[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 107 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.107 - สายตาน่าสงสัย


“ก่อนหน้านั่น ผมมีเรื่องอยากขออนุญาตกับฝ่าบาทก่อนซักหน่อยนะครับ”

“อืม ว่ามาได้เลย”

 

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากพระราชา ผมก็อยากถามสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจได้ซักที

 

“เอ่อ....ท่านมีผู้คุ้มกันอยู่ตรงกำแพงนั่นด้วยหรือเปล่าครับ? มีคนกำลังแอบดูพวกเราอยู่บริเวณกำแพงนั่นพอควรเลยนะครับ?”

“อะไรนะ? นั่นเรื่องจริงงั้นเหรอ!?”

 

หา? ทำไมพระราชาก็ตกใจกันล่ะ?

ผมมองไปยังนายกรัฐมนตรีที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะพระราชานั้นกำลังตกใจอยู่ เขานั้นได้แต่มองไปทางกำแพงแล้วส่ายหัวช้าๆตอบกลับมา

 

“ท่านทาคุมิ นั่นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าท่านเข้าใจผิดไปเองหรอกหรือ?”

 

นายกรัฐมนตรีคิดว่าผมนั้นคิดไปเอง

 

“มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นะ”

 

เมื่อมองจากปฏิกิริยาของทั้งสองคน ดูเหมือนจะมีคนคิดจะทำให้ผมไขว้เขวอยู่ในเงามืดตรงนั้นสินะ.....

อืมถ้าไม่ใช่ส่วนหนึ่งของที่นี่ งั้นก็สปายงั้นเหรอ?

อ่า อาจจะไม่ใช่สปายจากประเทศอื่น แต่เป็นสปายจากขุนนางในประเทศก็เป็นได้แฮะ?

 

“ตรงนั้น~”

“ตรงนั้นก็มี~”

“อ่า....ใช่แล้วล่ะ”

 

อเลนกับเอเลน่าก็สังเกตได้เหมือนที่ผมรู้สึก จึงชี้ไปยังคนพวกนั้น....

ก่อนอื่นผมก็ลูบหัวชมทั้งสองคนแล้วเอามือที่ชี้อยู่ลง

คนที่ถูกชี้นั้นได้เคลื่อนตัวหลบไปแต่ทั้งสองคนก็ยังชี้ตามไปตามการเคลื่อนไหว แต่ไม่ยอมออกไปแฮะ

สถานที่นั้นได้ถูกระบุตำแหน่งซะขนาดนั้นแล้วเชียว สงสัยคิดว่าไม่เป็นไรเพราะเป็นแค่เด็กชี้สินะ?

ผมไม่รู้ว่าพวกนั้นจะแอบหนีไปเมื่อไร ผมจึงปล่อยพลังเวทไปตามสายลมไปทางพวกนั้นเพื่อที่จะจับกุมได้ทุกเมื่อ

เอาล่ะ แล้วจะเอายังไงดีกันนะ?

 

“..... มันคงไม่ดีที่จะปล่อยไปสินะครับ ใช่มั้ย?”

“คุณทาคุมิสามารถจับกุมได้งั้นเหรอครับ? ข้าไม่รู้ว่าพวกนั้นทำงานให้กับใคร ดังนั้นโปรดจับเป็นถ้าสามารถทำได้นะครับ”

 

เมื่อผมถามคุณไอแซคที่อยู่ด้านข้างด้วยเสียงกระซิบดู เขาก็คอให้ผมจับเป็นพวกนั้น

 

“งั้นก็จะลองจัดการดูแล้วกันนะครับ”

 

ผมจึงเอาสายลมไปโอบล้อมเป้าหมายไว้ก่อนเพื่อกันการหนี

 

“อืม....ท่านวาร์ทครับ คนที่อยู่ด้านหลังพระราชาผมฝากหน่อยได้มั้ยครับ?”

“....โอ้ เข้าใจล่ะ ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าได้เลย”

 

เอาล่ะ การระบุเป้าหมายเรียบร้อย แต่มีคนหนึ่งอยู่บนพื้นข้างๆพระราชา ซึงอาจทำให้ผมจัดการไม่ทัน ผมจึงขอร้องท่านวาร์ทให้จัดการให้

ท่านวาร์ทเข้าไปอธิบายสั้นๆ แต่เขานั้นได้รับอนุญาตให้เคลื่อนไหวได้อย่างอิศระจากพระราขาแล้ว เข้าจึงดำเนินการทันที

 

“ฝ่าบาท ท่านนายกฯ มีบางคนอยู่ตรงนั้นครับ”

“ง่ะ”

 

ท่านวาร์ทกระชากคนในชุดดำออกมาทันที เข้ายังไม่แน่ใจว่าจะโดนจับ เลยร้องออกมาตอนท่านวาร์ทจับกุมเขาไว้

 

“มีจริงๆงั้นเหรอเนี่ย.....”

 

เมื่อได้รับรู้ความจริง คนที่อยู่รอบๆก็ส่งเสียงพึมพำคุยกันทันที

 

“ยังมีอีกสองคนที่เพดานนะครับ แต่.....จะขึ้นไปที่เพดานยังไงล่ะครับ?”

“จัดการจับกุมคนพวกนั้นแล้วงั้นหรือ?”

“ครับ ผมขังพวกเขาไว้ด้วยเวทมนต์ตอนนี้พวกเขาจึงหนีไม่ได้ แต่ก็ระวังหน่อยแล้วกันนะครับเพราะพวกเขายังมีสติสมบูรณ์ดีอยู่....”

“เข้าใจแล้ว”

 

นายกรัฐมนตรีได้สั่งกลุ่มอัศวินไปจับกลุ่มคนพวกนั้นทันที

แต่เพราะอย่างนั้น ในห้องโถงจึงเกิดเสียงเอะอะขึ้นมา ผมคิดว่าเพราะพวกเราแสดงความสามารถในที่ที่มีคนเยอะเกินไปล่ะมั้ง

แถมยังจ้องมาที่พวกเรามากกว่าตอนที่พวกเราเดินเข้ามาด้วย

พวกสปายนั้นไม่ได้แสดงความกระหายเลือดออกมา ดังนั้นน่าจะเป็นหน่วยเก็บข้อมูลมากกว่า

นั่นอาจจะดีกว่าถ้าผมไม่ได้ลงมือทำอะไร แต่มันเป็นการจ้องออกมาจากที่ลับนี่นา....

ผมคิดว่าการจ้องจากคนในห้องโถงนี่ก็น่ารำคาญพอๆกัน แต่มันก็น่ารำคาญในแบบของมันนี่นา

 

“ฝ่าบาท ท่านนายกฯ พวกเราได้จับกุมเรียบร้อยแล้วครับ”

“ทำได้ดีมาก”

 

ไม่นานนัก กลุ่มอัศวินก็กลับมาพร้อมกับชายชุดดำสองคนที่ถูกจับไว้

ดูเหมือนคนที่อยู่บนเพดานจะโดนจับเรียบร้อยแล้ว

 

“แล้วยังมีอีกหรือเปล่า”

“.....เหมือนจะมีแค่นี้นะครับ”

 

พระราชากับนายกรัฐมาตรีได้ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

 

“ท่านทาคุมิ ขอโทษที่สร้างปัญหาให้ด้วยนะ”

“พวกเราติดหนี้ท่านแล้ว”

“อ่า ไม่เป็นไรครับ เพราะอยู่ดีๆผมก็พูดออกมานี่นา ผมฝากการลงโทษไว้ด้วยแล้วกันครับ”

 

ผมถูกขอโทษทันที พวกเขาเป็นคนที่มีตำแหน่งใหญ่โต แต่ไม่มีความหยิ่งเลย

และดูเป็นคนที่ไม่มีความสงสัยในอะไรเลยด้วย นั่นทำให้ผมมีความรู้สึกที่ดีกับพวกเขา

 

“ข้าต้องขอบคุณตามที่ได้พูดไป”

“จะว่าไปท่านทาคุมิ ท่านรับรู้ได้อย่างไรว่ามีคนพวกนี้แอบอยู่ในเงามืดล่ะครับ”

 

อ่า ในที่สุดก็ถามออกมาสินะ

 

“ผมจับสัมผัสตัวตนของพวกเขาได้น่ะครับ”

“สัมผัสงั้นเหรอ เฮ่อ....ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ”

“นี่สินะ สมแล้วที่เป็นนักผจญภัยชั้นสูง”

 

พระราชากับนายกฯนั้นยอมรับได้อย่างรวดเร็ว แต่ในตอนนั้นเอง----

 

“ฝ่าบาท การอ้างว่าสามารถสัมผัสตัวตนได้จากเงามืดดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องหลอกลวงนะครับ!! หมอนี่ต้องกุเรื่องแน่ๆ!! ข้าคิดว่าหมอนี่ต้องเตรียมสปายไว้แล้วอ้างว่าจับได้เพื่อทำผลงานต่อหน้าฝ่าบาทแน่ๆเลยครับ”

“......”

 

ผู้ชายรูปร่างอ้วนเตี้ยคนหนึ่งก้าวออกมาแล้วชี้มาทางพวกผม

โกหกงั้นเหรอ....เสียมารยาทจริงๆ ผมมีทั้งสกิล 【ตรวจจับ】 และ 【ตรวจจับกลิ่นอาย】 เลยนะ

ดังนั้นผมจึงคิดจะปฏิเสธสิ่งที่เขาอ้างมาทันที.....

 

“เคาท์ทูเกล ท่านไม่สามารถกล่าวหาได้โดยไม่มีหลักฐานนะ”

“แน่นอน ข้าไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องดีหรอกนะถ้าท่านจะตัดสินเอาเอง”

 

ชายอ้วยเตี้ยคนนั้นดูเหมือนจะเป็นถึงท่านเคาท์เลยทีเดียว ซึ่งเป็นขุนนางชั้นสูง

แต่คนที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็น่าจะเป็นขุนนางชั้นสูงกันหมดนั้นแหละ ใช่หรือเปล่านะ?

แล้ว....เขาก็ยังชี้มาทางพวกผมแล้วบอกว่าผมเล่นเองเออเองเพื่อให้ได้รางวัลอีกเนี่ยนะ...

เสียใจด้วยผมไม่มีแรงจูงใจที่จะทำแบบนั้นเลยซักนิด แล้วตอนนี้ผมก็ไม่คิดจะเอาอะไรจากประเทศหรือพระราชาเลยซักนิดเดียว

แล้วตั้งแต่แรก ใครมันจะมายอมเล่นบทสปายเพื่อให้โดนจับฟระ?

ไม่มีคนยอมรับบทที่จะโดนจับแล้วโดนลงโทษไปแบบเงียบๆหรอกนะ

แต่มันก็มีคนจำพวก “ทุกอย่างเพื่อนายท่าน” อยู่เหมือนกันบ้างแหละ บางทีก็อาจเป็นไปได้

แต่เขาก็น่าสงสัยเหมือนกันนะที่อยู่ๆก็มาบอกผมว่าผมเล่นเองเออเองแบบนี้ เขาต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่ๆ

เอาจริงๆเขานั้นน่าสงสัยกว่าผมซะอีกแหละ....

 

“ไม่ใช่ว่าสปายของเขาโดนจับเลยร้อนตัวรีบโยนความผิดให้กับคนอื่นงั้นเหรอ?”

 

เมื่อผมส่งเสียงพึมพำออกมา คนรอบๆก็มองมาทางผมแล้วมองไปยังเคาท์ทูเกล

ผมคิดว่าผมพูดเสียงเบาแล้วนะ แต่ในเมื่อห้องโถงกำลังเงียบ จึงทำให้พวกเขาได้ยิน

 

“มะ ไม่ใช่ข้านะ!!”

“....ท่านเคาท์ทูเกล?”

“นั่นเป็นการกล่าวหาข้า!!”

 

เคาท์ทูเกลลุกลี้ลุกลนแล้วมองไปรอบๆตัว ทำท่าเหมือนเขาเป็นผู้บริสุทธิ์

แต่ยังไม่มีใครพูดอะไรเลยนา.....

 

“เอ่อ ฝ่าบาท!”

 

เคาท์ทูเกลรีบร้องขออุทธรณ์ไปยังพระราชาทันที การกระทำของเขานั้นทำให้น่าสงสัยเข้าไปอีก

 

“ฝ่าบาท คงจะไม่เป็นอะไรถ้าข้าจะขอจับกุมเพื่อสอบถามข้อมูลใช่มั้ยครับ?”

“ใช่แล้วล่ะ พาหมอนั่นออกไปแล้วลองสืบหาเบื้องหลังดูด้วยล่ะ”

“ครับ”

 

พระราชาพยักหน้าตกลงคำขอของท่านนายกฯ แล้วให้อัศวินสามคนจับหมอนั่นออกไปจากห้องโถง

 

“เคาท์ทูเกล จงรับความรับผิดชอบที่ทำให้เกิดความผิดพรากครั้งนี้ซะ วันนี้ออกไปได้แล้ว”

“......!!”

 

ด้วยคำสั่งของพระราชา เคาท์ทูเกลได้ถูกพาออกไปอย่างไม่ยินยอม ผมเห็นเขาจ้องมาทางผมก่อนที่จะถูกพาตัวออกไปด้วย....

ผมคิดว่ามันจะดีกว่า ถ้าผมไม่โดนลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหาพวกนี้ภายหลังล่ะนะ แต่ดูแล้ว......

เฮ่อ...




NEKOPOST.NET