[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.3 - ในที่สุดก็มาถึงต่างโลกแล้ว


…..แล้วก็กลับมาเริ่มต้นกันใหม่ ผมตอนนี้ได้อยู่ที่ต่างโลกหรือเอเทลเดีย

 รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกล้อมไปด้วยป่าสูงรอบตัว มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าเหมือนเขาวงกต

 

“ก่อนอื่นก็... 《Open》”

 

ก่อนอื่นก็ต้องตรวจสอบล่ะนะ ตามความรู้ที่ได้มาเมื่อลองเปิดเมนูดู ก็มีหน้าต่างสีดำโปร่งใสลอยขึ้นมา

นี่เป็นพลังอย่างหนึ่งที่ซิลฟ์ให้ติดมาด้วย

 

Status
【ชื่อ】ทาคุมิ คายาโนะ

【เผ่า】มนุษย์?[ผู้ติดตามของเทพแห่งลม (ชั่วคราว)]
【อาชีพ】
【อายุ】20
【เลเวล】3
【สกิล】
เวทแสง 50 | เวทมืด 50
เวทลม 150 | เวทมิติ 100
เวทชีวิตประจำวัน 100
นักดาบ 50 | ขว้างปา 18
ประเมิน 200 | แยกส่วน 100
ทำอาหาร 85 | เย็บปัก 23
ชะล้าง 12 | ทำความสะอาด 31
งานฝีมือ 37
คณิตศาสตร์ 107 | การอ่าน 125
ป้องกันโจมตีทางกายภาพ 300 | ป้องกันโจมตีทางเวทมนต์ 300
【ฉายา】
ผู้ถูกย้ายมาจากต่างโลก

พรจากเทพผู้สร้าง มาเรียโนร่า
=====

 

หน้าต่างสถานะก็เปิดขึ้นมา

ชื่อก็..... ใช้ชื่อเต็มเลย แต่ก็ช่างเถอะ ดูเหมือนว่าคนที่จะมีนามสกุลจะมีแต่พวกขุนนางด้วยสิ

เอ๋ เผ่าทำไมถึงมีเครื่องหมาย ? ติดอยู่ด้วยล่ะ ผมไม่ใช่มนุษย์งั้นเหรอ

แล้วก็ผู้ติดตามอีก ผมเป็นผู้ติดตามของเทพ (ชั่วคราว) ไปซะงั้น ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะซิลฟ์

แต่เมื่อลองคิดดูดีๆ เพราะร่างกายนี้สร้างโดยซิลฟ์สินะถึงกลายเป็นอย่างนั้นไป

เห็นพูดว่าต้องบรรจุพลังลงในร่างกายนี้ด้วยสิ งั้นก็ช่วยไม่ได้ ปล่อยไปละกัน

ช่องอาชีพ ว่าง ก็นะต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

อายุ 20 งั้นเหรอ เด็กลงซะงั้น

ส่วนเลเวล 3 หืม... เลเวลขึ้นมาเพราะฆ่า Red Wolfไปงั้นเหรอ? งั้นก็ปล่อยไป

ส่วนเรื่องสกิล ก็เหมาะสมดี... ล่ะมั้ง? เอาจริงๆคิดว่าซิลฟ์จะลืมไปด้วยนะเนี่ย โล่งใจไปที

ลองมาดูหน่อยซิ... ค่าตัวเลขหลังสกิลก็หมายถึง

50 ก็ทั่วไป “อย่างน้อยก็ยังใช้ได้”  มากกว่า 100 ก็มีฝีมือดี

มากกว่า 200 ก็ผู้เชี่ยวชาญส่วน 300 ก็ MAX? มากกว่านี้ก็ขั้นเทพแล้ว

เข้าใจล่ะ พวกเวทมนต์ต่างก็ได้เพราะซิลฟ์ใส่ให้มา

ส่วนอย่างอื่นเกิดจากความชำนาญของตัวเราเองสินะเช่นพวกสกิลทำอาหาร

เพราะว่าเมื่อก่อนเราใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว เลยต้องทำอาหารทั่วๆไปได้ เย็บกระดุมเองได้

บางครั้งก็ต้องทำงานช่าง งานฝีมือเอาเอง

ส่วนพวกสกิลการป้องกัน ดูแปลกสุดๆเลย มันเต็ม MAX ไปเรียบร้อยแล้วนี่หว่า

นี่คงเป็นที่ซิลฟ์บอกสินะว่าจะเลือกมาให้ร่างกายแข็งแกร่ง ไม่ตายง่ายๆ นี่มันก็ดูมากไปนะ

ต่อไปก็ ฉายา ฉายานี่เหมือนชื่อที่ไว้เรียกหรือนามแฝงเปล่าหว่า

ผู้ถูกย้ายมาจากต่างโลก.... ก็ถูกตรงตัวเลยล่ะนะ

แล้วก็ เทพผู้สร้างนี่คือเทพที่ซิลฟ์และคนอื่นๆคอยเป็นผู้ช่วยสินะ

แล้วพรนี่อีก รับมาตั้งแต่เมื่อไรล่ะเนี่ย สงสัยจะเป็นตอนนี้หลับไปแน่ๆเลย

แต่ปกติแล้วต้องเขียนว่า “พรจากเทพแห่งลม ซิลฟีรีล” ไม่ใช่เหรอไง

 

------ปิ๊งป่อง ♪

 

อ่ะ อยู่ดีๆก็เพิ่มขึ้นมาเฉยเลย ไหนๆดูหน่อยสิ “เพื่อนของเทพแห่งลม ซิลฟีรีล”.............

โยช ไปต่อๆ

 

ต่อไปก็.... หลังจากหน้าต่างสถานะก็แผนที่สินะ

เมื่อมองดูโดยรวมนี่มันแผนที่โลกเลยนี่นา แถมมีรอยปะแบ่งเขตประเทศต่างๆกับขุดบอกเมืองหลวงให้ด้วย

มีทั้งหมด 10ประเทศอยู่บนทวีปนี้ แล้วอีก 1 ประเทศอยู่บนเกาะ กับอีก 1 สมาพันรัฐ บนหมู่เกาะหนึ่ง

รวมทั้งหมด 12 ประเทศ ตอนนี้ผมอยู่ในป่า ที่อยู่ส่วนล่างของทวีป มีเครื่องหมายปักอยู่บนป่าบอกชื่อป่านี้ “ป่ากาย่า”

เมื่อลองกดที่เครื่องหมายดู เห็นขยายเฉพาะส่วนขึ้นมาให้ดู แถมมีรายละเอียดมากขึ้นอีกด้วย

อืม.... เครื่องหมายนี่คือจุดที่ผมอยู่สินะ ใช่แน่นอนเลย

เมื่อผมขยับ เครื่องหมายก็ขยับไปด้วย ผมเลยลองเลื่อนดูพื้นที่รอบๆป่าเพื่อดูรายละเอียดต่างๆ

“ป่ากาย่า” นั้นกว้างมาก หรือจะบอกว่าป่านี้ครอบคลุมถึง 5ประเทศเลยทีเดียว

แล้วผมจะไปทางไหนดีล่ะเนี่ย ใกล้สุดก็ประเทศกาเดียทางทิศตะวันออก มีเมืองที่ชื่อ ชิริน อยู่ถัดจากป่าเลย

งั้นก็ลองไปดูละกัน เป้าหมายคือเมือง ชิริน

 

แถบถัดไปเป็นแถบเช็คไอเทมที่มี เมื่อคิดจะลองตรวจสอบของที่มีรู้สึกว่ามีคนกำลังมองอยู่

เมื่อผมลองมองไปรอบๆตัว ก็พบกับเด็กสองคนมองผมอยู่

เด็กทั้งสองมีผมสีฟ้ากับดวงตาสีทอง ร่างกายซูบผอม เสื้อผ้าเปื้อนขาดไปหมด

ตัดสินจากรูปร่างแล้ว คนนึงน่าจะเป็นผู้หญิง อีกคนเป็นผู้ชาย แต่ทั้งสองดูเหมือนกันมากเลย

ฝาแฝด?

แปลกมากที่จะมีเด็กอยู่ในป่าแห่งนี้กันแค่สองคน แต่ก็ไม่เห็นมีใครอื่นอยู่เลย

 

“พวกเธอหลงทางเหรอ? มากันแค่สองคนงั้นเหรอ?”

 

เมื่อลองถามดู เด็กๆก็ส่ายหัว แล้วยืนมองผมเงียบๆด้วยสายตาว่างเปล่า

เมื่อผมลองเดินเข้าไปก้าวหนึ่ง ทั้งสองก็ถอยออกไปก้าวหนึ่ง

........ พวกเธอคงระแวงผมสินะ

ผมเลยลองใช้สกิลประเมินกับพวกเธอดู แล้วก็มาหน้าต่างปรากฏออกมาหน้าผม

สกิลประเมินนี่ก็ใช้กับคนได้ตามปกติแฮะ

 

=====

Status
【ชื่อ】

【เผ่า】มนุษย์?

【อาชีพ】
【อายุ】5
【เลเวล】12
【สกิล】
เวทน้ำ | การต่อสู้ด้วยมือเปล่า
ขว้างปา | ตรวจสอบกลิ่นอาย
ป้องกันสถานะผิดปกติ

【ฉายา】
?????

=====

รู้สึกว่าผมจะดูค่าความชำนาญสกิลของคนอื่นไม่ได้แฮะ หรืออาจจะเพราะยังใช้สกิลประเมินไม่ดีพอก็เป็นได้

ยังไงก็แล้วแต่ เมื่อผมดูสถานะของทั้งสองคนก็รู้ทันทีว่า ไม่ปกติ แน่ๆ

ชื่อว่างเปล่า แปลว่าทั้งสองยังไม่มีชื่อ ใช่มะ?

แล้วยัง “มนุษย์?” นี่อีก นี่เป็นเผ่าทั่วไปของที่นี่อย่างงั้นเหรอ?

แถมฉายาก็มีแต่ ????? อีกด้วย จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย...

ถ้าจะให้ทิ้งไว้ก็ดูจะไร้มนุษยธรรมซะด้วยสิ

 

“ไม่ต้องกลัวหรอก เข้ามาใกล้ๆนี่สิ”

 

ผมลองเรียกทั้งสองคนดูอีกครั้ง โดยที่นั่งคุกเข่าลงกับพื้น แล้วลองกวักมือเรียกดู ทั้งสองก็เดินเข้ามาใกล้ๆผม

ลองเรียกแล้วก็มาตามปกติแฮะ

 

“งั้นก่อนอื่นก็《Washing》”

 

เริ่มด้วยเวทชีวิตประจำวัน ล้างทำความสะอาดร่างกายของทั้งสองคนก่อน ก็ตามชื่อนั่นแหละ

เวทชีวิตประจำวันส่วนมากจะเกี่ยวกับการใช้ชีวิต เช่นล้างทำความสะอาดด้วย 《Washing》

จุดแสงสว่างขึ้นรอบๆตัวด้วย 《Light》หรือทำให้แห้งด้วย《Dry》กับอื่นๆประมาณนี้

กินพลังเวทแค่นิดเดียว แถมยังให้ผลออกมากกว้างซะด้วย ช่างสะดวกจริงๆ

สายตาของเด็กทั้งสองคนได้ส่งสายตาประหลาดใจออกมา แต่คงคิดแล้วว่าไม่อันตรายเลยไม่ได้วิ่งหนีไป

 

“《Heal》”

 

หลังจากทำความสะอาดแล้ว ก็รักษาแผลเล็กๆน้อยตามตัวด้วยเวทรักษาซึ่งเป็นเวทแสง

เป็นหนึ่งในสกิลที่ผมมี ทั้งเวทชีวิตประจำวันแล้วเวทรักษาใช้ออกมาครั้งแรกก็จริง

แต่เพราความรู้ที่ใส่มาให้เลยไม่รู้สึกแปลกเลยแฮะ

 

“เอาล่ะ เรียบร้อย ต่อไปก็อาหารล่ะนะ”

 

ทั้งสองดูซูบผอม แถมน่าจะหิวมากเลยด้วย เลยลองตรวจสอบไอเทมที่ได้รับมาดู

 

“ที่ใส่มาให้ก็มี....... เงิน เสื้อผ้า ยา น้ำดื่ม แล้วก็อาหาร  อาหารที่มีก็ เนื้อแห้งกับขนมปังกรอบ

ดูแล้วไม่เหมาะกับเด็กๆตอนนี้เลยแฮะ น่าจะเคี้ยวยากน่าดู อ๊ะมีผลไม้ด้วย น่าจะกินง่ายกว่าล่ะนะ”

 

ผลไม้ที่มือ ผลรันกะ มีรสชาติหวานและสดใหม่ คล้ายๆลูกพีช

ผมเลยเอาออกมาจาก 《Infinite Storage》แล้วยื่นให้เด็กทั้งสองคน

 

“เอ้า กินนี่สิ”

 

ผมวางผลไม้ลงบนมือของทั้งสองคน พวกเธอมองสำรวจและดมกลิ่นของผลรันกะที่ยื่นไปให้

เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีอันตรายก็เริ่มกินผลไม้กัน

มองดูแล้วเหมือนให้อาหารสัตว์น้อยเลย

เมื่อเห็นทั้งสองเริ่มกินแล้ว ผมจึงลองตรวจสอบรายการไอเทมที่มีต่อ

 

“แล้วก็มี.... เนื้อดิบ ผัก แป้งสาลี เห.....”

 

ซิลฟ์เอ๋ยให้แต่วัตถุดิบมาอย่างนี้ผมก็เอาไปทำอาหารไม่ได้หหรอกนะ

 

------ปิ๊งป่อง ♪

 

อ่า มีรายการไอเทมเพิ่มขึ้นมาซะแล้ว

ชุดเครื่องครัว เครื่องใช้ในครัว(พวกจาน ช้อน ส้อม) เครื่องปรุง

ถูกเพิ่มเข้ามาในรายการไอเทมหลังจากบ่นถึงซิลฟ์

ดูเหมือนว่าซิลฟ์กำลังเฝ้ามองผมอยู่ และส่งของที่ผมต้องการมาให้เพิ่ม

งั้นก็คงทำได้อย่างเดียวล่ะนะ

 

ผลเลยนำเครื่องครัวออกมา และนำผ้ากันเปื้อนออกมาใส่ ดูดีใช้ได้เลยแฮะ

นี่ก็ยังอยู่ไกลจากตัวเมืองที่ใกล้ที่สุดอยู่ดี พวกผ้าปูพื้นน่าจะช่วยได้สำหรับการตั้งแคมป์

 

------ปิ๊งป่อง ♪

 

ได้ยินเสียงดังขึ้นมาแล้วก็มีของถูกใส่ลงมาให้เพิ่มไปอีก

.... อืม ขอบคุณมากนะซิลฟ์

 

ขณะที่ผมกำลังเตรียมตัว เด็กทั้งสองคนที่กินผลไม้เสร็จแล้วก็จ้องมาที่ผมไม่หยุด

เพราะเสื้อผ้าที่ใส่มานั้นไม่ได้มีเฉพาะของผม แต่มีเสื้อผ้าสำหรับเด็กส่งมาให้ด้วย

ผมจึงตัดสินใจเปลี่ยนให้ทั้งสองคน ผมจังกดเลือกที่หมวดเสื้อผ้าในรายการของ 《Infinite Storage》

 

“รู้สึกคับไปมั้ย? ใส่แล้วเคลื่อนไหวสะดวกมั้ย?”

 

ทั้งสองพยักหน้าให้กับผม สงสัยว่าจะโอเค

ถึงทั้งสองคนจะไม่พูด แต่ก็เข้าใจคำพูดของผมสินะ

 

“ผมจะเดินทางออกจากป่าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด ทั้งสองคนจะไปกับผมมั้ย?”

 

ผมไม่สามารถทิ้งเด็กทั้งสองคนไว้ที่นี่ได้หรอก ทั้งสองคนต่างมองหน้ากัน

ดูเหมือนว่าจะสนทนากันอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดกันหรอกนะ....

ไอนั่นสินะ แค่มองก็เข้าใจกันแล้วของฝาแฝด?

ทั้งสองมองมาที่ผมแล้วพยักหน้า ตกลงว่าจะไปกับผมสินะ ใช่มั้ย?

 

“พี่ชื่อทาคุมิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

 




NEKOPOST.NET