[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 27.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.27.1 - บทเสริมที่ 3


ข้ามีนามว่าไอแซค ริสเนอร์ รอหัวหน้าหน่วยสองของอัศวินประจำเมืองชิริน

หัวหน้ากลุ่มของข้าคือท่านกรันวาร์ท รูเวน บุคคลผู้ไม่สามารถอยู่นิ่งๆได้ซักนาที

เขาเป็นพวกสมองกล้ามที่ลงมือไปก่อนที่จะคิด หรือบางทีอาจไม่เคยคิดก็เป็นได้

เพราะข้าเป็นผู้ช่วยของหัวหน้าที่เป็นอย่างนั้น งานเอกสารทั้งหมดเลยตกเป็นหน้าที่ของข้า...

 

“ท่านหัวหน้า”

“ตะโกนทำไมล่ะ มีอะไรเหรอ?”

 

ขณะผมนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ ผมก็เห็นคนเดินทางทางเมืองจากด้านป่ากาย่า ผมจึงรีบตะโกนรายงาน

ในช่วงนี้ยังไม่มีคนออกจากเมืองเพื่อไปยังป่ากาย่า ประตูอื่นๆนอกจากประตูนี้จะถูกใช้เข้า-ออกเมืองเป็นประจำ

ถ้าคุณหลงจากทางหลัก แล้วหลงมาเจอประตูนี้ ก็ต้องมาจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือไม่ก็ตะวันตกเฉียงใต้

แต่ทิศที่ผมเห็นคือมาจากทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทางที่มุ่งไปยังป่ากาย่าโดยตรง

บางทีก็มีพวกใจกล้ามุ่งไปยังป่ากาย่า แต่ส่วนมากก็จะออกจากเมืองนี้ทางประตูนี้ไป พวกเราจึงจำพวกนั้นได้

 

“ไอแซค ข้าจะไปดูซักหน่อยนะ”

“รับทราบครับ โปรดระมัดระวังตัวด้วย ไม่งั้นพวกข้าคงนอนกันไม่หลับ”

“....เข้าใจแล้ว”

 

เขาดูลุกลี้ลุกลนอย่างหนีจากงานเฝ้าประตูจะตายอยู่แล้ว ผมเลยให้เขาออกไปพักซักหน่อย

หัวหน้าจีงออกไปยังด้านนอกประตูตะวันตก แล้วรอพวกนั้นมาถึงเพื่อสอบถาม

ซักพักหนึ่งหัวหน้าก็กลับมายังออฟฟิศ

 

“หัวหน้า มีอะไรเหรอครับ”

“หมอนั่นออกไปหาสมุนไพรน่ะ แล้วยิ่งไปกว่านั้นยังพกเด็ก 2 คนติดไปด้วย”

“...เด็ก งั้นเหรอครับ?”

“ใช่ เด็กตัวเล็กๆ 2คนที่อยู่กับเขาน่ะ”

“..........”

 

ช่างเป็นวัยรุ่นที่อ่อนหัดอะไรอย่างนั้น ถึงจะคิดอย่างนั้นก็เถอะ

แต่เขาก็สามารถกลับมาจากป่ากาย่าพร้อมสมุนไพรได้ แปลว่าก็ต้องมีความสามารถพอควรล่ะ

โชคไม่ดีที่เขาบอกมาจากหมู่บ้านที่ไม่มีการลงทะเบียนตัวตน เราจึงไม่สามารถยืนยันสถานะของเขาได้

ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร พวกเราจึงออกใบรับรองชั่วคราวไปให้

อาจเป็นเพราะไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่นานผมก็ลืมเรื่องของเด็กหนุ่มคนนั้นไป

แต่หัวหน้าได้เจอกับเด็กหนุ่มและเด็กๆกลุ่มนั้นอีกครั้งหนึ่งภายหลัง

เขารู้สึกสนใจในตัวเด็กหนุ่มนั่น เขาจึงใส่ชื่อของเด็กหนุ่มลงไปในภารกิจสำรวจกวาดล้างป่ากาย่าด้วย

ผมพึ่งจะมารู้ในอีกหลายวันหลังจากนั้น...

 

เขาช่างเป็นหัวหน้าที่ชอบทำตามใจตัวเองจริงๆ

คิดจะพาเด็กหนุ่มคนนั้นเข้าร่วมภารกิจโดนพละการเอาเอง

เมื่อคิดถึงสถานที่ที่เราจะไปผมก็กังวลขึ้นมา

แต่ในที่สุดแล้ว คำร้องอย่างเป็นทางการก็ไม่สามารถยกเลิกได้ พวกเขาจึงต้องมาเข้าร่วม

 

//////

 

“อ๊ะ โอ่ยย”

 

หลังจากพวกเราเข้ามาในป่าได้ซักครู่ ไคล์น หนึ่งในลูกน้องของผมก็ตะโกนแล้วชี้นิ้วไปทางหนึ่งอย่างตื่นตระหนก

เมื่อผมมองไปในทิศทางนั้น ก็เห็นพวกเด็กๆพุ่งเข้าไปหา Red Wolf

เห้ย เดี๋ยวสิ ทำไมวิ่งไปทางนั้นกันได้ล่ะ!!

ฮ่า! เด็กผู้ชายเตะเสยจากทางด้านล่างได้อย่างสวยงาม

เอ๋!! ทำไมร่างกายของ Red Wolf ถึงลอยขึ้นไปบนอากาศได้ล่ะ นั่นลูกเตะของเด็กนะ

ถึงจะเป็นมอนสเตอร์ขนาดเล็กก็เถอะ แต่ก็ยังใหญ่กว่าเด็กถึง 2เท่าเลยนะ

รอบนี้ เป็นลูกเตะขวานจากเด็กผู้หญิงสับลงไปกลางหัว Red Wolf ที่ลอยขึ้นไป

แล้ว Red Wolf ก็ลงมานอนนิ่งอยู่บนพื่น

 

...................

 

เกิดอะไรขึ้นกันวะนั่น? ทำไมพวกเด็กๆถึงจัดการมอนสเตอร์แรงค์ C ได้ง่ายถึงขนาดนั้น

เด็กพวกนั้นยังเล็กอยู่เลยนะ ผมรู้สึกว่าเด็กพวกนั้นมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ

 

“”เก็บมาแล้วแล้ว~””

 “อ่า.. เอ่อ ทำได้ดีมาก บาดเจ็บกันหรือเปล่า?”

“อืม”

“ไม่เป็นราย”

 

เด็กทั้งสองคนเดินกลับมาโดยลากซากของ Red Wolf กลับมาด้วย

ดูจากการกระทำแล้วนี่น่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นปกติสำหรับพวกนั้น

ผมรู้สึกยินดีที่พวกเด็กๆไม่บาดเจ็บ แต่...คงไม่แคข้าที่รู้สึกไร้ประโยชน์เมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อซักครู่

 

“อ่า.. แล้วครั้งนี้ พี่ชายกับคนอื่นๆจะสู้กับมอนสเตอร์เองนะ วันนี้อเลนกับเอเลน่าหยุดพักกันดีกว่ามั้ย?”

“”หืม? เข้าใจแล้ว~””

 

ใช่แล้ว คำพูดนั้นช่วยพวกเราได้มากเลย

ถ้าปล่อยให้พวกเด็กๆเป็นคนออกไปสู้ พวกเราที่เป็นอัศวินคงอดที่จะละอายใจไม่ได้

อ่ะ หัวหน้าเข้าไปหาคุณทาคุมิซะแล้ว สงสัยคงเข้าไปถามว่าทำไมถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนั้น

เขารู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นและพวกเด็กๆเก่งพอๆกับนักผจญภัยแรงค์ C

ถึงยากที่จะเชื่อ แต่หัวหน้า.... ท่านรู้แล้วทำไมถึงไม่บอก...

 

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมเจอพวกเขาถูกทิ้งหิวโซที่ป่ากาย่านี้”

“อันนั้นนายเคยบอกมาแล้ว”

 

เห้ยเอาจริงดิ ถึงข้าจะตกใจที่นายเคยมาป่ากาย่ามาก่อน แต่นายเจอเด็กหิวโซที่นี่เนี่ยนะ?

ถ้านายเจอตอนพวกเขาผอมโซแล้ว... หมายความว่าก่อนหน้านั้นเด็กๆไม่ได้กินอะไรงั้นเรอะ?

 

“....นั่นหมายความว่า “เด็กๆอาศัยอยู่ในป่าก่อนหน้าที่นายจะมาเจอ” ใช่หรือเปล่า?”

“อ๊า!!”

“ครับ ไม่รู้ว่าพวกเขาจัดการหรือหนีจากมอนสเตอร์ที่พบ แต่ก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ในป่ามาได้หลายวัน”

“.............”

 

ถ้ามีเด็กหลงเข้ามาที่ป่านี้ ก็คงจบลงที่กลายเป็นเหยื่อมอนสเตอร์

แต่พวกเด็กรอดมาได้ ใช่นี่มันบ้าไปแล้ว มันเป็นสิ่งไม่น่าเชื่อเลย

 

นอกจากนั้นคุณทาคุมิยังเป็นผู้ใช้เวทมิติที่หายากอีกด้วย...

เมื่อผมลองมองไปที่หัวหน้าเขาก็ตกใจเหมือนกันแปลว่าเรื่องนี้เขาก็ยังไม่รู้สินะ

สาเหตุเพราะหัวหน้าไม่ยอมบอกพวกเราเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน

สำหรับข้าแล้วมันเป็นเรื่องที่รู้สึกแย่ที่ไม่ได้สำรวจมาล่วงหน้าว่าพวกนั้นเป็นคนยังไง

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ยากที่จะหาข้อมูลเพราะคนทั่วไปไม่ยอมบอกความสามารถของตัวเองกับคนอื่นหรอก

เขาพึ่งมาอยู่ที่ชิรินได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าจะหาข้อมูลได้ซักขนาดไหน

อย่างน้อยก็คงรู้ได้จากชื่อเสียง ทำไมข้าถึงไม่สนใจพวกนั้นตอนที่มาถึงเมืองนะ...

แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ข้าจึงได้แต่เสียดาย

 

หลังจากนั้นก็ยังมีเรื่องน่าตกใจตามมาอีก

 

อย่างแรกคือ ข้าตกใจถึงความอดทนและการเคลื่อนที่ของพวกเด็กๆ

พวกนั้นวิ่งไปนู่นไปนี่ไม่หยุด แต่ก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย แถมตามพวกข้าที่มุ่งหน้าไปอย่างต่อเนื่องได้ตลอด

เด็กทั่วไปไม่น่าจะเทียบพวกเขาได้... ไม่สิไม่น่ามีทางที่จะทำได้

ถัดมาก็เรื่องความสามารถในการเก็บเกี่ยวและความจำที่ยอดเยี่ยม

หญ้าพลังเวท, หญ้าปีศาจ, หญ้าชูอิ, เบลลาน่า... พวกเด็กๆขนสมุนไพรและผลไม้กลับมาเรื่อยๆ

ไม่ใช่แค่พวกชื่อพืชแต่พวกเด็กๆก็รู้จักลักษณะของพืชแต่ละประเภทเป็นอย่างดี

พวกเด็กๆจะไม่จับพวกพืชที่ไม่สามารถจับได้มือเปล่าเด็ดขาด

 

ถ้าเทียบกับหัวหน้าของพวกเราแล้วล่ะก็....

 

“หัวหน้าครับ ถ้าคุณจับมันด้วยมือเปล่ามือจะเป็นผื่นเอานะครับ ได้โปรดคิดซักหน่อยว่าทำไมเด็กๆถึงไม่เก็บมาด้วยตนเองแต่วิ่งมาเรียกคุณทาคุมิไปเก็บแทน ผมเคยบอกคุณตั้งหลายครั้งแล้วว่า “อย่าทำอะไรไปโดยพละการณ์” แต่ก็ไม่เคยฟังซักที หลังจากนี้ บลาๆๆ..........”

 

ใช้สมองบ้างสิฟะ

ขณะที่ข้ากำลังอบรมหัวหน้าอยู่...

 

“หืม?”

 

เมื่อข้ามองดู ก็พบเด็กๆกำลังดึงเสื้อข้าอยู่

 

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

“อันนี้”

“ให้ค่ะ”

 

เด็กๆยื่นกระเป๋าใบหนึ่งมาให้ข้า

หลังจากข้ารับกระเป๋ามาโดยย่อไปให้อยู่ในระยะสายตาของเด็กๆ นี่มันกระเป๋าที่เต็มไปด้วยมอสอิวามิ

มอสอิวามินั่นเป็นพืชที่หายาก เพราะอย่างนั้นคลังเก็บยาสำหรับ (รักษาโรคคันเท้า) จึงไม่มีเหลือ

แล้วยานี้ยังถูกใช้โดย 1ใน3 จากอัศวินทั้งหมดจึงเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องหาเพิ่ม (แน่นอนว่าข้าไม่ใช้)

ถ้ามีขนาดนี้ล่ะก็ น่าจะเพียงพอสำหรับคนทั้งหน่วยแน่ๆ

ถ้าพวกเขาให้ข้า ข้าก็ขอรับไว้ด้วยความยินดี

 

“อันนี้ให้ข้างั้นเหรอ?”

“อื้ม”

“ให้เลย”

“ขอบคุณมากเลยนะ”

“”อื้ม””

 

ข้าไม่ค่อยคุ้นกับเด็กๆ แต่พวกเขานั้นก็น่ารักดีนะ

ข้าเลยลูบหัวเอ็นดู และเห็นพวกเขากำลังยิ้มสบายใจ

 

อีกอย่างที่น่าตกใจคือสิ่งที่กำลังเป็นที่นิยมในชิรินขนมปังที่เกิดจากไอเดียของคุณทาคุมิ...

จัดการ Orc ได้ในทีเดียว... วันนี้เพียงวันเดียวข้าตกใจไปมากกว่าทั้งเดือนซะอีก

เอาจริงๆ ข้าก็ตกใจจนเหนื่อยแล้ว การสำรวจยังมีอีก 4วัน ข้าจะทนไหวมั้ยนะ

 

วันถัดมาพวกข้าก็ได้เดินทางกันอย่างสบาย

ตั้งแต่เช้ามาครึ่งวันแล้วพวกเราไม่ได้เจอมอนสเตอร์เลย

ข้าคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนี้ไปตลอดทั้งวัน ทว่า...

 

“นั่นมันพลุแฟล เราต้องรีบไปสมทบแล้ว”

 

นั่นคือพลุแฟลสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน แปลว่าหนึ่งในสองทีมที่เหลือต้องการความช่วยเหลือด่วน

พวกเราต้องรีบไปแล้ว

 

“นั่นคืออะไรเหรอครับ?”

“แสงนั่นมาจากอุปกรณ์เวทฉุกเฉิน พวกเราจะใช้ส่งสัญญาณเมื่อพบกับมอนสเตอร์ที่รับมือไม่ไหว หรือเวลาต้องการความช่วยเหลือด่วน กลุ่มนั้นต้องกำลังแย่แน่ๆ”

 

อุปกรณ์เวทมนต์ที่ใช้เฉพาะตอนฉุกเฉิน ไม่ใช่แค่พวกอัศวิน แต่ก็ใช้ในกลุ่มนักผจญภัยด้วยเหมือนกัน

เป็นเรื่องแปลกที่คุณทาคุมิไม่รู้ถึงเรื่องนั้น

ถ้าจำไม่ผิด เขาพึ่งเข้าร่วมกิลด์ได้ไม่นานใช่มั้ย? เพราะความสามารถของเขาเลยทำให้ข้าลืมไปเลยว่าเขาก็เป็นนักผจญภัยหน้าใหม่

ข้าเลยอธิบายให้เขาฟังขณะเคลื่อนที่ไปด้วย ความรู้ของเขาไม่ต่างจากพวกเข้าใหม่เลย

 

“มันจะดีหรือเปล่าครับ ถ้าเรารีบไปให้ถึง?”

“นั่นสินะ”

 

เขาหันไปถามหัวหน้าที่นำอยู่ คิดจะทำอะไรกัน?

 

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะนำไปก่อนล่ะ”

“หา?”

 

“ลมเอ๋ย จงโอบอ้อมตัวเราแล้วนำไปดั่งพายุ 《Accel》”

 

คุณทาคุมิอุ้มเด็กๆขึ้นแล้วเริ่มร่ายเวท

ซักครู่ก็มีลมเข้ามาหุ้มตัวเขา หลังจากนั้นเข้าก็วิ่งออกไปด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

 

“หา!! อะไรกันความเร็วขนาดนั้น”

“....เวทลม...งั้นเหรอ?”

 

...นั่นเป็นความเสริมความเร็วขั้นกลาง ถ้าข้าจำไม่ผิด

นั่นต้องใช่แน่ๆ แต่ความเร็วขนาดนั้น... มันไม่น่าจะเร็วขนาดนั้นได้สิ

เขาไม่ใช่คนทั่วไปจริงๆ

 

“มันแปลก ใช่มั้ยล่ะ?”

“ครับ เทียบไม่ได้กับคนทั่วไปเลย”

“...หมอนั่นมันไม่สนใจข้าเลยซักนิด”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ คุณทาคุมิน่าจะทำอะไรได้ซักอย่าง เรารีบไปกันเถอะครับ”

“.....อืม”

 

กลุ่มอื่นที่ใช้แฟลต้องอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแน่ๆ

ต่อให้เขาไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเอง ก็น่าจะช่วยซื้อเวลาให้พวกเราได้

 

ข้าฝากด้วยนะ คุณทาคุมิ

 




NEKOPOST.NET