[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 104 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.104 - บ้านตระกูลรูเวน


ในที่สุดเราก็ต้องมายังบ้านของตระกูลรูเวน

 

“ยินดีต้อนรับกลับครับนายน้อย”

 

เมื่อเราเข้ามาในบ้านโดยตามท่านวาร์ทเข้ามา ก็มีบางสิ่งทำให้ผมตกใจ

มีผู้ชายวัยกลางคนสวมชุดโคทยาวหวีผมเรียบมาเรียกท่านวาร์ทว่านายน้อย นายน้อยเลยนะ!!

เรียกท่านวาร์ทว่านายน้อย ไม่เหมาะเลยซักนิดใช่มั้ยล่ะ

 

“โอ่ย อีวาน บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้หยุดเรียกว่านายน้อยได้แล้ว?”

“สำหรับอีวานคนนี้ ยังไงนายน้อยก็ยังเป็นนายน้อยมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะครับ แล้วก็นายน้อยไม่คิดจะแนะนำแขกหน่อยงั้นเหรอครับ?”

 

รู้สึกว่าผู้ชายที่ชื่ออีวานคนนี้น่าจะเป็นพ่อบ้านรับใช้ตระกูลรูเวนมาตั้งแต่ท่านวาร์ทยังเป็นเด็กล่ะ

 

“อ่า ขอโทษที ทาคุมินี่พ่อบ้านชื่ออีวาน อีวานนี่คือทาคุมิที่จะมาอาศัยอยู่กับเราซักพักหนึ่ง ส่วนนั้นน้องชายชื่ออเลน กับน้องสาวชื่อเอเลน่า เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งตาแก่เอง ดังนั้น”

“ครับ น่าจะโดนถามถึงแน่นอน ยินดีต้อนรับครับท่านทาคุมิ ผมเป็นพ่อบ้านชื่อว่าอีวาน หากต้องการอะไรสามารถเรียกใช้ผมได้ตามต้องการเลยนะครับ”

“ผมทาคุมิครับ ต้องขอรบกวนซักพักนึงนะครับ”

“ยินดีที่ได้รับใช้ครับ”

 

คุณอีวานโค้งให้ผมหลังแนะนำตัวเสร็จ ผมไม่มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่ท่านวาร์ทที่เห็นผมพูดจบแล้วก็พูดต่อทันที

 

“แล้วตาแก่กับท่านแม่ล่ะ? อยู่บ้านกันใช่มั้ย?”

“ครับ นายท่านอยู่ที่ห้องทำงาน ส่วนคุณนายอยู่ที่ห้องโถงครับ”

“งั้นไปหาตาแก่ก่อนก็แล้วกัน ทาคุมิตามมาโลด”

“ได้ครับ อเลน เอเลน่า ไปกันเถอะ”

““คร้าบ(ค่า)””

 

หลังจากโค้งให้กับคุณอีวาน ผมก็เดินตามท่านวาร์ทไปในทันที โดยพวกเราน่าจะไปห้องทำงานของบ้านหลังนี้เพื่อพบกับหัวหน้าตระกูลรูเวน หรือ่ะอของท่านวาร์ทนั่นเอง

เมื่อเรามาถึงห้องทำงาน ท่านวาร์ทก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในทันที

 

“โอ้วาร์ท กลับมาแล้วงั้นเหรอ แล้วนั่นก็ทาคุมิคุงสินะ?”

“ขอโทษที่มารบกวนนะครับ”

“ยินดีต้อนรับ มาๆ เข้ามาข้างในสิ”

 

พ่อของท่านวาร์ทนั่งทำงานเอกสารอยู่บนโต๊ะอยู่

แต่เขาก็เก็บงานเอกสารที่กำลังทำแล้วต้อนรับผมให้เข้าไปในห้องทำงานของเขา

 

“ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้ ข้าขื่อมาทีอัส น่าจะรู้อยู่แล้วว่าข้าเป็นพ่อของเจ้าลูกชายบ้าๆคนนั้นแหละ”

“ครับ ผมชื่อว่าทาคุมิครับ ส่วนนี้ก็—“

“อเลนครับ!”

“เอเลน่าค่ะ!”

 

เมื่อเราเข้ามานั่งบนโซฟาในห้องเราก็แนะนำตัวซึ่งกันและกัน

เมื่อเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับท่านวาร์ท ทำให้อเลนกับเอเลน่าแนะนำตัวเองกันอย่างร่าเริง

ถึงจะพูดแค่ชื่อก็เถอะนะ แต่ผมก็คิดว่าเป็นแนวโน้มการเจริญเติบโตที่ดีของทั้งสองคน

ผมอยากจะให้พูดยาวกว่านี้ซักหน่อย โดยเติม “ผม(หนู)ชื่อ...” ไว้ด้วย เลยพูดกับทั้งสองคนว่าครั้งหน้า---

 

“ผมชื่ออเลนครับ!”

“หนูชื่อเอเลน่าค่ะ!”

 

ทั้งสองคนแนะนำตัวใหม่อีกครั้งในทันที คุณมาทีอัสก็จ้องมาทางพวกเราด้วยสายตายิ้มๆ

 

“เด็กๆแข็งแรงก็ดีแล้วล่ะ คิดว่านี่เป็นบ้านของเธอแล้วอยู่ได้ตามสบายเลยนะ”

“ขอบคุณมากครับท่านมาธีอัส”

“อืม... ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้นะ”

“เอ่อ....”

 

จากอารมณ์ดีๆหลังจากมองอเลนกับเอเลน่ากลายเป็นอารมณ์ทึมๆในทันที

...แต่ผมก็เคยแต่แนะนำตัวแบบนี้นี่น่า

มันคล้ายๆกับตอนที่เจอกับคุณเซดริกตอนไปคฤหาสน์ของตระกูลริสเนอร์ครั้งแรกเลย

มีโอกาสถึง 90เปอเซ็นท์ที่เขาจะขอให้เปลี่ยนวิธีเรียกชื่อแน่ๆ

 

“งั้นเรียกว่าคุณมาธีอัสได้หรือเปล่าครับ?”

“โอ้ แน่นอน”

 

เมื่อผมลองเรียก “คุณมาธีอัส” เขาก็ยิ้มออกในทันที

ตามที่ผมคาดไว้เลยว่าเขาไม่พอใจวิธีการเรียกชื่อนี่เอง

แล้วพอมองหน้ายิ้มของเขา ผมก็คิดว่าเหมือนตอนที่ท่านวาร์ทยิ้มเลย ต่างกันแค่ดวงตาเอง

ดวงตาของคุณมาธีอัสมีสีน้ำตาลอมเขียวซึ่งต่างกับท่านวาร์ทโดยสิ้นเชิง

แล้วเขายังทำงานเป็นข้าราชการซึ่งต่างกับท่านวาร์ทที่เป็นอัศวินด้วย

 

“โอ่ย ทาคุมิ ตอนข้าขอให้เลิกเติมท่านตอนเรียกชื่อนานเท่าไรก็ไม่ยอมเปลี่ยนซักที ทำไมตอนตาแก่ขอถึงเปลี่ยนได้เร็วนักล่ะ!”

 

ขณะที่คิดว่าทั้งสองคนนั้นสมกับเป็นพ่อลูกกัน ท่านวาร์ทก็บ่นออกมาบ้าง

ท่านวาร์ทไม่พอใจวิธีที่ผมเรียกเขา เลยอยากให้ผมเป็นมาตั้งแต่ตอนอยู่เมืองไบเล่แล้ว

 

“ก็นะครับ... ผมคุ้นเรียกท่านว่าท่านวาร์ทนี่นา....”

“เปลี่ยนได้มะ”

“เอ๋~”

“เปลี่ยนซะ!”

 

ผมโดนกดดันให้เปลี่ยนอยู่นั่นแหละ ช่วยไม่ได้น้า....

 

“วาร์ท? คุณวาร์ท?--- ท่านวาร์ท”

“โอ่ย?”

“ฮะๆๆ ไม่ไหวครับ เปลี่ยนไม่ได้เลย”

“.....โอ่ย”

“ขอโทษนะครับ~”

 

ผมต้องขอโทษด้วย แต่ท่านวาร์ทก็เหมาะที่จะเรียกท่านวาร์ทจริงๆนั่นแหละ

 

“นายต้องเปลี่ยนวิธีเรียกข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าก็จะบังคับให้เปลี่ยนให้ได้เลย”

“เอ๋~”

 

ผมต้องเปลี่ยนจริงๆเหรอเนี่ย? ผมคิดว่าไม่น่าจะทำได้เลยแฮะ

 

“.....คุๆๆๆ~”

 

เมื่อเห็นผมกับท่านวาร์ทคุยกัน คุณมาธีอัสก็หัวเราอะออกมา

 

“ยังไงก็ดีที่สนิทกันล่ะนะ”

 

ดูเหมือนว่าจะทำให้คุณมาธีอัสดีใจซะงั้น

ท่านว่าร์ทเดาะลิ้นแล้วหันหน้าหนีด้วยสีหน้าอายๆ

 

“เอาล่ะ ยังไงก็เดินทางกันมาเหนื่อยๆแล้ว ตอนนี้ยังมีเวลาก่อนเวลาอาหารเย็นไปพักที่ห้องโถงกันเถอะนะ”




NEKOPOST.NET