[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 23 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.23 - ทิวทัศน์ที่คุ้นเคย


“”เก็บมาแล้ว~””

 

อเลนกับเอเลน่าเดินกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยลากศพของ Red Wolf กลับมาด้วย

ทั้งสองคนได้เรียนรู้ “การเก็บของที่หล่นจากมอนสเตอร์” จากตอนที่เราไปลุยดันเจี้ยนกัน

แต่ก็น้า ผมคงต้องสอนให้ทั้งคู่หยุดลากศพ Red Wolf ด้วยร่างกายเล็กๆนั่นตอนมีคนอื่นอยู่แล้วล่ะ

ดูสิ ทุกคนรอบๆตะลึกกันไปหมดแล้ว

 

“อ่า.. เอ่อ ทำได้ดีมาก บาดเจ็บกันหรือเปล่า?”

“อืม”

“ไม่เป็นราย”

 

ก่อนอื่นก็ต้องลูบหัวชมทั้งสองคนที่จัดการได้อย่างปลอดภัย มันคงติดเป็นนิสัยไปแล้วล่ะ

ถ้าผมไม่ทำ ทั้งสองคนจะดูกังวลไปว่าทำอะไรผิด

 

“อ่า.. แล้วครั้งนี้ พี่ชายกับคนอื่นๆจะสู้กับมอนสเตอร์เองนะ วันนี้อเลนกับเอเลน่าหยุดพักกันดีกว่ามั้ย?”

“”หืม? เข้าใจแล้ว~””

 

ผมบอกทั้งสองคนก่อนที่ผมจะลืม ตอนนี้เรามีผู้ชำนาญการต่อสู้ถึง 15คน

อเลนกับเอเลน่าไม่จำเป็นต้องออกไปสู้หรอก ทั้งสองคนเอียงหัวดูท่าจะงงๆ แต่ก็เข้าใจสิ่งที่ผมบอก

คราวนี้ ถ้าทั้งสองคนเจอมอนสเตอร์ก็คงไม่พุ่งออกไปก่อนแล้วล่ะ

 

“เห้ย เมื่อกี้มันอะไรกัน”

“เอ่อ ก็อย่างที่คุณเห็นนี่?”

 

ถึงจะมาถามผมว่าอะไรก็เถอะ

 

“Red Wolf เป็นมอนสเตอร์แรงค์ C นายเข้าใจใช่มั้ย?”

“ท่านวาร์ทก็รู้ว่าพวกเด็กๆสามารถจัดการนักผจญภัยแรงค์ C ได้ไม่ใช่เหรอครับ?”

“นายจัดการไม่ใช่เรอะ เห็นมีคนบอกว่านายทำให้อีกฝ่ายประมาทด้วยการพาเด็กมาด้วยแล้วจัดการซะ”

 

เอ๋? ทำไมถึงตีความไปได้ขนาดนั้นล่ะ

 

“...ถึงจะคิดไปอย่างนั้นก็เถอะ แต่ผมเคยบอกว่าผมเจอเด็กๆใช่มั้ยล่ะครับ?”

“นั่นหมายถึงที่นายพบเด็กพวกนี้โดนทิ้งให้กำพร้าไปแล้วใช่มั้ย แล้วทำไมล่ะ?”

 

......เอาจริงดิ?

เขาไม่เอะใจอะไรเลยงั้นเหรอ...

ทำไมถึงลากผมมาเข้าร่วมงานครั้งนี้ด้วยล่ะ?

 

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมเจอพวกเขาถูกทิ้งหิวโซที่ป่ากาย่านี้”

“อันนั้นนายก็เคยบอกมาแล้ว”

“!!”

 

ดูเหมือนว่าท่านวาร์ทจะยังไม่เข้าใจอีก....

แต่รองหัวหน้าผมเงินตาสีฟ้าเทาท่านไอแซค ริสเนอร์ アイザック リスナー ดูท่าจะเข้าใจแล้ว

เพราะเขาทำตาโตตกใจตอนที่ผมบอก

 

“....นั่นหมายความว่า “เด็กๆอาศัยอยู่ในป่าก่อนหน้าที่นายจะมาเจอ” ใช่หรือเปล่า?”

“อ๊า!!”

 

เมื่อท่านริสเนอร์พูดจบ ท่านวาร์ทก็เข้าใจซักที

 

“ครับ ไม่รู้ว่าพวกเขาจัดการหรือหนีจากมอนสเตอร์ที่พบ แต่ก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ในป่ามาได้หลายวัน”

“.............”

 

ทุกคนที่ได้ฟังพูดอะไรไม่ออก ทุกคนรู้ถึงความโหดร้ายของป่านี้

เพราะเหตุนั้น ทุกคนจึงรู้ว่ามันยากขนาดไหนที่อเลนกับเอเลน่าจะอยู่รอดมาได้หลายวัน

 

“ทั้งนี้ก็เพราะเด็กๆแข็งแกร่งพอที่จะรอดมาได้ ผมจึงไม่สามารถตอบคำถามได้ว่าเพราะอะไร”

 

ผมพูดบอกขณะที่มือทั้งสองข้างลูบหัวของอเลนและเอเลน่า

เมื่อผมจบไปอย่างนั้น จึงไม่มีใครถามคำถามต่อแล้ว

 

“งั้นก็ นี่ครับ”

 

ผมไม่รีรออยู่เงียบๆหรอก ผมเลยส่งซาก Red Wolf ให้กับท่านวาร์ทต่อเลย

 

“อ่า?”

“กลุ่มอัศวินจะเป็นผู้จัดเก็บซากของมอนสเตอร์ไม่ใช่เหรอครับ?”

“ก็ใช่อยู่......”

 

ซากของมอนสเตอร์จะถูกเก็บรวบรวมโดบกลุ่มอัศวินแล้วจะถูกจ่ายเป็นเงินในภายหลัง

เงินที่ได้จะคุ้มค่าราคาตลาดของวัตถุดิบที่ขายไปแน่นอน

ถึงจะรู้อย่างนั้น ทำไมถึงตกใจกันล่ะเนี่ย?

 

“.....นายสามารถเก็บไปได้”

“ไม่เป็นไรเหรอครับ?”

“อ่า ถึงจะต้องจัดการตามปกติก็เถอะ แต่ข้าคงรู้สึกไม่ดีที่จะมาขโมยผลงานของเด็กด้วย...หืม? ทาคุมิ นายมีกระเป๋าเวทมนตร์หรือเปล่า? ถ้าไม่มีข้าให้ยืมก่อนได้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

 

ผมตอบกลับไปหลังรู้ว่าสามารถเก็บซากไว้เองได้

เพราะ Red Wolf ตัวนี้ถูกจัดการโดยเลนกับเอเลน่า เขาจึงไม่สบายใจที่จะเก็บไป

แต่ก็ไม่น่ากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยน้า... แต่ถ้าไม่เอา ผมก็เก็บไว้เองละกัน

 

“....《Infinite Storage》? ผู้ใช้เวทมิติงั้นเรอะ...”

“เอ๋!?”

 

คุณรูดอร์ฟชี้มาทางผมตอนที่เก็บซาก Red Wolf

เขารู้ได้ยังไงกัน?

ผมเผลอตอบสนองแบบไม่เป็นธรรมชาติออกไป เพราะถูกจับได้กะทันหัน

 

“การเคลื่อนไหวของพลังเวทระหว่างกระเป๋าเวทมนตร์กับ 《Infinite Storage》มันต่างกัน ของที่อยู่ตรงเอวนายเป็นกระเป๋าเวทมนตร์ไม่ผิดแน่ แต่นายเก็บเข้าไปที่อื่นแทน ถูกต้องมั้ย?”

“............”

 

เขาทำให้ผมตกใจเลย เพราเขาสามารถแยกการเคลื่อนไหวของพลังเวทระหว่างกระเป๋าเวทมนตร์กับ 《Infinite Storage》ได้....

 

“นั่นมันสุดยอดไปเลยนะครับ ที่สามารถสัมผัสถึงการไหลเวียนของพลังเวทเล็กน้อยนี้ได้”

“ทำได้เฉพาะผู้ที่สามารถรู้ถึงพลังเวทได้อย่างดีเยี่ยมเท่านั้นแหละ”

 

ความเชี่ยวชาญของสกิลสินะ เฮ่อ สมกับเป็นนักผจญภัยแรงค์ A ไม่ธรรมดาจริงๆ

คนอื่นๆนอกจากคุณรูดอร์ฟดูท่าจะตกใจ ผมไม่ได้คิดจะปิดได้ตลอดไปหรอกนะ แต่ไม่คิดว่าความจะแตกเร็วขนาดนี้

แต่ก็เพราะอย่างนั้น หลังจากนี้ไปผมก็สามารถใช้ได้ตามใจแล้วสินะ เหอๆ

 

หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มการสำรวจป่าต่อ แต่ไม่นาน...

 

“”อ๊ะ!!””

 

อยู่ดีๆอเลนกับเอเลน่าก็วิ่งไปที่โคนต้นไม้ต้นหนึ่ง

หืม? มีอะไรงั้นเหรอ? อ๊ะ สมุนไพรนี่เอง

 

“”เจอแล้ว””

 

ทั้งสองคนหยิบหญ้าเวทกลับมาด้วย

 

=====
【หญ้าเวทวิญญาณ】【Magic Spirit Grass】【魔霊草】
หญ้าเวทมนตร์ที่เกิดในสถานที่ที่มีพลังเวทในอากาศสูง

เป็นต้นหญ้าที่ไม่สามารถทำการเพาะปลูกได้ ใช้เป็นส่วนผสมหลักของยาฟื้นพลังเวท
=====

 

“ทั้งสองคนจำได้ด้วยงั้นเหรอ แต่ก็น้า...”

“”เก็บไม่ได้เหรอ?””

 

สมุนไพรพวกนี้เป็นสิ่งที่เราเคยเก็บเกี่ยวกันตอนรับเควสมา ทั้งสองคงจำได้ดี

แต่ตอนนี้เราทำงานเป็นกลุ่มร่วมกับคนอื่น คงจะไม่ดีถ้าเราจะเก็บไว้คนเดียว

คงจะไม่ดีแน่ๆ ผมคิดว่านะ...

ผมมองไปทางท่านวาร์ท อเลนกับเอเลน่าเห็นผมหันไปมองก็มองตาม

 

“”เก็บไม่ได้เหรอ?””

 

ทั้งสองคนมองแล้วถามด้วยสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมา

ถ้าเป็นผมก็คงยอมแพ้ให้เก็บได้ในทันที ถ้าเป็นท่านวาร์ทล่ะ...?

 

“....ข้าคิดว่าไม่เป็นอะไรหรอกนะ ถ้าไม่ทิ้งห่างจากกลุ่มจนเกินไป”

 

เขายอมให้กับอเลนและเอเลน่าล่ะ

หลังจากคำพูดนั้นออกมาจากท่านวาร์ท กลุ่มอัศวินก็มองมาทางเด็กทั้งสองคนด้วยสายตาอบอุ่น

อเลนกับเอเลน่าเมื่อได้คำตอบก็ดูดีใจ

พวกเราพึ่งจะได้รู้จักกันมาไม่นาน แต่พวกเขาคงเป้นคนดีนั่นแหละ

อืม เป็นคนดีแน่ๆ ผมคิดว่าอย่างนั้น

 

“อย่าไปไกลล่ะ”

“”คร้าบ(ค่า)””

 

เมื่ออเลนและเอเลน่าได้รับคำอนุญาตก็วิ่งค้นหากันอย่างเพลิดเพลิน

ทั้งสองวิ่งไล่เก็บสมุนไพรและผลไม้กินได้มาเรื่อยๆตลอดทางผ่าน

แต่ก็นะ ผมไม่ได้สอนพวกเขาเกี่ยวกับสมุนไพรบริเวณนี้นี่นา? ....หรือว่าจะเคยเห็นมาก่อนกันนะ?

ใช่ครับ ผมนึกออกแล้วว่าตอนพบพวกเขาครั้งแรกในป่ากาย่า ผมเก็บเกี่ยวของหลายๆอย่างระหว่างเดินทาง

เด็กๆจำที่ผมเก็บในตอนนั้นได้งั้นเหรอเนี่ย? ความจำทั้งสองคนดีมากเลยแฮะ

ร่างกายของผมมีความรู้ที่ถูกใส่เข้ามาให้และสกิลประเมิน มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะค้นหา

แต่ทั้งสองคนน่าจะเป็นความสามารถของตัวเองล้วนๆ

 

“พี่~ชาย~”

“มาเก็บนี่หน่อย~”

 

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนเจออะไรบางอย่างจึงวิ่งเหยาะๆกลับมาหาผม

ทั้งสองคนชี้ไปยังหินก้อนใหญ่เพื่อให้ผมดูอะไรบางอย่าง

เมื่อผมมองไป ก็พบว่ามีมอสขึ้นปกคลุมหินก้อนนั้นอยู่

เข้าใจล่ะ ทั้งสองคนเก็บไม่ได้เพราะไม่มีถุงมือสินะ เด็กๆจำได้แม้กระทั่งวิธีที่ผมเคยเก็บเกี่ยวมัน

 

=====
【มอสอิวามิ】【Iwami Moss】【イワミズコケ】
มอสสีน้ำเงินอมเขียวที่จะขึ้นในที่มืดชื้น เช่นโขดหิน

จะทำให้เกิดอาการคันถ้าสัมผัสด้วยมือเปล่า
เป็นส่วนผสมหลักของยาแก้คัน ใช้ผสมกับสมุนไพรอื่นเพื่อนทำเป็นยา

=====

 

“นั่นมันอะไรน่ะ”

 

กลุ่มของพวกเราหยุดมองไปยังหินก้อนนั้น

 

“นั่นมันมอสอิวามิ!! ทั้งสองคนเก่งมากเลยนะที่หาเจอ”

 

ดูเหมือนว่าหลายๆคนจะงงว่ามันคืออะไร แต่ท่านริสเนอร์ดูเหมือนจะรู้จักมัน

ดูเหมือนว่าเขาจะมีความรู้มากที่สุดในกลุ่มเลย

 

“นั่นเป็นวัตถุดิบสำหรับยารักษาโรคคันผิวหนัง  ท่านหัวหน้าเคยเสียใจที่หาซื้อยารักษาโรคคันผิวหนังไม่ได้ใช่มั้ยล่ะครับ นั่นเป็นวัตถุดิบที่ใช้ผลิต สาเหตุที่ยาถูกผลิตออกมาไม่เพียงพอกับความต้องการเพราะช่วงนี้ไม่สามารถหามอสอิวามิมาได้น่ะครับ”

 

“ใช้ทำยารักษาโรคคันผิวหนัง” ท่านริสเนอร์พูดแล้วฟังออกมาดูดีแฮะ...เอาจริงๆมันก็คือยารักษาฮ่องกงฟุตนั่นแหละ

ท่านวาร์ท... ท่านเป็นโรคฮ่องกงฟุตงั้นเหรอเนี่ย...

หืม? ทำไมหลายๆคนจ้องไปยังมอสไม่วางตาเลยล่ะ? อย่าบอกนะว่าพวกนายก็ด้วย...

 

“เรื่องจริงงั้นเหรอ ถ้างั้นเก็บกลับไปให้หมดโลด”

“หัวหน้าไม่ได้นะครับ!”

“ท่านวาร์ทไม่ได้นะครับ!”

 

ท่านวาร์ทที่ต้องการมอสไปทำยามุ่งไปหามอสอย่างรวดเร็ว

แต่ทั้งผมและท่านริสเนอร์ต้องรีบห้ามในทันที

 

“หือ?”

 

ท่านวาร์ทหยุดทันก่อนที่จะสัมผัสกับตัวมอส โชคดีจริงๆ

 

“หัวหน้าครับ ถ้าคุณจับมันด้วยมือเปล่ามือจะเป็นผื่นเอานะครับ ได้โปรดคิดซักหน่อยว่าทำไมเด็กๆถึงไม่เก็บมาด้วยตนเองแต่วิ่งมาเรียกคุณทาคุมิไปเก็บแทน ผมเคยบอกคุณตั้งหลายครั้งแล้วว่า “อย่าทำอะไรไปโดยพละการณ์” แต่ก็ไม่เคยฟังซักที หลังจากนี้ บลาๆๆ..........”

 

ท่านริสเนอร์เริ่มอบรมท่านวาร์ท ส่วนอัศวินคนอื่นๆก็มองเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดเป็นประจำ

เป็นรองหัวหน้าของหัวหน้าที่ทำอะไรไม่คิดนี่ดูท่าจะยากน่าดู

ขณะที่ท่านริสเนอร์กำลังอบรม ผมก็สวมถุงมือแล้วขูดมอสด้วยมีดที่อยู่บนหินออกมาแล้วนำมาเก็บไว้

ไม่นานผมก็เก็บมอสเรียบร้อย ถึงอย่างนั้นท่านริสเนอร์ก็ยังไม่หยุดอบรมซักที

มันจะต่อไปนานขนาดไหนกันล่ะเนี่ย? ลองถามจากอัศวินคนอื่นดูละกัน

 

“มันจะจบตอนไหนเหรอครับ?”

“คงหลังจากนี้ซักขั่วโมงนึงได้”

 

...อีกชั่วโมงงั้นเหรอ ผมไม่อยากรอนานขนาดนั้นหรอกนะ

ช่วยไม่ได้แฮะ....

 

“งั้นเรามาใช้สุดยอดอาวุธลับกันดีกว่า”

“สุดยอดอาวุธลับ...งั้นเหรอ?”

“ครับ อเลน เอเลน่า มานี่หน่อย...”

 

ผมกระซิบให้ทั้งสองคนฟัง หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ตรงไปหาท่านริสเนอร์

 

“หืม?”

 

ทั้งสองคนเดินเข้าไปหาแล้วดึงชายเสื้อของท่านริสเนอร์ เมื่อรู้สึกตัวก็หยุดพูดแล้วหันมามอง

 

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

“อันนี้”

“ให้ค่ะ”

 

อเลนกับเอเลน่ายื่นถึงใส่มอสอิวามิไปให้กับท่านริสเนอร์

 

“อันนี้ให้ผมงั้นเหรอ?”

 

ท่านริสเนอร์ย่อตัวลงแล้วถามกับอเลนและเอเลน่าอีกครั้ง

 

“อื้ม”

“ให้เลย”

“ขอบคุณมากเลยนะ”

“”อื้ม””

 

ดูเหมือนว่าการอบรมจะได้จบซักที อเลน เอเลน่า ทำได้ดีมาก!!




NEKOPOST.NET