[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 24 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.24 - ขนมปังมายา


“อเลน เอเลน่ามาพักกันซักหน่อยเถอะ”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

ผมเรียกทั้งสองคนที่วิ่งไปๆมาๆเพื่อเก็บผลไม้และสมุนไพรให้มาพักแล้วใช้เวท 《Washing》ทำความสะอาดให้

 

“ของว่างเอาเป็นอะไรกันดี?”

 

ผมของอนุญาตพักจากท่านวาร์ทให้ทั้งสองคนกินของว่างไปเดินไปด้วย

อเลนกับเอเลน่าเดินทางได้เร็วพอๆกับผู้ใหญ่ปกติ แต่กินประมาณครึ่งเดียวของผู้ใหญ่

เป็นเรื่องช่วยไม่ได้เพราะทั้งสองคนยังเด็ก คงยังกินอะไรได้ไม่เยอะ

ผมจึงต้องป้องกันการอ่อนล้าของร่างกายทั้งสองคน ดังนั้นผมจึงให้ทั้งสองกินขนมไปด้วยระหว่างเดินทาง

 

“”ครีม!!””

 

ดูเหมือนว่าจะอยากกินครีมปังกัน

 

“เอ้านี่ กินระวังๆอย่าทำตกนะ”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

ผมยื่นขนมปังที่ไปทำกับคุณโร้ดให้กับเด็กๆ

ทั้งสองคนกัดครีมปังในทันทีที่ผมยื่นส่งไปให้ เมื่อท่านวาร์ทเห็นอยู่ดีๆก็ตะโกนขึ้นมา

 

“เห้ย นั่นมันขนมปังมายาของ『ร้านแป้งสาลีสีทอง』ไม่ใช่เรอะ?”

“อะไรกันล่ะครับนั่น....”

 

ขนมปังมายา? ก็แค่ครีมปังเองนี่

 

“ก็ไอ้ขนมปังอันนั้นแหละ มันถูกขายแต่ละวันไม่แน่นอน อีกทั้งวันไหนมีขายยังมีแค่ 20ชิ้นต่อวัน ดังนั้นมันจึงถูกเรียกว่า “ขนมปังมายา” ยังไงล่ะ”

 

ไม่รู้มาก่อนเลยแฮะว่าถูกเรียกอย่างนั้น

โอ้ ดูเหมือนว่าคุณโร้ดจะเริ่มขายขนมปังครีมแล้วแฮะ

 

ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของ ขนมปังแยม ขนมปังลูกเกด ขินามอนโรล

จะกลายเป็นของขึ้นชื่อของร้านแป้งสาลีสีทองและยังโด่งดังไปทั่วเมืองชิรินซะแล้ว

ร้านคู่แข่งก็คงเริ่มขายในเร็วๆนี้หลังจากได้เห็น

แต่ถึงยังไง ร้านคู่แข่งก็คงมาสามรถเลียนแบบได้ง่ายๆหรอก บริเวณใกล้เคียงมีร้านขนมปังอื่นๆอยู่อีก 1-2 ร้าน

แต่ครีมปังทำจากคัสตาร์ดครีมที่มีเฉพาะร้านแป้งสาลีสีทองเท่านั้น

พวกเขาคงไม่มีทางบอกสูตรวิธีทำให้ใครรู้แน่นอน

ในที่สุดวัฒนธรรม “กินขนมปังเป็นอาหารหลัก” ก็เกิดขึ้นมาแล้ว..

 

เอาจริงๆผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะมาได้ถึงขนาดนี้

ผมไม่นึกว่าครีมปังจะดังจนถูกเรียกว่า “ขนมปังมายา” ไปซะแล้ว...

 

“นอกจากนั้น พวกเขายังบอกอีกว่ามันขายหมดภายในไม่กี่นาทีหลักนำออกมาวาง ทาคุมิ นายซื้อมาทันงั้นเหรอ?”

“เปล่าครับ นี่เป็นส่วนสำหรับพวกผมเอง”

“หา!! อะไรน่ะ พวกเขารับออเดอร์ส่วนตัวด้วยงั้นเรอะ”

 

ผมไม่ได้สั่งทำอะไรจากคุณโร้ดหรอกนะครับ แต่ดูเหมือนว่าท่านวาร์ทจะเข้าใจไปเองอีกแล้ว

ทำไมท่านวาร์ทถึงรู้เรื่องขนมปังขนาดนั้นล่ะ? หรือว่ายังไม่เคยกินงั้นเหรอ?

กลุ่มอัศวินก็มองมาทางพวกเราอย่างอิจฉา... แม้กระทั่งปาตี้ “ลมหายใจมังกร” ก็ด้วยแฮะ

คนที่ไม่ได้มาจากเมืองชิรินเหมือนจะไม่เข้าใจ แต่ก็ทำท่าสนใจในขนมปังพวกนี้น่าดู

 

“เจ้าตัวเล็ก ขอซักคำสิ”

“”ม่ายให้””

 

อย่าไปแย่งของกินจากเด็กสิครับท่าน!!

อืม ครีมปังที่อยู่ในคลังก็มีพอสำหรับทุกคนอยู่หรอก....

ช่วยไม่ได้แฮะ

 

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ”

“จริงเรอะ โย๊ชช่า”

 

เมื่อผมหยิบครีมปังออกมาทุกคนก็เข้ามามุงทันที

ใจเย็นๆสิครับทุกท่านที่นี่มันกลางป่ากาย่านะ ระวังรอบๆตัวกันด้วยสิครับ

 

“อร่อยโครต”

“อิย๊า อร่อยสุดๆเลย”

“นี่มันใช้ได้เลย....”

 

ทุกคนที่ได้กินเหมือนจะชอบมัน ดูแล้วประหลาดใจดีที่มีคนชอบของหวานมากขนาดนี้

สำหรับโลกนี้ ของหวานสำหรับคนทั่วๆไปก็คือแยม

ดูเหมือนว่าคุกกี้ก็มีอยู่ แต่เป็นของสำหรับคนที่พอมีฐานะเท่านั้นที่จะได้กิน

น้ำผึ้งและน้ำเชื่อมก็มีราคาไม่แพง แต่คนจะเอาไปกินโดยใส่กับชาเท่านั้น

เมื่อผมไม่สามารถหาของหวานให้กับอเลนและเอเลน่าได้

ก็ช่วยไม่ได้ที่ต่อไปนี้ผมจะต้องลงมือทำด้วยตัวเองล่ะนะ




NEKOPOST.NET