[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 109 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.109 - สถานที่เข้าพบอย่างไม่เป็นทางการ


เมื่อเราเดินออกมาจากห้องโถงเข้าเฝ้า พวกเราก็ถูกพามายังห้องหนึ่ง

หลังจากรออยู่ในห้องกับคุณไอแซคได้ซักพัก พระราชากับท่านนายกฯเมื่อซักครู่ก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอัศวิน

ผมพยายามที่จะลุกขึ้นมาจากเกาอี้เพื่อทำความเคารพ แต่ผมก็นั่งกลับลงไปจากสัญญาณมือของพระราชาที่ส่งมา

 

“ที่นี่ไม่มีสายตาคนนอกอยู่แล้ว ทำใจให้สบายเถอะ มีอะไรสามารถพูดได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

“ของคุณมากครับฝ่าบาท”

“อืม นี่ไม่ใช่การเข้าพบอย่างเป็นทางการ ดังนั้นเรียกข้าว่าทริสตันก็ได้นะ”

“อะ เอ่อ... ฝ่าบาททริสตัน?”

 

เมื่อพระราชานั่งลงตรงข้ามผม คำพูดแรกก็บอกให้ผมทำตัวตามสบาย

แถมบอกให้พูดตามปกติกับพระราชาที่เป็นเจ้าของประเทศนี่มันก็....ไม่เป็นไรเหรอเนี่ย?

แล้วผมยังได้รับอนุญาตให้เรียกชื่อโดยตรงได้อีก

พระราชาจ้องมาที่ผมส่งสายตามาประมาณ “ลองเรียกเลยสิ” ผมจึงลองเรียกชื่อไปอย่างสุภาพ

....แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ชอบแฮะ

 

“......ท่านทริสตัน?”

“อื้ม”

 

เมื่อลองเรียกโดยไม่ใส่ยศลงไป เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จะว่าไงดี... ประเทศนี้มีขุนนางกับคนนศสูงที่เฟรนลี่เยอะดีนะ?

คนที่ได้รู้จักกับผมก็อย่างให้เรียกชื่ออย่างสนิทสนมแทบทุกคนเลย

ไม่สิ มีคนอย่างบารอนกิลเบิร์ตในเกิดปัญหาในเมืองชิรินกับคนอย่างเคาท์ทูเกลที่พึ่งเจอไปด้วย

น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่าน่า

 

“คอนราด”

“ครับ งั้นก็ท่านทาคุมิ ก่อนอื่นโปรดรับสิ่งนี้ไปด้วยครับ”

 

“ใครอ่ะ?” เป็นสิ่งที่ผมคิดหลังจากท่านทริสตันเรียกชื่อที่ไม่คุ้นขึ้นมา แต่ดูเหมือนจะเป็นชื่อของท่านนายกฯล่ะ

ลองมาคิดดู ฟอร์ดนี่น่าจะเป็นชื่อตระกูล ส่วนคอนราดนี่น่าจะเป็นชื่อจริงสินะ

เมื่อท่านนายกฯส่งสัญญาณให้อัศวินที่อยู่ใกล้ๆก็ถือกระเป๋าหนังเดินเข้ามา –กริ๊ง

มีเสียงโลหะกระทบกันดังมาจากถุงที่วางลงบนโต๊ะ น่าจะเป็นเงินรางวัลสินะ ดูแล้วน่าจะเยอะพอควรเลย

 

“......ไม่เยอะไปหน่อยงั้นเหรอครับ?”

 

ยิ่งคิดว่าเป็นเหรียญทอง...ไม่สิต้องมีทั้งเหรียญทองและเหรียญทองคำขาวอยู่แน่ๆ ผมกลัวที่จะเปิดดูจริงๆ

 

“ไม่มากหรอกครับ รับไปอย่างไม่ต้องเกรงใจได้เลยครับ”

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ไม่ก็ไม่เกรงใจไม่ไหวหรอก

ผมมองไปทางคุณไอแซคเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่คุณไอแซคที่น่าจะอยู่ข้างๆผมหายไปแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะย้ายไปยืนอยู่ด้านหลังของผมตั้งแต่ตอนที่ท่านทริสตันกับคนอื่นๆเดินเข้ามาในห้อง

 

“......ไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?”

 

ผมไม่ได้สังเกตเลยซักนิด ถึงจะเคยคิดมาก่อนก็เถอะ.... ตระกูลริสเนอร์นี่มีสกิล 【หลบซ่อน】ที่ผมไม่สามารถใช้ประเมินดูได้แน่ๆเลย

ทั้งตอนที่ท่านทริสตันเดินเข้ามา ทั้งตอนที่ผมไปทำแกงกะหรี่เมื่อครั้งที่แล้ว แต่ว่า...

 

“ไม่มีปัญหาหรอกครับท่านทาคุมิ นี่เป็นความกรุณาของฝ่าบาท กรุณาอย่าได้เกรงใจเลยครับ”

“.....อ่าครับ”

 

เมื่อผมไม่สามารถหาคนช่วยได้ หลังจากนั้นผมก็โดนยัดกระเป๋าหนังมาให้ทันทีผมจึงเก็บมันไว้

 

“แล้วก็นี่ด้วยนะครับ”

 

ขณะที่ผมกำลังจะดูจำนวนเงินที่ได้มา ท่านนายกฯก็ส่งกล่องขนาดเท่าฝ่ามือมาให้กับผม

 

“เอ่อ...นี่คือ?”

“เหรียญตราเกียติยศครับ”

“ขะ ขอบคุณมากครับ”

 

เมื่อผมเปิดกล่องนั้นดู ก็เจอเหรียญตราสีทองคำขาวอยู่ด้านใน ความยาวขนาดกระป๋องน้ำผลไม้ได้เลย

โดยมีลายสิงโตทีเป็นสัญลักษณ์ของประเทศกาเดียสลักอยู่ด้านหน้า

ส่วนด้านหลังคือผลงาน(?) วันที่ แล้วก็ชื่อของผม ซึงบอกว่าผมเป็นผู้ค้นพบดันเจี้ยนและวันที่เจอ

โดยผลงานที่จะได้เหรียญตราจากประเทศนั้นมีทั้งปราบมังกรที่โจมตีเมือง ช่วยชาวบ้านด้วยเวทรักษาเป็นจำนวนมาก และอื่นๆอีกมากมาย

โดยการที่ได้รับเหรียญตราเกียรติยศนี้ถือเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

 

“แล้วก็นี่รายการของสมบัติที่เลือกได้ในคลังครับ”

 

ตอนที่ผมคิดว่าหมดแล้ว ผมก็โดนยื่นรายการมาให้อีกใบ

 

“รายการนี้ไม่สามารถนำออกไปนอกปราสาทได้ ดังนั้นโปรดเลือกแล้วผมจะเตรียมของไว้ให้ในรอบหน้านะครับ”

 

อืม~ มีรายชื่อยาวเหยียดอยู่ในใบที่ส่งมาให้ผม ทำให้ตัดสินใจยากที่จะเลือกไปแบบสุ่มๆ ผมจึงลองอ่านโดยละเอียดดู

แล้วท่านทริสตันยังคิดจะรอจนกว่าผมจะเลือกเสร็จอีกด้วย นั่นจึงทำให้ผมคิดว่าไว้เลือกวันหลังน่าจะดีกว่ามั้ง?

 

“ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมต้องใช้เวลาในการนึกว่าสิ่งไหนคืออะไร ทำให้ไม่สามารถเลือกได้ง่ายๆ”

“งั้นไว้เลือกภายหลังมั้ยล่ะ?”

“ครับ เอาเป็นอย่างนั้นจะดีกว่าครับ”

 

ผมจึงยื่นใบรายการกลับไป

 

“อืม นอกจากของที่ยังไม่ได้เลือก รางวัลทั้งหมดก็ถูกมอบให้เรียบร้อย”

“ครับ ขอบคุณมากครับ งั้นเข้าเรื่องถัดไปเลยล่ะกันนะครับ? จริงๆแล้วผมกะว่าจะมอบสิ่งนี้ให้ก่อนด้วย เป็นของที่ได้มาจากในดันเจี้ยนน่ะครับ...”

“โอ้ ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยล่ะ ขอลองดูหน่อยสิ”

 

ตอนแรกผมไม่ได้คิดว่าจะได้เจอกับพระราชาในสถานที่ส่วนตัวแบบนี้ด้วย

ผมจึงคิดที่จะเตรียมให้คุณไอแซคเป็นผู้นำไปมอบให้ภายหลัง แต่เมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วผมคิดว่ามอบให้โดยตรงเลยก็ได้นี่นา

แล้วท่านทริสตันก็ยินดีที่จะรับมันไปด้วย

 

“นี่ครับ ของที่ว่า”

 

ผมหยิบขวดหลายใบออกมาจาก 《Infinite Storage》

ถึงจะบอกว่าหลายใบ แต่ผมก็ไม่ได้นับหรอกนะ

 

“นี่คืออะไรหรือ?”

“เป็นเหล้าที่เรียกว่าบรั่นดีน่ะครับ”

“โฮ่ เหล้างั้นเหรอ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ข้าได้ยินชื่อเหล้าที่ว่านี้”

 

ดูเหมือนท่านทริสตันจะชอบดื่มเหมือนกันจึงมองขวดอย่างสนอกสนใจ แต่ตอนนั้นเอง---

 

““อันนี้ไม่อร่อย~””

“เอ๋ พวกเธอ!?”

“หืม?”

 

อเลนกับเอเลน่าพูดออกมาพร้อมกับชี้ไปที่ขวดที่วางอยู่

ในเมื่อเหล้านั้นเป็นสิ่งที่ยังไม่ถึงวัยของทั้งสองคน ผมจึงเคยห้ามเอาไว้ แต่พูดในสถานที่แบบนี้มัน....

นั่นทำให้ท่านทริสตันมองมาที่เด็กๆด้วยสีหน้ากังวล

 

“ขอโทษด้วยนะครับ จริงๆแล้วเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยทำให้ทั้งสองคนแอบชิมเหล้าตอนที่ผมไม่ได้มองน่ะครับ....เอ่อ มันเป็นเหล้าที่แรงพอสมควรเลยด้วย ผมจึงไม่คิดว่าเด็กๆจะชอบมัน... แต่สำหรับผมนั้นรับรองรสชาติเลยนะครับ”

 

ผมรีบพูดแก้ตัวจากคำพูดของเด็กๆทันที

ผมไม่อยากให้ท่านทริสตันคิดว่าผมมอบสิ่งน่าสงสัยให้ด้วยล่ะ

 

“อ่า แน่นอนล่ะ ไวน์ผลไม้แบบอ่อนๆน่าจะเหมาะกว่าเหล้าแรงๆอยู่แล้ว ฮะๆๆ นั่นถึงทำให้เด็กๆบ่นออกมาแบบนี้สินะ”

 

ท่านทริสตันเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการอธิบาย จึงทำให้ผมรอดจากการเข้าใจผิดไปได้

 

“แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ท่านริสเนอร์รับรองมาด้วยสินะ?”

“เอ่อ.....”

“ครับ พี่ชายของกระหม่อมได้ลองชิมแล้วจึงแนะนำให้นำมามอบให้แก่ฝ่าบาทด้วยครับ”

 

คุณไอแซคตอบกลับก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรซะอีก

 

“โฮ่...งั้นข้าจะไว้ลองชิมดูแล้วกัน คอนราดว่าไงคืนนี้มาลองดื่มกันมั้ย?”

“เป็นเกียรติมากครับ แต่ว่าจะไม่มีปัญหางั้นหรือครับ?”

“อ่า ผมเตรียมไว้เยอะเลยนะครับ เอาไปเก็บสำรองไว้ได้นะครับ”

“นั่นไง ไม่ต้องเป็นห่วง”

“งั้นผมขอรับคำชวนแล้วกันนะครับ”

 

ดูเหมือนท่านทริสตันกับท่านนายกฯตัดสินใจได้แล้วว่าจะลองดื่มกันคืนนี้เลย

ผมหวังว่าจะถูกใจกันนะ

 

“อเลนอยากกินครีมปัง~”

“เอเลน่าอยากกินอันปัง~”

 

อยู่ดีๆอเลนกับเอเลน่าร้องขอขนมขึ้นมา

เพราะท่านทริสตันกับคนรอบๆไม่ได้ส่งออร่าเข้มงวดอะไรออกมา ทำให้ทั้งสองคนนั้นกลับมาทำตัวตามปกติ

 

“ครีมปัง? แล้วก็อันปัง? มันคืออะไรรึ? ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นขนมอบ แต่ว่า......”

 

ท่านทริสตันหันมาสนใจคำพูดของอเลนกับเอเลน่าทันที

 

“เอ่อ...คือว่ามัน...---“

 

เมื่อผมอธิบายให้ฟัง ท่านทริสตันก็สนใจที่จะกินด้วย พวกเราจึงมีเวลาน้ำชาและขนมอบด้วยเหตุผลที่ว่า

ท่านทริสตันพึงพอใจกับขนมปังมากจนทำหน้าประหลาดใจ ผมจึงต้องสอนวิธีทำให้กับพ่อครัวในปราสาทด้วยอีกคน

......ถึงผมคิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาปราสาทเพราะไม่มีใครรู้จัก แต่ตอนี้ดูเหมือนว่าจะมีแล้วล่ะ




NEKOPOST.NET