[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.10 - แบบแผนของต่างโลก?


“เฮ้ย ทำไมมีเด็กมาอยู่แถวนี้ได้วะ”

เสียงดังตะโกนได้ยินไปทั้งกิลด์ ทำให้คนรอบๆมุ่งความสนใจมาทางเจ้าของเสียงที่ตะโกนออกมา

คนที่อยู่ต่อหน้าผมเป็นนักผจญภัยหัวเหม่งตัวใหญ่ท่าทางอารมณ์ไม่ดี “เด็ก?” หรือจะหมายถึงอเลนกับเอเลน่ากันนะ?

ถ้าเข้าใจไม่ผิด รู้สึกเหมือนต้องการหาเรื่องกันเลย แล้วหมอนั่นก็เดินตรงมาหยุดต่อหน้าพวกผม

 

“ทั้งสองคนมากับผมเอง มีปัญหาอะไรงั้นเหรอครับ?”

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พาเด็กมาเล่นนะโว้ย”

“ไม่นะ ทั้งสองคนออกจะเรียบร้อยไม่ใช่หรือไง? ผมว่าไม่มีทางไปกวนใจคุณได้หรอกนะครับ”

“แค่อยู่ที่นี่ก็กวนใจกรูแล้วเฟ้ย”

“แค่อยู่งั้นเหรอ....จะบ้าหรือไง.....”

 

ดูแล้วท่าจะเป็นพวกชวนทะเลาะไปไม่ว่าจะพูดด้วยเหตุผลยังไงก็ตาม คำพูดไม่มีทางคุยรู้เรื่องแน่ๆ

ถึงผมจะไม่ต้องการทะเลาะก็เถอะ... แต่สถานการณ์แบบนี้จะเอายังไงดีนะ…

 

“คุณโดมินิกคะ มีข้อห้ามในการหาเรื่องทะเลาะวิวาทในกิลด์นะคะ”

“หนวกหูน่า”

 

ถึงคุณลูน่าที่อยู่หลังเคาเตอร์จากเตือนมา แต่ไอ้โล้นที่ชื่อโดมินิกก็ยังไม่คิดจะหยุด

ถึงผมจะอดกลั้นไว้ได้แล้วยอมให้มันผ่านไป แต่อีกฝ่ายน่าจะเป็นพวกชอบใจกับการไม่ยอมตอบโต้ซะด้วย

แล้วก็นะ นอกจากนิยายที่เคยอ่านไม่คิดว่าจะมีไอ้คนที่มีนิสัยแบบนี้จริงๆด้วยสิ

 

“เฮ้ย อย่าเมินกรูสิฟะ”

“ไม่นะ ผมแค่บอกว่า..”

“ห๊า มึงท้ากรูงั้นเหรอ”

 

อยู่ดีๆอีกฝ่ายก็กระชากคอเสื้อผม เป็นอย่างนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็คงไม่ได้ผลแล้วล่ะ เอาไงดีล่ะอย่างนี้...

กิลด์จากทำยังไงกับเรื่องแบบนี้นะ...ขณะคิดว่าจะเอายังไง มือที่จับผมอยู่ก็โดนกระแทกออกไป

 

“อ่า...”

 

เมื่อผมส่งเสียงออกมาก็สายไปซะแล้ว อเลนกับเอเลน่าเตะมือของไอ้โล้นนั่นจนกระเด็น

แล้วถีบไปที่ท้อง ไอ้โล้นร้อง “อุ๊ก” ออกมาขณะตัวงอลง แล้วล้มลงไปซะอย่างนั้น

 

“หวาๆ  สต๊อบ สต๊อบบบ อเลน เอเลน่า หยุดได้แล้วว”

 

ผมรับพูดอย่างร้อนลน ทั้งสองกำลังจะใช้ลูกเตะขวานสับหัวไอ้โล้นที่กองอยู่ที่พื้น

วินาทีต่อมา ลูกเตะเบี่ยงออกไปจากหัวมากระแทกพื้นข้างๆหัวไอ้โล้นนั่นแทนดัง เปรี้ยงงง

เฮ่อ เกือบไปแล้ว... เกือบไปแล้วเชียว....

ถ้าลูกเตะนั่นโดนหัว ไอ้โล้นต้องตายแน่ๆ ร่างกายที่นอนอยู่ก็กระตุกแล้วนิ่งไป

น่าจะสลบไปแล้วจากการโดนเตะท้องล่ะนะ

 

เสียงในกิลด์ที่เคยดังตอนนี้เงียบเป็นเป่าสาก ทั้งนักผจญภัยและเจ้าหน้าที่กิลด์คงช็อกน่าดู

ถึงพวกเขาจะเป็นพยานเห็นการต่อสู้ก็ตาม แต่คงตกใจน่าดูที่เด็กตัวเล็กๆ ซัดผู้ใหญ่ตัวโตร่วงลงไปได้

ที่นี้จะเอาไงดี.......?

 

“โอ้ รบกวนด้วย ....หืม เกิดอะไรขึ้น?”

 

ในเวลานั้นก็มีเสียงจากคนที่พึ่งเข้ามาในกิลด์พูดออกมา ทำให้บรรยากาศในกิลด์เริ่มกลับเป็นปกติ

 

“อะไร มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”

 

เสียงที่ได้ยินฟังแล้วคุ้นๆ น่าจะเป็นเสียงของท่านอัศวินที่ประตูทางตะวันตก

เขาไม่ได้ใส่เกราะมาวันนี้ แต่เป็นชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้ม

ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้เวลาที่หยุดอยู่ในกิลด์เริ่มเดินต่อซักที

ก่อนอื่นก็หันไปถามคุณพนักงานดูก่อน

 

“เอ่อ... มีบทลงโทษอะไรในกรณีแบบนี้หรือเปล่าครับ...”

 

ก่อนอื่นก็ลองเดินไปถามดูที่เคาเตอร์ก่อนล่ะกัน

 

“ไม่มีค่ะ เพราะครั้งนี้มาจากการป้องกันตัวของคุณทาคุมิค่ะ”

 

รู้สึกว่าจะไม่มีบทลงโทษ ครั้งนี้พวกเราไม่ใช่ฝ่ายผิดเพราะโดนอีกฝ่ายเข้ามาหาเรื่อง

เป็นแค่ “การป้องกันตัว”

โล่งอกไปที....

ไอ้โล้นที่กองอยู่ที่พื้นก็โดนลากไปฝ่ายรักษาพยาบาลของกิลด์โดยพนักงานคนอื่น ซักพักก็น่าจะฟื้นขึ้นมา

 

“เอ่อ คุณทาคุมิ”

“ครับ?”

“คือว่าเด็กๆพวกนั้น...”

“หืม?”

 

เมื่อผมถูกเรียกโดยคุณลูน่า ผมจึงหันไปมองอเลนกับเอเลน่า..... ทั้งสองคนกำลังร้องไห้อยู่

ทั้งสองคนน้ำตานองหน้าโดยไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา

 

“หวาๆๆ ร้องไห้กันทำไมล่ะเนี่ย?”

 

ผมวิ่งไปหาทั้งสองคนแล้วคุกเข่าลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับทั้งสอง

 

“บาดเจ็บ... ก็ไม่มี...ใช่มั้ย? มีอะไรเหรอจ๊ะ?”

“”...อย่า..ทิ้ง...พวกหนู..เลย””

 

ทั้งสองคนพูดเสียงสั่นขณะเข้ามาเกาะผมแน่น ทิ้ง? ทำไมล่ะ?

น่าจะเพราะผมตะโกนสั่งให้ทั้งสองคนหยุดเมื่อซักครู่? ทั้งสองคนนึกว่าผมตะคอกใส่งั้นเหรอ?

อย่างนี้คงนึกว่าผมโกรธทั้งสองคนแน่ๆเลย

 

“พี่ไม่มีทางทิ้งทั้งสองคนหรอกนะ เข้าใจไหม โอ๋ๆ”

 

ผมปลอบทั้งสองคนโดยพูดเสียงเบาๆให้ฟังไปเรื่อย “ไม่เป็นไรนะ” “เราจะอยู่ด้วยกันนะ”

ผ่านไปประมาณ 10 นาที ทั้งสองคนก็ใจเย็นลงได้

 

“เอ้านี่จ๊ะ คงจะคอแห้งกันแล้วสินะ”

 

ทั้งสองคนรับน้ำผลไม้ไปทั้งยังร้องอยู่นิดหน่อย

ทั้งสองคนร้องไห้ออกมาเยอะ ผมเลยให้ทั้งสองดื่มน้ำกันขาดน้ำไว้ก่อน

 

“แล้ว สรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ?”

 

อ่า ท่านอัศวินยังอยู่ด้วยเหรอเนี่ย…

 

“ก็มีเรื่องหลายๆอย่างเกิดขึ้นน่ะครับ ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ผมมีชื่อว่าทาคุมิ คายาโนะครับ”

“โอ้ ข้าคืออัศวินแห่งราชอาณาจักรกาเดีย ผู้บังคับบัญชาของกลุ่มอัศวินที่ 2 ประจำเมืองชิริน กรันวาร์ท รูเวน”

 

ท่านอัศวินที่อยู่ประจำประตูตะวันตกท่านนี้เป็นรองผู้บังคับบัญชาของกลุ่มอัศวินประจำเมืองชิริน

โดยที่ยังเป็นขุนนางอีกด้วย มีชื่อว่า กรันวาร์ท รูเวน

ดูเหมือนว่าวันนี้จะมาที่กิลด์เพื่อมาหากิลด์มาสเตอร์

จะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ ลองประเมินดูหน่อยละกัน

=====

Status

【ชื่อ】กรันวาร์ท รูเวน グランヴァルト ルーヴェン 

【เผ่า】มนุษย์

【อาชีพ】อัศวิน

【อายุ】26

【เลเวล】32

【สกิล】

นักดาบ | นักหอก | ขว้างปา | เวทไฟ
ขี่ม้า | ชำแหละ | สั่งการ
มารยาท | เต้นรำ
ป้องกันโจมตีทางกายภาพ
【ฉายา】
บุตรคนที่ 2 ของท่านเค้าท์รูเวน

ผู้บังคับบัญชาของกลุ่มอัศวินแห่งราชอาณาจักรกาเดีย
อัศวินดาบเพลิง

=====

 

เขามีสกิลเหมาะสมเป็นขุนนางอัศวินจริงๆ

ใช่แล้ว ถ้าเป็นอัศวินก็ต้องขี่ม้าไล่โจมตีศัตรูได้ เลยมีสกิล 【ขี่ม้า】แล้วก็ 【สั่งการ】ก็เหมาะกับการเป็นหัวหน้าดี

【มารยาท】และ【เต้นรำ】ก็เป็นเรื่องของขุนนางที่ต้องเรียนรู้

ฉายา 【อัศวินดาบเพลิง】ก็ดูเท่ชะมัด ถ้าให้เดาก็คงเกิดจากการใช้เวทไฟมาเสริมพลังดาบแน่เลย

 

“แล้วเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ”

“คือก่อนหน้านี้มีนักผจญภัยชื่อว่าโดมินิกเข้ามาหาเรื่องน่ะครับ แล้วก็เกิดการป้องกันตัวขึ้นมา ทำให้เรื่องจบแค่นั้น”

“อย่างนั้นก็แย่เลยน่ะสิ ข้าน่าจะมาให้เร็วกว่านี้ซักหน่อยจะได้ช่วยทัน... แล้วที่พวกเด็กๆร้องไห้อยู่ล่ะ”

 

อืม ก็ปกติล่ะนะ ใครที่ใช้วิชา “ป้องกันตัว” ท่านรูเวนก็ไม่รู้อยู่แล้ว เลยไม่ได้ตกใจ

 

“พวกเด็กๆนึกว่าผมจะทิ้งพวกเขาน่ะครับ”

“หา? อะไรล่ะนั่น? นายจะทำอย่างนั้นเรอะ”

“ผมไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก อย่ามากล่าวหากันอย่างนั้นสิครับ”

“แล้ว ทำไม่พวกเด็กถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”

“อ่า ผมก็ไม่ค่อยจะแน่ใจเหมือนกัน ตั้งแต่พบกับทั้งสองคน ผมก็ยังยังไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลย”

 

ก็จริงล่ะนะ ผมยังไม่รู้สภาพแวดล้อมที่พวกแกเติบโตมาจนมาเจอกับผมที่ป่าด้วยล่ะ

แล้วในใจของพวกเธอตอนนี้จะเป็นยังไงผมก็ไม่ทราบเลย

 

“พวกนั้นเป็นลูก... ไม่น่าใช่ เด็กพวกนั้นเป็นพี่น้องของนายไม่ใช่เหรอ?”

“น่าเสียดาย แต่ไม่ใช่หรอกครับ ผมพึงเจอเด็กๆเมื่อเร็วๆนี้เอง

เอาจริงๆก็น่าจะสัปดาห์ที่แล้ว พวกเขาอยู่ในป่ากาย่าน่ะครับ”

“หา??”

 

ท่ารูเวนตกใจอุทานเสียงดังขึ้นมา ทำให้คุณลูน่าสนใช้เรื่องที่พวกเรากำลังพูดคุยกัน

แต่ก็คงสงสัยน่าดูเพราะป่ากาย่าไม่ใช่สถานที่พาเด็กๆเข้าไปด้วยได้เลย

 

“ผมก็ไม่รู้ว่าถูกทิ้งไว้หรือหลงทางด้วยสิ”

“พูดจริงหรือ?”

“ครับ เร็วๆนี้มีพวกรถม้าถูกโจมตีแถวป่ากาย่าบ้างหรือเปล่าครับ สภาพที่เจอพวกเขาดูเหมือนเป็นทาสมาก่อน”

 

พวกเด็กๆน่าจะถูกขายมาเป็นทาสเพราะไม่มีพ่อแม่ นั่นคือสิ่งที่ผมคิด

แล้วถ้าพวกเขาเป็นเด็กกำพร้าในสถานรับเลี้ยง ผมก็คงไม่ได้เจอทั้งสองคนในที่แบบนั้นด้วย

 

“..........เร็วๆนี้ก็มีอยู่นะคะ พ่อค้าทาสที่มาจากประเทศอัลโก้ アルコ王国โดนมอนสเตอร์จู่โจมระหว่างเดินทางมาที่เมืองนี้”

 

คุณลูน่าจำข้อมูลนั้นได้แล้วบอกเรื่องราวออกมาให้ผมฟัง

 

“ถ้าเข้าใจไม่ผิด เด็กๆน่าจะถูกทิ้งให้เป็นเหยื่อล่อระหว่างขับรถม้าหนีน่ะค่ะ”

“เด็กๆเนี่ยนะ.....”

“ดูเหมือนว่าท้ายสุดแล้วจะไม่จบลงจากการเป็นเหยื่อ ในกรณีแบบนี้ถ้าผมจะเลี้ยงดูพวกเขาต่อไปล่ะจะมีปัญหามั้ยครับ? ถ้าผมเป็นคนรับเลี้ยงดู พวกเขาจะยังเป็นทาสอยู่หรือไม่ครับ?”

“ถ้าเป็นกรณีนี้ก็จะนับว่าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีปัญหาที่จะเลี้ยงดูเองหรือนำไปส่งบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ได้แต่ดูแล้วเด็กๆน่าจะคิดแล้วว่านายเป็นผู้ปกครองของพวกเขา ถ้ามีปัญหาขึ้นมา ในนามของขุนนางคนหนึ่งข้าจะเป็นคนยืนยันให้นายเอง”

“ท่านรูเวน ขอบคุณมากครับ”

 

ผมกังวลเกี่ยวกับการเข้าแทรกแซงสิทธิในตัวอเลนกับเอเลน่าจากตัวพ่อค้าทาส แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นไร

ยิ่งกว่านั้นท่านรูเวนจะเป็นคนรับรองให้เราอีกทอดหนึ่ง

 

“เรียกข้าว่าวาร์ท ヴァルトก็พอแล้วน่า แล้วก็เรื่องต่อไป...”

“คุณทาคุมิ คุณเข้าไปที่ป่ากาย่ามางั้นเหรอคะ!?”

 

คุณลูน่าพูดขัดท่านรูเวนที่กำลังจะให้ผมเรียกชื่อว่า วาร์ท แล้วก้มผ่านเคาเตอร์มาทางนี้




NEKOPOST.NET