NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.108 - รางวัล


“ข้าตั้งใจที่จะให้รางวัลในฐานะผู้ที่ค้นพบดันเจี้ยนแห่งใหม่ แต่.... ท่านได้มีส่วนร่วมในการจับกุมพ่อค้าเถื่อนในป่ากาย่า และตอนนี้ยังช่วยจับสปายได้อีก ข้าคงต้องเพิ่มรางวัลให้แล้วสินะเนี่ย....”

“ต้องเป็นอย่างนั้นเลยครับ”

“เงินคงไม่พอสำหรับเหตุการณ์แบบนี้...ฮืม เอายังไงดีนะ?”

“......”

 

เหมือนตอนที่เคาท์ทูเกลได้พูดก่อนโดนจับออกไป ผมได้เป็นคนที่พบสปายที่กำลังแฝงตัวอยู่ พวกเขาจึงคิดจะเพิ่มรางวัลให้กับผม แค่....ผมไม่อยากได้เลยอ่ะ

ก็แหม ที่ผมระบุตัวพวกนั้นมันก็เพราะว่าผมรำคาญสายตาที่จ้องมาเองนี่นา

แต่ถ้าพูดแบบนั้นตอนนี้ก็จะเสียมารยาทด้วย ดังนั้นตอนนี้เงียบๆไปก่อนดีกว่าสินะ

 

“ท่านทาคุมิว่ายังไงดี? มีสิ่งที่ต้องการหรือไม่?”

“....เอ่อ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะครับ”

 

ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พระราชาก็ถามความต้องการของผม

เฮ่อ...ยังไงก็ไม่มีสิ่งที่ผมต้องการอยู่ในประเทศนี้นี่นา....ใช่หรือเปล่านะ?

 

“......อ๊ะ!”

 

ไม่สิ ไม่รวมถึง “สิ่งนั้น”

 

“ดูเหมือนจะคิดออกแล้วสินะ พูดออกมาได้เลย”

“จะดีเหรอครับ?”

“ไม่มีปัญหา ถึงข้าไม่รู้ว่าจะให้ได้หรือเปล่าจนกว่าจะได้ยิน ดังนั้นข้าจึงขอไว้ก่อนว่า ถ้ามันเป็นสิ่งที่ให้ไม่ได้ก็เป็นไปไม่ได้นะ”

 

มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ผมไม่เชื่อคนที่รับปากทันทีก่อนที่จะได้ฟังสิ่งที่จะขอร้องด้วยล่ะนะ

ถ้าพูดแบบนี้ก่อนมันทำให้ผมรู้สึกดีกว่าด้วย งั้นลองถามดูก็แล้วกัน

 

“ถ้าอย่างนั้น ผมอยากจะได้เอกสารรับรองในการปฏิเสธการจ้างงานจากขุนนางกับการบังคับให้ทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบน่ะครับ”

 

มันคงจะน่ารำคาญถ้าผมโดนบอกว่า “อะไรกันคิดจะปฏิเสธคำร้องของขุนนางงั้นเรอะ!” ไม่ก็ “หยาบคาย!” เมื่อผมปฏิเสธคำร้องของพวกเขา

ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากคำอนุญาตในการโต้ตอบเมื่อถึงเวลาที่จะต้องสู้ขึ้นมา

ถึงการโต้ตอบเวลาถูกทำร้ายนั้นถูกนับว่าเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม แต่มันคงจะง่ายกว่าถ้าไม่มาถึงตอนนั้น

ถ้าคำร้องนี้ถูกยอมรับ ผมก็จะหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเกิดได้ง่ายขึ้น

 

“ฟุมุ..... เข้าใจล่ะ นั่นก็เป็นสิ่งจำเป็นเหมือนกัน เอาล่ะ....ก่อนอื่นก็ให้ตระกูลริสเนอร์กับตระกูลรูเวนเป็นผู้คุ้มครองก็แล้วกัน ทั้งสองฝั่งไม่มีปัญหาสินะ?”

“มาธิอัส รูเวน ยอมรับครับ”

“ตระกูลริสเนอร์ก็ไม่มีปัญหาครับ”

“......เอ๋?”

“มีอะไรไม่พอใจงั้นหรือ?”

“ปะ เปล่าครับ! ไม่มีปัญหาอะไรครับ”

 

....เฮ่อ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ได้กันนะ?

ผมคิดว่าเขาจะบอกแค่ว่า “ได้สิ” ไม่ก็ “เอาล่ะ ได้” ถ้าเขาตกลงคำร้องของผม

แต่เขาให้ตระกูลรูเวนกับตระกูลริสเนอร์มาเป็นผู้คุ้มครองพวกเราแทนซะงั้น

ก็นะ พวกเราสนิทกับคนทั้งสองตระกูลอยู่แล้วด้วย แต่ก็นะ...อืม.....มันเกินคาดไปนิดหน่อยน่ะสิ

 

“ทั้งสองคนนั้นมียศเคาท์อยู่ ดังนั้นจึงดีกว่าถ้าจะเชื่อใจคนแปลกหน้าใช่มั้ยล่ะ? แล้วก็ นั่นสินะ..... ตระกูลรูเวนกับตระกูลริสเนอร์ ข้าให้สิทธิ์ของท่านทาคุมิรองจากคนของราชวงศ์ละกัน ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าไม่คิดว่าจะมีขุนนางคนไหนมาทำให้เกิดปัญหาแล้วล่ะ แต่ถ้าเกิดขึ้นมาถ้าเกิดนอกเหนือจากดินแดนของเคาท์ริสเนอร์ก็ให้เคาท์รูเวนเป็นผู้จัดการให้ก็แล้วกัน จงจำไว้ด้วย”

“รับทราบครับ”

 

ให้สิทธิ์รองจากคนของราชวงศ์งั้นเหรอ งั้นต่อให้อีกฝ่ายเป็นคนของดยุคหรือมาควิสก็ไม่กล้าเถียงแล้วสินะ

ดังนั้น......ผมจึงพูดอะไรไม่ออกขณะที่ผมกำลังงง คุณไอแซคก็ตบไหล่ผม

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณทาคุมิ”

“เห?”

“ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอกครับ”

“ครับ?”

“ก็เหมือนแค่มีพี่ผมดูแลเหมือนตอนที่อยู่เมืองไบเล่ ตอนนี้แค่ได้รับการดูแลทั้งประเทศเท่านั้นเองครับ”

“......ฮะๆ”

 

นี่มันดีแล้วงั้นเหรอ....? ไม่สิดีแล้วสินะ?

ใช่แล้ว อย่าไปคิดมากเลย ก็แค่เชื่อว่าปัญหาในประเทศกาเดียจะลดลงถ้าได้รับการคุ้มครองก็พอ

 

“แต่ทว่า.....นั่นคงยังไม่พอ....ใช่มั้ยล่ะ งั้นข้าจะให้เลือกของไปจากคลังสมบัติซักชิ้นแล้วกัน แต่ก็นะไม่รวมของที่เป็นสมบัติของชาตินะ”

 

คนรอบๆส่งเสียงเอะอะขึ้นมาเมื่อได้ขึ้นคำพูดของพระราชา

จะให้ของในคลังสมบัติด้วยเหรอ เอ่อ...จบแค่คำขอของผมได้มั้ยเนี่ย

ผมหมายถึง การที่ได้สิทธิ์รองจากราชวงศ์ แค่นั้นก็เอะอะมากพอแล้ว

แต่เสียงเอะอะตอนนี้ดังจนเทียบไม่ได้เลย นั่นหมายถึงสมบัติในคลังคงมีคุณค่ามากๆเลยน่ะสิ

ว้าว~ ดูเหมือนว่าจะมีผลกระทบทันทีถ้าไปเอามาสินะ

 

“ในนั้นมีชุดเกราะอยู่มากมาย อัญมณี แล้วก็พวกอุปกรณ์เวทมนต์ น่าจะมีสิ่งที่ท่านทาคุมิถูกใจซักชิ้นอยู่แล้วล่ะ”

“เอ่อ ฝ่าบาทครับ! นั่นไม่มากเกินไปงั้นเหรอครับสำหรับการค้นพบดันเจี้ยนใหม่กับช่วยจับคนต้องสงสัยเมื่อซักครู่นี้”

 

ต่อให้ผมไม่อยากได้อะไร แต่ผมก็อยากรู้ความสามารถของอุปกรณ์เวทมนต์ที่พวกเขามีด้วยสิ~

ขณะคิดๆอยู่ ก็มีขุนนางคนหนึ่งเดินออกมาค้านคำพูดของพระราชา แล้วก็มีเสียงเห็นด้วยตามมาจากคนรอบๆ

ฮืม~ ตามที่ผมคิดสินะ ไม่ต้องเอาอะไรนั้นดีที่สุดแล้ว?

 

“พวกเจ้าไม่ได้ยินคำพูดของข้างั้นหรือ? ผมงานของเขาไม่ได้มีเพียงแค่นั้นนะ”

“กระหม่อมได้ยินครับ แต่ว่า!!”

“ถ้าเทียบกับการกำจัดมอนสเตอร์แรงค์ A อย่าง Evil Viper แค่ของในคลังชิ้นสองชิ้นมันดูถูกไปเลยนะรู้มั้ย?”

“หวา! Evil Vipe เหรอครับ!!”

 

ผมได้เสียงกระซิบว่า “ที่เมืองชิรินเหรอ?” ไม่ก็ “งั้นก็เหตุผลที่มีวัตถุดิบจาก Evil Viper เข้ามาในตลาดก็...” จากคนที่อยู่รอบๆ

เอาจริงๆ ถึงพวกเขาจะรู้ว่ามีวัตถุดิบจาก Evil Viper เข้ามาขายในตลาด แต่ก็ไม่มีคนรู้ว่าผมเป็นคนจัดการสินะ

 

“ต่อให้สถานที่เข้าปะทะเป็นป่ากาย่า แต่มันก็แทบจะติดกับประเทศแล้ว ถ้าท่านทาคุมิไม่ได้จัดการ Evil Viper ในตอนนั้น กลุ่มอัศวินที่เข้าสำรวจป่าก็คงโดนกวาดล้างไปหมดแล้ว ซึ่งนั่นจะเป็นความเสียหายที่ยิ่งใหญ่ต่อประเทศด้วย”

“นั่นก็....”

 

ไม่มีขุนนางคนไหนเถียงพระราชาขึ้นมาเลยหลังจากได้ยินคำอธิบาย

 

“เอาล่ะตัดสินได้แล้วสินะ ---ท่านนายกฯ”

“ครับ ผมเตรียมรายการที่จะให้ท่านทาคุมิเลือกมาแล้วครับ แค่นี้คงดีแล้วสินะครับ?”

“ท่านทาคุมิไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือเปล่า?”

“เอ่อ ไม่ครับ”

 

.....ผมไม่มีเวลาปฏิเสธเลย

แต่เมื่อคนรอบๆไม่มีใครเถียงแล้ว ก็คงจะโอเคสินะ?

 

“ท่านทาคุมิ เรื่องนี้ทำให้เกิดความลำบากกับท่านแล้ว ท่านสามารถรับรางวัลได้ที่ห้องรับรองด้านข้างนี้ล่ะนะ”

“ขอบคุณมากครับ”

 

เมื่อผมก้มหัวทำความเคารพ พระราชาก็เดินนำออกไปจากห้องโถง

นั่นหมายความว่าการเข้าเฝ้าวันนี้จบแล้วสินะ ผมโล่งอกที่มันจบด้วยดี (?)




NEKOPOST.NET