NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.39 - นางเงือก


39 นางเงือก

 

“....คุณคือใครเหรอครับ?”

 “ดิฉัน มิเรน่าจากเผ่าเงือกค่ะ”

“............!!”

 

เอาจริงดิ!? เธอพูดว่าเผ่าเงือกงั้นเหรอ!!

เมื่อได้ยินผมเลยลองใช้สกิลประเมินดูทันที

 

=====

Status

【ชื่อ】มิเรน่า

【เผ่า】เงือก

【อาชีพ】-

【อายุ】26

【เลเวล】17

【สกิล】

นักหอก | เวทน้ำ

มองในที่มืด | ประเมิน | ตรวจจับ

ควบคุมมอนสเตอร์ 22  | ฝึกให้เชื่อง 12

ว่ายน้ำ | การเกษตร

ทำอาหาร | ร้องเพลง

ป้องกันสถานะผิดปกติทางจิตใจ

【ฉายา】-

=====

 

หวา เธอเป็นนางเงือกจริงๆด้วย

เธอตอนนี้ดูไม่เหมือนเงือกเลย เพราะตอนนี้โผล่ให้เห็นแค่ลำตัวช่วงบนทำให้มองเห็นเป็นแค่มนุษย์ปกติ

แต่ก็นะ จะให้ดำน้ำลงไม่ยืนยันด้วยสายตาก็เสียมารยาทแน่ๆล่ะ แต่จะมีขาเป็นหางปลามั้ยนะ

แต่นี่เผ่าเงือกเลยนะ อยากยืนยันตอนนี้จริงๆแฮะ อดทนไว้ อดทนไว้....

 

“ทำไมคุณรู้จักผมได้ล่ะครับ?”

“ฉันได้ข้อมูลมาจากท่านผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำน่ะค่ะ”

 

หา? จากผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำงั้นเหรอ...

ก่อนอื่น ผมลองถามดูว่านางเงือกคนนี้รู้จักผมได้ยังไง แต่ได้รับคำตอบที่ผมไม่คาดคิดกลับมา

....มันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย?

 

“เอาเป็นว่าท่านผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำต้องการ.....”

“ฉันได้รับคำแนะนำว่าคุณสามารถช่วยแก้ไขปัญหาที่พวกเรากำลังเผชิญได้ค่ะ พวกเราอยากขอความช่วยเหลือจากคุณทาคุมิได้หรือเปล่าคะ ได้โปรดเถอะค่ะ?”

 

อะไรกันล่ะนั่น....ท่านผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำบอกอะไรพวกเขาไปล่ะเนี่ย?

คุณมิเรน่าบอกต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราเพราะได้รับข้อมูลมาก่อนที่ผมจะมาถึง

 

“เอ่อ.... ความช่วยเหลืองั้นเหรอครับ...”

“สำหรับรายละเอียด ต้องขอให้ตามมาที่หมู่บ้านของพวกเราก่อนน่ะค่ะ เราไปกันเลยมั้ยคะ?”

 

คุณมิเรน่าถามพร้อมโค้งหัวมาให้ผม

ถ้าคุณถามผมพร้อมทำท่าแบบนั้น ผมก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงน่ะสิ แต่ว่า...

 

“ไม่ล่ะๆ หมู่บ้านของคุณต้องอยู่ใต้ทะเลใช่มั้ยล่ะครับ ถึงผมจะว่ายน้ำเป็น แต่ก็คงไปไม่ถึงที่นั่นแน่นอน”

 

เพราะว่าพวกผมไม่สามารถหายใจใต้น้ำได้

แต่ก่อนหน้านั้น ผมว่ายน้ำได้สินะ แน่นอนว่าเมื่อก่อนผมว่ายได้ ตอนนี้ก็น่าจะว่ายได้นั่นแหละ

ร่างกายก่อนหน้านี้ผมเรียนรู้วิธีการว่ายน้ำมาแล้ว ร่างกายนี้ก็น่าจะว่ายเป็น

ถ้าพูดถึงอเลนกับเอเลน่า ผมคิดว่าทั้งคู่น่าจะว่ายได้ในทันทีเลยล่ะ

แต่ต่อให้ทั้งสองว่ายน้ำได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะหายใจใต้น้ำได้นี่นา

ไม่สิ...ผมคิดว่าทั้งสองคนอาจจะอยู่ในน้ำได้นานกว่าที่ผมคิดจากร่างกายที่ยอดเยี่ยมของทั้งคู่...

แต่ถึงยังไงมนุษย์ก็ไม่สามารถอยู่ใต้น้ำได้นานอยู่แล้ว

 

“ดิฉันเตรียมการเกี่ยวกับเรื่องนั้นไว้แล้วค่ะ”

“......?”

“....รอซักครู่นะคะ”

 

ขณะผมคิดว่าจะทำยังไงดี คุณมิเรน่าก็หยิบของออกมาต่อหน้าผม

...หืม...นี่คืออะไรกันล่ะ?

ทำจากเงิน..ล่ะมั้ง? มีรูปร่างขดเป็นวง...แต่ดูยังไงก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

แล้วยังระยะห่างที่ผมอยู่กับคุณมิเรน่าที่ยืนอยู่ในทะเลยิ่งทำให้มองยากเข้าไปอีก

เมื่อผมเกาหัวงงๆ คุณมิเรน่าก็ปล่อยสิ่งนั้นให้ลอยตามคลื่นมาหาผม มันค่อยๆลอยมาทีละนิดๆตามจังหวะคลื่น

แต่มันไม่ได้ย้อนกลับหรือลอยไปทางอื่นเลย คงเป็นเวทน้ำอะไรซักอย่างล่ะมั้ง?

 

เมื่อมาถึงผมก็ลองหยิบขึ้นมาดู สรุปว่ามันคือกำไลข้อมือ มีรูปร่างเรียวและมีรอยแกะสลักสวยงาม

ดูแล้วท่าจะจับยากอยู่ แต่คงไม่ใช่แร่ทั่วไปสินะ มันคืออะไรหว่า?

ตอนแรกผมคิดว่าทำจากเงินแต่มันไม่ใช่ เพราะมีแสงสะท้อนสีรุ้งออกมาเมื่อโดนแสง ช่วงเป็นแสงที่ประหลาดจริงๆ

เมื่อมองยังไงก็มองไม่ออก ผมเลยลองใช้สกิลประเมินกับมันดู

 

=====
【กำไลเงือก】【Mermaid Bracelet】
กำไลข้อมือที่สร้างมาจากเกล็ดของเผ่าเงือก

เป็นอุปกรณ์เวทมนต์ที่ทำให้ผู้ใส่หายใจใต้น้ำได้

อีกทั้งยังช่วยสร้างแผ่นฟิมล์บางๆมาเคลือบทั้งร่างกายเพื่อป้องกันเสื้อผ้าเปียกอีกด้วย
=====

 

โอ้ อุปกรณ์เวทมนต์สุดแฟนตาซีโผล่ออกมาแล้ว

ถ้าด้วยสิ่งนี้ล่ะก็เราก็คงไม่มีปัญหาเรื่องการหายใจใต้น้ำแล้ว

ตอนแรกผมคิดว่ามันทำมาจากแร่อะไรซักอย่าง แต่ที่จริงทำมากจากเกล็ดของเผ่าเงือก ช่างเกินความคาดหมายจริงๆ

แสงสะท้อนที่ออกมาก็คงเป็นสีเดียวกับแสงสะท้อนจากเกล็ดเงือกล่ะนะ

 

“ถ้ามีสิ่งนี้พวกเราก็คงไปได้นะครับ”

“งั้นก็!!”

 

สีหน้าสดใสปรากฏอยู่บนหน้าของคุณมิเรน่าเลยทีเดียว

 

“ครับ ผมอยากลองไปหมู่บ้านของชาวเงือกด้วย แต่...เป็นไปได้ว่าผมอาจช่วยแก้ปัญหาไม่ได้ก็เป็นได้นะครับ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ กรุณามาให้ได้เลยนะคะ”

 

ผมไม่แน่ใจว่าอาจจะช่วยแก้ปัญหาได้เพราะยังไม่ได้ฟังรางละเอียด

ผมขอถามก่อนได้มั้ยเนี่ย? แต่เธอก็ยังยืนยันว่าจะอธิบายตอนไปถึงหมู่บ้านแล้ว

แต่ผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำก็เป็นคนระบุมาเอง ดังนั้นจึงไม่น่าใช่เรื่องยากเกินที่ผมจะทำได้

ต่อให้ผมทำไม่ได้ ถ้าดูจากการแสดงออกของคุณมิเรน่าแล้ว ผมก็คงไม่โดนว่าอะไร

แล้วยิ่งเป็นผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำที่คอยเป็นห่วงอเลนกับเอเลน่าแล้วด้วยคงไม่เป็นไร

เขาคงไม่มีทางปล่อยให้ผมที่อยู่กับทั้งสองคนไปเจอกับอันตรายที่รับมือไม่ไหวแน่ๆ

 

“ถ้างั้น ผมก็ขอยืมกำไลนี่ก่อนล่ะกันนะครับ”

“ไม่ค่ะ นั่นเป็นของที่มอบให้พวกคุณเลย คิดว่ามันเป็นค่าเดินทางที่พวกเรามอบให้สำหรับไปหมู่บ้านของพวกเราเถอะค่ะ แต่ถ้ายังไม่ถูกใจ เราจะเตรียมค่าตอบแทนให้ที่หมู่บ้านของพวกเราด้วยนะคะ”

“ไม่ล่ะๆ ของสำคัญแบบนี้มันก็...”

“เรามีผู้ที่สามารถสร้างอุปกรณ์เวทมนต์นั้นได้ที่หมู่บ้านค่ะ ถึงจะมีจำนวนไม่มากนัก แต่เพราะของชิ้นนั้นใช้เพียงแค่สำหรับเชิญคนเข้าไปที่หมู่บ้านเท่านั้นด้วยค่ะ ดังนั้นโปรดรับไปเลยอย่ากังวลไปเลยค่ะ”

 

ผมคิดว่ามันเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ที่ยอดมาก แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีค่าสำหรับชาวเงือก

ก็เพราะมันทำมาจากเกล็ดของชาวเงือกดังนั้นเรื่องวัตถุดิบในการทำก็ไม่มีปัญหา

ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอรับไปเลยล่ะครับ

 

ผมให้พวกจูลที่กำลังเฝ้าระวังบริเวณชายหาดกลับมาอยู่ในเงาของผม

แล้วผมก็นำกำไลมาใส่ให้กับตัวเอง อเลน และเอเลน่า หลังจากนั้นผมก็จับมือของทั้งสองคนไว้แล้วเดินไปยังทะเล

เมื่อตัวผมลงไปยังทะเล ผมก็ลองสังเกตตัวเองดู ไม่เปียกเลยล่ะ สุดยอดจริงๆ

ทั้งเสื้อผ้าและรองเท้าของผมยังแห้งเหมือนปกติ นี่คงเป็นความสามารถของอุปกรณ์ชิ้นนี้

ถึงมันจะช่วยทำให้หายใจใต้น้ำได้ แต่ก็คงไม่มีปัญหาถ้าจะนำมาใช้บนบก ถ้าผมใส่ไว้ตอนวันฝนตกผมก็คงไม่เปียกเลยสินะ

ผมมองดูอุปกรณ์เวทมนต์ชิ้นนี้แล้วคิดวิธีใช้นอกเหนือจากปกติออกมาได้หลายแบบ นี่ผมได้ของดีมาแล้วสิเนี่ย ยอดไปเลย

 

เมื่อผมมาถึงจุดที่ลึกพอ ผมก็พาอเลนกับเอเลน่าดำลงไปในน้ำทั้งที่ยังจูงมือไว้อยู่

 

“!!”

 

อิย๊า~ น่าตื่นเต้นอะไรอย่างนี้~

ถึงจะรู้ว่าสามารถหายใจได้ แต่ก็คงช่วยไม่ได้ที่จะกังวลกับการหายใจภายในน้ำครั้งแรกสินะ

 

“ไม่มีปัญหาใช่มั้ยคะ?”

“ครับ ทุกอย่างไม่มีปัญหาเลย”

 

การหายใจใต้น้ำนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกๆอยู่ แต่มันช่างน่าสนุกสนานอะไรอย่างนี้นะ

หัวใจผมเต้นดังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อเลนกับเอเลน่าก็ดูท่าจะเพลิดเพลินกับการว่ายอยู่ใต้น้ำด้วย

การหายใจไม่มีปัญหา ต่อไปก็การว่ายน้ำสินะ...

 

“เฮ่อ~ อเลน เอเลน่า เป็นยังไงกันบ้าง?”

“”สนุกมากเลย””

“งั้นเหรอ...”

 

 

ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหา

เมื่อผมปล่อยมือของทั้งสองคน ทั้งสองก็ว่ายน้ำได้ตามปกติ

ถึงจะคาดไว้แล้ว แต่นี่มันยิ่งกว่าที่คิดไว้อีก มันไม่เป็นเร็วเกินไปเหรอเนี่ย

ทั้งสองคนว่ายน้ำได้อย่างเชี่ยวชาญเลยนะรู้มั้ย

 

อืม แต่ถ้าทั้งคนสนุกดีก็ไม่เป้นไร ผมก็ลองว่ายดูบ้างละกัน

ผมตั้งตัวในแนวนอนแล้วและเตะเท้าเริ่มว่ายน้ำดู ท่ากบ? หรือท่าผีเสื้อดีนะ ถึงผมจะรู้วิธีแต่ไม่เคยลองมาก่อน

ก่อนอื่นก็ลองเอามือกวาดน้ำดู โอ้มันมุ่งไปข้างหน้าแฮะ ผมคงว่ายน้ำได้นั่นแหละ...คิดว่านะ

อื้ม...อย่างนี้สินะ? แล้วก็อย่างนี้... โอ้ ผมว่ายน้ำได้ล่ะ

ผมลองเปลี่ยนไปว่ายท่ากบดู ผมก็ทำได้ ไม่เหมือนกับผมในร่างก่อนเลย ผมดีใจสุดๆ

 

อ่าใช่ คุณนางเงือก

ผมมัวแต่ลองว่ายน้ำไม่ได้สนใจตัวเธอเลย เมื่อผมลองมองไปยังคุณมิเรน่า

แล้วผมก็ได้เห็นสิ่งหนึ่งที่เป็นตำนานในโลกแฟนตาซีทั้งในนิยายหรือการ์ตูน

ส่วนบนเป็นผู้หญิง ส่วนล่างเป็นหางปลา สีของเกล็ดบริเวณหางเป็นสีแดงออกแดงดำ

ไล่สีสว่างไปมืดตั้งแต่ช่วงเอวลงไปยังปลายหาง ช่างสวยงามอะไรอย่างนี้

 

“เอ่อ ขอโทษที่ทำให้คุณต้องรอนะครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”

 

กำ ขณะที่ผมมองสำรวจ สายตาก็ไปเจอะเข้ากับสายตาของคุณมิเรน่า

คุณมิเรน่าที่มองพวกเราลองว่ายน้ำอยู่ก็ยิ้มให้ด้วยเหตุผลอะไรซักอย่าง

ผมเลยว่ายมาบอกเธอว่าพวกเราพร้อมแล้ว

 

“รับทราบค่ะ งั้นออกเดินทางกันเลยนะคะ”

“อ่า ครับ อเลน เอเลน่า ไปกันเถอะ~”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

เราว่ายน้ำตามคุณมิเรน่าไปสู่หมู่บ้านของเผ่าเงือก




NEKOPOST.NET