[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.11 - ความแข็งแกร่งของทาคุมิ


“นอกจากนั้น คุณทาคุมิ คุณเข้าไปที่ป่ากาย่างั้นเหรอคะ?”

“หา?”

“ไปทำอะไรเหรอคะ?”

 

คำพูดของคุณลูน่าดูคุกคามมากทำให้ผมรู้สึกกลัวนิดๆ

 

“ครับ พอดีมีสมุนไพรที่อยากได้นิดหน่อยน่ะครับ”

“นั่นเป็นเหตุผลที่คุณถามเรื่องวัตถุดิบที่มีเมื่อคุณมาที่กิลด์ครั้งแรกใช่มั้ยคะ หรือว่า.....”

 

อ่ะ โดนจับได้ซะแล้ว คุณลูน่าความจำดีจริงๆ ทั้งที่ต้องรับคำร้องจากคนหลายสิบคนต่อวันแท้ๆ

 

“แล้วยังมีอยู่ไหมคะ?”

“......”

 

เอาไงดี? คุณลูน่ามองจ้องปิ๊งๆมาที่ผม เหมือนสายตาที่เจอเหยื่อ

 

“คุณมีมันอยู่ใช่ไหมคะ?....ใช่มั้ยคะ?”

“.....ครับ”

 

อยู่ดีๆผมก็เสียวสันหลังขึ้นมา

ในที่สุดผมก็แพ้ให้กับการกดดันของคุณลูน่า ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะขายวัตถุดิบที่ได้มาจากป่ากาย่า

แน่นอนว่าเวลาก็ผ่านไปพอสมควรแล้ว แต่ก็สมกับที่เก็บไว้ใน 《Infinite Storage》เลยยังดูใหม่อยู่เลย

ผมตัดสินใจขายเพียงส่วนหนึ่งนั่นคือ หินเวทของ Red Wolf, ขน, เล็บ, เขี้ยว, สมุนไพรแล้วผลไม้นิดหน่อย

ถึงจะไม่เยอะ แต่พนักงานกิลด์รวมทั้งคุณลูน่าก็ยินดีไปกับมัน

มีพื้นที่ปลอดภัยอยู่หลายพื้นที่รอบเมืองของชิริน แต่ไม่ใช่กับป่ากาย่าที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด

ถึงเมืองชายแดนนี้จะมีคนไหลเวียนมาอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้มีนักผจญภัยที่มีระดับกลาง-สูงผ่านมาเยอะ

มีเพียงนักผจญภัยระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะไปยังป่ากาย่า

ทำให้วัตถุดิบขั้นสูงที่ได้จากป่านั้นมีไม่เยอะ คุณลูน่าอธิบายให้ผมฟัง

 

“ถ้าจำไม่ผิด ท่านวาร์ทไม่ได้มาคุยกับกิลด์มาสเตอร์เหรอครับ?”

“ใช่แล้ว ในเร็วๆนี้เรากำลังจัดเตรียมกองกำลังเพื่อไปยังป่ากาย่าเพื่อกำจัดมอนสเตอร์รอบนอกอยู่น่ะถ้าปล่อยไว้ก็ไม่รู้เมื่อไรที่มอนสเตอร์จะเริ่มล้นออกมา ซึ่งทำให้เกิดปัญหากับตัวเมือง ”

“สมกับเป็นอัศวินจริงๆนะครับ ที่ต้องปกป้องประชาชนของตัวเมืองเนี่ย งั้นที่มาหากิลด์มาสเตอร์นี่ เพื่อรวบรวมกองกำลังของกลุ่มอัศวินกับนักผจญภัยระดับสูงงั้นเหรอครับ”

“ถูกต้อง ในกลุ่มอัศวินคนที่จะพาเข้าไปยังป่ากาย่าได้เนี่ยก็มีไม่เยอะหรอก แถมยังต้องแบ่งส่วนไว้ป้องกันเมือง ถ้าเอาไปกันหมดคราวนี้ก็จะมีปัญหาในเมืองแทน ยิ่งต้องเข้าไปในป่ากาย่าลึกเท่าไรคนก็ไม่เคยพอซักที”

“ก็เป็นป่าที่มีความอันตรายระดับ A ล่ะนะครับ...”

“ดังนั้น ทาคุมิ นายก็ต้องไปด้วยล่ะ”

 

หา? กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ?

 

“ไม่ไม่ไม่ล่ะ ผมยังเป็นนักผจญภัยแรงค์ F อยู่เลยนะครับ”

“ถ้านายสามารถไปคนเดียวแล้วยังจัดการ Red Wolf ก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ”

“......”

 

ชิบ เผลอทำพลาดไปซะแล้ว ไม่น่าเอาวัตถุดิบของ Red Wolf ออกมาขายเลย

 

“โอ้ รู้สึกว่ากิลด์มาสเตอร์จะว่างแล้ว ไว้ข้าจะยื่นคำร้องแบบเป็นทางการมาให้ อย่าหนีซะล่ะ”

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิครับ”

 

หลังจากพูดจบ ท่านวาร์ทก็ตรงไปยังห้องทำงานของกิลด์มาสเตอร์ทันที

 

“................ผมสามารถปฏิเสธคำร้องนั่นได้ ใช่ไหมครับ?”

 

ผมถามคุณลูน่าหลังเงียบไปซักครู่

 

“ก็สามารถทำได้ค่ะ แต่เมื่อมันเป็นคำร้องอย่างเป็นทางการจากกลุ่มอัศวินแล้วมันก็เหมือนคำร้องของประเทศ เลย...”

 

ทำไมตอนท้ายเสียงถึงเบาลงล่ะครับ ได้โปรดยืนยันที่ว่ามันปฏิเสธได้

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้? ผมพลาดไปตรงไหนกัน? ตรงไหน?

เพราะผมเอาวัตถุดิบของ Red Wolf ออกมาใช่มั้ย? อุหวา ผิดเต็มๆเลยนี่หว่า โธ่เว้ย

 

“ยังไงวันนี้ผมก็กลับที่พักก่อนล่ะครับ...”

“ค่ะ ขอบคุณที่เหน็ดเหนื่อยนะคะ”

“อเลน เอเลน่า กลับกันเถอะ”

 

ผมอุ้มสองคนที่ยังรู้สึกกังวลอยู่ขึ้นมาแล้วเดินทางกลับที่พัก

 

----ในห้องทำงานของกิลด์มาสเตอร์

 

“ขอโทษที่ทำให้รอนะ ท่านรูเวน”

 

บุคคลที่เริ่มทักทายคือชายชราที่มีผมหงอกขาว คนผู้นี้คือกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์นักผจญภัยประจำเมืองชิริน

 

“ไม่มีปัญหา ยังไงข้าก็ต้องขอโทษด้วยที่มารบกวนเวลางานยุ่งๆ”

 

กรันวาร์ทนั่งลงบนโซฟา ตรงข้ามกับกิลด์มาสเตอร์ พนักงานหญิงคนหนึ่งยกชาเข้ามาวางให้ตรงหน้าทั้งสองคน หลังจากนั้นก็โค้งทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไป

 

“ไม่หรอก แล้ววันนี้ท่านมาเรื่องการจัดหากองกำลังเพื่อทำการกวาดล้างมอนสเตอร์ที่ป่ากาย่าใช่ไหมล่ะ”

“ถูกแล้ว เหมือนเดิมนั่นแหละ ข้าจะทิ้งการคัดตัวนักผจญภัยไว้เป็นหน้าที่ของท่าน เวลาก็จากวันแรกของเดือนที่ 4 เป็นเวลาทั้งหมด 1สัปดาห์”

“รับทราบแล้ว ข้าจะเตรียมใบคำร้องเดี๋ยวนี้แหละ”

 

การปรึกษางานราบลื่นเป็นปกติ เพียงแต่ครั้งนี้กรันวาร์ทมีความต้องการเพิ่มมาจากปกติอีกข้อหนึ่ง

 

“อ๊ะ แล้วอีกอย่าง โปรดใส่ชื่อของ ทาคุมิ คายาโนะ เข้าไปในงานครั้งนี้ด้วย”

“ทาคุมิ คายาโนะ..เหรอ ข้าไม่คุ้นกับชื่อนั้นเลย แต่ว่า...”

 

กรันวาร์ทยิ้มแบบมีเลสนัยให้กับกิลด์มาสเตอร์ที่ฟังอยู่

 

“เขาเป็นนักผจญภัยแรงค์ F ที่พึ่งสมัครเข้ากิลด์มาน่ะ เป็นเรื่องปกติที่กิลด์มาสเตอร์จะยังไม่รู้จัก”

“ท่านต้องการเอามือใหม่เข้าร่วมกองกำลังกวาดล้างป่ากาย่างั้นหรือ?”

“ถึงจะเป็นมือใหม่ แต่ฝีมือน่ะไม่ใช่มือสมัครเล่นอย่างแน่นอน”

 

กรันวาร์ทนึกถึงตอนเจอทาคุมิที่มาถึงเมืองครั้งแรก และที่ได้พอเจอในวันนี้

ถึงทาคุมิยังดูเด็กอยู่ แต่เขาสัมผัสกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาได้จากเด็กหนุ่มคนนี้

นี่คงเป็นลางสังหรณ์ของนักสู้ผู้มีประสบการณ์มายาวนาน

 

“เขามีอะไรเข้าตาท่านสินะ”

“ผมสนใจเขาไม่น้อยเลยล่ะ ดังนั้นขอทั้งหมด 3ปาตี้+1คน ละกันนะ”

 

เพราะเด็กทั้งสองอยู่กับเด็กหนุ่มคนนั้น ดังนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่ๆ

แล้วถึงเขาจะไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง แต่จากคำให้การจากบุคคลรอบๆ

เด็กพวกนั้นสามารถจัดการคนตัวใหญ่ได้ในพริบตา

แค่นั้นก็พอแล้วที่กรันวาร์ทจะให้ความสนใจ

เมื่อรวมกันแล้วน่าจะเทียบเท่าปาตี้ระดับ A ไม่ก็ปาตี้ระดับ B ได้เลย

การจัดตั้งกองกำลังเพื่อกวาดล้างมอนสเตอร์ในป่ากาย่า กรันวาร์ทจะรู้สึกรำคาญอยู่เป็นประจำ

แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกสนุก นั่นคือใบหน้าที่กรันวาร์ทกำลังทำอยู่




NEKOPOST.NET