[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 22 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.22 - คำร้องเควสกวาดล้างจากกลุ่มอัศวิน


ในที่สุดก็มาถึงจนได้ วันเริ่มต้นคำร้องเควสกวาดล้าง “ป่ากาย่า” จากกลุ่มอัศวิน

เป้าหมายคือการสำรวจและกำจัดมอนสเตอร์ รวมถึงรังของมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้เมือง

 

---ป่ากาย่า

ป่าที่ได้รับการตัดสินว่ามีความอันตรายถึงระดับ A โดยมีมอนสเตอร์ที่ดุร้ายอยู่เป็นจำนวนมาก

ว่ากันว่าบริเวณใจกลางป่า มีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอยู่เต็มไปหมด ผู้ที่เข้าไปไม่ได้กลับมาดีซักคน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามอนสเตอร์จะอยู่ที่กลางป่าอย่างเดียว แต่มีโผล่ออกมามาถึงชายป่าเลย

มอนสเตอร์ที่ออกมาจากบริเวณใจกลางป่ามักอยู่แค่ประมาณระดับ C และระดับ D

แต่มันก็ยังเป็นปัญหาสำหรับคนธรรมดาอยู่ดี

แต่อย่างไรก็ตาม มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง ...หรือมอนสเตอร์ระดับ A ไม่เคยออกมาจากใจกลางป่าเลย

เมื่อมีมอนสเตอร์ออกมาจากป่า มักจะสร้างความเสียหายให้กับมนุษย์อย่างเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของตัวเมือง การจัดตั้งกองกำลังกวาดล้างบริเวณชายป่าจึงเป็นเรื่องจำเป็น

 

ปกติแล้วก็เป็นหน้าที่ของกลุ่มอัศวิน ไม่จำเป็นต้องให้นักผจญภัยมาช่วย

แต่ที่นี่คือป่ากาย่า ไม่ใช่สถานที่ปกติทั่วไป

 

มีเพียงผู้เข้าร่วมหน่วยอัศวินที่ขยันฝึกซ้อมและผู้คนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่จะเข้าไปยังป่ากาย่าได้โดยปลอดภัย

นั่นก็คือ ต่อให้เมืองชิรินที่มีเขตแดนติดกับเมืองของประเทศอาโก้ที่เป็นพันธมิตร

เมืองชิรินก็ยังไม่สามารถปล่อยให้เมืองที่ติดกับด่านป่ากาย่าปล่อยวางการป้องกันไปได้

 

เพราะฉะนั้นจึงต้องขอความร่วมมือไปยังกลุ่มนักผจญภัย

ทางกิลด์ได้มีการรวบรวมกลุ่มนักผจญภัยระดับ B-A เพื่อช่วยเหลือเควสการกวาดล้าง

แต่สำหรับผม โดนท่านกรันวาร์ท รูเวน ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าอัศวินร้องขอให้เข้าร่วมภารกิจครั้งนี้โดยตรง T-T

 

เมื่อถึงวันนัดหมาย ผมก็พาอเลนกับเอเลน่ามาที่กิลด์นักผจญภัย โดยมีเป้าหมายเพื่อมาดูรายละเอียดของเควสนี้

แต่เอาจริงๆ ผมไม่ได้ยินรายละเอียดของเควสนี้เลยซักนิด เหมือนจะเป็นเรื่องปกติที่รู้กันทั่วไป

เมื่อผมไม่สามารถดูรายละเอียดได้ ผมจึงออกจากกิลด์ไป ยังไงทางมากิลด์ก็เป็นทางไปประตูทิศตะวันตกอยู่แล้วด้วย

หลังจากผมมองดูบอร์ดคำร้องเสร็จ ก็เดินไปยังจุดรวมตัวที่ประตูตะวันตก

 

ที่นั่นได้มีกลุ่มอัศวินกำลังเตรียมรถม้าขนของและกลุ่มนักผจญภัยที่ได้รับเควสครั้งนี้รวมกันอยู่

เมื่อมีคนรับรู้ถึงพวกเรา พวกเขาก็มองมาด้วยสายตาที่มองบุคคลต้องสงสัย

ผมรู้ว่าผมแปลกที่พาเด็กมาด้วย แต่ไอ้บรรยากาศไม่ต้อนรับนั่นมันก็เกินไป

ตอนนี้ผมก็ทำไม่สนใจสายตาพวกนั้นไปก่อนแล้วเดินไปหาท่านวาร์ทที่กำลังให้คำแนะนำอยู่

 

“โอ้ มาแล้วเรอะ”

 

ท่านวาร์ทที่สังเกตเห็นพวกเรา ก็ยกมือร้องทักทายแล้วเดินมาทางนี้

 

“อรุณสวัสดิ์ครับท่านวาร์ท”

“ในที่สุดนายก็มา ว่าแล้วต้องพาพวกตัวเล็กมาด้วย”

“ถ้าได้รับคำร้องผมก็ต้องมาตามปกตินั่นแหละครับ แต่ท่านวาร์ทก็รู้ว่าผมต้องพาเด็กๆมาด้วยแต่ก็ยังจงใจยื่นคำร้องมาให้ผมโดยตรงสินะครับ?”

 

ท่านวาร์ทรู้สถานะภาพของอเลนและเอเลน่าแล้ว แต่ทำไมยังยื่นคำร้องมาให้ผมเข้าร่วมอีกล่ะเนี่ย

 

“ฮ่าๆๆๆ สำหรับพวกนายไม่มีปัญหา ยังไงข้าก็ใส่ไว้ในกลุ่มของข้าอยู่แล้ว”

“ท่านแบ่งกลุ่มเรียบร้อยแล้ว?”

“ได้ทั้งหมดสามกลุ่ม กลุ่มละ 15คน ส่วนนักผจญภัยแยกกันไปร่วมในแต่ละกลุ่ม”

“จากที่ผมเห็นไม่มีปาตี้ 3คนเหมือนพวกผมสินะ”

 

ดูการแบ่งปาตี้ง่ายๆจากกลุ่มที่ยืนแยกกันในหมู่นักผจญภัย

 

“ข้าตัดสินให้พวกเจ้าเข้ามาอยู่กลุ่มข้าเอง เพราะฉะนั้นจำนวนอัศวินในกลุ่มเลยลดลงไปเล็กน้อย”

 

น่าจะพิจารณาการแบ่งกลุ่มให้รอบคอบซักหน่อยนะครับ...

 

“ถ้าท่านได้พิจารณาถึงการแบ่งกลุ่มอย่างดีแล้ว ท่านน่าจะอธิบายเรื่องพวกผมให้อัศวินคนอื่นๆฟังหน่อยนะครับ ดูแล้วเหมือนกับว่าพวกเขาไม่รู้ว่าผมจะมาเข้าร่วมด้วยแน่ๆ? ดูจากสายตาเย็นชาที่จ้องมาได้ซักพักแล้วน่ะครับ”

“อ๊ะ ลืมไปเลย ฮ่าๆๆๆ”

 

คนๆนี้มัน....

 

กลุ่มอัศวินที่ได้ฟังเรื่องที่พวกเราพูดก็มองไปยังท่านวาร์ทด้วยสายตาเอือมๆ

สงสัยท่านวาร์ทจะเป็นคนอย่างนี้มาตั้งนานแล้วล่ะมั้ง

แต่มันก็ทำให้คนอื่นรู้ว่าผมโดนท่านวาร์ทบังคับให้มา หวังว่าจะทำให้การพูดคุยกับคนในกลุ่มเป็นไปอย่างราบรื่นล่ะนะ

อเลนกับเอเลน่าที่โดนจ้องด้วยสายตาเย็นชามาตลอด ก็จ้องมองไปรอบๆด้วยสายตาเป็นอริกัน

แต่ต้องขอบคุณที่ไม่พุ่งออกไปลุยกันทันที ดีที่มาเกาะอยู่บริเวณขาของผมเอง

 

ผมตัดสินใจที่จะอุ้มทั้งสองคนขึ้นมาเพราะเป็นอย่างนี้จะเดินลำบากเอา

เมื่อผมอุ้มทั้งสองคนขึ้นมา ทั้งคู่ก็มาเกาะคอผมไว้แทน ไม่เจออย่างนี้มาซักพักแล้วแฮะ

 

เราเดินทางไปยังป่ากาย่าด้วยรถม้าที่เตรียมไว้ แต่รถม้าไม่สามารถทิ้งไว้นอกชายป่าได้

จึงเป็นหน้าที่ของอัศวินที่ไม่ได้เข้าร่วมนำกลับไปยังเมือง ดูเหมือนว่าจะใช้เวลาเดินทางประมาณ 4-5 ชม.

เราได้พูดคุยกับกลุ่มอัศวินที่เดินทางมาด้วยรถม้าคันเดียวกัน ทำให้ทัศนคติเกี่ยวกับพวกเราดีขึ้นมาหน่อย

หลักๆเพราะว่าโดน “ท่านวาร์ทบังคับ” ทำให้มีบรรยากาศเห็นอกเห็นใจให้กับพวกเราแทน

เหมือนพวกเขาก็โดนท่านวาร์ทยั่วโมโหไปทั่วกองอัศวินเหมือนกัน

บรรยากาศในรถม้าก็ดีขึ้นและในที่สุดเราก็มาถึงยังป่ากาย่าจนได้

 

“โยช เตรียมตัวกันให้เรียบร้อย ตั้งแต่จุดนี้แต่ละกลุ่มจะเดินตามเส้นทางของตัวเองแล้วไปพบกันยังจุดนัดพบ”

 

การเดินทางของเควสกวาดล้างครั้งนี้จะใช้เวลารวม 5วัน ทั้งสามกลุ่มจะแยกย้ายเข้าไปในป่าคนละเส้นทางกัน

กลุ่มของพวกเราประกอบไปพวกผม 3 คน กลุ่มอัศวิน 10คนรวมท่านวาร์ท

และกลุ่มนักผจญภัย 4 คนจากปาตี้ “ลมหายใจมังกร” เป็นปาตี้แรงค์ A โดยมีท่านรูดอร์ฟเป็นหัวหน้าปาตี้

รวม 17 คน... พวกผมได้เดินตามกลุ่มท่านวาร์ทที่นำทางไปโดยจูงมืออเลนกับเอเลน่าไปด้วย

 

หลังจากผ่านไปซักพัก

“ตรงโน้น~”

“กำลังมา”

 

ดูเหมือนว่าอเลนกับเอเลน่าจะรู้สึกถึงมอนสเตอร์ได้ ทั้งสองชี้ไปทางซ้ายพร้อมกับดึงชายเสื้อบอกผม

 

“ขอบใจนะทั้งสองคน ท่านวาร์ทครับ ดูเหมือนว่าจะมีมอนสเตอร์มาจากทางซ้ายนะครับ”

 

ผมรายงานไปยังหัวหน้ากลุ่ม ท่านวาร์ทที่กำลังเดินนำอยู่

 

“หืม ทางซ้ายเหรอ.... ไม่เห็นมีเลยนี่ทาคุมิ”

“มันยังอยู่ห่างพอสมควรน่ะครับ แต่อีกไม่นานก็คงจะเห็นตัว ในสถาณะการณ์แบบนี้ต้องทำยังไงเหรอครับ? ให้ทุกคนจัดการกันเองหรือเปล่า?

 

ระยะการตรวจจับของอเลนกับเอเลน่านั้นกว้างมาก ดังนั้นพวกเราจึงมีเวลาตั้งตัวรับมือกับมอนสเตอร์สบายๆ

 

“กริม ギルム นายจับสัมผัสได้ไหม?”

 

หัวหน้าของปาตี้ “ลมหายใจมังกร” นักผจญภัยแรงค์ A คุณรูดอร์ฟ ルドルフ บอกในคนในปาตี้เริ่มตรวจสอบทันที

คุณรูดอร์ฟมีท่าท่างสง่างาม รูปร่างสูงใหญ่ที่ฝึกมาอย่างดี เขาถือหอกที่มีปลายเหมือนกับขวาน

เป็นคุณลุงมาดเข้มอายุ 36 ที่ควง helbard เป็นอาวุธ คนๆนี้ให้บรรยากาศรอบๆตัวเหมือนทหารผ่านศึกเลย

คนที่โดยบอกให้ตรวจสอบเป็นหน่วยสังเกตการณ์แรงค์ C ชื่อคุณกริม ถ้าเข้าใจไม่ผิด รู้สึกว่าจะมีสกิลตรวจจับ

ส่วนอีก 2 คนคือ คุณแซ็ค ザックนักดาบแรงค์ B กับผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม คุณไอริส アイリスนักเวทแรงค์ C

 

“ไม่เจออะไรเลยนะครับ”

“เอาจริงดิ ....แม่งเอ้ย อย่ามาพูดสั่วๆไปเองสิโว้ย”

“......”

 

ดูเหมือนว่าสกิลตรวจจับของคุณกริมยังตรวจจับอะไรไม่ได้

คนรอบๆก็เริ่มโหวกเหวกกัน เมื่อได้ฟังผลจากคุณกริม คุณแซ็คก็เริ่มโวยวายทันที

แต่คุณรูดอร์ฟยังสังเกตบางอย่างจากพวกเด็กๆกับผมอยู่

 

ผมเองก็มีสกิล 【ตรวจจับ】 แต่ทำงานโดยใช้ตัวผมเป็นศูนย์กลางในการส่งพลังเวทไปรอบๆตัว

แล้วใช้วิธีตรวจจากการสัมผัสของพลังเวทที่ไม่ใช่ตัวผม

โดยระยะการตรวจจับขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทของตัวผู้ใช้ ทำงานไม่เหมือนกับสกิล 【ตรวจจับกลิ่นไอ 】

ดูเหมือนเขาจะมีสกิล 【ตรวจจับ】 แบบเดียวกับตัวผม แต่เมื่อพลังเวทผมมีมากกว่าระยะตรวจจับจึงไกลกว่า

โดยในทำนองเดียวกันกับผมที่มีสกิล 【ตรวจจับ】อเลนกับเอเลน่าก็มีสกิล 【ตรวจจับกลิ่นไอ 】

โดยความสามารถนี้จะใช้การสัมผัสจิตมุ่งร้ายที่ส่งมายังเจ้าของสกิล

ถึงแม้ว่าพวกเราจะต้องเปิดสกิลใช้ด้วยตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าอเลนกับเอเลน่าจะใช้ตลอดโดยไม่รู้ตัว

และยิ่งไปกว่านั้น ระยะการของสกิล ตรวจจับกลิ่นไอ ของอเลนกับเอเลน่านั้นกว้างมาก

เมื่อผมลองใช้สกิล 【ตรวจจับ】 ด้วยตัวของผมดูก็พบว่ายังอยู่ไกลมาก

นั่นเป็นสาเหตุที่สกิล 【ตรวจจับ】ของคุณกริมยังไม่สามารถหาเจอได้

 

“อ๋า!!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เจอสัญญาณแล้วครับ กำลังจะมาถึงแล้ว”

 

รู้สึกว่ามอนสเตอร์จะเข้ามาในระยะตรวจจับของเขาแล้วล่ะนะ

 

“อะไรนะ?”

“เอาจริงดิ?”

 

กลุ่มของ “ลมหายใจมังกร” และเหล่าอัศวินหันมามองพวกเราในทันที

ก็บอกแล้วไงว่ามีจริงๆ ไม่ได้บอกไปลอยๆโดยไม่รู้จริงๆซักหน่อย

แล้วทีนี้จะเอายังไงล่ะ? จะไม่สนใจสถานการณ์หน่อยเรอะ?

 

ทันใดนั้น ก็มี Red Wolf หนึ่งตัวโปล่มาในระยะสายตาของพวกเรา

เมื่อทุกคนเห็นก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ในทันที

 

“อ๊า!! โอ่ยย!!”

 

อัศวินคนหนึ่งชี้ไปทางที่มอนสเตอร์อยู่

 

อ่า ชิบหายล่ะ

เมื่อผมมองไปทางที่ชี้ก็เห็นอเลนกับเอเลน่ากำลังพุ่งเข้าใส่ Red Wolf ตามปกติ

ตอนอยู่ในดันเจี้ยนผมเคยบอกทั้งคุ๋ไว้ว่า “ถ้าเจอมอนสเตอร์ก็จัดการไปได้เลยนะ”

ผมรู้ตัวช้าไปหน่อย…

ผมลืมบอกอเลนกับเอเลน่าว่าต้องทำตัวยังไง....

 

ทั้งสองคนเข้าประชิดตัว ใส่ Red Wolf ได้อย่างรวดเร็ว

ต่อจากนั้น อเลนก็เตะเข้าที่คางจากทางด้านล่างจนตัวลอยขึ้นมา ในเวลาถัดมาเอเลน่าก็เตะขวานลงมาจากด้านบนเข้าที่หัว

Red Wolf พอโดนเข้าไปแบบนั้นก็ตายคาที่แล้วกองอยู่ที่พื้น

 

“.....................”

 

พอมองไปรอบๆ ตอนนี้ทั้งกลุ่มอัศวินและนักผจญภัยตกใจจนปากค้างจนทำอะไรไม่ถูกกันหมดแล้ว เอวัง...

 

 




NEKOPOST.NET