กกว่าที่ขายน่ะ แต่เรื่องรสชาตินี่รับประกันเลย”

 

เจ้าของร้านไม่สามารถขายหอยที่ตัวเล็กกว่าปกติได้ แต่ขนาดมันก็ยังใหญ่อยู่ดีเลยนะ

 

“ได้เหรอครับ?”

“แน่นอน ถึงมันจะน้อยไปนิดสำหรับคำขอบคุณ แต่ก็รับไปเถอะ”

“ขอบคุณมากครับ”

 

หลังจากได้รับถุงใส่หอยมา เจ้าของร้านก็หาที่สามารถติดต่อซื้อซอสถั่วเหลืองต่อในทันที

พวกเราจึงแยกกันไปแบบนี้ แต่ว่าปล่อยแผงร้านไว้อย่างนี้จะไม่เป็นไรเหรอเนี่ย

 

“ไปซะแล้ว”

“”ไปแล้ว~””

 

เดี๋ยวก็คงมีคนรู้จักของแกมาจัดการเองนั่นแหละ คงไม่เป็นไรหรอก...

 

“อเลน เอเลน่า ยังกินกันไหวมั้ย? อยากกินอะไรกันดี?”

“”อืม.... อันนั้น~””

 

ถึงจะให้รอนานไปนิด แต่เรามาหาข้าวเช้ากินกันต่อเถอะ




NEKOPOST.NET